Oto poprawiona wersja Twojego tekstu z poprawkami dotyczącymi gramatyki, interpunkcji, płynności i jasności, przy zachowaniu oryginalnego tonu i intencji:
---
Dante wszedł do salonu i spojrzał na swój zegarek na rękę. Było zaledwie kilka minut do godziny 19:00, a Mireille powinna być już gotowa.
Nie było jej jednak w salonie, i przez chwilę Dante nie mógł się oprzeć myśli, że go unika. Odrzucił tę myśl na bok.
i wspiął się po schodach. Zatrzymując się przy jej drzwiach, odblokował je odciskiem palca.
Otworzył drzwi i zamarł, gdy zobaczył Mireille leżącą nadal na łóżku, przeglądającą telefon. Nie była gotowa—ani nawet nie próbowała się przygotować.
„Księżniczko,” zawołał, tonem ostrym. „Prosiłem cię, żebyś była gotowa na 19:00.”
Mireille usiadła na łóżku, z wyrazem obojętności na twarzy. Już zdecydowała, że nie zamierza stosować się do prośby Belind
porady a — lub jakiekolwiek podobne porady. Zamiast tego postanowiła, że między nią a Dante wszystko pozostanie dokładnie tak, jak było.
„Nawet nie zapytałeś, czy *chcę* iść na zakupy,” powiedziała z wyrzutem. „Nie chcę.” Podkreśliła swoje ostatnie słowa, jasno wyrażając swój sprzeciw.
Dante wpatrywał się w nią przez kilka sekund, zanim jego usta wykrzywiły się w uśmiechu.
„Czy chcesz, żebym cię podniósł z tego łóżka, zdarł z ciebie te ubrania, wykąpał cię,
i ubrać cię osobiście?” zapytał, jego głos był niski i drażniący.
Mireille przełknęła ślinę, jej umysł zdradzał ją, gdy wizualizowała dokładnie to, co właśnie opisał.
„Więc,” kontynuował Dante, opierając się o framugę drzwi. „Co wybierasz? Wstajesz i robisz to wszystko sama, czy ja to zrobię za ciebie?”
Mireille spojrzała na niego gniewnie — a przynajmniej próbowała. Ale te jego szare oczy zdawały się topić jej zdecydowanie.
„Jestem zmęczona,”
powiedziała, łagodząc wzrok. „Nie mogę iść na zakupy dziś wieczorem.”
Wiedziała, jakoś, że udawanie zmęczenia sprawi, że się wycofa.
„Co dokładnie robiłaś przez cały dzień?” zapytał Dante, wchodząc do pokoju. Z każdym jego krokiem bliżej, oddech Mireille stawał się cięższy.
„Ćwiczyłam wcześniej i chyba przesadziłam. Jestem po prostu zbyt zestresowana, więc muszę odpocząć dziś wieczorem,” powiedziała, jej ton był spokojny.
Dant
nie odpowiedział od razu. Zamiast tego usiadł na skraju jej łóżka i przyglądał się jej uważnie. Jego spojrzenie było tak intensywne, że aż skręcało jej żołądek.
„Pokaż mi swoje nogi,” powiedział nagle Dante.
„Co... co?” zająknęła się Mireille, marszcząc brwi w dezorientacji.
„Twoje nogi, księżniczko,” powtórzył, tonem lekko niecierpliwym.
Wciąż zdezorientowana, wyciągnęła nogi w jego stronę. Dante je chwycił i
położył je na swoich udach. Prosty kontakt wysłał falę gorąca do policzków Mireille, malując je na różowo.
Podwijając rękawy do łokci, Dante odsłonił fragment tatuażu, który zauważyła wcześniej tego ranka. Jego żyłkowate ręce przesunęły się na jej nogi, a Mireille niemal podskoczyła na skutek jego dotyku.
„Co robisz?” zapytała, wdzięczna, że jej głos nie zdradził, jak bardzo była zdenerwowana.
„Daję twoim zmęczonym nogom masaż
szałwia, księżniczko,” powiedział niedbale.
Mireille westchnęła cicho. “Co mogę zrobić, żebyś przestał nazywać mnie ‘księżniczką’?”
“Zostań moją królową,” odpowiedział Dante, wciąż skupiony na jej nogach.
Jej serce zabiło mocniej, a ciało zamarło. Patrzyła na niego z szeroko otwartymi oczami.
Dante zaśmiał się z jej reakcji. “Co? Księżniczka nie potrafi przyjąć żartu?”
Zaczął przesuwać ręce po jej prawej nodze.
>
„Naprawdę nie musisz tego robić. Poradzę sobie,” powiedziała Mireille, próbując odciągnąć nogi.
Dante jednak trzymał jej nogi mocno na miejscu. Jego wyraz twarzy stwardniał.
„Po prostu zrelaksuj się i ciesz się tym, jak powinna dobra dziewczyna,” powiedział, jego głos obniżył się o oktawę, gdy skupił się na masażu.
Mireille westchnęła z rezygnacją i pozwoliła mu kontynuować. To był tylko masaż, powiedziała sobie. Niewinny, nieszkodliwy. Ale ledwie minutę później
uświadomiła sobie, że nie było nic niewinnego w sposobie, w jaki silne dłonie Dantego przesuwały się po jej skórze.
Jego dotyk był stanowczy, a zarazem delikatny, tworząc upajający kontrast, który przeszywał jej ciało dreszczami. Przejechał palcami przez przerwy między jej palcami u stóp, a następnie przesunął je w dół po łuku stopy. Mireille walczyła z pragnieniem zamknięcia oczu, gdy fala przyjemności przepływała przez nią.
„Zamknij oczy, jeśli chcesz,” powiedział cicho Dante.
Było
co było tak urzekające w jego głosie, że posłuchała instynktownie, jej ciało rozpływało się w materacu.
Oczy Dantego przeniosły się na jej twarz, gdy jego dłonie zręcznie pracowały na jej stopie i palcach. Spojrzał z powrotem na jej nogi, a w nim narastało nagłe pragnienie. Chciał przesunąć językiem po jej skórze. Nigdy nie myślał o sobie jako o kimś z fetyszem stóp, ale teraz, trzymając jej piękne nogi, zastanawiał się.
Wcisnął kciuki głębiej w
o jej łydkę, stanowczo, ale z premedytacją. Ciało Mireille napięło się w odpowiedzi. Wyraźnie jej się to podobało—może nawet za bardzo.
Jej usta się rozchyliły, a brwi zmarszczyły. Dante cicho przeklął pod nosem.
„Cholera,” mruknął. Była tak wrażliwa, że doprowadzało go to do szału.
Mireille wydała z siebie cichy jęk, ledwie słyszalny, ale przesłał on falę gorąca prosto do krocza Dantego.
Jęknął cicho, walcząc, by utrzymać się w ryzach.
utrzymać opanowanie. Wyglądała na całkowicie wyczerpaną z niczego więcej niż z masażu, jej plecy lekko się wyginały, a ręce kurczowo trzymały prześcieradła.
„To tylko masaż,” powtarzała sobie, próbując uspokoić burzę wewnątrz siebie. Ale nie mogła zaprzeczyć ciepłu gromadzącemu się między udami.
Jej palce u stóp mimowolnie się podkurczyły, a ona mocno zacisnęła powieki. Była blisko—zbyt blisko. Czy naprawdę mogła pozwolić sobie na orgazm z masażu? Jak miałaby stawić czoła Danowi
te później?
Rozpaczliwie, Mireille modliła się, żeby mogła milczeć i pozwolić, by to się stało, bez jego zauważenia.
„Mogę to zrobić,” pomyślała. „Muszę tylko być cicho.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oto dopracowana wersja twojego tekstu, z poprawkami dotyczącymi gramatyki, interpunkcji, płynności i jasności:
---
Uścisk Mireille na prześcieradłach się zacieśnił, gdy mówiła sobie, że może pozwolić, by to się stało cicho. Nie chciała otwierać oczu i patrzeć na Dantego, obawiając się, że zobaczy prawdę w jej spojrzeniu—że zaraz dojdzie od jego masażu.
Nagle zadzwonił telefon, przecinając napięcie jak nóż. Mireille wzdrygnęła się, jej nogi się poślizgnęły.
ng z uścisku Dantego, a jej oczy otworzyły się szeroko.
Dante spojrzał na telefon. To był telefon Mireille. Jego szczęka się zacisnęła, a przez niego przeszedł przypływ irytacji. Chciał go chwycić i roztrzaskać o ścianę. Ktokolwiek dzwonił, mógł poczekać trzydzieści sekund — czy minutę — dłużej. Był tak blisko zobaczenia, jak całkowicie się rozpada, tak jak poprzedniej nocy. Może nawet znowu by squirtała.
Mireille ścisnęła uda, gdy się reacj
Sięgnęła po telefon, jej ciało wciąż drżało. Kiedy zobaczyła identyfikator dzwoniącego, jej serce nieco zamarło. To był James.
„James dzwoni,” powiedziała do Dantego, jej głos był niespokojny.
