passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy and the Mermaid autor Kashmira Kamat

The Bad Boy and the Mermaid

/

Rozdział 1

Prolog

Niebieska

Czy małżeństwo było jedyną rzeczą, którą syrena miała robić, kiedy dorosła? Zadałam sobie to pytanie, gdy zaczęłam się przygotowywać na wielki dzień. Moje przyjaciółki Coral i Oceana zaplatały mi włosy i ozdabiały je muszlami. Ponieważ miałam najdłuższe włosy wśród moich przyjaciółek, uwielbiały je zaplatać. Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze i zdałam sobie sprawę, jak piękna wyszła fryzura.

"Wyglądasz jak księżniczka, Niebieska!" pochwaliła mnie Coral. "Jestem pewna, że Adrian zakocha się w tobie po uszy."

Zaśmiałam się.

Dziś miał być wielki dzień. Miałam się zaręczyć z moim najlepszym przyjacielem, Adrianem. On i ja byliśmy przyjaciółmi od dzieciństwa i wszyscy nas wtedy drażnili, jak uroczo razem wyglądaliśmy. Drażnienie stało się poważne w szkole średniej, kiedy Adrian wyznał mi swoje uczucia. Moi rodzice i jego byli naprawdę zachwyceni, że się pobierzemy. Ja? Niezbyt.

Miałam w sobie uczucie, jakbym tego nie chciała. Nie chciałam jeszcze wychodzić za mąż. Myślałam, że powinniśmy być zakochani w kimś, żeby się pobrać. Czytałam w tych typowych książkach o miłości syren, że osoba zakochana czuje ciągle motyle w brzuchu lub tęsknotę za tą osobą. Z Adrianem nie czułam niczego. To bardziej przypominało pakowanie się i przeprowadzkę do domu najlepszego przyjaciela. Nie mogłam myśleć o Adrianie w ten sposób. Po prostu nie budził we mnie żadnych romantycznych uczuć, co mnie denerwowało. Wiedziałam, że jest we mnie zakochany po uszy, i to sprawiało, że czułam się winna, że nie czuję tego samego.

Chciałabym mieć jakieś uczucia do mojego przyszłego męża.

Może po ślubie zakocham się w nim. Tak było ze wszystkimi syrenami. Były dobierane w swoich klanach i zaręczane zaraz po urodzeniu, przeznaczone do małżeństwa ze swoimi partnerami, tak jak Coral i Oceana, i zawsze były pełne ekscytacji, kiedy wspominałam imiona ich narzeczonych.

Coral dodała kilka pereł do mojego warkocza, które sprawiły, że lśnił jasno.

"Gotowe." Oceana powiedziała z radością, "Wyglądasz dziś tak pięknie, Niebieska. Jestem taka zazdrosna, że wychodzisz za mąż przede mną." Zrobiła smutną minę.

Zaśmiałam się. "Nie bądź głupi. Twoje zaręczyny są w przyszłym miesiącu. To już niedługo."

"Wiem, i jestem taka podekscytowana. Nie mogę się doczekać. Powinniśmy razem zrobić zakupy na nasze wesele."

"Oczywiście," powiedziałam.

Mój wzrok powędrował w stronę palca serdecznego. Wkrótce będę miała pierścionek zaręczynowy na palcu. Miałam nadzieję, że Adrian nie poszaleje i nie kupi najdroższej perły czy czegoś w tym stylu. Chciałam czegoś prostego. Karoca w kształcie konika morskiego czekała przed moim domem. Po przygotowaniu się, razem z dziewczynami usiadłyśmy w środku karocy, która miała nas zawieźć na miejsce, gdzie miała się odbyć moja ceremonia zaręczynowa. Podczas całej podróży czułam się niespokojna i zdenerwowana.

Kiedy Adrian założy ten pierścionek na twój palec, to już koniec. Nie będzie innej szansy.

Uciekaj

Głos syknął w moim uchu.

Uciekaj, póki możesz, Blue.!

Ale co z moimi rodzicami? Nie spodoba im się to.

Z rodzicami poradzisz sobie później. Uciekaj, a kiedy wrócisz, możesz wyjaśnić, że nadal nie jesteś gotowa na zaręczyny.

