passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy Who Found My Sex List autor Tessa Kelwyn

The Bad Boy Who Found My Sex List

/

Rozdział 1

ROZDZIAŁ 1

PERSPEKTYWA ARII

Mój telefon wibruje w chwili, gdy pani Henderson wychodzi z klasy chemii. Już wiem, kto to, zanim jeszcze spojrzę na ekran.

„Dzisiejszy wieczór wciąż aktualny?” – głosi SMS od Milesa.

Żołądek wywija mi jakiś dziwny koziołek. Dziś jest ten wieczór, o którym myślałam od tygodni, odkąd Miles i ja zaczęliśmy rozmawiać o... no cóż, o tym, że wreszcie to zrobimy.

Gapie się na wiadomość zdecydowanie zbyt długo. Palce zawisają nad klawiaturą. Część mnie chce się wycofać, ale inna część – ta, która ma już dość bycia ostatnią dziewicą w naszej paczce – odpisuje: „Naprawdę zmusisz mnie, żebym to zrobiła? Możemy mieć zgaszone światło?”

Wysyłam, zanim zdążę to przeanalizować.

Pojawiają się trzy kropeczki, potem znikają. Pojawiają się znów. Potem nic.

Świetnie. Teraz pewnie myśli, że jestem totalną sztywniarą.

– Ari! – głos Camile wyrywa mnie z wiru paniki. Stoi w drzwiach, podskakując na palcach, jak zawsze, gdy jest czymś podekscytowana. – Chodź, musimy pogadać.

Wpycham telefon do torby i idę za nią na korytarz. Wokół nas wiruje zwyczajny chaos zmieniających się uczniów, ale Camile chwyta mnie za ramię i ciągnie w stronę pustej sali plastycznej.

– No i? – mówi, gdy tylko zostajemy same. – Dzisiaj wielka noc, tak? Ty i Miles w końcu zamierzacie—

– Boże, możesz to mówić ciszej? – syczę, choć i tak nikt nas nie słyszy.

– Dobra, dobra. – Ścisza głos, ale nie potrafi ukryć uśmiechu. – Po prostu się cieszę! To wielka sprawa, Ari. Stracisz dziewictwo!

Płonę ze wstydu. – Nie nazywaj tego tak.

– Co? Przecież to nic złego. Każdy to w końcu robi. – Siada na jednym z poplamionych farbą stołków. – Okej, musimy zrobić plan. Myślałaś, co założysz?

– Miałam założyć zwykłą bieliznę—

– Nie, nie, nie. – Camile kręci głową z przesadną powagą. – To wyjątkowa okazja. Musimy ci coś wybrać, coś seksownego. Victoria’s Secret ma teraz super wyprzedaż, a ja oszczędzałam na to z babysittingu. Potraktuj to jako mój prezent.

– Cam, nie musisz—

– Chcę! Poza tym, od czego są najlepsze przyjaciółki? – Wyciąga telefon i zaczyna przeglądać, zakładam że bieliznę. – O, zobacz ten czerwony koronkowy komplet. Miles by oszalał.

Wyobrażenie sobie Milesa widzącego mnie w czerwonej koronce znów wywołuje ten dziwny przewrót w żołądku. Tym razem jednak nie tylko ze zdenerwowania.

– I musisz się ogolić – ciągnie Camile, nie odrywając wzroku od telefonu. – Wszystko. Dosłownie wszystko. Zaufaj mi.

– Wszystko? – wychodzi mi pisk.

– Ari, kochanie, żaden facet nie chce się przebijać przez dżunglę tam na dole.

Chciałabym się kłócić, że może niektórym facetom to nie przeszkadza, ale co ja mogę wiedzieć? Nigdy wcześniej tego nie robiłam. Camile była już z trzema chłopakami. W porównaniu do mnie jest ekspertką.

– I nie jedz kolacji – dodaje. – Nie chcesz się czuć wzdęta i obrzydliwa. Weź sobie lekką przekąskę czy coś.

W głowie mi się kręci od tych wszystkich zasad i wymagań. Czy seks zawsze jest taki skomplikowany? W filmach ludzie po prostu wpadają do łóżka i wszystko wychodzi idealnie. Nikt nie mówi o goleniu, specjalnej bieliźnie ani o omijaniu posiłków.

– Nie wyglądaj na taką przerażoną – śmieje się Camile. – To będzie niesamowite. W końcu dowiesz się, o co ten cały szum.

Dzwonek przerywa naszą rozmowę.

– Lecę na analizę – mówi Camile, podskakując. – Ale po lekcjach idziemy do galerii, okej? Operacja Utrata Dziewictwa Ari oficjalnie rusza!

Wypada z sali, zostawiając mnie samą z kołatającymi myślami.

