passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy's Princess - Rozdział #2 - autor Red Inkling

The Bad Boy's Princess

/

Rozdział 2

Rozdział 1

"Cholera! Proszę! Aargh... Dan... Dante!" Suka pod nim jęczała i krzyczała, jej ręce mocno ściskały prześcieradła, próbując wytrzymać jego mocne pchnięcia.

"Po prostu przyjmij to jak tania dziwka, którą jesteś," Dante jęknął, pieprząc jej cipkę jakby to była tylko dziura i nic więcej.

Suka miała łzy w oczach, gdy zarówno przyjemność, jak i ból przenikały przez nią, gdy jego duży kutas wbijał się w jej cipkę od tyłu.

"Z-zwolnij, proszę! Niszczysz mi cipkę

y!" - Krzyknęła, ale Dante nie zwracał uwagi na jej słowa, bezlitośnie pieprząc jej cipkę.

Minęło jeszcze kilka minut i Dante jęknął, w końcu osiągając swój orgazm. Złapał dziwkę za biodra, wypełniając ją swoim kutasem, gdy doszedł.

"O mój Boże!" - Krzyknęła dziwka, również doświadczając orgazmu. Dante wyciągnął się z jej cipki i wyszedł z łóżka, zdejmując z siebie prezerwatywę i wyrzucając ją.

"Wstań i wyjdź," powiedział zimno do wyczerpanej kobiety i

w łóżku.

"Dante Romano." Wstała słabo, całkowicie naga, ale wzrok Dantego pozostał na jej twarzy, jakby jej ciało w żaden sposób nie było wystarczająco piękne dla jego spojrzenia.

"To był najlepszy seks, jaki kiedykolwiek miałam. Czy... Czy mogę wrócić jeszcze kiedyś? Nie przeszkadza mi, że nie dostanę zapłaty," zapytała, a Dante jęknął.

"Użyj drzwi. Dostaniesz pieniądze, zanim wyjdziesz za bramę."

"Ale..."

Jego śmiertelne spojrzenie zamknęło jej usta.

ręce i zrobiła krok w tył.

"Wyjdź," wydał jedno-słowne polecenie śmiertelnym tonem, który sprawił, że dziwka zadrżała ze strachu. Dante odwrócił od niej wzrok, gdy zbierała swoje ubrania, szybko je zakładała i pośpiesznie opuszczała pokój.

Dante zamknął oczy na sekundę, masując przestrzeń między brwiami.

Pieprzenie kobiet było jego najlepszym sposobem na rozładowanie stresu, ale te dziwki ledwo go już ekscytowały w dzisiejszych czasach.

Myślenie o kobietach przypomniało mu, że miał jakąś som

ktoś do odbioru dzisiaj.

"Zastanawiam się, jak bardzo moja mała księżniczka urosła."

***

Mireille westchnęła cicho, rzucając telefon na łóżko dość niedbale. Właśnie otrzymała telefon od swojego brata, który poinformował ją, że jest chory i będzie nieobecny przez trzy miesiące, aby odpowiednio się zregenerować, ale to nie była wielka wiadomość, wielką wiadomością było to, że musiała zamieszkać z jego najlepszym przyjacielem o imieniu Dante.

"Dante..." Wymamrotała imię, próbując sobie przypomnieć, dlaczego brzmi znajomo.

tak znajome.

Przez większość swojego życia była chroniona przez swojego starszego brata i wydawało się, że zapominał, że nie była już dzieckiem ani nastolatką, miała już 24 lata i mogła łatwo podejmować własne decyzje, ale on nigdy nie przestawał krążyć wokół niej i dbać o nią.

Czasami dobrze było wiedzieć, jak bardzo brat się o nią troszczy, a czasami czuła się przytłoczona jego nadopiekuńczością.

Nie pozwolił jej nawet umawiać się na randki, dopóki nie miała 20 lat, twierdząc, że

że wszyscy mężczyźni są tam po to, aby łamać dziewczynom serca.

Mireille pokręciła głową, a jej ciemne, falujące włosy lekko się poruszyły. Znalezienie pracy powinno być dla niej łatwe, ale James nie chciał, żeby przechodziła przez stres związany z pracą.