Co z Adrianem? Byłby załamany! Możesz wytłumaczyć Adrianowi później. Zrozumie, w końcu to twój przyjaciel. Odpłyń, Blue. Głos wciąż powtarzał to samo w mojej głowie, aż krzyknęłam. "Przestań!" Coral i Oceana patrzyły na mnie, ich wyrazy twarzy były zdezorientowane. "Wszystko w porządku, Blue?" zapytała Coral. Skinęłam głową. "W porządku." Dziewczyny położyły swoje ręce na moich. "Wszystko będzie dobrze. Każdy jest zdenerwowany w ten szczególny dzień. Pomyśl o swoim pierwszym pocałunku dzisiaj. Nie możesz wciąż trzymać tego przed nim, wiesz. Przynajmniej pozwól mu cię pocałować." Uśmiechnęłam się do nich, nie mogąc powiedzieć nic więcej. To byłoby jak całowanie mojego brata. Miejsce zaręczyn było ogrodem morskim ozdobionym świecącymi muszlami i koralami. Meduzy pływały wokół miejsca. Były tam także balony wodne i kwiaty. To miała być prywatna ceremonia. Coral i Oceana zaczęły ponownie poprawiać mój wygląd, analizując swoje dzieło.

Kilka minut przed rozpoczęciem ceremonii przeprosiłam się, żeby pójść do toalety dla syren. Bałam się, że dziewczyny też mnie tam będą śledzić, ale na szczęście tego nie zrobiły. Zamiast kierować się do toalety, wypłynęłam przez wejście, upewniając się, że nikt mnie nie zauważył. Płynęłam daleko od ogrodów, płynęłam, aż wiedziałam, że jestem daleko od tego miejsca. Nie miałam konkretnego planu, po prostu chciałam opóźnić zaręczyny z Adrianem. Kilka godzin później planowałam zadzwonić do niego przez muszlotelefon i powiedzieć mu prawdę.

Prawdę, że jeszcze nie chciałam się zaręczać. Przypuszczałam, że będzie zraniony i może na mnie krzyczeć, a może przestanie rozmawiać przez kilka dni, ale ostatecznie wiedziałam, że zrozumie, bo Adrian był dobrym mermanem.

Płynęłam przez dobre trzydzieści minut, aż zdałam sobie sprawę, że zbłądziłam na znacznie głębszy koniec. Część oceanu, do której żadna syrena nie wpływała. Wpadłam w panikę. Słyszałam wiele historii o głębokim końcu, o tym, jak mer-ludzie znikali tam, zjadani przez duże gatunki ryb lub coś bardziej złowrogiego. Horrory o głębokim końcu były słynne. W szkole robiliśmy wyzwania i sprawdzaliśmy, czy ktoś odważy się popłynąć na głęboki koniec i wrócić, ale nikt nie odważył się tego zrobić.

Zobaczyłam cień dużej ryby. Może rekina. To były paskudne ryby i nieustannie atakowały mer-ludzi. Spojrzałam na niego i powoli zaczęłam płynąć z powrotem.

Wokół mnie widziałam tylko ciemność. Łzy zaczęły napływać do kącików moich oczu, rozpuszczając się w wodzie morskiej. Płynęłam w bezkierunkowym kierunku i wtedy zobaczyłam coś spadającego z góry. Było zbyt szybko, żebym mogła się uchylić. Rzecz spadła wokół mnie i owinęła mnie w to. Byłam zaplątana w sieć. Słyszałam te historie od mer-ludzi o tym, jak ludzie przychodzili na ryby i nieustannie zabijali mer-ludzi swoimi sieciami.

Kontynuowałam płynięcie w przeciwnym kierunku, ale lina ciągnęła mnie w górę.

W górę.

W górę.

W górę.

Aż zobaczyłam łódź i uśmiechających się rybaków, a potem zobaczyłam, jak ich wyraz twarzy zmienia się na przerażony. Kiedy mnie wyciągną na ląd ludzki, stracę ogon i przekształcę się w człowieka, postanowiłam. Wyciągnęli mnie na swoją łódź i udawałam martwą.