Opadam na stołek, który przed chwilą zwolniła. Operacja Utrata Dziewictwa Ari. Boże, brzmi jak jakaś misja wojskowa.

Ale może właśnie tego mi trzeba – planu. Strategii. Czegoś, co pozwoli mi poczuć, że mam nad tym wszystkim jakąkolwiek kontrolę.

Wyciągam zeszyt i otwieram na czystej stronie. Na górze piszę: Rzeczy, które chcę spróbować . Potem wykreślam. Zbyt oczywiste. Próbuję jeszcze raz: Lista marzeń . Wciąż zbyt oczywiste.

W końcu zostaję przy: Trzynaście zakazanych rzeczy .

Ten tytuł wywołuje we mnie dreszczyk emocji. Zakazane. Jakbym była buntowniczką, a nie tylko nerwową osiemnastolatką, dla której największą przygodą było dotąd wymknięcie się do Denny’s.

Zaczynam pisać:

1. Być na górze.

Płonę na samą myśl, ale piszę dalej.

2. Wysłać nagie zdjęcie.

3. Dać się dotykać w miejscu publicznym.

Słowa wydają się niebezpieczne na papierze. Rzeczy, o których dobre dziewczyny nie powinny marzyć. Rzeczy, o których moja mama dostałaby zawału, gdyby wiedziała, że w ogóle je rozważam.

4. Użyć wibratora.

5. Pocałować kogoś dla zabawy.

6. Dać się związać.

7. Uprawiać seks w samochodzie.

8. Kąpać się nago.

9. Przeżyć jednonocną przygodę.

10. Całować się z nieznajomym.

11. Dać się przyłapać podczas seksu.

12. Zasnąć w ramionach mężczyzny w swoim pokoju.

13. Uprawiać seks w miejscu publicznym.

Trzęsą mi się ręce, gdy zapisuję ostatni punkt. Trochę z adrenaliny, trochę ze zdziwienia, że widzę czarno na białym wszystkie swoje sekrety. Rzeczy, o których myślałam, ale nigdy się nie przyznałam. Rzeczy, które sprawiają, że może nie jestem aż tak niewinna, jak wszyscy myślą.

Szybko składam kartkę i wsuwam ją do egzemplarza Wichrowych Wzgórz. Dzwonek na lunch wyrywa mnie do rzeczywistości. Wrzucam książkę do torby i ruszam na stołówkę, serce nadal wali mi po tej małej rebelii.

Pakuję swoje rzeczy, gdy nad moją głową ktoś chrząka.

– Ciekawe lektury.

Podnoszę wzrok i napotykam spojrzenie Xandera Reeda – zbuntowanego chłopaka z tatuażami, przed którym nauczyciele ostrzegają bez wymieniania nazwiska.

Jego oczy spotykają moje. Spokojne. Rozbawione. Niebezpieczne.

A w jego dłoni – trzymanej między dwoma palcami, jakby podniósł kartkę tylko po to, by sprawdzić, jak głęboko sięga szkoda – leży złożona kartka papieru.

Moja lista Trzynaście zakazanych rzeczy .

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

POV ARII

Moje serce przestaje bić.

Ze wszystkich ludzi w tej szkole, którzy mogli znaleźć moją listę, to musiał być Xander Reed. Wytatuowany zły chłopak, który sprawia, że nauczyciele są spięci, a dziewczyny rumienią się tylko wtedy, gdy przechodzi korytarzem.

Rzucam się po kartkę, ale jest już za późno. Przeczytał wystarczająco dużo.

– „Całować się z nieznajomym” – mówi, opierając się niedbale o moje biurko z tym swoim leniwym uśmieszkiem. – Naprawdę to napisałaś?

Gardło mam ściśnięte, jakby ktoś je ściskał. – To nie twoja…

– „Zostać na tym przyłapaną” – ciągnie, ewidentnie cytując z pamięci. Jego ciemne oczy spotykają się z moimi. – Masz poważne ambicje, Carson.

Gorąco zalewa moją twarz. Próbuję chwycić rzeczy i uciec, ale on kładzie dłoń na moim krześle, blokując drogę ucieczki.

– Przesuń się – mówię przez zaciśnięte zęby.

– Będziesz potrzebować pomocy przy tych punktach – jego głos staje się niższy. – Na twoje szczęście, jestem naprawdę dobry w łamaniu zasad.

– Nie potrzebuję twojej pomocy.

– Jeszcze jak. – Przechyla głowę, przyglądając mi się, jakby próbował rozwiązać jakąś zagadkę. – Połowy rzeczy z tej listy nie dasz rady zrobić sama.

Zawsze widywałam Xandera tylko z daleka – na korytarzach czy w stołówce, zawsze otoczonego przez równie onieśmielających kumpli. Ale z bliska jest jeszcze przystojniejszy, niż myślałam. Ciemne włosy idealnie opadają mu na czoło, a spod podwiniętego rękawa wystaje fragment tatuażu.

