passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy's Princess - Rozdział #11 - autor Red Inkling

The Bad Boy's Princess

/

Rozdział 11

Rozdział 10

"Umowa została w pełni podpisana, proszę pana," powiedziała Leila, jego osobista asystentka, do Dantego, gdy wychodzili z sali konferencyjnej.

"Dobrze," odpowiedział krótko Dante, a Leila odgarnęła włosy za uszy.

"Dante," zawołał męski głos z tyłu i Dante zatrzymał się w miejscu.

Spojrzał na Leilę, która przestała iść, gdy tylko jej szef się zatrzymał.

"Idź, Leila," powiedział do niej Dante, a Leila odeszła bez słowa.

.

Kilka sekund później przed Dantem stanął mężczyzna. Był ubrany w biało-niebieski garnitur.

"Wyglądasz dobrze," powiedział do niego Dante, a gniew na twarzy mężczyzny stał się bardziej widoczny.

"Zgrywasz więcej, niż możesz przeżuć, Dante."

"Pozostaw gryzienie i żucie mnie, Mark."

"Ten kontrakt miał być mój. Ubiegam się o niego od miesięcy, a ty go zdobyłeś po zaledwie trzech tygodniach!"

"W

Co mogę powiedzieć? Ludzie uwielbiają łączyć się ze zwycięzcami. W rzeczywistości są bardziej niż zaszczyceni, że mogę podpisać z nimi kontrakt."

Mark ledwo powstrzymywał swoją złość, zacisnął pięści i szczęki.

"Trzymaj się z dala od tego, co ja ścigam, Dante."

"Jestem zbyt zajęty, aby gonić za tym, co ty ścigasz, ale jeśli to, co ścigasz, powinno być moje, to wiesz, że to dostanę," powiedział Dante, robiąc krok naprzód, zbliżając się do Marka.

&q

"Może powinieneś po prostu opuścić ten kraj. Mogę cię całkowicie zrujnować, jeśli będziesz tu nadal zostawać. Zarówno w tym biznesie, jak i w grze, nie masz szans przy mnie, Mark."

"Ty włoski draniu!" Mark wysyczał, ale Dante tylko się zaśmiał, robiąc kroki w tył.

"Poczekaj i zobacz. Znajdę twoją słabość i użyję jej przeciwko tobie."

Dante prawie zaśmiał się z jego słów.

"I naprawdę myślisz, że mam jakąś słabość? Och tak, na pewno

zrobisz. Dlatego porwałeś moją ostatnią zabawkę, prawda?"

"Odpłacę ci, Dante. Przysięgam, że to zrobię. Znajdę to, co cię uszczęśliwia i zabiorę ci to, zmazując ten diabelski uśmiech z twojej twarzy na zawsze." Mark przysiągł z nienawiścią wypisaną na twarzy, ale Dante nie mógł się tym mniej przejmować.

"Moje szczęście tkwi w moich pieniądzach i wygrywaniu. Szkoda, że nie możesz mi tego odebrać. I powinieneś dobrze wiedzieć, że grożenie mi to coś, czego nie

powinno wystarczyć. Mogę się zdenerwować i pozbyć się twoich ludzi."

Mark wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, ale zmienił zdanie, zrobił trzy kroki do tyłu, wciąż wpatrując się w Dantego, zanim się odwrócił i odszedł.

Dante sięgnął do kieszeni i wyciągnął telefon. Wybrał kontakt i przyłożył telefon do prawego ucha.

"Czy dostarczyliście towar?"

"Tak, szefie. Wszystko dostarczone."

*

Mireille skulona była pod prześcieradłami. Miała d

wszystko, co mogła zrobić, aby powstrzymać się od zbyt intensywnego myślenia o wszystkim, o Dantem i o Charlesie.

Poszła do siłowni i trochę poćwiczyła. Przeszła się również po ogromnej rezydencji, lepiej poznając to miejsce.

Rezydencja miała nawet kino domowe, ale Mireille była zupełnie niezainteresowana. Szukała więcej ofert pracy w internecie i teraz była wyczerpana i zmęczona.

