Wciąż stojąc jak zahipnotyzowana, Mireille próbowała sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek zdarzyło się, że Dante Romano był ciepły wobec innych dziewczyn, ale nie mogła sobie przypomnieć—bo takie momenty nie istniały. Jedynym razem, kiedy Dante naprawdę się uśmiechał, było wtedy, gdy był z nią, denerwując ją tytułem „księżniczki”. To były jedyne chwile, kiedy jego oczy znajdowały ciepło.
„Nie musisz tylko na mnie patrzeć i rozbierać mnie wzrokiem. Mogłabyś rozebrać mnie rękami,” powiedział, z jednostronnym uśmieszkiem c
zaciskał usta.
Mireille szybko odwróciła wzrok, rumieniąc się, gdy zdała sobie sprawę, że *zbyt długo* na niego patrzyła.
Dante podniósł zdjęcie, które oglądał, i machnął nim w powietrzu. "Nie tylko wyglądasz uroczo. Teraz wyglądasz..." Jego oczy powoli przesunęły się po niej, od wciąż lekko wilgotnych włosów po palce u stóp.
"Pięknie."
Cholera, *rzeczywiście* stała się piękna z biegiem lat. A jednak Dante mówił "piękna" tylko dlatego, że on
Nie odważył się opisać jej tak, jak naprawdę ją postrzegał—*seksowna*. Niebieska sukienka, którą miała na sobie, niewiele ukrywała krągłości pod nią. Jego wzrok zatrzymał się na jej talii, a potem na biuście. Te piersi zdecydowanie się powiększyły od czasów liceum.
Kiedy jego wzrok powrócił na jej twarz, Mireille ponownie spotkała jego oczy. Przez następne kilka sekund czuła się przyklejona do miejsca, nie mogąc odwrócić wzroku.
„Czas się zbierać, Księżniczko,” powiedział nagle Dante, odrywając od niej wzrok.
Odsunął na bok niewłaściwe myśli, które zakradały się do jego umysłu — myśli o tym, jak pięknie wyglądałyby jej oczy, gdyby klęczała z jego członkiem w ustach.
*Cholera, Dante! Powinna być dla ciebie jak siostra!* Przeklął się w duchu, a potem podszedł do niej i chwycił jej bagaż.
„Nie chcę nigdzie z tobą iść, Dante,” powiedziała stanowczo Mireille.
Dante zaśmiał się. „Wolisz, żebym cię niósł na ramieniu, Księżniczko?” Pstryknął swoim
ciemne, kręcone włosy z tyłu, i Mireille nie musiała pytać, czy mówi poważnie. Widziała to w jego uśmieszku.
„Przestań nazywać mnie 'Księżniczką,'” powiedziała, ignorując jego pytanie.
„Jestem pewien, że mieliśmy tę kłótnię kilka razy siedem lat temu,” odpowiedział, pochylając się bliżej niej.
Oddech Mireille zatrzymał się, gdy poczuła zapach jego perfum. Tak, nie lubiła go z wielu powodów, ale mimo wszystko—była dziewczyną, była hetero, a ten mężczyzna przed nią
był niezaprzeczalnie atrakcyjny dla każdej heteroseksualnej dziewczyny. Szybko cofnęła się, robiąc między nimi dystans.
„A jakie jest zakończenie tej dyskusji?” zapytała.
„Że nadal będę cię nazywał 'Księżniczką'. Twoje imię jest dla mnie za trudne do wymówienia, więc przy tym zostanę.”
W końcu odchylił się, a jego figlarny uśmiech zniknął. „Chodźmy.” Jego ton zmienił się, nagle stał się autorytatywny. Mireille znalazła się w drodze do drzwi, nie myśląc, podczas gdy on szedł za nią.
szedł za nią z jej bagażem.
Na zewnątrz czekał elegancki czarny samochód. Mireille sięgnęła po klamkę, ale Dante ją powstrzymał.
„Nie mów mi, że zapomniałaś, iż nie pozwalam Księżniczce otwierać drzwi samochodu samej,” droczył się, otwierając je dla niej.
Mireille chciała odpowiedzieć, ale przełknęła słowa. Wsiadła na tylne siedzenie, decydując, że lepiej będzie pozostać cicho i unikać zbędnej rozmowy.
Kiedy Dante usiadł na miejscu kierowcy i zaczął
ed samochód, Mireille wyciągnęła telefon. Przewijała bezmyślnie, próbując odwrócić uwagę od pokusy spoglądania na niego. Ale nic na ekranie nie potrafiło przyciągnąć jej uwagi.
W końcu poddała się i znalazła się patrząc na niego przez lusterko wsteczne. Jego twarz była surowa, wyraz twarzy twardy, gdy prowadził. Jednak nawet z tym twardym wyrazem twarzy, był czarująco przystojny. Zdała sobie sprawę, że patrzyła znacznie dłużej, niż zamierzała — a może wcale nie zamierzała patrzeć tak długo.
patrz na wszystko.
Oczy Dantego nagle zwróciły się ku lustrze, chwytając jej spojrzenie. Mireille szybko odwróciła wzrok, czując, jak rumieniec wstępuje na jej policzki.
Surowość zniknęła z twarzy Dantego. „Możesz się gapić, ile tylko chcesz, Księżniczko.”
„Nie gapiłam się,” skłamała.
„Dobre dziewczynki nie powinny kłamać, wiesz.”
„Nie jestem dobrą dziewczynką!” odparła Mireille, nienawidząc, jak zarówno Dante, jak i James zawsze sprawiali, że czuła się jak naiwna, niewinna istota.
„Na pewno tak, Księżniczko.”
Mireille miała zamiar dalej się kłócić, gdy jej telefon zawibrował z wiadomością. Sprawdziła ją i uśmiechnęła się na widok wiadomości od swojego chłopaka.
„Co to?” zapytał Dante od niechcenia.
„Mój chłopak,” odpowiedziała bez wahania.
Dante gwałtownie nacisnął na hamulce, a samochód nagle się zatrzymał. Mireille westchnęła, chwytając się siedzenia. „Co do diabła?! Próbujesz mnie zabić?!”
„Od kiedy James zaczął pozwalać
ng masz chłopaków?” zapytał Dante, jego ton był lodowaty.
„Jestem wystarczająco dorosła. Nie jestem już licealistką,” przypomniała mu stanowczo Mireille.
Dante powoli odwrócił wzrok, mocno ściskając kierownicę. Oczywiście, że do tej pory się umawiała — miała dwadzieścia cztery lata, nie była już nastolatką. Ale z powodów, których nie potrafił dokładnie określić, myśl o tym, że seksowna kobieta obok niego ma chłopaka, sprawiała, że jego klatka piersiowa nieprzyjemnie się ściskała.
Mireille westchnęła, odkładając telefon d
własną i opierając się w swoim fotelu. Zmusiła się do zamknięcia oczu, próbując zablokować magnetyczne przyciąganie, które Dante wciąż na nią wywierał.
Jednak jej myśli powróciły do wspomnienia z liceum, które wywołało na jej twarzy grymas.
---
*Wspomnienie*
„Naprawdę cię lubię, Mireille,” powiedział Dave, wyciągając piękny naszyjnik.
Serce młodej Mireille przyspieszyło. Żaden chłopak nie odważył się zaprosić jej na randkę wcześniej, dzięki obecności Jamesa i Dantego, którzy zawsze kręcili się wokół.
nią. Ale Dave właśnie to zrobił.
„Co tu się, kurwa, dzieje?” Głos Dantego przeciął chwilę niczym nóż, gdy Mireille sięgnęła po naszyjnik.
Dłoń Dave'a zamarła w powietrzu, jego oczy rozszerzyły się ze strachu, gdy Dante stanął pomiędzy nim a Mireille.
„Co robisz, Romano?” zapytał drżącym głosem Dave.
Dante chwycił naszyjnik, jego oczy płonęły. „Myślisz, że ten tani drobiazg jest dla niej wystarczająco dobry?” Rzucił go na ziemię i podeptał.
to.
„Nikt—ani ty, ani żaden facet w tej szkole—nie jest wystarczająco dobry dla Księżniczki. Trzymaj się od niej z daleka, bo inaczej upewnię się, że skończysz na wózku inwalidzkim do końca życia.”
Dave uciekł, zostawiając Dantego samego z Mireille.
„Dlaczego nie pozwolisz mi mieć chłopaka?!” Mireille krzyknęła, uderzając go w pierś. „Mam już dość ciebie i Jamesa!”
„Oni na ciebie nie zasługują. Nigdy nie pozwolę, byś wpadła w ręce kogoś niegodnego, Księżniczko.”
„A
„Kim myślisz, że jesteś, żeby podejmować za mnie takie decyzje?” zażądała.
Dante zbliżył się, zmniejszając dystans między nimi. Mireille przełknęła ślinę, a jej złość osłabła pod wpływem intensywności jego spojrzenia.
„Jestem twoim obrońcą, Księżniczko. Zawsze byłem. Zawsze będę.”
*Koniec retrospekcji.*
---
Oczy Mireille gwałtownie się otworzyły. Spojrzała na Dantego ponownie przez lustro. Czy naprawdę się od tamtego czasu zmienił? To nie miało znaczenia. Nie była już taka nai
już nie była licealistką.
A przynajmniej miała nadzieję, że nie była.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mireille wysiadła z samochodu, gdy Dante trzymał drzwi otwarte. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy spojrzała na wspaniałą rezydencję przed sobą.
Tak, była przyzwyczajona do widoku wielkich i pięknych domów, ale ten był na zupełnie innym poziomie — znacznie bardziej okazały, znacznie bardziej wyrafinowany niż cokolwiek, z czym się kiedykolwiek spotkała.
„Powinnaś zobaczyć swoją minę, Księżniczko.” Dante pstryknął palcami przed jej twarzą, przywracając ją do rzeczywistości.
“Czy zdobyłaś ri
bardziej niż wtedy?” zapytała, mrużąc na niego oczy.
Dante zaśmiał się, jego uśmiech był zadowolony. „Czy to nie jest oczywiste? I czy nie byłoby dziwne, gdyby tak się nie stało? James też stał się bogatszy, prawda?”
Zanim zdążyła odpowiedzieć, podeszło do nich dwóch elegancko ubranych mężczyzn.
„Witamy w domu, szefie,” powiedzieli, lekko się kłaniając, gdy zabrali bagaże od Dantego.
„Odejdźcie,” rozkazał Dante krótko, a mężczyźni bez wahania zniknęli wzdłuż podjazdu.
„Wejdźmy, Księżniczko,” powiedział, dając znak, by za nim poszła.
Mireille przewróciła oczami na jego nieustanne używanie tytułu, którego nienawidziła, ale mimo to poszła za nim.
Kiedy weszli do rezydencji, salon zaparł jej dech w piersiach. Sufity sięgały niebotycznych wysokości, ozdobione misternymi wzorami. Marmurowe podłogi lśniły, a wszystko—meble, armatura, dekoracje—świadczyło o bogactwie i nienagannym guście.
„Twoje miejsce jest... naprawdę piękne,”
Mireille przyznała, nie mogąc powstrzymać podziwu przed przeniknięciem do jej głosu.
„Piękne miejsce to jedyna rzecz, która pasuje do pięknej istoty takiej jak ja,” powiedział Dante z uśmiechem.
Mireille westchnęła cicho. „Proszę, pokaż mi mój pokój,” powiedziała, ignorując jego zadowoloną z siebie uwagę.
Dante poprowadził drogą na górę, idąc z zamierzoną swobodą. Przeszli długim, eleganckim korytarzem, w końcu zatrzymując się przed okazałymi drzwiami. Dante je otworzył i wszedł do środka.
na bok, gestykulując, by weszła.
„Wciąż pamiętam, że twój ulubiony kolor to niebieski, więc urządziłem pokój według twojego gustu,” powiedział.
Mireille weszła do środka i zatrzymała się, jej oczy skanujące pokój. Ściany były pomalowane na delikatny, uspokajający niebieski kolor, ozdobione luksusowymi srebrnymi akcentami. Łóżko było ogromne, pokryte pasującą niebieską pościelą. Każdy detal, aż po wazony ze świeżymi kwiatami, wydawał się starannie dobrany.