Mireille nie uważała, że posiadanie pracy jest stresujące, ale James nalegał, że praca wpłynie na nią zbyt mocno. Mireille nie potrzebowała nikogo, kto by jej mówił, że to przez Jamesa nie mogła znaleźć pracy po roku poszukiwań.

g.

Była pewna, że skontaktował się z każdą firmą, do której wiedział, że złoży podanie, i upewnił się, że żadna z nich nie dała jej pracy.

Tak, opiekuńczość Jamesa dusiła ją i chociaż Mireille czasem myślała o zrobieniu czegoś buntowniczego przeciwko Jamesowi, czegoś, co by go rozzłościło i sprawiło, że w końcu zdałby sobie sprawę, że jest już dorosła, wciąż nie mogła zrealizować żadnego ze swoich buntów.

Była zbyt dużą 'grzeczną dziewczynką'

27;.

Odsuwając myśli o swoim bracie, Mireille postanowiła zacząć się pakować w oczekiwaniu na przyjaciela brata, Dantego.

Weszła do swojej garderoby, która była pełna wszelkiego rodzaju ubrań i akcesoriów do jej użytku. Ogromne lustro znajdowało się na środku garderoby, a Mireille spojrzała w lustro.

Widziała piękną, bladoskórą kobietę o wzroście 5'5 patrzącą na nią. Jej orzechowozielone oczy wpatrywały się w nią.

Odwróciła wzrok od lustra i

zaczęła pakować kilka potrzebnych ubrań.

Nie zajęło jej to dużo czasu, aby skończyć pakowanie.

Mireille postanowiła wziąć jeszcze jeden prysznic i udała się do łazienki. Włączyła prysznic i pozwoliła wodzie leniwie spływać po swojej skórze.

"Dante," to imię utkwiło jej w pamięci, gdy nadal próbowała sobie przypomnieć, kim on był, będąc pod prysznicem.

Minuty mijały, ale nie mogła sobie przypomnieć, kim on był. Mireille zrezygnowała z prób, zapewniając siebie, że przypomni sobie, kim h

e był po zobaczeniu go.

Wyszła z łazienki, z ręcznikiem związanym na piersi. Miała się właśnie przebrać w niebieską sukienkę leżącą na łóżku, gdy usłyszała otwierające się bramy.

"Dante jest tutaj," wymamrotała i szybko się ubrała.

Przeczesała palcami mokre włosy i pospiesznie sięgnęła po suszarkę, aby je wysuszyć. Minęła minuta, gdy usłyszała pukanie do drzwi.

"Tak? Wejdź," odpowiedziała, a drzwi się otworzyły.

Weszła służąca.

&q

"Masz gościa, proszę pani."

"Powiedz mu, że zaraz do niego przyjdę."

"Dobrze, panienko."

Służąca opuściła pokój, a Mireille wznowiła suszenie włosów. Absolutnie nie znosiła kazać innym czekać, więc odłożyła suszarkę i zaczęła czesać włosy.

Mireille wzięła swój bagaż i pospiesznie wyszła z pokoju. Uspokoiła się, gdy dotarła do schodów prowadzących do salonu.

Schodząc po schodach elegancko, była ciekawa, co ją czeka.

zobaczyć, kim był Dante.

Dotarła do salonu i zobaczyła mężczyznę stojącego do niej tyłem.

Wpatrywał się w stare zdjęcie jej i jej brata. Mireille przyłapała się na tym, że wpatruje się w jego plecy znacznie dłużej, niż się spodziewała.

Miał na sobie dopasowaną koszulę i spodnie, a mimo że był ubrany, Mireille nie potrzebowała nikogo, kto powiedziałby jej, jakie gorące ciało kryje się pod tą czarną koszulą.

Przełknęła ślinę i miała zamiar coś powiedzieć, ale on ją uprzedził.

"Wyglądałaś na

urocza, księżniczko," jego głęboki głos rozbrzmiał w jej uszach i natychmiast oczy Mireille się rozszerzyły.

"Dante?" Imię w końcu zarejestrowało się.