Patrzyła w sufit, gdy myśli, które próbowała unikać, zaczęły się pojawiać.

przez cały dzień w końcu zakradło się do jej myśli.

Najpierw pomyślała o Charlesie. Poznali się na studiach i szybko zostali dobrymi przyjaciółmi, a po około trzech miesiącach Charles zaprosił ją na randkę i zaczęli się oficjalnie spotykać, ale Belinda nigdy nie uważała ich za kochanków.

Podniosła telefon, aby skontaktować się z Charlesem. Spędzili razem prawie trzy lata i Mireille nie chciała, aby te trzy lata poszły na marne, ale kiedy zdała sobie sprawę, że Charles miał bl

zablokował ją na wszystkich mediach społecznościowych, wiedziała, że to koniec.

Nie mogła nic zrobić, aby uratować związek.

Mireille westchnęła, podniosła poduszkę obok siebie i rzuciła ją na twarz.

Minęło zaledwie kilka sekund, zanim myśli o Charlesie zostały zastąpione myślami o Dantem.

Mireille pomyślała o poprzedniej nocy i o tym, jak jej ciało wydawało się nie należeć do niej, ale czuła się tak cholernie dobrze.

Podświadomie ręka Mireille pod prześcieradłami sięgnęła

masowała jej uda i zaczęła powoli masować jej uda.

Mireille przełknęła ślinę, czując, jak w jej wnętrzu gromadzi się gorąco.

"Księżniczko." usłyszała jego głos w swojej głowie i natychmiast Mireille poczuła silne pragnienie do niego.

"Mhmm." jęknęła cicho i skierowała ręce do swoich piersi.

Wsadziła ręce pod bluzkę, którą miała na sobie, i sięgnęła po swoje piersi.

"Oh." wydobyło się z jej ust, gdy jej palce musnęły sutek.

Mireille bardzo

chciała uderzyć się w tyłek tak, jak zrobił to Dante poprzedniej nocy, ale nie mogła.

Jęknęła sfrustrowana i pociągnęła za własną sutkę.

Nagle zadzwonił jej telefon. Ręka Mireille zamarła natychmiast, gdy uświadomiła sobie, co robiła.

Dotykała się! I nie tylko to, dotykała się, myśląc o Dantem!

"Co jest ze mną nie tak?" Zapytała siebie, kopiąc poduszkę i prześcieradła z dala od siebie.

ciało i sięgnęła po telefon.

Dzwoniła Belinda. Mireille przełknęła ślinę, aby stłumić gorąco, które wcześniej narosło w jej ciele, zanim odebrała połączenie.

"Hej, Mireille. Nie przejęłaś się, żeby zadzwonić i powiedzieć mi, jak poszły wczoraj urodziny Charlesa, czy w końcu to zrobiłaś?"

"Nie," odpowiedziała Mireille i zacisnęła usta w cienką linię.

"Nie? Dlaczego? Nie udało ci się, prawda?"

"Rozstaliśmy się zeszłej nocy. Charles zakończył

ze mną." Mireille powiedziała, a Belinda westchnęła.

"Ten drań... Powinnaś była mnie posłuchać i rzucić go pierwsza."

"Może miałaś rację, Belinda. Może nigdy nie byliśmy sobie przeznaczeni jako kochankowie."

"Dokładnie, Mireille. Nigdy nie byliście sobie przeznaczeni, ale czy wszystko w porządku? Potrzebujesz, żebym przyszła i cię pocieszyła?"

"Nie, wszystko w porządku. To nie boli tak, jak ludzie mówią." Odpowiedziała.

"Ale coś się stało

czoraj wieczorem, Belinda."

"Co?"

"Byłam po prostu pijana i uwierz mi, byłam naprawdę pijana i nie byłam sobą..."

"I co zrobiłaś? Zabiłaś kogoś?" Belinda wstrzymała oddech.

"Oczywiście, że nie!" Mireille uciszyła ją, jej głos lekko się podniósł.

"Chyba jakoś uwiodłam Dantego i on mnie dotknął..."

"O mój Boże!!" Belinda krzyknęła do telefonu.

"Co się stało potem?! Czy uprawialiście seks?! Powiedz mi w

jak to było obudzić się w jego ramionach i..."