Była zachwycona, ale tym razem postanowiła nie
żeby to pokazać. Nie chciała dać Dantemu kolejnego powodu do nadmiernej dumy.
„Proszę bardzo. Będę w pobliżu. Zadzwoń do mnie, jeśli będziesz czegoś potrzebować... czegokolwiek.” Głos Dantego zniżył się przy ostatnich trzech słowach, a Mireille poczuła, jak jej policzki lekko się zarumieniły. Prawdopodobnie nie miał na myśli tego, co podpowiadała jej wyobraźnia, ale mimo to...
„Poradzę sobie,” powiedziała, szybko się opanowując. „Nie będę niczego potrzebować... czegokolwiek.”
Dante uśmiechnął się złośliwie, a następnie cofnął się z
pokój. "Zobaczymy," powiedział, zanim zamknął za sobą drzwi.
Mireille wypuściła oddech, którego nie zdawała sobie sprawy, że wstrzymywała. Podeszła do łóżka i usiadła na jego krawędzi. Zanim zdążyła w pełni zebrać myśli, zadzwonił jej telefon.
Jęcząc, wyciągnęła go z kieszeni i spojrzała na ekran: *Belinda.*
Odebrała, opadając z powrotem na łóżko. "Cześć, Belinda."
"Cześć! Cały dzień się do mnie nie odzywałaś," powiedziała Belinda, jej głos był głośny i
dramatycznie.
„To był dość szalony dzień” — odpowiedziała Mireille, pocierając skroń.
„Naprawdę? Cóż, jestem w drodze do ciebie. Jesteś w domu?”
„Nie, nie jestem. James miał coś do załatwienia i poprosił mnie, żebym została u przyjaciela.”
„Na jak długo?” — zapytała ciekawie Belinda.
„Na trzy miesiące” — burknęła Mireille.
„O mój Boże! To długo. Kto to jest ten przyjaciel? Kobieta?”
„Nie, mężczyzna.”
Belinda zamilkła
przez chwilę. „Czy on jest przystojny?” zapytała w końcu.
Mireille westchnęła. Obsesja Belindy na punkcie atrakcyjnych mężczyzn była niezachwiana. „Ja... cóż...” Mireille zawahała się. Dziwnie było przyznać komuś innemu, że nieznośny przyjaciel jej brata był, obiektywnie rzecz biorąc, niesamowicie przystojny.
„Czekaj,” naciskała Belinda. „Czy on jest brzydki?”
„Jest przystojny,” przyznała w końcu Mireille. „Bardzo przystojny.”
„O mój Boże! Czy ja go znam?”
„Nie wiem... On jest Dante Romano.”
/p>
„*Dante*?!” Belinda prawie krzyknęła. „Która dziewczyna w tym mieście nie zna cholernie Dantego?! Och, Mireille, mieszkasz z marzeniem tysięcy kobiet!”
„Nie jest taki wspaniały,” mruknęła Mireille, marszcząc brwi.
„Nie wiesz, o czym mówisz,” nalegała Belinda. „Masz szczęście, że możesz być w jego pobliżu. Zapomnij o swoim chłopaku i idź za Dantem, jeśli możesz.”
Mireille podniosła się z łóżka, jej irytacja sięgnęła zenitu. „Zrobię to
nigdy nie zostawiaj Charlesa dla nikogo—zwłaszcza nie dla takiego *fuckboya* jak Dante! Wiesz, jakim jest mężczyzną. Wykorzystuje kobiety.”
„Więc mówisz, że go w ogóle nie chcesz? Wcale?” zapytała Belinda sceptycznie.
„Wcale go nie chcę,” powiedziała stanowczo Mireille.
„Na pewno nie zakochasz się w nim w ciągu trzech miesięcy?”
Mireille zawahała się, przygryzając wargę. „Ja... nie zakocham się.”
„No dobrze,” powiedziała Belinda, choć jej ton zawierał nutę niedowierzania. „M
aybe kiedyś cię tam odwiedzę... żeby zobaczyć Dantego.” Zachichotała.
