Spróbuj być najmłodszą siostrą sześciu starszych, kontrolujących braci, z których każdy jest alfą. Życie bywa trudne. Nigdy bym nawet nie pomyślała o chłopaku czy o wyjściu na randkę. Większość dziewczyn bawiła się lalkami i zestawami do herbaty. Ja nie, bo moi bracia od najmłodszych lat chcieli się siłować, kopać i walczyć.
Chłopcy nauczyli mnie, jak skopać komuś tyłek od tutaj aż po Chiny. W liceum było równie zabawnie. Moi bracia, którzy są najbliżej mnie wiekiem, zawsze mnie pilnują, a jeśli nie mogą, to wtedy ich przyjaciele załatwiają sprawę.
Dla mnie ucieczka stała się drugą naturą. Jeśli byli zdeterminowani, by obserwować każdy mój ruch, dawałam im ku temu powody. W odpowiedzi zaczęłam wagarować i zalewać chłopięcą łazienkę papierem toaletowym. Zaczęłam ubierać się seksownie na lekcjach. W rezultacie w seksowny sposób podrywałam przyjaciół moich braci. Świetnie się bawiłam, dopóki Alfa (najstarszy brat) nie przydzielił mi ochroniarza.
Patrzę na niego figlarnie i mówię: „Przechytrzę cię, Wilku.” Poza tym, że go porzucam, idę do centrum handlowego z przyjaciółmi i wagaruję. Pewnie zastanawiasz się, jak mi szło w szkole. Żaden problem, jestem geniuszem i nie muszę się uczyć, żeby być na liście honorowej.
W centrum handlowym przyłapuje mnie cała szóstka moich braci. Cameron, mój najstarszy brat, podnosi mnie i zarzuca sobie na ramię. Śmieję się, machając na pożegnanie moim przyjaciołom. Obserwuję, jak moi przyjaciele gapią się na moich braci. Wiem, że niektóre moje koleżanki są w nich zakochane. Moi bracia machają moim przyjaciołom po ich pożegnaniu.
Gdy kończę 16 lat, jestem bardzo podekscytowana, że wreszcie pójdę do liceum sama, bo moi dwaj bracia, którzy jeszcze chodzą do liceum, kończą szkołę w tym roku. Nic z tego. Alfa mówi szkole, by mnie przetestowali, więc ja też kończę liceum i będę chodzić na ten sam uniwersytet, na który wybierają się moi bracia.
Bogini Księżyca, co zrobiłam źle?
Moi bracia to hipokryci. Kobiety nieustannie przewijają się przez ich sypialnie. Zazwyczaj wytrzymują z moimi braćmi około tygodnia, a potem następuje rozstanie.
Dorastając, nauczyłam się nienawidzić tego, jak moi bracia traktują dziewczyny, z którymi się spotykają. Moi bracia wykorzystują dziewczyny dla własnych seksualnych zachcianek. To prawda, że dziewczyny same im się narzucają, ale to nie znaczy, że chcą być traktowane jak śmieci. Tak więc znałam już wszystkie teksty, których mężczyźni używają, żeby dostać to, czego chcą, nie zważając na uczucia dziewczyn. Claire nie chce życia miłosnego ani przeznaczonego partnera. Zamiast tego sama stworzy swój los.
Odkrywam, że kocham uniwersytet; mam więcej swobody, bo moi bracia nie mogą mi patrzeć na ręce przez całą dobę. To dlatego, że mamy zupełnie różne zajęcia, a kampus jest ogromny.
Teraz mogłam wyjść i flirtować, siedzieć przy lunchu z chłopakiem, jeśli chcę. Nie szukam chłopaka, żeby nie było wątpliwości; ale teraz mogłam to robić bez ingerencji moich sześciu braci.
Wciąż się nie umawiam. Każdy chłopak, z którym rozmawiam, używa tych samych tekstów, których moi bracia używali wobec dziewczyn, by zdobyć seks. Jestem warta więcej niż to, więc po prostu się nie umawiam.
Niektórzy mężczyźni na uniwersytecie nie rezygnują z niestosownego flirtowania. W końcu uczę ich rozumu, zakładając im śmiertelny chwyt, aż zemdleją. Potem radośnie idę dalej.