"Zamknij się, Belinda. Nie uprawialiśmy seksu, ale dotknął mnie w sposób, w jaki nigdy wcześniej nie byłam dotykana, a potem miałam orgazm."

"Orgazm? Ja... Nigdy go nie miałam. Masz ogromne szczęście!"

"Pozwolisz mi mówić?" Mireille zapytała z cichym pomrukiem.

"Oczywiście, mów dalej," zapiszczała Belinda.

"Szczerze mówiąc, myślę, że podobało mi się, jak mnie dotykał, i uczucie, któr

kiedy miałam orgazm... Jestem pewna, że to uwielbiałam, ale wcale nie lubię Dantego."

"Mireille, myślę, że powinnaś po prostu kontynuować z Dantem. Nie masz teraz chłopaka, tak czy inaczej."

"Kontynuować z nim? Nigdy! On jest seryjnym flirciarzem i jestem pewna, że nie angażuje się w związki, więc to ogromne NIE."

"Dobrze, Mireille, ale gdybym była tobą, wskakiwałabym na niego każdej nocy i pozwoliłabym mu doprowadzić mnie do orgazmu. Nie przegapiłabym seksu z takim bogiem seksu jak on za nic." Be

Linda zapiszczała i zachichotała.

"Dlaczego ci to mówię? Nie spodziewałam się od ciebie żadnej rozsądnej rady, prawda?" Mireille zachichotała, a Belinda zakończyła rozmowę po pospiesznym 'muszę iść'

Mireille rzuciła telefon na łóżko i wpatrywała się w przeciwległą ścianę.

"Lepiej znajdę coś, cokolwiek, żeby się zająć."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 11

Oto poprawiona wersja Twojego tekstu z poprawkami dotyczącymi gramatyki, interpunkcji, płynności i jasności, przy zachowaniu oryginalnego tonu i intencji:

­

---

­

Dante wszedł do salonu i spojrzał na swój zegarek na rękę. Było zaledwie kilka minut do godziny 19:00, a Mireille powinna być już gotowa.

­

Nie było jej jednak w salonie, i przez chwilę Dante nie mógł się oprzeć myśli, że go unika. Odrzucił tę myśl na bok.

i wspiął się po schodach. Zatrzymując się przy jej drzwiach, odblokował je odciskiem palca.

­

Otworzył drzwi i zamarł, gdy zobaczył Mireille leżącą nadal na łóżku, przeglądającą telefon. Nie była gotowa—ani nawet nie próbowała się przygotować.

­

„Księżniczko,” zawołał, tonem ostrym. „Prosiłem cię, żebyś była gotowa na 19:00.”

­

Mireille usiadła na łóżku, z wyrazem obojętności na twarzy. Już zdecydowała, że nie zamierza stosować się do prośby Belind

porady a — lub jakiekolwiek podobne porady. Zamiast tego postanowiła, że między nią a Dante wszystko pozostanie dokładnie tak, jak było.

­

„Nawet nie zapytałeś, czy *chcę* iść na zakupy,” powiedziała z wyrzutem. „Nie chcę.” Podkreśliła swoje ostatnie słowa, jasno wyrażając swój sprzeciw.

­

Dante wpatrywał się w nią przez kilka sekund, zanim jego usta wykrzywiły się w uśmiechu.

­

„Czy chcesz, żebym cię podniósł z tego łóżka, zdarł z ciebie te ubrania, wykąpał cię,

i ubrać cię osobiście?” zapytał, jego głos był niski i drażniący.

­

Mireille przełknęła ślinę, jej umysł zdradzał ją, gdy wizualizowała dokładnie to, co właśnie opisał.

­

„Więc,” kontynuował Dante, opierając się o framugę drzwi. „Co wybierasz? Wstajesz i robisz to wszystko sama, czy ja to zrobię za ciebie?”

­

Mireille spojrzała na niego gniewnie — a przynajmniej próbowała. Ale te jego szare oczy zdawały się topić jej zdecydowanie.

­

„Jestem zmęczona,”

powiedziała, łagodząc wzrok. „Nie mogę iść na zakupy dziś wieczorem.”