„Tak, jestem pewna, że jedynym powodem, dla którego byś przyszła, jest oglądanie Dantego,” powiedziała Mireille, przewracając oczami.
„Zgadza się,” odpowiedziała Belinda, śmiejąc się. „W każdym razie, jutro są urodziny Charlesa, prawda?”
„Tak,” powiedziała Mireille, jej głos zmiękł. Bawiła się brzegiem sukienki. „Myślę o... w końcu poddaniu się mu. Chcę, żeby był moim pierwszym.”
„O mój Boże, Mireille, nareszcie! Powinnaś
zrobiłabym to dawno temu. Ale... jesteś pewna, że Charles to ten jedyny? Nigdy go nie lubiłam.”
Mireille zmarszczyła brwi. “Na pewno jest dla mnie tym jedynym. Jesteśmy razem od trzech lat.”
“Trzy lata, a ja nadal nie widzę chemii między wami. Szczerze mówiąc, wyglądacie bardziej jak przyjaciele niż kochankowie.”
“Jest chemia!” Mireille zaprotestowała. “Po prostu go nie lubisz z jakiegoś powodu.”
“Dobrze, dobrze,” przyznała Belinda. “Rób, co chcesz ze swoim ciałem, ale przemyśl
to przejść.”
„Myślałam o tym,” upierała się Mireille.
„Dobrze więc. Zadzwonię później,” powiedziała Belinda przed rozłączeniem się.
Mireille przytuliła poduszkę do piersi, a słowa Belindy wciąż brzmiały jej w głowie.
*Brak chemii?* pomyślała.
Zmarszczyła brwi, gdy na powierzchnię wypłynęły wspomnienia jej czasu z Charlesem. Wiele osób komentowało, że wyglądali bardziej jak bliscy przyjaciele niż para. Ale czy miłość nie była ważniejsza niż przyciąganie?
>
*Kochamy się. To wystarczy,* powiedziała sobie. Ale gdy tam leżała, wątpliwość pozostała na skraju jej myśli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mireille weszła do salonu po spędzeniu wieczoru w swoim pokoju. Po drugiej stronie pomieszczenia stał Dante z mężczyzną w garniturze, który wydawał się kurczyć pod jego spojrzeniem.
„Czy podpisał kontrakt?” zapytał Dante.
„Tak, szefie.”
„Dobrze. Teraz ich puśćcie.”
„Tak, szefie. Poinformuję chłopaków, żeby ich wypuścili.”
„Możesz odejść.”
Mężczyzna pospiesznie odszedł, a Dante zwrócił się do Mireille. Surowość w jego wyrazie twarzy złagodniała niemal...
t natychmiast, jego rysy twarzy się rozluźniły.
„Czego potrzebujesz, Księżniczko?” zapytał, jego szare oczy utkwione w niej.
„Nie zamierzasz mnie zagłodzić, prawda?” powiedziała Mireille, unosząc brew.
Dante zaśmiał się. „Zwykle nie jem wcześnie obiadu, ale powinien być gotowy za kilka minut. Każę im dostosować harmonogram dla ciebie.” Uśmiechnął się złośliwie. „Nadal bardzo cenisz sobie jedzenie.”
„Przestań udawać, że wiesz o mnie wszystko. Minęło siedem lat.” Mireille sa
usiadła na jednej z pluszowych sof, zakładając nogę na nogę.
„Przyznaję, że już nie wiem *wszystkiego*,” odparł Dante, jego ton był ostrzejszy. „Na przykład tego, że masz chłopaka.” Słowo zawisło w powietrzu, a Mireille zauważyła migotanie czegoś w jego oczach — może irytacji.
„Jest wiele rzeczy, o których nie wiesz,” powiedziała, lekko się przesuwając. Jej suknia podwinęła się, gdy zakładała nogę na nogę, odsłaniając uda.
Wzrok Dantego podążył za ruchem, gdy usiadł naprzeciwko niej. H
jego oczy zatrzymały się, dopóki Mireille szybko nie pociągnęła za sukienkę, aby ją opuścić.
„Przestań się gapić.”
Uśmiechnął się leniwie. „Inne kobiety dałyby się zabić, żeby patrzyłem na nie w ten sposób.”