"Tak, księżniczko?" Odwrócił się do niej, a Mireille mogłaby przysiąc, że coś dziwnego stało się z jej ciałem, coś, co zazwyczaj nigdy się nie działo.

Jednak nie było mowy, żeby nie rozpoznała tej twarzy i uśmieszku na jego ustach, a także tego seksownie irytującego głosu, który wołał j

er 'księżniczką' cały czas.

Dante Romano był najlepszym przyjacielem jej brata w liceum i Mireille uważała go za absolutnie irytującego. Tak, był przystojny, gorący, seksowny i w ogóle, ale wciąż był irytujący. Cały czas nazywał ją księżniczką i dołączał do Jamesa, aby upewnić się, że żaden chłopak się do niej nie zbliży.

Nie, to nie była jedyna irytująca rzecz w tym gorącym mężczyźnie, który teraz stał przed nią, ale najbardziej irytujące było to, że spowodował ponad połowę sercowego

przerwy, których była świadkiem w liceum.

Był dupkiem, playboyem i z pewnością dobrze wiedział, jak grać w swoje gry. Wszystko to było łatwe dzięki jego wyglądowi i pieniądzom. Mógł zdobyć każdą dziewczynę, którą chciał w szkole. Nigdy nie przejmował się emocjami dziewczyn, z którymi się bawił, i bezlitośnie łamał ich serca, wpatrując się w nie zimnymi oczami.

Więc tak, jak mogła nie rozpoznać tego gorącego chodzącego czerwonego flagi mężczyzny?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Wciąż stojąc jak zahipnotyzowana, Mireille próbowała sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek zdarzyło się, że Dante Romano był ciepły wobec innych dziewczyn, ale nie mogła sobie przypomnieć—bo takie momenty nie istniały. Jedynym razem, kiedy Dante naprawdę się uśmiechał, było wtedy, gdy był z nią, denerwując ją tytułem „księżniczki”. To były jedyne chwile, kiedy jego oczy znajdowały ciepło.

­

„Nie musisz tylko na mnie patrzeć i rozbierać mnie wzrokiem. Mogłabyś rozebrać mnie rękami,” powiedział, z jednostronnym uśmieszkiem c

zaciskał usta.

­

Mireille szybko odwróciła wzrok, rumieniąc się, gdy zdała sobie sprawę, że *zbyt długo* na niego patrzyła.

­

Dante podniósł zdjęcie, które oglądał, i machnął nim w powietrzu. "Nie tylko wyglądasz uroczo. Teraz wyglądasz..." Jego oczy powoli przesunęły się po niej, od wciąż lekko wilgotnych włosów po palce u stóp.

­

"Pięknie."

­

Cholera, *rzeczywiście* stała się piękna z biegiem lat. A jednak Dante mówił "piękna" tylko dlatego, że on

Nie odważył się opisać jej tak, jak naprawdę ją postrzegał—*seksowna*. Niebieska sukienka, którą miała na sobie, niewiele ukrywała krągłości pod nią. Jego wzrok zatrzymał się na jej talii, a potem na biuście. Te piersi zdecydowanie się powiększyły od czasów liceum.

­

Kiedy jego wzrok powrócił na jej twarz, Mireille ponownie spotkała jego oczy. Przez następne kilka sekund czuła się przyklejona do miejsca, nie mogąc odwrócić wzroku.

­

„Czas się zbierać, Księżniczko,” powiedział nagle Dante, odrywając od niej wzrok.

Odsunął na bok niewłaściwe myśli, które zakradały się do jego umysłu — myśli o tym, jak pięknie wyglądałyby jej oczy, gdyby klęczała z jego członkiem w ustach.

­

*Cholera, Dante! Powinna być dla ciebie jak siostra!* Przeklął się w duchu, a potem podszedł do niej i chwycił jej bagaż.

­

„Nie chcę nigdzie z tobą iść, Dante,” powiedziała stanowczo Mireille.

­

Dante zaśmiał się. „Wolisz, żebym cię niósł na ramieniu, Księżniczko?” Pstryknął swoim

ciemne, kręcone włosy z tyłu, i Mireille nie musiała pytać, czy mówi poważnie. Widziała to w jego uśmieszku.