­

Wiedziała, jakoś, że udawanie zmęczenia sprawi, że się wycofa.

­

„Co dokładnie robiłaś przez cały dzień?” zapytał Dante, wchodząc do pokoju. Z każdym jego krokiem bliżej, oddech Mireille stawał się cięższy.

­

„Ćwiczyłam wcześniej i chyba przesadziłam. Jestem po prostu zbyt zestresowana, więc muszę odpocząć dziś wieczorem,” powiedziała, jej ton był spokojny.

­

Dant

nie odpowiedział od razu. Zamiast tego usiadł na skraju jej łóżka i przyglądał się jej uważnie. Jego spojrzenie było tak intensywne, że aż skręcało jej żołądek.

­

„Pokaż mi swoje nogi,” powiedział nagle Dante.

­

„Co... co?” zająknęła się Mireille, marszcząc brwi w dezorientacji.

­

„Twoje nogi, księżniczko,” powtórzył, tonem lekko niecierpliwym.

­

Wciąż zdezorientowana, wyciągnęła nogi w jego stronę. Dante je chwycił i

położył je na swoich udach. Prosty kontakt wysłał falę gorąca do policzków Mireille, malując je na różowo.

­

Podwijając rękawy do łokci, Dante odsłonił fragment tatuażu, który zauważyła wcześniej tego ranka. Jego żyłkowate ręce przesunęły się na jej nogi, a Mireille niemal podskoczyła na skutek jego dotyku.

­

„Co robisz?” zapytała, wdzięczna, że jej głos nie zdradził, jak bardzo była zdenerwowana.

­

„Daję twoim zmęczonym nogom masaż

szałwia, księżniczko,” powiedział niedbale.

­

Mireille westchnęła cicho. “Co mogę zrobić, żebyś przestał nazywać mnie ‘księżniczką’?”

­

“Zostań moją królową,” odpowiedział Dante, wciąż skupiony na jej nogach.

­

Jej serce zabiło mocniej, a ciało zamarło. Patrzyła na niego z szeroko otwartymi oczami.

­

Dante zaśmiał się z jej reakcji. “Co? Księżniczka nie potrafi przyjąć żartu?”

­

Zaczął przesuwać ręce po jej prawej nodze.

­

>

„Naprawdę nie musisz tego robić. Poradzę sobie,” powiedziała Mireille, próbując odciągnąć nogi.

­

Dante jednak trzymał jej nogi mocno na miejscu. Jego wyraz twarzy stwardniał.

­

„Po prostu zrelaksuj się i ciesz się tym, jak powinna dobra dziewczyna,” powiedział, jego głos obniżył się o oktawę, gdy skupił się na masażu.

­

Mireille westchnęła z rezygnacją i pozwoliła mu kontynuować. To był tylko masaż, powiedziała sobie. Niewinny, nieszkodliwy. Ale ledwie minutę później

uświadomiła sobie, że nie było nic niewinnego w sposobie, w jaki silne dłonie Dantego przesuwały się po jej skórze.

­

Jego dotyk był stanowczy, a zarazem delikatny, tworząc upajający kontrast, który przeszywał jej ciało dreszczami. Przejechał palcami przez przerwy między jej palcami u stóp, a następnie przesunął je w dół po łuku stopy. Mireille walczyła z pragnieniem zamknięcia oczu, gdy fala przyjemności przepływała przez nią.

­

„Zamknij oczy, jeśli chcesz,” powiedział cicho Dante.

­

Było

co było tak urzekające w jego głosie, że posłuchała instynktownie, jej ciało rozpływało się w materacu.

­

Oczy Dantego przeniosły się na jej twarz, gdy jego dłonie zręcznie pracowały na jej stopie i palcach. Spojrzał z powrotem na jej nogi, a w nim narastało nagłe pragnienie. Chciał przesunąć językiem po jej skórze. Nigdy nie myślał o sobie jako o kimś z fetyszem stóp, ale teraz, trzymając jej piękne nogi, zastanawiał się.

­

Wcisnął kciuki głębiej w

o jej łydkę, stanowczo, ale z premedytacją. Ciało Mireille napięło się w odpowiedzi. Wyraźnie jej się to podobało—może nawet za bardzo.

­

Jej usta się rozchyliły, a brwi zmarszczyły. Dante cicho przeklął pod nosem.

­

„Cholera,” mruknął. Była tak wrażliwa, że doprowadzało go to do szału.

­

Mireille wydała z siebie cichy jęk, ledwie słyszalny, ale przesłał on falę gorąca prosto do krocza Dantego.

­

Jęknął cicho, walcząc, by utrzymać się w ryzach.

utrzymać opanowanie. Wyglądała na całkowicie wyczerpaną z niczego więcej niż z masażu, jej plecy lekko się wyginały, a ręce kurczowo trzymały prześcieradła.

­

„To tylko masaż,” powtarzała sobie, próbując uspokoić burzę wewnątrz siebie. Ale nie mogła zaprzeczyć ciepłu gromadzącemu się między udami.

­

Jej palce u stóp mimowolnie się podkurczyły, a ona mocno zacisnęła powieki. Była blisko—zbyt blisko. Czy naprawdę mogła pozwolić sobie na orgazm z masażu? Jak miałaby stawić czoła Danowi

te później?

­

Rozpaczliwie, Mireille modliła się, żeby mogła milczeć i pozwolić, by to się stało, bez jego zauważenia.

­

„Mogę to zrobić,” pomyślała. „Muszę tylko być cicho.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 12

Oto dopracowana wersja twojego tekstu, z poprawkami dotyczącymi gramatyki, interpunkcji, płynności i jasności:

­

---

­

Uścisk Mireille na prześcieradłach się zacieśnił, gdy mówiła sobie, że może pozwolić, by to się stało cicho. Nie chciała otwierać oczu i patrzeć na Dantego, obawiając się, że zobaczy prawdę w jej spojrzeniu—że zaraz dojdzie od jego masażu.

­

Nagle zadzwonił telefon, przecinając napięcie jak nóż. Mireille wzdrygnęła się, jej nogi się poślizgnęły.

ng z uścisku Dantego, a jej oczy otworzyły się szeroko.

­

Dante spojrzał na telefon. To był telefon Mireille. Jego szczęka się zacisnęła, a przez niego przeszedł przypływ irytacji. Chciał go chwycić i roztrzaskać o ścianę. Ktokolwiek dzwonił, mógł poczekać trzydzieści sekund — czy minutę — dłużej. Był tak blisko zobaczenia, jak całkowicie się rozpada, tak jak poprzedniej nocy. Może nawet znowu by squirtała.

­

Mireille ścisnęła uda, gdy się reacj

Sięgnęła po telefon, jej ciało wciąż drżało. Kiedy zobaczyła identyfikator dzwoniącego, jej serce nieco zamarło. To był James.

­

„James dzwoni,” powiedziała do Dantego, jej głos był niespokojny.

­

Dante zamarł na chwilę. Przypływ poczucia winy zalał go. Obiecał Jamesowi, że nie dotknie Mireille, prawda? Nie powinien był jej dotykać zeszłej nocy, a tym bardziej teraz, kiedy tak bardzo jej pragnął. To było całkowicie sprzeczne z ich umową.

.

­

„Hej, James,” przywitała się Mireille, starając się zachować swobodny ton, chociaż jej ciało wciąż dochodziło do siebie po tym, co prawie się wydarzyło.

­

Dante bezgłośnie powiedział, *„Nie mów mu, że tu jestem,”* a Mireille zawahała się, zastanawiając się, dlaczego Dante nie chciał, żeby James o tym wiedział. Bez słowa wstał i wyszedł z pokoju, zostawiając ją przy rozmowie.

­

„Jak się masz, Mireille?” zapytał James przez telefon, jego głos był ciepły.

­

iv>

„U mnie dobrze. Wszystko w porządku,” odpowiedziała Mireille, choć jej uda były wciąż zaciśnięte, a myśli galopowały.

­

„Czy Dante dobrze się tobą opiekuje?” zapytał James.

­

Mireille zawahała się. *Dobra opieka?* Czy *to* James uważał za dobrą opiekę? Sprawienie, że doszła zeszłej nocy i prawie znowu teraz?