Słyszałam ich stłumione szepty, rozmawiające ze sobą. "Co do cholery, Buck? Nie wyciągnąłeś właśnie pływaczki!"

"Jak ona się dostała w sieć rybacką?" Buck zapytał kogoś innego.

"Teraz ją zabiłeś przez swoją głupotę."

"Może już była martwą kobietą," powiedział Buck.

Ktoś przyłożył palec do mojego nosa, a ja wstrzymałam oddech. To było takie proste, mogłam wstrzymywać oddech tak długo, jak chciałam.

"Ta dziewczyna nie żyje." Jeden z nich oświadczył.

"Szkoda. Fajna sztuka."

Zgrzytnęłam zębami. Co oni mieli na myśli przez to? Moja pupa była sztuką? Jakby była teraz podzielona na kawałki, odkąd byłam na lądzie?

"Co teraz powinniśmy zrobić?"

"Po prostu wyrzućmy jej ciało na powierzchnię. Kto wie, czy się nie obudzi. Nie chcę nikogo zabijać."

"Tak. Dobry pomysł." Powiedział drugi mężczyzna.

Nie..Nie..Nieee! Wrzucie mnie z powrotem do wody!

Ale oni poszli za swoim głupim planem i położyli moje ciało blisko brzegu na piasku. Trzymałem oczy zamknięte. Liny mocno mnie pociągnęły i to sprawiło, że byłem słabszy. Widziałem oceaniczne fale i czołgałem się w ich kierunku przez ziarnisty piasek, wyciągając rękę.

Wspomnienia o moich rodzicach, przyjaciołach i Adrianie przemykały przez mój umysł.

Co miałem zrobić?

Jak popłynę z powrotem do domu? A raczej, jak wrócę do wody?

Łzy zamazywały mi widzenie, a tym razem czułem wilgoć na policzkach, ponieważ byłem na lądzie, a nie już w wodzie. Miałem trudności z wyraźnym widzeniem.

Jak znajdę drogę powrotną do domu? To był ogromny błąd!

To była moja ostatnia myśl, zanim wszystko zgasło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 1

Hunter

Trzeci tydzień na studiach, a moje pięści były już posiniaczone. Moje bagaże zostały wyrzucone z akademika, zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, a teraz byłem praktycznie pozostawiony sam sobie, bo mój ojciec nie chciał mi pomóc.

Jak łatwiejsze byłoby życie, gdyby zgodził się opłacić czynsz za małe studio i opłacić benzynę do mojego samochodu? Ale zamiast tego, drogi tatusiek zablokował moje karty kredytowe, skonfiskował kluczyki do samochodu (jeździłem czerwonym Maserati, więc to bolało jak diabli), a jeśli to nie wystarczyło, wyrzucił mnie z rezydencji i teraz oficjalnie wyrzucili mnie też z akademika.

Pozostało mi wynająć małe mieszkanie wielkości pudełka zapałek w obskurnej dzielnicy, gdzie słychać było nieustanne szczekanie bezpańskich psów i syreny policyjne, bo to miejsce wyglądało jak piekło.

Może narzekałem zbyt dużo, ale co innego miałem robić, gdy spadłem z piedestału.

Miałem tylko jednego prawdziwego przyjaciela, Fredericko, był moim człowiekiem (nie dosłownie), ale był moim bratem, hiszpańsko-włoskim bratem z innej matki. Kiedy mój tata nie chciał mi pożyczyć pieniędzy, Fred pozwalał mi pożyczyć trochę, kiedy tata wyrzucił mnie z domu, Fred przyjął mnie do swojego domu, kiedy moje jednonocne przygody próbowały zniszczyć mój samochód, Fred się tym zajął. Fred był definicją, jak powinien wyglądać najlepszy przyjaciel. A kiedy moje byłe próbowały choćby narzekać na niego, zrywałem z nimi od razu.

Bo dla mnie zawsze było bros before hoes.

Nie zrozumcie mnie źle. Nie miałem nic przeciwko kobiecej płci, tym bardziej, gdy były pode mną. Jeszcze raz, nie mam nic przeciwko kobietom, ale lubiłem wierzyć, że nie spotkałem żadnej szczególnie dobrej. Te, które znałem, pożądały prezentów, seksu i wykwintnych randek. Nigdy nie dbały o mnie ani nie chciały mnie lepiej poznać.

W każdym razie, skoro wyrzucili mnie z akademika, nie miałem innego miejsca, gdzie mógłbym się udać, więc zatrzymałem się u Freda na kilka dni, aż zasugerował mieszkanie-pudełko zapałek i kiedy poszedłem je zobaczyć, prawie dostałem ataku paniki. Czynsz był bardzo dobry, a ja miałem jedną kartę debetową, o której mój tata nie miał pojęcia, którą zamierzałem wykorzystać, biorąc pod uwagę fakt, że potrzebowałem trochę pieniędzy, aby dać zaliczkę właścicielowi.

Mój ojciec, Wyatt Brantley, miał wystarczająco dużo pieniędzy, by kupić pieprzoną wyspę i to miasto, gdyby chciał, ale uważał, że moja macocha rozpieściła mnie do granic możliwości i że gdyby moja prawdziwa matka wciąż była, byłbym na właściwej drodze. Wciąż miałem według niego do nauczenia się kilka lekcji, takich jak prawdziwa praca, płacenie czynszu za mieszkanie, bla bla.

Na tym etapie nienawidziłem swojego życia. Straciłem wielu tych luzackich znajomych, którzy teraz, kiedy nie byłem już bogatym chłopcem, odwrócili się ode mnie. Nie obchodziło mnie to zbytnio.

Unikanie kłopotów stało się moją życiową misją, ale to też schrzaniłem.

Był facet, który mnie obgadywał, mówiąc, że to kolejna z moich sztuczek, aby zdobyć sympatię profesorów na uczelni i dodatkowe punkty. Nie przejmowałem się tym, co o mnie mówiono, ale kiedy zaczął gadać bzdury o mojej małej przyrodniej siostrze, straciłem panowanie i roztrzaskałem jego głupią nerdowską głowę o ścianę.

Rozległy się krzyki, ktoś nazwał mnie potworem, a dziekan groził, że wezwie na mnie policję.

Poszedłem do gabinetu pielęgniarki, gdzie założono mi bandaż na rozwalone kostki. Pielęgniarka znała mnie na tyle dobrze, że śmiała się i żartowała z tego, w końcu byłem tu stałym bywalcem.

Tej nocy spojrzałem na swoje małe mieszkanie (które wcześniej było pokryte pajęczynami, jakby to był plan filmowy, który mogliby wykorzystać w horrorze) i doceniłem pracę, jaką Fred i ja wykonaliśmy przy malowaniu i przenoszeniu mebli z mojego starego pokoju. To wciąż mnie przygnębiało.

W tym momencie uświadomiłem sobie, że jestem tak samotny, poza czekoladowo-brązowym, puszystym Cocker-spanielem, którego znalazłem na ulicy. Leslie spał na swoim małym psim legowisku. Napełniłem jego miskę jedzeniem i wodą, wziąłem klucze do samochodu (stary Jeep Wrangler, który leżał w garażu w domu, a klucze do którego musiałem dosłownie błagać macochę, żeby przemyciła mi do rąk, gdy mój ojciec był zajęty czymś innym).

Samochód był prezentem od taty na moje szesnaste urodziny. Wtedy dużo go używałem, a później po prostu stał w garażu, bo kupiłem inne samochody; to znaczy, mój tata kupił dla mnie.

Udałem się do samochodu i usiadłem za kierownicą. Nie miałem żadnego planu, po prostu zamierzałem jechać jak najdalej, aby ochłonąć. Myślałem, że wrócę przed północą. Wiedziałem, że jeśli zdobędę trochę alkoholu, będę pijany do nieprzytomności, a reszta będzie historią. Jechałem przez około trzydzieści minut i zaparkowałem w pobliżu plaży. Zawsze przyjeżdżałem na plażę, bo to pomagało mi się uspokoić. Zaparkowałem samochód i wysiadłem z niego. Zdecydowałem się na spacer po plaży.

Zapach piasku zaatakował mój nos. Na plaży nie było dziś ludzi, ponieważ to był dzień roboczy. Księżyc świecił jasno, jego piękny srebrny cień oświetlał ciemne fale oceanu. Morze wyglądało spokojnie i nagle poczułem spokój, jakby te przygnębiające myśli mnie opuściły, jakbym nadal miał jakiś cel w życiu. Nie tylko jeździć drogimi samochodami, być traktowanym jak śmieć przez ojca czy pod presją dobrze się uczyć, by pewnego dnia przejąć firmę. Po prostu poczułem spokój.

Odwróciłem się i zacząłem wracać w stronę ścieżki, z której przyszedłem, gdy nagle moja noga utknęła na czymś. Martwa ryba? Spojrzałem w dół w ciemności, jedynym źródłem światła było światło księżyca. To nie była ryba. To była... To była... Dziewczyna? Piękna dziewczyna z błyszczącymi, akwamarynowymi włosami, które leżały wokół niej w niechlujnie splecionym warkoczu. Jej skóra była blada, a może to światło księżyca płatało figle, nie wiedziałem. Jej powieki były mocno zamknięte, rzęsy długie, a usta pełne i ponętne. Leżała na boku. Kucnąłem poniżej i delikatnie obróciłem jej ciało w moim kierunku. Była topless. Odważyłem się spojrzeć w dół i była całkowicie naga. Była po prostu pokryta dużą ilością piasku, więc musiało być trudno zauważyć ją w ciemności. Co się do cholery z nią stało? Czy została zgwałcona i zostawiona tutaj przez kogoś, by umrzeć?

Wypuściłem z siebie ciąg przekleństw. Kto mógłby zrobić coś takiego kobiecie? Nie widziałem żadnych ran na jej ciele. Odsunąłem kosmyki włosów z jej twarzy i kilka razy poklepałem ją po policzku. „Hej, obudź się!”

„Hej, dziewczyno z wody. Obudź się!” powiedziałem.

Odwróciłem ją twarzą do siebie, próbowałem i próbowałem zrobić jej resuscytację krążeniowo-oddechową, poczułem, jak jej klatka piersiowa się unosi, a potem otworzyła oczy na cholerne jedną sekundę.

Jasnoniebieskie oczy, kolor jej włosów i oceanu. Zamknęła oczy, jak tylko je otworzyła, niemal jak mrugnięcie.

Była żywa.

O, dzięki Bogu!

Dziewczyna z wody miała w sobie jakiś blask. Taki rodzaj promienności, jaki nigdy wcześniej nie widziałem. Dlaczego była taka promienna? Może moje oczy płatały mi figle, nadszedł czas, kiedy depresja dawała mi się we znaki i mogłem być na granicy schizofrenii. Może dziewczyna miała blond włosy i nawet była ubrana. Mogłem sobie wyobrażać niebieskie włosy i nagą część. Próbowałem poszukać portfela lub telefonu komórkowego lub czegoś, co do niej należało, ale jeśli została okradziona lub zaatakowana, szanse na znalezienie czegokolwiek były bliskie zeru.

Oczyściłem piasek z jej ud i zgadnij co? Ha!

Miała rybi ogon.

Cholerny rybi ogon!?

Tak. Sto jeden procent schizofrenia. Zdałem sobie sprawę, że muszę być na haju od narkotyków, których nawet nie brałem. No cóż.

Objąłem ją ramieniem wokół głowy, a drugie ramię wsunąłem pod jej kolana, podniosłem ją w stylu ślubnym i ruszyłem w stronę Jeepa. Nie mogłem jej tak po prostu zostawić leżącej na plaży. Aqua dziewczyna mogła przenocować u mnie, a jutro dam jej jakieś ubrania i odprowadzę do domu. Jeśli była narkomanką lub imprezowiczką i po prostu spała na piasku, to nie byłby mój problem.

Rybia opowieść nagle zniknęła, zastąpiona kończynami, i to był mój sygnał, że wcześniej miałem poważne halucynacje.

Rybia ogon? Pfft. Głupi ja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy and the Mermaid

The Bad Boy and the Mermaid

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa