passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins - Rozdział #4 - autor Anna Mona

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Ręce Ryana zsunęły się w dół pleców Brendy, palce śledziły znajome linie, gdy ich usta spotkały się w gorącym pocałunku. Przeszłość i teraźniejszość zlewały się, gdy był z nią, ulotna ucieczka od chaosu, którego nie chciał stawić czoła. Gdy jej palce zacisnęły się w jego włosach, ostry wibracjony dźwięk przeciął nagłą ciszę.

„Zignoruj to,” wymruczała Brenda, jej głos był niski i kuszący.

Spojrzał na telefon, ekran świecił się imieniem Amelii. Jego szczęka się zacisnęła, gdy się odsunął, pozostawiając Brendę ze spuchniętą miną i zwężonymi oczami.

„Kto to?” zapytała, jej figlarny ton zniknął.

„To Amelia,” odpowiedział Ryan, napięcie przeniknęło do jego głosu.

Brenda przewróciła oczami. „Twoja żona. Oczywiście.”

Ryan zacisnął usta, zastanawiając się. Odebrał połączenie. „Amelia?”

„Ryan, muszę się z tobą zobaczyć,” głos Amelii był mieszanką siły i czegoś kruchego, co przebijało się przez jego obronę.

„Nie,” powiedział szorstko. „Nie mogę się teraz z tobą spotkać.”

Nastała przerwa, miękki wydech, który znał zbyt dobrze. „Proszę, potrzebuję twojej pomocy,” kontynuowała, jej głos drżał.

Ryan zerknął na Brendę, która patrzyła na niego z uśmieszkiem. Odwrócił się, czując jak lodowata determinacja wstępuje w jego serce. „Nie jestem dostępny,” powiedział.

Śmiech Brendy rozległ się dźwięcznie. „Nadal grasz oddanego męża, co?” drażniła się, wystarczająco głośno, aby Amelia mogła usłyszeć przez telefon.

Oddech Amelii się zatrzymał. Prawie widział, jak jej palce zaciskają się na telefonie, knykcie bieleją. Nastąpiła nagła cisza.

„Amelia?” zapytał, zaniepokojenie przełamujące jego spokój.

„Nie martw się tym,” powiedziała cicho, a stal w jej tonie zaskoczyła go. „Nie potrzebuję już twojej pomocy.”

Zanim zdążył odpowiedzieć, połączenie zostało przerwane. Ryan wpatrywał się w telefon, czując dziwny chłód osiadający w jego piersi.

„W końcu z tobą skończyła,” powiedziała Brenda, oplatając ramiona wokół jego szyi. „I najwyższy czas. Trzy lata małżeństwa z bezpłodną kobietą?”

Zamarł, jego krew zlodowaciała na okrucieństwo jej słów. Powietrze między nimi zmieniło się, naładowane i kruche.

„Brenda,” powiedział powoli, zdejmując jej ramiona z siebie. Obraz twarzy Amelii, porażony i zdecydowany, nie chciał opuścić jego myśli.

Po raz pierwszy od miesięcy, wątpliwości zaczęły go dręczyć, podgryzając krawędzie jego determinacji. Rozmowa odtwarzała się w jego głowie, każde słowo odbijając się głośniej, niosąc ze sobą ostateczność, która go niepokoiła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Pięć lat później

Ryan chodził nerwowo po poczekalni szpitalnej, jego serce waliło, gdy obserwował, jak lekarze wwożą Steve'a, jego syna, na oddział ratunkowy. Chłopiec nagle zachorował, a poważne wyrazy twarzy lekarzy mówiły wiele.

„Potrzebujemy dawcy krwi,” oznajmił lekarz, gdy się pojawił, jego wzrok spoczął na Ryanie. „Czy jesteś gotów oddać krew?”

„Tak, oczywiście,” powiedział Ryan bez wahania. Usiadł, gdy pielęgniarka przygotowywała go do zabiegu. Chwilę później lekarz wrócił, jego wyraz twarzy był nieczytelny.

„Panie Davis, musimy przeprowadzić kilka wstępnych testów, aby upewnić się co do zgodności,” powiedział lekarz, starannie dobierając słowa.

Ryan skinął głową, próbując pozbyć się narastającego poczucia niepokoju, gdy obserwował, jak zespół medyczny znika w korytarzu. Sterylizowany zapach antyseptyczny wypełniał pomieszczenie, przygniatając go niczym ciężar.

Minuty przeciągały się w godzinę, każda sekunda mijała z bolesną powolnością. Oczy Ryana przeskakiwały między zegarem a podwójnymi drzwiami, rytmiczne tykanie było okrutnym przypomnieniem, jak długo czekał.

Wreszcie lekarz wrócił, jego twarz była poważniejsza niż wcześniej. „Panie Davis, musimy porozmawiać na osobności,” powiedział, dając znak, by Ryan poszedł za nim do sąsiedniego pokoju.

Puls Ryana przyspieszył, gdy wszedł do małego, sterylnego pomieszczenia. „Czy Steve ma się dobrze?” zapytał, jego głos był napięty.

„Jest stabilny na razie,” odpowiedział lekarz, skrzyżowawszy ramiona, gdy badał twarz Ryana. „Jednak musimy omówić pewne wyniki z badań krwi.”

Ryan zmarszczył brwi, fale zamieszania przeszły przez niego. „Jakie ustalenia?” Wzrok doktora na moment się zmienił, zanim powrócił do Ryana. „Wciąż finalizujemy wyniki, ale są nieścisłości, które wymagają wyjaśnienia. Ważne jest, abyśmy zrozumieli, czy istnieją jakieś szczegóły rodzinne, które mogą być istotne.” Szczęka Ryana się zacisnęła. „Nie rozumiem. Co to znaczy?” Zanim doktor mógł odpowiedzieć, pielęgniarka zajrzała i szepnęła mu coś do ucha. Doktor skinął głową, a jego wyraz twarzy stężał, gdy ponownie zwrócił się do Ryana. „Nie możesz oddać krwi Steve'owi,” oznajmił nagle doktor, a Ryan spojrzał z twardym wyrazem twarzy. „Co masz na myśli? Dlaczego nie mogę oddać swojej krwi? Skąd indziej chcesz, żebyśmy wzięli…” „Obawiam się, że chłopiec nie jest twój. Nie jest twoim synem.” Ryan przestał mówić, jego brew uniosła się w szoku. „Co masz na myśli? Steve jest moim synem. Jest synem Brendy i moim…jak możesz…” Już miał przypuszczenie, co doktor miał na myśli. To znaczyło, że Steve nie był jego synem, ale Brenda skłamała, że jest. Zostawił swoją żonę, z którą był żonaty przez trzy lata, kiedy Brenda nagle pojawiła się, mówiąc mu, że jest w ciąży z jego dzieckiem i że to będzie chłopiec. Nie wątpił w nią. Dziecko było tym, czego chciał, więc rozwiódł się i przyjął Brendę jako swoją żonę. „Panie Davis, to może być trudne, ale muszę zapytać—czy ma pan inne dzieci?”

Brwi Ryana zmarszczyły się w dezorientacji. "Nie. Steve jest moim jedynym synem," powiedział, chociaż te słowa wydawały się dziwne na jego języku.

Oczy doktora zaiskrzyły czymś nieodgadnionym. "A co z bliźniakami?"

Jego szczęki się zacisnęły. "Bliźniaki? Jakie bliźniaki?"

Wiadomość, że Steve nie jest jego synem, była wystarczającym ciosem. To było wystarczające upokorzenie, więc wstał, aby odejść, kiedy doktor wspomniał. "Bliźniaki z twoją pierwszą żoną, Amelią?"