­

„Tak, dba o mnie,” odpowiedziała w końcu, zmuszając się do wypowiedzenia tych słów.

­

„Dobrze. Chciałem tylko sprawdzić i upewnić się, że y

„W porządku.”

­

„Tak,” powiedziała Mireille, ale jej ton lekko się zachwiał. Była bardzo świadoma, jak podejrzanie idealnie brzmiały jej odpowiedzi, i martwiła się, że James może to zauważyć.

­

„Ale Dante jest taki jak ty,” dodała, starając się brzmieć naturalnie. „Zbyt opiekuńczy. Czuję, że będę się dusić tak samo jak z tobą.”

­

James zaśmiał się po drugiej stronie linii. „Jak tam twoje zdrowie?” zapytała Mireille, zmieniając temat.

­

„U mnie wszystko w porządku, Mireille. Moje zdrowie się poprawia. Nie martw się o mnie.”

­

„Dobrze, proszę, bądź bezpieczny dla mnie.”

­

„Będę. Muszę teraz iść.”

­

James zakończył rozmowę, a Mireille wypuściła długie westchnienie. Opadła z powrotem na łóżko, naciągając na siebie pościel. Jej wzrok utkwiony był w suficie, podczas gdy sprzeczne emocje kotłowały się w jej wnętrzu.

­

Zamknęła na chwilę oczy, by zaraz je znów otworzyć z

jęk. Część jej umysłu uzasadniała, że to nie było *takie* złe, być na krawędzi orgazmu z powodu masażu. Ale inna część jej — ta, którą trudniej było jej zignorować — uważała to za dziwne i niestosowne. Zwykła być „niewinna i czysta”, a to? To zdecydowanie *nie* było niewinne.

­

Nie. Potrząsnęła głową. *To było grzeszne.* Dante nie powinien być kimś, kto przynosi jej jakąkolwiek przyjemność seksualną. Miał być tylko irytującym, apodyktycznym facetem w jej życiu. Nic więcej.

g more.

­

---

­

**Następnego Ranku**

­

Mireille obudziła się wcześnie, jej sen był nękany niespokojnymi myślami. Miała jednak jasny powód, by wstać z łóżka: szła do kawiarni na rozmowę kwalifikacyjną. Około północy postanowiła przyjąć każdą pracę, jaką uda jej się zdobyć. Jeśli nie zdobędzie wykwintnej, zadowoli się czymś prostym.

­

Stojąc przed lustrem, przeczesała włosy szczotką przed

poprawiając ją palcami. Jej strój był prosty: biała koszula i niebieskie dżinsy. Mimo to doskonale podkreślał jej figurę.

­

„Dzień dobry, Księżniczko,” zawołał znajomy głos, gdy drzwi otworzyły się szeroko. Jedyna osoba w całej rezydencji, która nie zawracała sobie głowy pukaniem.

­

„Dzień dobry, Dante. Może czas zapytać cię, czy kiedykolwiek słyszałeś o czymś takim jak pukanie,” odpowiedziała Mireille, jej ton był sarkastyczny, ale zabawny.

­

D

usta jego wygięły się w mały uśmiech. „To jest mój dom, Księżniczko.”

­

„Och, to jest *twój* dom? Chyba powinnam się wyprowadzić, skoro to nie mój,” odparła, krzyżując ramiona.

­

Dante wszedł głębiej do pokoju, a oczy Mireille skierowały się na jego ramiona. Jego rękawy nie były dziś podwinięte, więc widoczne były tylko jego żyłkowate dłonie.

­

„Dlaczego myślisz, że powinienem pukać?” zapytał Dante, z nutą drwiny w głosie.

­

„Bo mogłam...

byłaś naga,” odparła Mireille.

­

Dante przechylił głowę, a jego język wysunął się, by zwilżyć usta. W jego umyśle pojawił się obraz, który przyspieszył jego puls. „To nie byłoby takie złe, prawda?” mruknął pod nosem.

­

„Co właśnie powiedziałeś?” zapytała Mireille, mrużąc oczy. Starała się nie pozwolić, by jej wzrok zatrzymał się na jego ustach — ani nie przypominać sobie, jak smakowały na jej.

­

„Jesteś wystrojona. Dokąd się wybierasz?” zapytał Dante.

d, całkowicie ignorując jej pytanie.

­

Mireille szybko się opanowała, gotowa z kłamstwem. Nie potrzebowała, aby ktokolwiek—zwłaszcza Dante—wiedział, że zamierza rozpocząć pracę. Gdyby się dowiedział, nigdy by jej nie pozwolił odejść.

­

„Idę odwiedzić Belindę, moją najlepszą przyjaciółkę,” powiedziała gładko.

­

Wzrok Dantego zwęził się podejrzliwie. „Kłamiesz?” zapytał, jakby mógł zobaczyć prosto przez nią.

­

Jej żołądek się przewrócił. Jak on to rozgryzł?

tak szybko? Czy naprawdę była aż tak kiepska w kłamaniu?

­

„Nie kłamię,” powiedziała stanowczo, ciesząc się, że nie zająknęła się.

­

Dante wpatrywał się w nią przez kilka sekund, a jego intensywne spojrzenie sprawiło, że poczuła się nieswojo. „Dlaczego tak na mnie patrzysz?” zapytała w końcu.

­

„Moi ludzie pójdą za tobą do tej ‘Belindy,’” powiedział Dante, odwracając się, aby przyjrzeć się drzwiom do jej szafy.

­

„Nie, to nie jest konieczne! Ona jest moją najlepszą przyjaciółką. Ja

naprawdę potrzebuję prywatności z nią.”

­

„Zostaną na zewnątrz, niezależnie od tego, w jakim pokoju będziesz. Nie naruszą twojej prywatności.”

­

Mireille westchnęła, ale odmówiła podniesienia głosu. „Dante,” powiedziała cicho, niemal błagalnie. „Poradzę sobie. Jadę tylko na kilka godzin. Nie potrzebuję, żeby twoi ludzie nade mną wisieli.”

­

„Mogę przypisać tych niższych, Księżniczko.”

­

„Dante,” mruknęła, oczy szerokie i błagalne. „Proszę?”

­

div>

Ich oczy się spotkały, a przez kilka chwil napięcie w pokoju było wyczuwalne. Dante jęknął, przerywając kontakt wzrokowy.

­

„Dobrze,” powiedział w końcu.

­

Na twarzy Mireille pojawił się olśniewający uśmiech, a w swojej ekscytacji wskoczyła na Dantego, obejmując go ramionami za szyję i nogami za talię.

­

„Bardzo ci dziękuję!” zapiszczała.

­

Ciało Dantego zesztywniało na moment, gdy jej ciepło przycisnęło się do niego.

Jej oddech muskał jego szyję, a jej miękka skóra pasowała do jego twardego ciała jak kawałek układanki.

­

*Cholera.*

­

Zmusiwszy się do ponownego skupienia, Dante położył dłonie na jej talii, mocno, ale ostrożnie, i oderwał ją od siebie. Zrobił dwa kroki w tył, potrzebując dystansu, zanim straci panowanie.

­

„Przepraszam,” wymamrotała Mireille, zawstydzona. „Po prostu się za bardzo podekscytowałam.”

­

„Trzymaj włączoną lokalizację,” powiedział Dante, ciężko, ignorując ją.

przeprosiny. „Zadzwoń do mnie natychmiast, jeśli coś się pojawi. I odbierz, gdy zadzwonię. Zrozumiano?”

­

„Jasne,” odpowiedziała Mireille, kiwając głową.

­

Dante zerknął na swój zegarek. Powinien wyjść. Ale coś w nim nie chciało odejść. Chciał zerwać tę uroczą białą koszulę, poczuć jej miękkość i—*Nie.*

­

„Wychodzę,” powiedział szorstko, jego głos był ostrzejszy, niż zamierzał. Odwrócił się i wyszedł z pokoju.

­

Mireille wypuściła drżące

oddech. Chociaż odszedł, jego obecność wciąż się unosiła, wraz z jego upajającym zapachem. Nie chciała tego przyznać, ale to jej się podobało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy's Princess

The Bad Boy's Princess

181 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

181

Treść

Aa