­

„Przestań nazywać mnie 'Księżniczką,'” powiedziała, ignorując jego pytanie.

­

„Jestem pewien, że mieliśmy tę kłótnię kilka razy siedem lat temu,” odpowiedział, pochylając się bliżej niej.

­

Oddech Mireille zatrzymał się, gdy poczuła zapach jego perfum. Tak, nie lubiła go z wielu powodów, ale mimo wszystko—była dziewczyną, była hetero, a ten mężczyzna przed nią

był niezaprzeczalnie atrakcyjny dla każdej heteroseksualnej dziewczyny. Szybko cofnęła się, robiąc między nimi dystans.

­

„A jakie jest zakończenie tej dyskusji?” zapytała.

­

„Że nadal będę cię nazywał 'Księżniczką'. Twoje imię jest dla mnie za trudne do wymówienia, więc przy tym zostanę.”

­

W końcu odchylił się, a jego figlarny uśmiech zniknął. „Chodźmy.” Jego ton zmienił się, nagle stał się autorytatywny. Mireille znalazła się w drodze do drzwi, nie myśląc, podczas gdy on szedł za nią.

szedł za nią z jej bagażem.

­

Na zewnątrz czekał elegancki czarny samochód. Mireille sięgnęła po klamkę, ale Dante ją powstrzymał.

­

„Nie mów mi, że zapomniałaś, iż nie pozwalam Księżniczce otwierać drzwi samochodu samej,” droczył się, otwierając je dla niej.

­

Mireille chciała odpowiedzieć, ale przełknęła słowa. Wsiadła na tylne siedzenie, decydując, że lepiej będzie pozostać cicho i unikać zbędnej rozmowy.

­

Kiedy Dante usiadł na miejscu kierowcy i zaczął

ed samochód, Mireille wyciągnęła telefon. Przewijała bezmyślnie, próbując odwrócić uwagę od pokusy spoglądania na niego. Ale nic na ekranie nie potrafiło przyciągnąć jej uwagi.

­

W końcu poddała się i znalazła się patrząc na niego przez lusterko wsteczne. Jego twarz była surowa, wyraz twarzy twardy, gdy prowadził. Jednak nawet z tym twardym wyrazem twarzy, był czarująco przystojny. Zdała sobie sprawę, że patrzyła znacznie dłużej, niż zamierzała — a może wcale nie zamierzała patrzeć tak długo.

patrz na wszystko.

­

Oczy Dantego nagle zwróciły się ku lustrze, chwytając jej spojrzenie. Mireille szybko odwróciła wzrok, czując, jak rumieniec wstępuje na jej policzki.

­

Surowość zniknęła z twarzy Dantego. „Możesz się gapić, ile tylko chcesz, Księżniczko.”

­

„Nie gapiłam się,” skłamała.

­

„Dobre dziewczynki nie powinny kłamać, wiesz.”

­

„Nie jestem dobrą dziewczynką!” odparła Mireille, nienawidząc, jak zarówno Dante, jak i James zawsze sprawiali, że czuła się jak naiwna, niewinna istota.

­

„Na pewno tak, Księżniczko.”

­

Mireille miała zamiar dalej się kłócić, gdy jej telefon zawibrował z wiadomością. Sprawdziła ją i uśmiechnęła się na widok wiadomości od swojego chłopaka.

­

„Co to?” zapytał Dante od niechcenia.

­

„Mój chłopak,” odpowiedziała bez wahania.

­

Dante gwałtownie nacisnął na hamulce, a samochód nagle się zatrzymał. Mireille westchnęła, chwytając się siedzenia. „Co do diabła?! Próbujesz mnie zabić?!”

­

„Od kiedy James zaczął pozwalać

ng masz chłopaków?” zapytał Dante, jego ton był lodowaty.

­

„Jestem wystarczająco dorosła. Nie jestem już licealistką,” przypomniała mu stanowczo Mireille.

­

Dante powoli odwrócił wzrok, mocno ściskając kierownicę. Oczywiście, że do tej pory się umawiała — miała dwadzieścia cztery lata, nie była już nastolatką. Ale z powodów, których nie potrafił dokładnie określić, myśl o tym, że seksowna kobieta obok niego ma chłopaka, sprawiała, że jego klatka piersiowa nieprzyjemnie się ściskała.