„Nie jestem 'innymi kobietami'. Wiem, jak brzydki naprawdę jesteś,” odparła Mireille.
„Brzydki?” Dante zaśmiał się. „Oboje wiemy, że to słowo do mnie nie pasuje.”
„Nie widzę nawet odrobiny piękna.”
„Może zobaczyłabyś je, gdybym zdjął te wszystkie ubrania,” zażartował. „Wiele o
f kobiety uważają mnie za bardziej... atrakcyjnego, gdy jestem nagi.”
Twarz Mireille zarumieniła się. „Co robisz?” zażądała, gdy Dante rozpiął górny guzik swojej koszuli.
„Pozwalam ci zobaczyć moje piękno.”
Mireille zerwała się na nogi. „Myślę, że wrócę do swojego pokoju. Nadal jesteś takim samym flirciarzem, jak zawsze byłeś.”
„Stare nawyki trudno wykorzenić, Księżniczko,” zażartował Dante, również wstając. W trzech długich krokach znalazł się przed nią.
„Usiądź z powrotem.”
Jego ręka musnęła jej ramię, gdy prowadził ją do kanapy. Mireille poczuła nagłe ciepło w swoim wnętrzu i instynktownie ścisnęła uda.
„Przyniosę ci lody,” powiedział Dante, wycofując się.
Mireille zadrżała, próbując przetrawić to, co właśnie się stało. Nie potrafiła zidentyfikować tego uczucia, ale wiedziała jedno — nigdy nie zdarzyło się to z Charlesem.
Dante wrócił po kilku minutach z kubeczkiem lodów. „Waniliowe. Nadal twoje ulubione?”
p>
„Tak,” powiedziała cicho Mireille.
Zaczęła jeść, używając łyżki przez kilka kęsów, zanim zaczęła lizać bezpośrednio z kubka. Dante wstrzymał oddech. Jego myśli stały się mroczniejsze, a wyobraźnia zaczęła szaleć z obrazami jej języka gdzie indziej—na nim.
„Cholera,” wymamrotał pod nosem, gdy jego ciało zareagowało.
„Co?” Mireille spojrzała w górę, zdezorientowana.
„Nic,” powiedział Dante, nagle się odwracając i wsuwając ręce do kieszeni, by ukryć swoją ar
ousal. „Po prostu dokończ swoje lody. Mam pracę do zrobienia.”
Mireille lekko zmarszczyła brwi, gdy odchodził, niepewna jego nagłej zmiany nastroju.
W swoim pokoju Dante zamknął drzwi i jęknął. „Co do cholery, Dante?” wymamrotał do siebie. Mireille nie była już małą dziewczynką - była kobietą i to piękną.
Ale nie mógł przekroczyć tej granicy.
„Nie,” powiedział stanowczo. Mireille miała chłopaka i nie była typem, który zdradza.
Jego ph
jeden zadzwonił, a on go odebrał.
„Hej,” powiedział, odbierając.
„Jest teraz z tobą, prawda?” Głos Jamesa przeszedł przez linię.
„Tak, jest ze mną bezpieczna.”
„Dzięki, stary.”
„To nic. Zawsze uwielbiałem moją Księżniczkę.”
James zaśmiał się. „Upewnij się tylko, że to uwielbienie się nie zmieni. Wiem, że nie możesz się powstrzymać od flirtowania z kobietami, ale nie posuwaj się za daleko z Mireille. Nie dotykaj jej. Nie mieszaj się z nią. Obiecaj mi, Dante.”
/p>
Dante spojrzał w dół na wypukłość w swoich spodniach i wziął ostry oddech.
„Obiecaj mi,” nalegał James.
„Dobrze. Obiecuję.”
„Prawdziwy mężczyzna nigdy—”
„Nigdy nie łamie obietnicy,” dokończył Dante niskim głosem.
„Bądź prawdziwym mężczyzną, Dante.”
Dante wpatrywał się w telefon przez chwilę po zakończeniu rozmowy, mrucząc: „Łatwiej powiedzieć niż zrobić.”
Przesuń w górę, aby kontynuować