Usta Ryana opadły, szok odbierając mu mowę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Amelia wysiadła z samochodu, jej serce było ciepłe, gdy Damien i Debby, jej żywiołowe bliźnięta, droczyli się ze sobą z tą pełną energii, jaką mają tylko czterolatki. Ich śmiech rozbrzmiewał, słodka melodia wypełniająca rześkie, wieczorne powietrze. Amelia nie mogła powstrzymać się od śmiechu, gdy szli do swojego przytulnego mieszkania.

„Dobrze, wy dwoje, idźcie się przebrać i przygotować do kolacji,” powiedziała, poczochrając kręcone włosy Damiena, gdy przemknął obok niej.

„Tak, mamo!” Debby odparła, jej oczy błyszczały figlarnością, gdy pociągnęła brata za rękaw i pobiegli korytarzem.

Amelia westchnęła z zadowoleniem i ruszyła do kuchni, wyciągając składniki na ich ulubiony posiłek. Rytmiczny dźwięk wody płynącej, gdy myła warzywa, był kojący, niemal wystarczający, by zagłuszyć drobne stresy dnia. Sięgnęła po deskę do krojenia, gdy za plecami usłyszała cichy głos Damiena, co ją zaskoczyło.

„Mamo?”

Odwróciła się, wciąż z mokrymi rękami, uśmiech już się formował. „Tak, kochanie?”

Twarz Damiena była poważna, oczy szeroko otwarte i badawcze. „Kim jest nasz tata? Gdzie on jest?”

Nóż wyślizgnął się z jej palców, uderzając o blat. Pierś Amelii się zacisnęła, pytanie, którego się obawiała, zawisło w powietrzu niczym burzowa chmura. Wiedziała, że ten dzień nadejdzie — nawet ćwiczyła, co może powiedzieć — ale teraz, słysząc to pytanie, słowa utknęły jej w gardle.

„Damien, to jest—” zaczęła, ale zanim zdążyła dokończyć, do pokoju weszła Debby, jej ciemne loczki podskakiwały, gdy dołączyła do brata.

„Dziś w szkole widzieliśmy mężczyznę,” powiedziała Debby, jej głos był niewinny, ale z nutą ciekawości. „Wyglądał dokładnie jak Damien. Powiedział, że jest naszym ojcem.”

Krew Amelii zmroziła się w żyłach. Jej ręce zacisnęły się na blacie, by ustabilizować się, gdy świat przechylił się na swojej osi.

„Co właśnie powiedziałeś?” wyszeptała, oczy błądzące między jej dziećmi.

„Podszedł do nas, kiedy skończyła się szkoła,” powiedział Damien, jego małe brwi zmarszczyły się, gdy próbował to wszystko zrozumieć. „Powiedział, że zna cię i że jest naszym tatą.”

Amelia poczuła, jak powietrze opuszcza jej płuca, pozostawiając za sobą pusty ból. Ten mężczyzna—nie mógł być. Nie teraz. Nie teraz, gdy zbudowała tę kruchą bańkę spokoju i stabilności. Zanim zdążyła zebrać myśli, ostry dźwięk przerwał ciszę.

Dzwonek do drzwi.

Oczy Debby rozszerzyły się, a w jej spojrzeniu zapłonęło podekscytowanie. „Może to Becky. Chcemy razem się uczyć!” zapiszczała.

„Nie, zostańcie tutaj,” powiedziała szybko Amelia, głosem ostrzejszym, niż zamierzała. Wytarła wilgotne ręce o fartuch, serce dudniło, gdy szła do drzwi.

Z każdym krokiem wspomnienia wracały—uśmiech Ryana, jego dotyk, chwile, które kiedyś sprawiły, że uwierzyła w wieczność. Potrząsnęła głową, odganiając ducha przeszłości, gdy sięgała po klamkę drzwi.

Wydawało się, że minęła wieczność, zanim dotknęła gałki, przekręciła i otworzyła drzwi.

Po drugiej stronie stał Ryan, wyglądający na starszego, ale nie mniej uderzającego, jego oczy ciemne od emocji, których nie potrafiła odczytać. Przez chwilę żadne z nich nie mówiło, ciężar lat milczenia rozciągał się między nimi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa