POV Maeve
Wchodzę przez frontowe drzwi, jakbym nigdy nie odeszła.
W kuchni pali się światło. Ryan i Callum stoją przy blacie — Callum chodzi tam i z powrotem, Ryan opiera się o ścianę z założonymi ramionami.
Obaj odwracają się w moją stronę w chwili, gdy drzwi cicho się zamykają.
— Maeve… — zaczyna Callum.
— Poszłam na spacer. — Zdejmuję kurtkę i wieszam ją na haczyku. — Nie mogłam zasnąć.
— O pierwszej w nocy? — Callum ma ostry głos. — Mieliśmy właśnie wysłać patrol—
— Jestem już tutaj. — Nie patrzę na niego. Patrzę na Ryana.
On też patrzy na mnie. Jego zielone oczy są wlepione w moją twarz, a więź uderza mnie tak mocno, że aż uginają mi się kolana. Sosna i śnieg.
Każda komórka mojego ciała krzyczy, by podejść bliżej, dotknąć go, ukryć twarz w jego piersi i wdychać jego zapach, aż nie zostanie już nic więcej.
Nie ruszam się. Tłumię to. Wszystko.
Chciałeś się mnie pozbyć, zanim jeszcze na mnie spojrzałeś. Nie zasługujesz na to.
Przechodzę obok Calluma, prosto do Ryana. Tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło, tak blisko, że jego zapach sprawia, że kręci mi się w głowie.
Zatrzymuję się na dwa kroki przed nim i zadzieram głowę.
— Moja wilczyca mówi mi, że jesteś moim przeznaczonym partnerem — mówię to tak, jakby chodziło o pogodę, mimochodem. Jakby to nie miało znaczenia.
Jego szczęka się napina. Callum za mną wciąga gwałtownie powietrze.
— Ale wiedz jedno. — Patrzę mu w oczy. — Odrzucę cię, Alfo.
W kuchni zapada cisza. Słyszę tykanie zegara na ścianie. Usta Calluma są otwarte. Ryan się nie porusza.
Wtedy coś zmienia się w jego twarzy. Oczy mu się zwężają. Kącik ust drga — to nie jest uśmiech, nie do końca, ale coś bliskiego. Przechyla głowę i patrzy na mnie, jakby widział mnie pierwszy raz w życiu.
— Chcesz mnie odrzucić? — Jego głos staje się niski. Prawie rozbawiony. Jakbym powiedziała najciekawszą rzecz, jaką słyszał od lat.
— Jutro jest ceremonia. — Staram się, by mój głos pozostał równy. Serce wali mi tak mocno, że jestem pewna, że to słyszy. — Powiem całemu stadu.
Odpiera się od ściany. Robi krok w moją stronę. Potem kolejny. Więź między nami wrzeszczy, a ja wbijam paznokcie w dłonie, żeby utrzymać je przy sobie.
— Nie chcesz tego zrobić. — To nie brzmi jak groźba. Mówi to jakby stwierdzał fakt — spokojny, opanowany, badający moją twarz wzrokiem.
Spodziewał się łez. Spodziewał się błagań. Spodziewał się tej cichej dziewczynki, którą jego Beta opisywał mu piętnaście minut temu.
I widzę dokładnie moment, w którym uświadamia sobie, że nie jestem żadną z tych osób. Jego źrenice się rozszerzają. Opuszcza podbródek. Nie patrzy na mnie jak Alfa na problem.
Patrzy na mnie jak wilk na coś, czego nie potrafi rozgryźć.
Nie waż się patrzeć na mnie w ten sposób. Nie waż się uważać mnie za interesującą TERAZ, po tym, co powiedziałeś w tym biurze.
— Patrz. — Utrzymuję jego spojrzenie jeszcze sekundę. Potem odwracam się i idę w stronę schodów.
Nie oglądam się za siebie. Jeśli to zrobię, zobaczę jego twarz i więź wygra. Pokonuję schody po dwa stopnie naraz, zamykam drzwi do sypialni i przekręcam zamek.
Trzęsą mi się ręce. Całe ciało mi drży. Opieram plecy o drzwi i osuwam się na podłogę.
Właśnie powiedziałam Alfie mojego stada — mojemu przeznaczonemu partnerowi — że zamierzam go odrzucić na oczach wszystkich, którymi rządzi. Jutro. Publicznie.
Co ja właśnie zrobiłam?
Na dole głosy. Najpierw Callum — głośny, wściekły: — Co to, do diabła, było? Wiedziałeś, że ona wie? Czy ty—
Ryan, ciszej: — Nie lekceważ więzi. Wiedziała, że jestem jej partnerem w chwili, gdy wszedłem. — Pauza. — Ale czemu mnie odrzuciła? To ja powinienem był—
— Co powinieneś był? — Głos Calluma jest teraz niebezpieczny. — Odrzucić ją pierwszy? To chciałeś powiedzieć?
Cisza.
— Nie było jej w pokoju, Callum. Słuchała.
Cisza. Potem znów Callum, ciszej: — Nie może tego zrobić. Nie może cię odrzucić przed całym stadem. To się nigdy nie zdarzyło. Będzie chaos.
Ryan nie odpowiada od razu. Przykładam ucho do drzwi i czekam.
— Nie zrobi tego. — Jego głos jest spokojny. Zbyt spokojny.
Tak, zrobię. Zrobię to, a ty będziesz musiał się z tym pogodzić.
Ale przez więź — pod szokiem i urażoną dumą — czuję coś, co ściska mi żołądek.
Nie gniew, nie ból, ale ciekawość. Nie jest wściekły, że mu zagroziłam. Jest zaintrygowany.
Chciałam zranić jego dumę, żeby nie zranił najpierw mojej. Tymczasem mogłam stać się najciekawszą rzeczą w jego świecie.
To nie tak miało być. To nie—
— Jesteśmy dość silne na to — mówi Mia. Cicho. Pewnie. — Jutro im pokażemy.
Przyciągam kolana do klatki piersiowej. Jutro coroczna Ceremonia Księżyca — całe stado zbiera się na polanie, by uczcić nowe wilki, ogłosić parowania, rozstrzygnąć spory.
Przychodzi każdy wilk z rangą. Każda rodzina. To największe wydarzenie roku, a ja zamierzam stanąć w samym środku i powiedzieć setkom wilków, że odrzucam ich Alfę.
Żadna wilczyca nigdy tego nie zrobiła. Nigdy w historii tego stada.
Ręce nadal mi się trzęsą. Ale umysł mam jasny. I nie zmienię decyzji. Nie po tym, co mi powiedział.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Maeve
"Hej." Jace łapie mnie na skraju polany. "W porządku? Wyglądasz, jakbyś nie spała."
"Nie spałam." Zmuszam się do uśmiechu. "Ale wszystko gra. Drugi dzień po przemianie, wiesz przecież. Wszystko mnie boli."
"Mówisz o kościach czy o sercu?" odzywa się Mia gdzieś w mojej głowie i nienawidzę, że ma rację. Zamknij się.
"Na pewno wszystko dobrze?" Unosi moją brodę. Jego brązowe oczy lustrują moją twarz.
Mój przeznaczony partner powiedział mojemu bratu, że jestem za słaba i chce mnie zastąpić kobietą, która przez te wszystkie lata mnie raniła. Ale tak. Po prostu jestem trochę nie w formie.
"Naprawdę, Jace. Po prostu się stresuję."
Całuje mnie w czoło. "Cokolwiek się dziś wydarzy, jestem tutaj."
Mówi to szczerze. Zawsze mówi szczerze. Jace nigdy nie sprawił, żebym poczuła się niewystarczająca. Może chłopak, który mnie wybrał, jest więcej wart niż ten, który tego nie zrobił.
"Wiem." Trzymam jego dłoń jeszcze przez sekundę. Potem puszczam i wchodzę na polanę.
Oczy Ryana odnajdują mnie zanim zrobię drugi krok.
Jest na podium. Ciemna koszula, zaciśnięta szczęka, skrzyżowane ramiona. Callum stoi obok niego. Amber trzy kroki z tyłu, lśni w czerwonej sukni jakby już była Luną.
Ale Ryan nie patrzy na żadnego z nich. Patrzy na mnie.
Więź uderza mnie tak mocno, że aż bolą mnie żebra. Jego zielone oczy wbijają się w moje po drugiej stronie polany i każdy dźwięk cichnie — tłum, wiatr, głosy. Tylko on.
Nie. Nie pozwól mu zobaczyć, co ci robi.
Czuję go przez więź — dziki, splątany, wściekły na siebie. On też nie spał. Widzę to po cieniach pod jego oczami. Walczył z tym całą noc.
Dobrze. Mam nadzieję, że boli cię to tak samo jak mnie słuchanie, jak planujesz się mnie pozbyć.
Odwracam wzrok. To wymaga całej mojej siły.
Nie spałam. Do rana miałam podkrążone oczy i byłam gotowa przestać czekać. Założyłam białą sukienkę i wyszłam, zanim Callum mógł mnie zatrzymać.
Polana jest pełna — setki wilków. Miałam odrzucić Ryana na oczach wszystkich.
Wtedy przez linię drzew przechodzi delegacja i plan umiera.
Wojownicy w czerni otaczają wysokiego Alfę o ciemnych rysach twarzy i lodowatych, niebieskich oczach.
"Alpha Ashford." Jego głos niesie się daleko. "Connor Voss, Sfora Krwawego Księżyca. Przychodzę z szacunkiem — i z celem." Jego wzrok omiata tłum i zatrzymuje się na mnie.
"Jest dawna przepowiednia," mówi Connor, zwracając się do tłumu. "Prawdziwa Luna — czysto biała wilczyca, której obecność czyni każdą sfory niezwyciężoną. Szukałem jej przez lata."
Odwraca się do mnie. "I oto ona jest."
Przepowiednia? O mnie? Przemieniłam się dwanaście godzin temu, a obcy Alfa nazywa mnie przepowiednią?
"Na mocy prawa między sforami, powołuję się na prawo do roszczenia." Głos Connora jest wyćwiczony. "Każda niepołączona wilczyca o niezwykłym znaczeniu może zostać roszczona przez odwiedzającego Alfę. Jeśli ta wilczyca jest niepołączona — roszczę ją dla Krwawego Księżyca."
Polana wybucha wrzawą. Warkot Ryana przecina wszystko — głęboki, surowy, wibrujący mi w klatce przez więź.
"Dlaczego ona?" Ryan podchodzi na skraj podium. Jego głos jest niski i groźny. "Masz wojowników. Masz terytorium. Po co ci jedna wilczyca?"
Connor nie drgnie. "Liczba Krwawego Księżyca maleje, Alpha. Nasza sfora słabnie z każdym pokoleniem. Potrzebujemy nowej siły." Spogląda na mnie. "Moc białej wilczycy byłaby niezwykła. Wyobraź sobie, co mogłaby zrobić dla mojej sfory."
Dla jego sfory. Powiedział to, jakbym była narzędziem. Jakbym była własnością.
Przewraca mi się w żołądku. Mia warczy w mojej głowie — dźwięk, którego nigdy wcześniej od niej nie słyszałam.
Ryan warczy — nisko, gardłowo, ledwo po ludzku. Jego oczy ciemnieją. "Chcesz zrobić z niej trofeum."
"Chcę wzmocnić swoją sforę." Connor wzrusza ramionami. "To właśnie robią Alfy."
Warczy dla mnie. Mężczyzna, który chciał mnie odrzucić, warczy na innego Alfę, który chce mnie posiadać jak rzecz.
Nie możesz mnie nie chcieć i jednocześnie nie pozwolić, by ktoś inny mnie miał, Ryan.
To tak nie działa.
Connor jest spokojny. Prawo jest po jego stronie. Stoję na środku polany, a słowa odrzucenia zamierają mi w gardle. Trzysta wilków patrzy na mnie.
Jeśli odrzucę Ryana — nie mam partnera. Connor mnie bierze.
Jeśli będę milczeć — Ryan zachowuje swoje roszczenie, ale mnie nie chce, a Amber wygrywa.
Patrzę na Jace’a w tłumie. Stały, ciepły. Mężczyzna, który dziesięć minut temu pocałował mnie w czoło i powiedział, że będzie tu bez względu na wszystko.
Potem mój wzrok wędruje na podium. Na Ryana. Więź przyciąga mnie do niego i w chwili, gdy nasze spojrzenia się spotykają, świat się przechyla.
Pomyśl, Maeve. Musi być jakiś sposób.
Jego pięści są białe. Szczęka zaciśnięta. Ale oczy — boże, jego oczy palą mnie na wskroś i każda komórka mojego ciała krzyczy, żeby do niego podejść.
Chciałeś mnie wyrzucić. A teraz nie możesz znieść, że ktoś inny po mnie sięgnie.
Utrzymuję jego spojrzenie. Dzieli nas piętnaście metrów, a wydaje się, że nic.
Unoszę brodę. Mój głos brzmi pewnie. Nie wiem, jak to możliwe.
"Właściwie," mówię wystarczająco głośno, by usłyszała mnie cała polana, "mam partnera."
Czy ja to właśnie powiedziałam?
Ułamek ciszy. Każda głowa obraca się w moją stronę. Serce mam w gardle. Muszę wypowiedzieć imię. Muszę zrobić to teraz.
"To Jace."
Polana eksploduje wrzawą. Oczy Jace’a rozszerzają się. Wyraz Connora się wyostrza — sceptyczny, ale nie może tego obalić przy trzystu wilkach.
Przepraszam, Jace. Przepraszam. Proszę, wybacz mi to.
Jace przebija się przez tłum. Pochyla się blisko, jego usta przy moim uchu. "Co ty robisz? Nie jesteśmy partnerami."
Ściskam jego ramię. "Omówimy to później. Proszę, po prostu udawaj."
Jego szczęka się napina. Szuka mojego wzroku. Potem bierze moją dłoń. Ufa mi — nawet gdy nie rozumie.
Nie zasługuję na niego. Właśnie użyłam najżyczliwszej osoby, jaką znam, jako tarczy, a on i tak trzyma moją dłoń.
Odwracam się w stronę podium. I wtedy widzę twarz Ryana.
Nie wściekłość. Nie złamane serce. Powolny, niebezpieczny uśmiech rozciąga się na jego ustach. Jego oczy zatrzymują się na moich i więź pulsuje tak mocno, że aż brakuje mi tchu.
Przechyla głowę. Patrzy na dłoń Jace’a w mojej. Znowu na mnie.
A więc tak to będzie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