Przez chwilę mam ochotę się zgodzić. Ale wtedy rzeczywistość wraca z hukiem.

– Mam chłopaka – mówię chłodno.

Nawet nie mruga. – Na pewno?

– Co to ma znaczyć?

– Chodzi mi o to, że gdybyś miała chłopaka, który dba o sprawy jak należy, musiałabyś pisać taką listę?

Moja twarz płonie jeszcze bardziej. – Nic nie wiesz o moim związku.

– Wiem tylko tyle, że siedzisz tu i piszesz listy marzeń, zamiast je przeżywać. – Wzrusza ramionami. – Tylko tyle mówię.

– Jesteś nie do wiary.

– Jestem szczery. Jest różnica.

Wstaję gwałtownie, a krzesło zgrzyta o podłogę. – Oddaj mi moją listę.

– Jakie jest magiczne słowo?

– Oddaj. Ją. Teraz.

– To trzy słowa. I żadne z nich nie było "proszę".

Właśnie dlatego nienawidzę takich facetów jak Xander Reed. Uważają, że wszystko to gra, mogą bawić się ludźmi dla własnej rozrywki. Słyszałam o nim historie – imprezy, dziewczyny, kłopoty. Dokładnie przed takimi typami ostrzegała mnie mama.

– Posłuchaj – mówię, starając się utrzymać głos w ryzach – wiem, że to cię bawi. Biedna Ari Carson z żałosną listą fantazji. Śmiało, powiedz wszystkim. Dodaj to do tych wszystkich rzeczy, które ludzie o mnie mówią.

Coś miga na jego twarzy. – Jakich rzeczy?

– Nie udawaj, że nie wiesz. Gruba dziewczyna. Dziwna dziewczyna. Dziewczyna, która je lunch sama. – Krzyżuję ramiona. – Więc śmiało, żartuj sobie. Ale najpierw oddaj mi listę.

– Kto cię tak nazywa?

– Wszyscy. Pewnie też ty.

– Nigdy cię tak nie nazwałem.

– Jasne. Bo nigdy wcześniej nawet mnie nie zauważyłeś.

– Tu się mylisz.

Mrugam. – Co?

– Mówię, że się mylisz. Zauważyłem cię.

Moje serce dziwnie przeskakuje, ale to ignoruję. – Nieważne. Mogę już dostać moją listę?

– Oczywiście, możesz ją odzyskać. – Unosi kartkę wysoko nad głowę. – Wystarczy, że ją sobie odbierzesz.

Patrzę na niego. Jest przynajmniej o piętnaście centymetrów wyższy ode mnie. Nie mam szans jej dosięgnąć.

– Żartujesz chyba.

– Wyglądam na żartownisia?

– To absurd.

– Pomagam ci. Pomyśl o tym jak o motywacji, żeby sięgnąć po to, czego chcesz.

Wbrew rozsądkowi wyciągam rękę, sięgając najwyżej jak potrafię. Opuszki palców ledwo muskają spód kartki.

– Dalej, Carson. Stać cię na więcej.

Podskakuję trochę, sięgam jeszcze wyżej. Nadal nic.

– To głupie – mruczę, ale próbuję jeszcze raz.

Tym razem muszę podejść bliżej, żeby sięgnąć wyżej. Dużo bliżej. Tak blisko, że kiedy wspinam się na palce, jego twarz jest zaledwie kilka centymetrów od mojej.

Tak blisko, że czuję jego perfumy – coś drzewnego i ciepłego, co aż kręci mi się w głowie.

Tak blisko, że kiedy patrzy na mnie z góry, jego oddech muska moją twarz i naprawdę dostaję dreszczy.

Przez chwilę tylko się sobie przyglądamy. Jego oczy mają niesamowity odcień zieleni, z drobnymi złotymi plamkami, których wcześniej nie zauważyłam. Usta ma wygięte w lekki uśmiech, jakby dokładnie wiedział, jakie wrażenie na mnie robi.

Wtedy przypominam sobie, kim jestem, kim on jest, i rzeczywistość wraca z całą siłą.

Wyrywam mu kartkę z opuszczonej ręki i szybko się odsuwam.

– Dzięki – mówię sztywno.

– Zawsze do usług.

Wpycham listę z powrotem do zeszytu i jak najszybciej zbieram resztę rzeczy.

– Ari – woła, gdy kieruję się do drzwi.

Zatrzymuję się, ale nie odwracam. – Co?

– Oferta jest aktualna. Kiedy zmęczysz się pisaniem o tym, a zechcesz zacząć to przeżywać... wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy Who Found My Sex List

The Bad Boy Who Found My Sex List

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa