passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy's Princess - Rozdział #12 - autor Red Inkling

The Bad Boy's Princess

/

Rozdział 12

Rozdział 11

Oto poprawiona wersja Twojego tekstu z poprawkami dotyczącymi gramatyki, interpunkcji, płynności i jasności, przy zachowaniu oryginalnego tonu i intencji:

­

---

­

Dante wszedł do salonu i spojrzał na swój zegarek na rękę. Było zaledwie kilka minut do godziny 19:00, a Mireille powinna być już gotowa.

­

Nie było jej jednak w salonie, i przez chwilę Dante nie mógł się oprzeć myśli, że go unika. Odrzucił tę myśl na bok.

i wspiął się po schodach. Zatrzymując się przy jej drzwiach, odblokował je odciskiem palca.

­

Otworzył drzwi i zamarł, gdy zobaczył Mireille leżącą nadal na łóżku, przeglądającą telefon. Nie była gotowa—ani nawet nie próbowała się przygotować.

­

„Księżniczko,” zawołał, tonem ostrym. „Prosiłem cię, żebyś była gotowa na 19:00.”

­

Mireille usiadła na łóżku, z wyrazem obojętności na twarzy. Już zdecydowała, że nie zamierza stosować się do prośby Belind

porady a — lub jakiekolwiek podobne porady. Zamiast tego postanowiła, że między nią a Dante wszystko pozostanie dokładnie tak, jak było.

­

„Nawet nie zapytałeś, czy *chcę* iść na zakupy,” powiedziała z wyrzutem. „Nie chcę.” Podkreśliła swoje ostatnie słowa, jasno wyrażając swój sprzeciw.

­

Dante wpatrywał się w nią przez kilka sekund, zanim jego usta wykrzywiły się w uśmiechu.

­

„Czy chcesz, żebym cię podniósł z tego łóżka, zdarł z ciebie te ubrania, wykąpał cię,

i ubrać cię osobiście?” zapytał, jego głos był niski i drażniący.

­

Mireille przełknęła ślinę, jej umysł zdradzał ją, gdy wizualizowała dokładnie to, co właśnie opisał.

­

„Więc,” kontynuował Dante, opierając się o framugę drzwi. „Co wybierasz? Wstajesz i robisz to wszystko sama, czy ja to zrobię za ciebie?”

­

Mireille spojrzała na niego gniewnie — a przynajmniej próbowała. Ale te jego szare oczy zdawały się topić jej zdecydowanie.

­

„Jestem zmęczona,”

powiedziała, łagodząc wzrok. „Nie mogę iść na zakupy dziś wieczorem.”

­

Wiedziała, jakoś, że udawanie zmęczenia sprawi, że się wycofa.

­

„Co dokładnie robiłaś przez cały dzień?” zapytał Dante, wchodząc do pokoju. Z każdym jego krokiem bliżej, oddech Mireille stawał się cięższy.

­

„Ćwiczyłam wcześniej i chyba przesadziłam. Jestem po prostu zbyt zestresowana, więc muszę odpocząć dziś wieczorem,” powiedziała, jej ton był spokojny.

­

Dant

nie odpowiedział od razu. Zamiast tego usiadł na skraju jej łóżka i przyglądał się jej uważnie. Jego spojrzenie było tak intensywne, że aż skręcało jej żołądek.

­

„Pokaż mi swoje nogi,” powiedział nagle Dante.

­

„Co... co?” zająknęła się Mireille, marszcząc brwi w dezorientacji.

­

„Twoje nogi, księżniczko,” powtórzył, tonem lekko niecierpliwym.

­

Wciąż zdezorientowana, wyciągnęła nogi w jego stronę. Dante je chwycił i

położył je na swoich udach. Prosty kontakt wysłał falę gorąca do policzków Mireille, malując je na różowo.

­

Podwijając rękawy do łokci, Dante odsłonił fragment tatuażu, który zauważyła wcześniej tego ranka. Jego żyłkowate ręce przesunęły się na jej nogi, a Mireille niemal podskoczyła na skutek jego dotyku.

­

„Co robisz?” zapytała, wdzięczna, że jej głos nie zdradził, jak bardzo była zdenerwowana.

­

„Daję twoim zmęczonym nogom masaż

szałwia, księżniczko,” powiedział niedbale.

­

Mireille westchnęła cicho. “Co mogę zrobić, żebyś przestał nazywać mnie ‘księżniczką’?”

­

“Zostań moją królową,” odpowiedział Dante, wciąż skupiony na jej nogach.

­

Jej serce zabiło mocniej, a ciało zamarło. Patrzyła na niego z szeroko otwartymi oczami.

­

Dante zaśmiał się z jej reakcji. “Co? Księżniczka nie potrafi przyjąć żartu?”

­

Zaczął przesuwać ręce po jej prawej nodze.

­

>

„Naprawdę nie musisz tego robić. Poradzę sobie,” powiedziała Mireille, próbując odciągnąć nogi.

­

Dante jednak trzymał jej nogi mocno na miejscu. Jego wyraz twarzy stwardniał.

­

„Po prostu zrelaksuj się i ciesz się tym, jak powinna dobra dziewczyna,” powiedział, jego głos obniżył się o oktawę, gdy skupił się na masażu.

­

Mireille westchnęła z rezygnacją i pozwoliła mu kontynuować. To był tylko masaż, powiedziała sobie. Niewinny, nieszkodliwy. Ale ledwie minutę później

uświadomiła sobie, że nie było nic niewinnego w sposobie, w jaki silne dłonie Dantego przesuwały się po jej skórze.

­

Jego dotyk był stanowczy, a zarazem delikatny, tworząc upajający kontrast, który przeszywał jej ciało dreszczami. Przejechał palcami przez przerwy między jej palcami u stóp, a następnie przesunął je w dół po łuku stopy. Mireille walczyła z pragnieniem zamknięcia oczu, gdy fala przyjemności przepływała przez nią.

­

„Zamknij oczy, jeśli chcesz,” powiedział cicho Dante.

­

Było

co było tak urzekające w jego głosie, że posłuchała instynktownie, jej ciało rozpływało się w materacu.

­

Oczy Dantego przeniosły się na jej twarz, gdy jego dłonie zręcznie pracowały na jej stopie i palcach. Spojrzał z powrotem na jej nogi, a w nim narastało nagłe pragnienie. Chciał przesunąć językiem po jej skórze. Nigdy nie myślał o sobie jako o kimś z fetyszem stóp, ale teraz, trzymając jej piękne nogi, zastanawiał się.

­

Wcisnął kciuki głębiej w

o jej łydkę, stanowczo, ale z premedytacją. Ciało Mireille napięło się w odpowiedzi. Wyraźnie jej się to podobało—może nawet za bardzo.

­

Jej usta się rozchyliły, a brwi zmarszczyły. Dante cicho przeklął pod nosem.

­

„Cholera,” mruknął. Była tak wrażliwa, że doprowadzało go to do szału.

­

Mireille wydała z siebie cichy jęk, ledwie słyszalny, ale przesłał on falę gorąca prosto do krocza Dantego.

­

Jęknął cicho, walcząc, by utrzymać się w ryzach.

utrzymać opanowanie. Wyglądała na całkowicie wyczerpaną z niczego więcej niż z masażu, jej plecy lekko się wyginały, a ręce kurczowo trzymały prześcieradła.

­

„To tylko masaż,” powtarzała sobie, próbując uspokoić burzę wewnątrz siebie. Ale nie mogła zaprzeczyć ciepłu gromadzącemu się między udami.

­

Jej palce u stóp mimowolnie się podkurczyły, a ona mocno zacisnęła powieki. Była blisko—zbyt blisko. Czy naprawdę mogła pozwolić sobie na orgazm z masażu? Jak miałaby stawić czoła Danowi

te później?

­

Rozpaczliwie, Mireille modliła się, żeby mogła milczeć i pozwolić, by to się stało, bez jego zauważenia.

­

„Mogę to zrobić,” pomyślała. „Muszę tylko być cicho.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 12

Oto dopracowana wersja twojego tekstu, z poprawkami dotyczącymi gramatyki, interpunkcji, płynności i jasności:

­

---

­

Uścisk Mireille na prześcieradłach się zacieśnił, gdy mówiła sobie, że może pozwolić, by to się stało cicho. Nie chciała otwierać oczu i patrzeć na Dantego, obawiając się, że zobaczy prawdę w jej spojrzeniu—że zaraz dojdzie od jego masażu.

­

Nagle zadzwonił telefon, przecinając napięcie jak nóż. Mireille wzdrygnęła się, jej nogi się poślizgnęły.

ng z uścisku Dantego, a jej oczy otworzyły się szeroko.

­

Dante spojrzał na telefon. To był telefon Mireille. Jego szczęka się zacisnęła, a przez niego przeszedł przypływ irytacji. Chciał go chwycić i roztrzaskać o ścianę. Ktokolwiek dzwonił, mógł poczekać trzydzieści sekund — czy minutę — dłużej. Był tak blisko zobaczenia, jak całkowicie się rozpada, tak jak poprzedniej nocy. Może nawet znowu by squirtała.

­

Mireille ścisnęła uda, gdy się reacj

Sięgnęła po telefon, jej ciało wciąż drżało. Kiedy zobaczyła identyfikator dzwoniącego, jej serce nieco zamarło. To był James.

­

„James dzwoni,” powiedziała do Dantego, jej głos był niespokojny.

­

Dante zamarł na chwilę. Przypływ poczucia winy zalał go. Obiecał Jamesowi, że nie dotknie Mireille, prawda? Nie powinien był jej dotykać zeszłej nocy, a tym bardziej teraz, kiedy tak bardzo jej pragnął. To było całkowicie sprzeczne z ich umową.

.

­

„Hej, James,” przywitała się Mireille, starając się zachować swobodny ton, chociaż jej ciało wciąż dochodziło do siebie po tym, co prawie się wydarzyło.

­

Dante bezgłośnie powiedział, *„Nie mów mu, że tu jestem,”* a Mireille zawahała się, zastanawiając się, dlaczego Dante nie chciał, żeby James o tym wiedział. Bez słowa wstał i wyszedł z pokoju, zostawiając ją przy rozmowie.

­

„Jak się masz, Mireille?” zapytał James przez telefon, jego głos był ciepły.

­

iv>

„U mnie dobrze. Wszystko w porządku,” odpowiedziała Mireille, choć jej uda były wciąż zaciśnięte, a myśli galopowały.

­

„Czy Dante dobrze się tobą opiekuje?” zapytał James.

­

Mireille zawahała się. *Dobra opieka?* Czy *to* James uważał za dobrą opiekę? Sprawienie, że doszła zeszłej nocy i prawie znowu teraz?

­

„Tak, dba o mnie,” odpowiedziała w końcu, zmuszając się do wypowiedzenia tych słów.

­

„Dobrze. Chciałem tylko sprawdzić i upewnić się, że y

„W porządku.”

­

„Tak,” powiedziała Mireille, ale jej ton lekko się zachwiał. Była bardzo świadoma, jak podejrzanie idealnie brzmiały jej odpowiedzi, i martwiła się, że James może to zauważyć.

­

„Ale Dante jest taki jak ty,” dodała, starając się brzmieć naturalnie. „Zbyt opiekuńczy. Czuję, że będę się dusić tak samo jak z tobą.”

­

James zaśmiał się po drugiej stronie linii. „Jak tam twoje zdrowie?” zapytała Mireille, zmieniając temat.

­

„U mnie wszystko w porządku, Mireille. Moje zdrowie się poprawia. Nie martw się o mnie.”

­

„Dobrze, proszę, bądź bezpieczny dla mnie.”

­

„Będę. Muszę teraz iść.”

­

James zakończył rozmowę, a Mireille wypuściła długie westchnienie. Opadła z powrotem na łóżko, naciągając na siebie pościel. Jej wzrok utkwiony był w suficie, podczas gdy sprzeczne emocje kotłowały się w jej wnętrzu.

­

Zamknęła na chwilę oczy, by zaraz je znów otworzyć z

jęk. Część jej umysłu uzasadniała, że to nie było *takie* złe, być na krawędzi orgazmu z powodu masażu. Ale inna część jej — ta, którą trudniej było jej zignorować — uważała to za dziwne i niestosowne. Zwykła być „niewinna i czysta”, a to? To zdecydowanie *nie* było niewinne.

­

Nie. Potrząsnęła głową. *To było grzeszne.* Dante nie powinien być kimś, kto przynosi jej jakąkolwiek przyjemność seksualną. Miał być tylko irytującym, apodyktycznym facetem w jej życiu. Nic więcej.

g more.

­

---

­

**Następnego Ranku**

­

Mireille obudziła się wcześnie, jej sen był nękany niespokojnymi myślami. Miała jednak jasny powód, by wstać z łóżka: szła do kawiarni na rozmowę kwalifikacyjną. Około północy postanowiła przyjąć każdą pracę, jaką uda jej się zdobyć. Jeśli nie zdobędzie wykwintnej, zadowoli się czymś prostym.

­

Stojąc przed lustrem, przeczesała włosy szczotką przed

poprawiając ją palcami. Jej strój był prosty: biała koszula i niebieskie dżinsy. Mimo to doskonale podkreślał jej figurę.

­

„Dzień dobry, Księżniczko,” zawołał znajomy głos, gdy drzwi otworzyły się szeroko. Jedyna osoba w całej rezydencji, która nie zawracała sobie głowy pukaniem.

­

„Dzień dobry, Dante. Może czas zapytać cię, czy kiedykolwiek słyszałeś o czymś takim jak pukanie,” odpowiedziała Mireille, jej ton był sarkastyczny, ale zabawny.

­

D

usta jego wygięły się w mały uśmiech. „To jest mój dom, Księżniczko.”

­

„Och, to jest *twój* dom? Chyba powinnam się wyprowadzić, skoro to nie mój,” odparła, krzyżując ramiona.

­

Dante wszedł głębiej do pokoju, a oczy Mireille skierowały się na jego ramiona. Jego rękawy nie były dziś podwinięte, więc widoczne były tylko jego żyłkowate dłonie.

­

„Dlaczego myślisz, że powinienem pukać?” zapytał Dante, z nutą drwiny w głosie.

­

„Bo mogłam...

byłaś naga,” odparła Mireille.

­

Dante przechylił głowę, a jego język wysunął się, by zwilżyć usta. W jego umyśle pojawił się obraz, który przyspieszył jego puls. „To nie byłoby takie złe, prawda?” mruknął pod nosem.

­

„Co właśnie powiedziałeś?” zapytała Mireille, mrużąc oczy. Starała się nie pozwolić, by jej wzrok zatrzymał się na jego ustach — ani nie przypominać sobie, jak smakowały na jej.

­

„Jesteś wystrojona. Dokąd się wybierasz?” zapytał Dante.

d, całkowicie ignorując jej pytanie.

­

Mireille szybko się opanowała, gotowa z kłamstwem. Nie potrzebowała, aby ktokolwiek—zwłaszcza Dante—wiedział, że zamierza rozpocząć pracę. Gdyby się dowiedział, nigdy by jej nie pozwolił odejść.

­

„Idę odwiedzić Belindę, moją najlepszą przyjaciółkę,” powiedziała gładko.

­

Wzrok Dantego zwęził się podejrzliwie. „Kłamiesz?” zapytał, jakby mógł zobaczyć prosto przez nią.

­

Jej żołądek się przewrócił. Jak on to rozgryzł?

tak szybko? Czy naprawdę była aż tak kiepska w kłamaniu?

­

„Nie kłamię,” powiedziała stanowczo, ciesząc się, że nie zająknęła się.

­

Dante wpatrywał się w nią przez kilka sekund, a jego intensywne spojrzenie sprawiło, że poczuła się nieswojo. „Dlaczego tak na mnie patrzysz?” zapytała w końcu.

­

„Moi ludzie pójdą za tobą do tej ‘Belindy,’” powiedział Dante, odwracając się, aby przyjrzeć się drzwiom do jej szafy.

­

„Nie, to nie jest konieczne! Ona jest moją najlepszą przyjaciółką. Ja

naprawdę potrzebuję prywatności z nią.”

­

„Zostaną na zewnątrz, niezależnie od tego, w jakim pokoju będziesz. Nie naruszą twojej prywatności.”

­

Mireille westchnęła, ale odmówiła podniesienia głosu. „Dante,” powiedziała cicho, niemal błagalnie. „Poradzę sobie. Jadę tylko na kilka godzin. Nie potrzebuję, żeby twoi ludzie nade mną wisieli.”

­

„Mogę przypisać tych niższych, Księżniczko.”

­

„Dante,” mruknęła, oczy szerokie i błagalne. „Proszę?”

­

div>

Ich oczy się spotkały, a przez kilka chwil napięcie w pokoju było wyczuwalne. Dante jęknął, przerywając kontakt wzrokowy.

­

„Dobrze,” powiedział w końcu.

­

Na twarzy Mireille pojawił się olśniewający uśmiech, a w swojej ekscytacji wskoczyła na Dantego, obejmując go ramionami za szyję i nogami za talię.

­

„Bardzo ci dziękuję!” zapiszczała.

­

Ciało Dantego zesztywniało na moment, gdy jej ciepło przycisnęło się do niego.

Jej oddech muskał jego szyję, a jej miękka skóra pasowała do jego twardego ciała jak kawałek układanki.

­

*Cholera.*

­

Zmusiwszy się do ponownego skupienia, Dante położył dłonie na jej talii, mocno, ale ostrożnie, i oderwał ją od siebie. Zrobił dwa kroki w tył, potrzebując dystansu, zanim straci panowanie.

­

„Przepraszam,” wymamrotała Mireille, zawstydzona. „Po prostu się za bardzo podekscytowałam.”

­

„Trzymaj włączoną lokalizację,” powiedział Dante, ciężko, ignorując ją.

przeprosiny. „Zadzwoń do mnie natychmiast, jeśli coś się pojawi. I odbierz, gdy zadzwonię. Zrozumiano?”

­

„Jasne,” odpowiedziała Mireille, kiwając głową.

­

Dante zerknął na swój zegarek. Powinien wyjść. Ale coś w nim nie chciało odejść. Chciał zerwać tę uroczą białą koszulę, poczuć jej miękkość i—*Nie.*

­

„Wychodzę,” powiedział szorstko, jego głos był ostrzejszy, niż zamierzał. Odwrócił się i wyszedł z pokoju.

­

Mireille wypuściła drżące

oddech. Chociaż odszedł, jego obecność wciąż się unosiła, wraz z jego upajającym zapachem. Nie chciała tego przyznać, ale to jej się podobało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy's Princess

The Bad Boy's Princess

181 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

181

Treść

Aa