­

Mireille westchnęła, odkładając telefon d

własną i opierając się w swoim fotelu. Zmusiła się do zamknięcia oczu, próbując zablokować magnetyczne przyciąganie, które Dante wciąż na nią wywierał.

­

Jednak jej myśli powróciły do wspomnienia z liceum, które wywołało na jej twarzy grymas.

­

---

­

*Wspomnienie*

­

„Naprawdę cię lubię, Mireille,” powiedział Dave, wyciągając piękny naszyjnik.

­

Serce młodej Mireille przyspieszyło. Żaden chłopak nie odważył się zaprosić jej na randkę wcześniej, dzięki obecności Jamesa i Dantego, którzy zawsze kręcili się wokół.

nią. Ale Dave właśnie to zrobił.

­

„Co tu się, kurwa, dzieje?” Głos Dantego przeciął chwilę niczym nóż, gdy Mireille sięgnęła po naszyjnik.

­

Dłoń Dave'a zamarła w powietrzu, jego oczy rozszerzyły się ze strachu, gdy Dante stanął pomiędzy nim a Mireille.

­

„Co robisz, Romano?” zapytał drżącym głosem Dave.

­

Dante chwycił naszyjnik, jego oczy płonęły. „Myślisz, że ten tani drobiazg jest dla niej wystarczająco dobry?” Rzucił go na ziemię i podeptał.

to.

­

„Nikt—ani ty, ani żaden facet w tej szkole—nie jest wystarczająco dobry dla Księżniczki. Trzymaj się od niej z daleka, bo inaczej upewnię się, że skończysz na wózku inwalidzkim do końca życia.”

­

Dave uciekł, zostawiając Dantego samego z Mireille.

­

„Dlaczego nie pozwolisz mi mieć chłopaka?!” Mireille krzyknęła, uderzając go w pierś. „Mam już dość ciebie i Jamesa!”

­

„Oni na ciebie nie zasługują. Nigdy nie pozwolę, byś wpadła w ręce kogoś niegodnego, Księżniczko.”

­

„A

„Kim myślisz, że jesteś, żeby podejmować za mnie takie decyzje?” zażądała.

­

Dante zbliżył się, zmniejszając dystans między nimi. Mireille przełknęła ślinę, a jej złość osłabła pod wpływem intensywności jego spojrzenia.

­

„Jestem twoim obrońcą, Księżniczko. Zawsze byłem. Zawsze będę.”

­

*Koniec retrospekcji.*

­

---

­

Oczy Mireille gwałtownie się otworzyły. Spojrzała na Dantego ponownie przez lustro. Czy naprawdę się od tamtego czasu zmienił? To nie miało znaczenia. Nie była już taka nai

już nie była licealistką.

­

A przynajmniej miała nadzieję, że nie była.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Mireille wysiadła z samochodu, gdy Dante trzymał drzwi otwarte. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy spojrzała na wspaniałą rezydencję przed sobą.

­

Tak, była przyzwyczajona do widoku wielkich i pięknych domów, ale ten był na zupełnie innym poziomie — znacznie bardziej okazały, znacznie bardziej wyrafinowany niż cokolwiek, z czym się kiedykolwiek spotkała.

­

„Powinnaś zobaczyć swoją minę, Księżniczko.” Dante pstryknął palcami przed jej twarzą, przywracając ją do rzeczywistości.

­

“Czy zdobyłaś ri

bardziej niż wtedy?” zapytała, mrużąc na niego oczy.

­

Dante zaśmiał się, jego uśmiech był zadowolony. „Czy to nie jest oczywiste? I czy nie byłoby dziwne, gdyby tak się nie stało? James też stał się bogatszy, prawda?”

­

Zanim zdążyła odpowiedzieć, podeszło do nich dwóch elegancko ubranych mężczyzn.

­

„Witamy w domu, szefie,” powiedzieli, lekko się kłaniając, gdy zabrali bagaże od Dantego.

­

„Odejdźcie,” rozkazał Dante krótko, a mężczyźni bez wahania zniknęli wzdłuż podjazdu.

­

„Wejdźmy, Księżniczko,” powiedział, dając znak, by za nim poszła.

­

Mireille przewróciła oczami na jego nieustanne używanie tytułu, którego nienawidziła, ale mimo to poszła za nim.

­

Kiedy weszli do rezydencji, salon zaparł jej dech w piersiach. Sufity sięgały niebotycznych wysokości, ozdobione misternymi wzorami. Marmurowe podłogi lśniły, a wszystko—meble, armatura, dekoracje—świadczyło o bogactwie i nienagannym guście.

­

„Twoje miejsce jest... naprawdę piękne,”

Mireille przyznała, nie mogąc powstrzymać podziwu przed przeniknięciem do jej głosu.

­

„Piękne miejsce to jedyna rzecz, która pasuje do pięknej istoty takiej jak ja,” powiedział Dante z uśmiechem.

­

Mireille westchnęła cicho. „Proszę, pokaż mi mój pokój,” powiedziała, ignorując jego zadowoloną z siebie uwagę.

­

Dante poprowadził drogą na górę, idąc z zamierzoną swobodą. Przeszli długim, eleganckim korytarzem, w końcu zatrzymując się przed okazałymi drzwiami. Dante je otworzył i wszedł do środka.

na bok, gestykulując, by weszła.

­

„Wciąż pamiętam, że twój ulubiony kolor to niebieski, więc urządziłem pokój według twojego gustu,” powiedział.

­

Mireille weszła do środka i zatrzymała się, jej oczy skanujące pokój. Ściany były pomalowane na delikatny, uspokajający niebieski kolor, ozdobione luksusowymi srebrnymi akcentami. Łóżko było ogromne, pokryte pasującą niebieską pościelą. Każdy detal, aż po wazony ze świeżymi kwiatami, wydawał się starannie dobrany.

­

Była zachwycona, ale tym razem postanowiła nie

żeby to pokazać. Nie chciała dać Dantemu kolejnego powodu do nadmiernej dumy.

­

„Proszę bardzo. Będę w pobliżu. Zadzwoń do mnie, jeśli będziesz czegoś potrzebować... czegokolwiek.” Głos Dantego zniżył się przy ostatnich trzech słowach, a Mireille poczuła, jak jej policzki lekko się zarumieniły. Prawdopodobnie nie miał na myśli tego, co podpowiadała jej wyobraźnia, ale mimo to...

­

„Poradzę sobie,” powiedziała, szybko się opanowując. „Nie będę niczego potrzebować... czegokolwiek.”

­

Dante uśmiechnął się złośliwie, a następnie cofnął się z

pokój. "Zobaczymy," powiedział, zanim zamknął za sobą drzwi.

­

Mireille wypuściła oddech, którego nie zdawała sobie sprawy, że wstrzymywała. Podeszła do łóżka i usiadła na jego krawędzi. Zanim zdążyła w pełni zebrać myśli, zadzwonił jej telefon.

­

Jęcząc, wyciągnęła go z kieszeni i spojrzała na ekran: *Belinda.*

­

Odebrała, opadając z powrotem na łóżko. "Cześć, Belinda."

­

"Cześć! Cały dzień się do mnie nie odzywałaś," powiedziała Belinda, jej głos był głośny i

dramatycznie.

­

„To był dość szalony dzień” — odpowiedziała Mireille, pocierając skroń.

­

„Naprawdę? Cóż, jestem w drodze do ciebie. Jesteś w domu?”

­

„Nie, nie jestem. James miał coś do załatwienia i poprosił mnie, żebym została u przyjaciela.”

­

„Na jak długo?” — zapytała ciekawie Belinda.

­

„Na trzy miesiące” — burknęła Mireille.

­

„O mój Boże! To długo. Kto to jest ten przyjaciel? Kobieta?”

­

„Nie, mężczyzna.”

­

Belinda zamilkła

przez chwilę. „Czy on jest przystojny?” zapytała w końcu.

­

Mireille westchnęła. Obsesja Belindy na punkcie atrakcyjnych mężczyzn była niezachwiana. „Ja... cóż...” Mireille zawahała się. Dziwnie było przyznać komuś innemu, że nieznośny przyjaciel jej brata był, obiektywnie rzecz biorąc, niesamowicie przystojny.

­

„Czekaj,” naciskała Belinda. „Czy on jest brzydki?”

­

„Jest przystojny,” przyznała w końcu Mireille. „Bardzo przystojny.”

­

„O mój Boże! Czy ja go znam?”

­

„Nie wiem... On jest Dante Romano.”

/p>

­

„*Dante*?!” Belinda prawie krzyknęła. „Która dziewczyna w tym mieście nie zna cholernie Dantego?! Och, Mireille, mieszkasz z marzeniem tysięcy kobiet!”

­

„Nie jest taki wspaniały,” mruknęła Mireille, marszcząc brwi.

­

„Nie wiesz, o czym mówisz,” nalegała Belinda. „Masz szczęście, że możesz być w jego pobliżu. Zapomnij o swoim chłopaku i idź za Dantem, jeśli możesz.”

­

Mireille podniosła się z łóżka, jej irytacja sięgnęła zenitu. „Zrobię to

nigdy nie zostawiaj Charlesa dla nikogo—zwłaszcza nie dla takiego *fuckboya* jak Dante! Wiesz, jakim jest mężczyzną. Wykorzystuje kobiety.”

­

„Więc mówisz, że go w ogóle nie chcesz? Wcale?” zapytała Belinda sceptycznie.

­

„Wcale go nie chcę,” powiedziała stanowczo Mireille.

­

„Na pewno nie zakochasz się w nim w ciągu trzech miesięcy?”

­

Mireille zawahała się, przygryzając wargę. „Ja... nie zakocham się.”

­

„No dobrze,” powiedziała Belinda, choć jej ton zawierał nutę niedowierzania. „M

aybe kiedyś cię tam odwiedzę... żeby zobaczyć Dantego.” Zachichotała.

­

„Tak, jestem pewna, że jedynym powodem, dla którego byś przyszła, jest oglądanie Dantego,” powiedziała Mireille, przewracając oczami.

­

„Zgadza się,” odpowiedziała Belinda, śmiejąc się. „W każdym razie, jutro są urodziny Charlesa, prawda?”

­

„Tak,” powiedziała Mireille, jej głos zmiękł. Bawiła się brzegiem sukienki. „Myślę o... w końcu poddaniu się mu. Chcę, żeby był moim pierwszym.”

­

„O mój Boże, Mireille, nareszcie! Powinnaś

zrobiłabym to dawno temu. Ale... jesteś pewna, że Charles to ten jedyny? Nigdy go nie lubiłam.”

­

Mireille zmarszczyła brwi. “Na pewno jest dla mnie tym jedynym. Jesteśmy razem od trzech lat.”

­

“Trzy lata, a ja nadal nie widzę chemii między wami. Szczerze mówiąc, wyglądacie bardziej jak przyjaciele niż kochankowie.”

­

“Jest chemia!” Mireille zaprotestowała. “Po prostu go nie lubisz z jakiegoś powodu.”

­

“Dobrze, dobrze,” przyznała Belinda. “Rób, co chcesz ze swoim ciałem, ale przemyśl

to przejść.”

­

„Myślałam o tym,” upierała się Mireille.

­

„Dobrze więc. Zadzwonię później,” powiedziała Belinda przed rozłączeniem się.

­

Mireille przytuliła poduszkę do piersi, a słowa Belindy wciąż brzmiały jej w głowie.

­

*Brak chemii?* pomyślała.

­

Zmarszczyła brwi, gdy na powierzchnię wypłynęły wspomnienia jej czasu z Charlesem. Wiele osób komentowało, że wyglądali bardziej jak bliscy przyjaciele niż para. Ale czy miłość nie była ważniejsza niż przyciąganie?

>

­

*Kochamy się. To wystarczy,* powiedziała sobie. Ale gdy tam leżała, wątpliwość pozostała na skraju jej myśli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy's Princess

The Bad Boy's Princess

181 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

181

Treść

Aa