Dante zamarł na chwilę. Przypływ poczucia winy zalał go. Obiecał Jamesowi, że nie dotknie Mireille, prawda? Nie powinien był jej dotykać zeszłej nocy, a tym bardziej teraz, kiedy tak bardzo jej pragnął. To było całkowicie sprzeczne z ich umową.
.
„Hej, James,” przywitała się Mireille, starając się zachować swobodny ton, chociaż jej ciało wciąż dochodziło do siebie po tym, co prawie się wydarzyło.
Dante bezgłośnie powiedział, *„Nie mów mu, że tu jestem,”* a Mireille zawahała się, zastanawiając się, dlaczego Dante nie chciał, żeby James o tym wiedział. Bez słowa wstał i wyszedł z pokoju, zostawiając ją przy rozmowie.
„Jak się masz, Mireille?” zapytał James przez telefon, jego głos był ciepły.
iv>
„U mnie dobrze. Wszystko w porządku,” odpowiedziała Mireille, choć jej uda były wciąż zaciśnięte, a myśli galopowały.
„Czy Dante dobrze się tobą opiekuje?” zapytał James.
Mireille zawahała się. *Dobra opieka?* Czy *to* James uważał za dobrą opiekę? Sprawienie, że doszła zeszłej nocy i prawie znowu teraz?
„Tak, dba o mnie,” odpowiedziała w końcu, zmuszając się do wypowiedzenia tych słów.
„Dobrze. Chciałem tylko sprawdzić i upewnić się, że y
„W porządku.”
„Tak,” powiedziała Mireille, ale jej ton lekko się zachwiał. Była bardzo świadoma, jak podejrzanie idealnie brzmiały jej odpowiedzi, i martwiła się, że James może to zauważyć.
„Ale Dante jest taki jak ty,” dodała, starając się brzmieć naturalnie. „Zbyt opiekuńczy. Czuję, że będę się dusić tak samo jak z tobą.”
James zaśmiał się po drugiej stronie linii. „Jak tam twoje zdrowie?” zapytała Mireille, zmieniając temat.
„U mnie wszystko w porządku, Mireille. Moje zdrowie się poprawia. Nie martw się o mnie.”
„Dobrze, proszę, bądź bezpieczny dla mnie.”
„Będę. Muszę teraz iść.”
James zakończył rozmowę, a Mireille wypuściła długie westchnienie. Opadła z powrotem na łóżko, naciągając na siebie pościel. Jej wzrok utkwiony był w suficie, podczas gdy sprzeczne emocje kotłowały się w jej wnętrzu.
Zamknęła na chwilę oczy, by zaraz je znów otworzyć z
jęk. Część jej umysłu uzasadniała, że to nie było *takie* złe, być na krawędzi orgazmu z powodu masażu. Ale inna część jej — ta, którą trudniej było jej zignorować — uważała to za dziwne i niestosowne. Zwykła być „niewinna i czysta”, a to? To zdecydowanie *nie* było niewinne.
Nie. Potrząsnęła głową. *To było grzeszne.* Dante nie powinien być kimś, kto przynosi jej jakąkolwiek przyjemność seksualną. Miał być tylko irytującym, apodyktycznym facetem w jej życiu. Nic więcej.
g more.
---
**Następnego Ranku**
Mireille obudziła się wcześnie, jej sen był nękany niespokojnymi myślami. Miała jednak jasny powód, by wstać z łóżka: szła do kawiarni na rozmowę kwalifikacyjną. Około północy postanowiła przyjąć każdą pracę, jaką uda jej się zdobyć. Jeśli nie zdobędzie wykwintnej, zadowoli się czymś prostym.
Stojąc przed lustrem, przeczesała włosy szczotką przed
poprawiając ją palcami. Jej strój był prosty: biała koszula i niebieskie dżinsy. Mimo to doskonale podkreślał jej figurę.
„Dzień dobry, Księżniczko,” zawołał znajomy głos, gdy drzwi otworzyły się szeroko. Jedyna osoba w całej rezydencji, która nie zawracała sobie głowy pukaniem.
„Dzień dobry, Dante. Może czas zapytać cię, czy kiedykolwiek słyszałeś o czymś takim jak pukanie,” odpowiedziała Mireille, jej ton był sarkastyczny, ale zabawny.
D
usta jego wygięły się w mały uśmiech. „To jest mój dom, Księżniczko.”
„Och, to jest *twój* dom? Chyba powinnam się wyprowadzić, skoro to nie mój,” odparła, krzyżując ramiona.
Dante wszedł głębiej do pokoju, a oczy Mireille skierowały się na jego ramiona. Jego rękawy nie były dziś podwinięte, więc widoczne były tylko jego żyłkowate dłonie.
„Dlaczego myślisz, że powinienem pukać?” zapytał Dante, z nutą drwiny w głosie.
„Bo mogłam...
byłaś naga,” odparła Mireille.
Dante przechylił głowę, a jego język wysunął się, by zwilżyć usta. W jego umyśle pojawił się obraz, który przyspieszył jego puls. „To nie byłoby takie złe, prawda?” mruknął pod nosem.
„Co właśnie powiedziałeś?” zapytała Mireille, mrużąc oczy. Starała się nie pozwolić, by jej wzrok zatrzymał się na jego ustach — ani nie przypominać sobie, jak smakowały na jej.
„Jesteś wystrojona. Dokąd się wybierasz?” zapytał Dante.
d, całkowicie ignorując jej pytanie.
Mireille szybko się opanowała, gotowa z kłamstwem. Nie potrzebowała, aby ktokolwiek—zwłaszcza Dante—wiedział, że zamierza rozpocząć pracę. Gdyby się dowiedział, nigdy by jej nie pozwolił odejść.
„Idę odwiedzić Belindę, moją najlepszą przyjaciółkę,” powiedziała gładko.
Wzrok Dantego zwęził się podejrzliwie. „Kłamiesz?” zapytał, jakby mógł zobaczyć prosto przez nią.
Jej żołądek się przewrócił. Jak on to rozgryzł?
tak szybko? Czy naprawdę była aż tak kiepska w kłamaniu?
„Nie kłamię,” powiedziała stanowczo, ciesząc się, że nie zająknęła się.
Dante wpatrywał się w nią przez kilka sekund, a jego intensywne spojrzenie sprawiło, że poczuła się nieswojo. „Dlaczego tak na mnie patrzysz?” zapytała w końcu.
„Moi ludzie pójdą za tobą do tej ‘Belindy,’” powiedział Dante, odwracając się, aby przyjrzeć się drzwiom do jej szafy.
„Nie, to nie jest konieczne! Ona jest moją najlepszą przyjaciółką. Ja
naprawdę potrzebuję prywatności z nią.”
„Zostaną na zewnątrz, niezależnie od tego, w jakim pokoju będziesz. Nie naruszą twojej prywatności.”
Mireille westchnęła, ale odmówiła podniesienia głosu. „Dante,” powiedziała cicho, niemal błagalnie. „Poradzę sobie. Jadę tylko na kilka godzin. Nie potrzebuję, żeby twoi ludzie nade mną wisieli.”
„Mogę przypisać tych niższych, Księżniczko.”
„Dante,” mruknęła, oczy szerokie i błagalne. „Proszę?”
div>
Ich oczy się spotkały, a przez kilka chwil napięcie w pokoju było wyczuwalne. Dante jęknął, przerywając kontakt wzrokowy.
„Dobrze,” powiedział w końcu.
Na twarzy Mireille pojawił się olśniewający uśmiech, a w swojej ekscytacji wskoczyła na Dantego, obejmując go ramionami za szyję i nogami za talię.
„Bardzo ci dziękuję!” zapiszczała.
Ciało Dantego zesztywniało na moment, gdy jej ciepło przycisnęło się do niego.
Jej oddech muskał jego szyję, a jej miękka skóra pasowała do jego twardego ciała jak kawałek układanki.
*Cholera.*
Zmusiwszy się do ponownego skupienia, Dante położył dłonie na jej talii, mocno, ale ostrożnie, i oderwał ją od siebie. Zrobił dwa kroki w tył, potrzebując dystansu, zanim straci panowanie.
„Przepraszam,” wymamrotała Mireille, zawstydzona. „Po prostu się za bardzo podekscytowałam.”
„Trzymaj włączoną lokalizację,” powiedział Dante, ciężko, ignorując ją.
przeprosiny. „Zadzwoń do mnie natychmiast, jeśli coś się pojawi. I odbierz, gdy zadzwonię. Zrozumiano?”
„Jasne,” odpowiedziała Mireille, kiwając głową.
Dante zerknął na swój zegarek. Powinien wyjść. Ale coś w nim nie chciało odejść. Chciał zerwać tę uroczą białą koszulę, poczuć jej miękkość i—*Nie.*
„Wychodzę,” powiedział szorstko, jego głos był ostrzejszy, niż zamierzał. Odwrócił się i wyszedł z pokoju.
Mireille wypuściła drżące
oddech. Chociaż odszedł, jego obecność wciąż się unosiła, wraz z jego upajającym zapachem. Nie chciała tego przyznać, ale to jej się podobało.
Przesuń w górę, aby kontynuować