Uniwersytet oczywiście dzwoni do mojego najstarszego brata i informuje, że muszę chodzić na zajęcia z panowania nad gniewem. Tłumaczę bratu, że chodziło o niestosowne zaloty, a on przybija mi piątkę za to, że spuściłam chłopakowi łomot. Dziekan wygląda na niezadowolonego, więc mój brat udaje, że jest mną rozczarowany.
Gdy kończę 20 lat, mam już tytuł magistra. Mój najstarszy brat, Cameron, znajduje swoją partnerkę – niestety ona na początku bardzo się męczy, bo Cameron był wcześniej kobieciarzem. Jego partnerka ciągle płacze. Jest lepiej, kiedy mój brat dużo błaga o przebaczenie. Serio! Nie chcę i nie potrzebuję takiego życia! Mój brat nieświadomie sprawia, że staję się cyniczna wobec miłości.
Od dawna postanowiłam, że odniosę sukces sama i nie dam się w to wciągnąć. Bogini księżyca już ją przeklęła i spotka ona kogoś z krwią Alfy jako swojego partnera, a ci są najgorszymi kobieciarzami. Sama mam krew Alfy, więc mój partner też będzie miał krew Alfy.
Mam już zaplanowane cele życiowe. Po pierwsze, będę pracować w rodzinnej firmie ochroniarskiej. Ta firma działa w ludzkim mieście. Cieszę się na życie tam; mam już dość tego, że moi bracia wykorzystują wilki z watahy jako szpiegów. Może wśród ludzi będę mogła być sobą (kimkolwiek jestem).
W firmie rodziców tworzą sobie nowy wizerunek. Nie chcę wyglądać atrakcyjnie; zaczesuję włosy w kok i zakładam grube oprawki okularów. Noszę długą, szarą spódnicę garniturową. W pełni wcielam się w wizerunek bibliotekarki-geek.
Aplikuję do działu programistów i geekowie przyjmują mnie, bo byłam najlepsza na uniwersytecie. Jestem zachwycona, że mogę tu z nimi być. Zatrudniają mnie za wiedzę, bez pomocy moich braci.
Okłamuję osobę rekrutującą, twierdząc, że mam na drugie imię Ann, a na nazwisko Calderon. Edytuję swoje świadectwa szkolne na to nazwisko. Wiem, że to oszustwo. Moim celem jest odnieść sukces lub porażkę według zasług, a nie na podstawie tego, kim ja i moja rodzina jesteśmy.
Po kilku tygodniach pracy w firmie czuję triumf, że bracia mnie nie odkryli. Przeglądając kody różnych systemów oprogramowania w pracy, nucę z radości; czuję się wolna, by podejmować własne decyzje. To takie odświeżające, że tylko jeden z czterech innych geeków pracujących ze mną jest wilkiem. Pozostali trzej są ludźmi.
Okazuje się, że wilk nazywa się Jackson, jest też geekiem w watahy. Zgaduję, że Jackson jest ode mnie o jakieś sześć lat starszy. Ma partnerkę i czworo szczeniąt. Na biurku Jackson trzyma ich zdjęcia.
Nazwę pozostałych trzech facetów ksywkami z programu „Trzej głupcy” ("Moe, Larry i Curly") ze względu na ich komiczne wyczucie czasu i niezręczne maniery. Początkowo krzywią się, gdy nazywam ich tymi przezwiskami. Ale w końcu się przyzwyczajają.
Podczas pisania przy biurku zauważam, że chłopaki nagle wstają szybko i z szacunkiem, można by pomyśleć, że wszyscy są wilkami, a Alfa właśnie wszedł do pokoju, co jest niemożliwe, bo trzech z czterech chłopaków to ludzie i nie wiedzą nic o naszym rodzaju. Patrzę na nich, a Jackson próbuje wskazać wzrokiem za mnie. Odwracam się i szczęka mi opada. Dlaczego jestem przeklęta, bogini księżyca?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wstaję szybko i próbuję udawać, że nie wiem, kto stoi przede mną. Wciąż modlę się w duchu: „Proszę, nie rozpoznaj mnie? Proszę, proszę, proszę?”. Niestety, nie mam tyle szczęścia, by oszukać któregokolwiek z moich braci, a tym bardziej Alfę Camerona.
Co jest z moimi braćmi, że czują potrzebę kontrolowania mojego życia? Powinnam była uciec na inny kontynent. Wiem, że to niemożliwe, bo i tak użyją nadajników, żeby mnie wytropić.
Cameron podchodzi do mnie i zaczyna mówić: „Słyszałem o pracowniku, który pracował późno w nocy i znalazł poważne błędy w kodzie, po czym je naprawił. Pomyślałem, że przyjdę i poznam tego pracownika. Powinienem był się domyślić, że to ty, Clair, naprawdę używasz swojego drugiego imienia, a do tego nazwiska panieńskiego mamy w CV? Wiesz, że to fałszowanie dokumentów?”
Słyszę, jak chłopaki mruczą zszokowani, że należę do zarządu firmy. Mój brat podchodzi i zdejmuje mi okulary w grubych oprawkach oraz rozpuszcza prowizoryczny, gładko zaczesany kok.
Zaciskam pięści. „Mogę się ubierać, jak mi się podoba. Poza tym lubię tu być, Cameron!”
Mój brat tylko się śmieje i wskazuje, żebym za nim poszła. Spoglądam za siebie, nieśmiało uśmiecham się do przyjaciół i macham na pożegnanie.
„Dziś mamy ważnego klienta na lunchu i chcę, żebyś była ze mną, siostrzyczko. Może jesteś cierniem w moim tyłku, ale wobec obcych jesteś dyplomatyczna. Musisz się tylko przebrać z bibliotecznego stroju w coś bardziej normalnego. Wysłałem już do ciebie moją sekretarkę z odpowiednim rozmiarem, przygotuje cię na ten lunch.”
Idę za bratem na piętro zarządu, gdzie są wszyscy moi pięciu bracia. Widzę ich uśmiechy, kiedy śmieją się, że znów mnie odzyskali.
Cameron i Camden idą przy mnie z obu stron, jakbym miała uciec? Hmm... to wcale nie byłby taki zły pomysł, ale ta myśl znika z głowy, kiedy rozważam ucieczkę. Oni zawsze, ale to zawsze mnie złapią.
Cameron –
Wszyscy wchodzimy do sali konferencyjnej. Nie wiem, dlaczego moja siostra tak bardzo nienawidzi bycia częścią naszej rodziny i watahy? Kręcę głową, nie wiedząc, co myśleć.
„Mamo, tato, zgadnijcie, kto jest tym kujonem, który odkrył błędy w kodzie? Nikt inny, jak wasza córka, Clair. Och, zapomniałem, że teraz używa imienia Ann Calderon.”
Clair –
Widzę, jak moja mama otwiera usta ze zdziwienia, potem patrzy na mnie i pyta: „Dlaczego udajesz kogoś innego, kochanie?”
Wstaję z krzesła, na którym siedziałam, by podkreślić wagę moich słów. „Chcę być swoją własną osobą, która osiąga sukcesy dzięki własnej pracy, a nie jadąc na sukcesach rodziny!” Opadam z powrotem na krzesło, wzdychając, czując bolesne ukłucie na pupie od zbyt gwałtownego siadania.
Matka Clair uśmiecha się łagodnie, dumna z niezależności córki – jej córka będzie kiedyś dobrą Luną.
Luna Constance –
„Wszyscy, którzy nie siedzą, proszę usiąść. Mamy wiele do omówienia. Po pierwsze: Moonlight dance dla niepołączonych wilków. Clair, chcę, żebyś ty wraz z braćmi Corbinem i Connorem stanęła na czele komitetu.”
Clair –
Nie wierzę! Próbują mnie znów wciągnąć z powrotem w życie watahy. Wstaję i walę pięścią w stół. Muszą mnie wysłuchać, i to naprawdę wysłuchać, a nie tylko się uśmiechać, kiwać głową, a potem i tak postawić na swoim.
Luna Constance –
„Clair, kochanie, czy możesz nie urządzać teraz sceny?”
Clair –
Starając się uspokoić, biorę głęboki oddech. „Chcę nie być częścią życia watahy!”
O cholera, powiedziałam to. Mój ojciec wygląda na wściekłego, najstarsi bracia są zdezorientowani, a najmłodsi dwaj traktują mnie jak rozrywkę.
Luna Constance –
„Clair, chcesz zostać wyrzutkiem? Nie pozwolę na to!”
Clair –
„Nie, chcę być samotnym wilkiem. Nie chcę już żyć w cieniu moich braci. Mam dwadzieścia lat, jestem dorosła. Czy nie powinnam sama decydować, jak chcę żyć?”
Luna Constance –
„Kochanie, jesteś córką Alfy, to znaczy, że jakiś Alfa zostanie bez swojej Luny, narażając swoją watahę!”
Clair –
„Niech ten Alfa wybierze sobie wybraną partnerkę, wiem, że to się często zdarza!”
Mój brat Cameron wstaje, patrzy na mnie, a potem na mamę. „Mamo, Clair, może się dogadacie? Żadne z was nie chce ustąpić, więc musicie spotkać się w połowie drogi. Clair, ustąp w kwestii mieszkania poza ziemią watahy, ale nie za daleko. Poza tym, damy ci wolność, ale musisz uczestniczyć w wydarzeniach ważnych dla mamy?”
Clair –
Siadam, kiwam głową, wiedząc, że to najlepsza propozycja, jaką mogę dostać. Zasypiam, ale Corbin i Connor nieustannie szturchają mnie ostrymi ołówkami pod stołem. Myślę sobie, że moi bracia mogą wyglądać na starszych, ale mentalnie mają tylko pięć lat.
Nie zwracam uwagi na resztę spotkania, aż słyszę coś, co sprawia, że włosy na karku stają mi dęba. „Clair, będziesz ambasadorem Królewskich Watah.”
„Co???” krzyczę, niechcący. „Jestem wykształcona! Nie zamierzam niańczyć Królewskich!”
Mama wzdycha: „Clair, to oznacza tylko, że jesteś negocjatorką, to nie będzie twoja faktyczna praca. Gdybyś słuchała, wiedziałabyś, czym się zajmujesz w tej firmie!”
Zawstydzona przepraszam mamę i pytam: „Co mam robić dla firmy, mamo?”
Moja mama szeroko się uśmiecha i wyjaśnia sytuację. „Podejrzewamy, że w firmie działa złodziej high-tech, kradnie nam fundusze i dane. Nie możemy dojść, kto to robi. Wiemy, jaka jesteś bystra, i chcemy, żebyś to ty zajęła się znalezieniem tej osoby, żeby mogła odpowiedzieć za swoje czyny!”
Już nie mogę się doczekać, aż zostanę detektywem od kodu. Wszyscy patrzą na mnie z niepokojem. Mam zwyczaj wrzeszczeć, jeśli coś mi nie pasuje. Ku zaskoczeniu rodziny mówię dziękuję, zamiast krzyczeć.
Na wcześniejszych zebraniach wilk mojego ojca nie znosił braku szacunku, jaki okazuję Alfom, więc unikał prowadzenia spotkań. Jesteśmy niemal pewni, że mój wilk i jego wdali by się w kłótnię na głosy, a chłopcy wyciągnęliby tatę z sali, a mama podążałaby za nim, by uspokoić go więzią pary.
Wracając do moich dwóch idiotycznych braci, którzy wbili mi ostre ołówki w nogi i mnie wkurzyli, już planuję zemstę.
Po tym, jak przepraszam i tłumaczę się, że muszę do toalety, wpadam do ich wspólnego biura. Na każdym krześle leży wielka pinezka. Myślicie, że ją zauważą? Raczej nie. Zbyt są zaślepieni dziewczynami i grami.
Słyszę, jak wszyscy idą do swoich biur; śmieję się jeszcze zanim usiądą na pinezkach, 1... 2... 3... Oboje moi bracia wrzeszczą z bólu, wykrzykując moje imię. Dobrze im tak!
Przesuń w górę, aby kontynuować