passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins - Rozdział #5 - autor Anna Mona

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Pięć lat później

Ryan chodził nerwowo po poczekalni szpitalnej, jego serce waliło, gdy obserwował, jak lekarze wwożą Steve'a, jego syna, na oddział ratunkowy. Chłopiec nagle zachorował, a poważne wyrazy twarzy lekarzy mówiły wiele.

„Potrzebujemy dawcy krwi,” oznajmił lekarz, gdy się pojawił, jego wzrok spoczął na Ryanie. „Czy jesteś gotów oddać krew?”

„Tak, oczywiście,” powiedział Ryan bez wahania. Usiadł, gdy pielęgniarka przygotowywała go do zabiegu. Chwilę później lekarz wrócił, jego wyraz twarzy był nieczytelny.

„Panie Davis, musimy przeprowadzić kilka wstępnych testów, aby upewnić się co do zgodności,” powiedział lekarz, starannie dobierając słowa.

Ryan skinął głową, próbując pozbyć się narastającego poczucia niepokoju, gdy obserwował, jak zespół medyczny znika w korytarzu. Sterylizowany zapach antyseptyczny wypełniał pomieszczenie, przygniatając go niczym ciężar.

Minuty przeciągały się w godzinę, każda sekunda mijała z bolesną powolnością. Oczy Ryana przeskakiwały między zegarem a podwójnymi drzwiami, rytmiczne tykanie było okrutnym przypomnieniem, jak długo czekał.

Wreszcie lekarz wrócił, jego twarz była poważniejsza niż wcześniej. „Panie Davis, musimy porozmawiać na osobności,” powiedział, dając znak, by Ryan poszedł za nim do sąsiedniego pokoju.

Puls Ryana przyspieszył, gdy wszedł do małego, sterylnego pomieszczenia. „Czy Steve ma się dobrze?” zapytał, jego głos był napięty.

„Jest stabilny na razie,” odpowiedział lekarz, skrzyżowawszy ramiona, gdy badał twarz Ryana. „Jednak musimy omówić pewne wyniki z badań krwi.”

Ryan zmarszczył brwi, fale zamieszania przeszły przez niego. „Jakie ustalenia?” Wzrok doktora na moment się zmienił, zanim powrócił do Ryana. „Wciąż finalizujemy wyniki, ale są nieścisłości, które wymagają wyjaśnienia. Ważne jest, abyśmy zrozumieli, czy istnieją jakieś szczegóły rodzinne, które mogą być istotne.” Szczęka Ryana się zacisnęła. „Nie rozumiem. Co to znaczy?” Zanim doktor mógł odpowiedzieć, pielęgniarka zajrzała i szepnęła mu coś do ucha. Doktor skinął głową, a jego wyraz twarzy stężał, gdy ponownie zwrócił się do Ryana. „Nie możesz oddać krwi Steve'owi,” oznajmił nagle doktor, a Ryan spojrzał z twardym wyrazem twarzy. „Co masz na myśli? Dlaczego nie mogę oddać swojej krwi? Skąd indziej chcesz, żebyśmy wzięli…” „Obawiam się, że chłopiec nie jest twój. Nie jest twoim synem.” Ryan przestał mówić, jego brew uniosła się w szoku. „Co masz na myśli? Steve jest moim synem. Jest synem Brendy i moim…jak możesz…” Już miał przypuszczenie, co doktor miał na myśli. To znaczyło, że Steve nie był jego synem, ale Brenda skłamała, że jest. Zostawił swoją żonę, z którą był żonaty przez trzy lata, kiedy Brenda nagle pojawiła się, mówiąc mu, że jest w ciąży z jego dzieckiem i że to będzie chłopiec. Nie wątpił w nią. Dziecko było tym, czego chciał, więc rozwiódł się i przyjął Brendę jako swoją żonę. „Panie Davis, to może być trudne, ale muszę zapytać—czy ma pan inne dzieci?”

Brwi Ryana zmarszczyły się w dezorientacji. "Nie. Steve jest moim jedynym synem," powiedział, chociaż te słowa wydawały się dziwne na jego języku.

Oczy doktora zaiskrzyły czymś nieodgadnionym. "A co z bliźniakami?"

Jego szczęki się zacisnęły. "Bliźniaki? Jakie bliźniaki?"

Wiadomość, że Steve nie jest jego synem, była wystarczającym ciosem. To było wystarczające upokorzenie, więc wstał, aby odejść, kiedy doktor wspomniał. "Bliźniaki z twoją pierwszą żoną, Amelią?"

Usta Ryana opadły, szok odbierając mu mowę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Amelia wysiadła z samochodu, jej serce było ciepłe, gdy Damien i Debby, jej żywiołowe bliźnięta, droczyli się ze sobą z tą pełną energii, jaką mają tylko czterolatki. Ich śmiech rozbrzmiewał, słodka melodia wypełniająca rześkie, wieczorne powietrze. Amelia nie mogła powstrzymać się od śmiechu, gdy szli do swojego przytulnego mieszkania.

„Dobrze, wy dwoje, idźcie się przebrać i przygotować do kolacji,” powiedziała, poczochrając kręcone włosy Damiena, gdy przemknął obok niej.

„Tak, mamo!” Debby odparła, jej oczy błyszczały figlarnością, gdy pociągnęła brata za rękaw i pobiegli korytarzem.

Amelia westchnęła z zadowoleniem i ruszyła do kuchni, wyciągając składniki na ich ulubiony posiłek. Rytmiczny dźwięk wody płynącej, gdy myła warzywa, był kojący, niemal wystarczający, by zagłuszyć drobne stresy dnia. Sięgnęła po deskę do krojenia, gdy za plecami usłyszała cichy głos Damiena, co ją zaskoczyło.

„Mamo?”

Odwróciła się, wciąż z mokrymi rękami, uśmiech już się formował. „Tak, kochanie?”

Twarz Damiena była poważna, oczy szeroko otwarte i badawcze. „Kim jest nasz tata? Gdzie on jest?”

Nóż wyślizgnął się z jej palców, uderzając o blat. Pierś Amelii się zacisnęła, pytanie, którego się obawiała, zawisło w powietrzu niczym burzowa chmura. Wiedziała, że ten dzień nadejdzie — nawet ćwiczyła, co może powiedzieć — ale teraz, słysząc to pytanie, słowa utknęły jej w gardle.

„Damien, to jest—” zaczęła, ale zanim zdążyła dokończyć, do pokoju weszła Debby, jej ciemne loczki podskakiwały, gdy dołączyła do brata.

„Dziś w szkole widzieliśmy mężczyznę,” powiedziała Debby, jej głos był niewinny, ale z nutą ciekawości. „Wyglądał dokładnie jak Damien. Powiedział, że jest naszym ojcem.”

Krew Amelii zmroziła się w żyłach. Jej ręce zacisnęły się na blacie, by ustabilizować się, gdy świat przechylił się na swojej osi.

„Co właśnie powiedziałeś?” wyszeptała, oczy błądzące między jej dziećmi.

„Podszedł do nas, kiedy skończyła się szkoła,” powiedział Damien, jego małe brwi zmarszczyły się, gdy próbował to wszystko zrozumieć. „Powiedział, że zna cię i że jest naszym tatą.”

Amelia poczuła, jak powietrze opuszcza jej płuca, pozostawiając za sobą pusty ból. Ten mężczyzna—nie mógł być. Nie teraz. Nie teraz, gdy zbudowała tę kruchą bańkę spokoju i stabilności. Zanim zdążyła zebrać myśli, ostry dźwięk przerwał ciszę.

Dzwonek do drzwi.

Oczy Debby rozszerzyły się, a w jej spojrzeniu zapłonęło podekscytowanie. „Może to Becky. Chcemy razem się uczyć!” zapiszczała.

„Nie, zostańcie tutaj,” powiedziała szybko Amelia, głosem ostrzejszym, niż zamierzała. Wytarła wilgotne ręce o fartuch, serce dudniło, gdy szła do drzwi.

Z każdym krokiem wspomnienia wracały—uśmiech Ryana, jego dotyk, chwile, które kiedyś sprawiły, że uwierzyła w wieczność. Potrząsnęła głową, odganiając ducha przeszłości, gdy sięgała po klamkę drzwi.

Wydawało się, że minęła wieczność, zanim dotknęła gałki, przekręciła i otworzyła drzwi.

Po drugiej stronie stał Ryan, wyglądający na starszego, ale nie mniej uderzającego, jego oczy ciemne od emocji, których nie potrafiła odczytać. Przez chwilę żadne z nich nie mówiło, ciężar lat milczenia rozciągał się między nimi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

„Amelia,” powiedział w końcu, jego głos był mieszanką żalu i pilności.

Przełknęła ciężko, walcząc o zachowanie spokoju. „Ryan. Co ty tu robisz?”

Spojrzał poza nią, jego oczy złagodniały, gdy dostrzegł bliźniaków wyglądających z korytarza, ich twarze pełne były ciekawości.

„Musimy porozmawiać,” powiedział Ryan, jego głos był cichy i błagalny.

Klata Amelii bolała od sprzecznych emocji – strachu, złości i czegoś, czego nie chciała nazwać. „Porozmawiać?” powtórzyła, ledwo mogąc powstrzymać drżenie głosu.

„Czego chcesz, Ryan?” Głos Amelii przeciął ciszę, gdy zamykała za sobą drzwi, upewniając się, że dzieci go nie zobaczą. Skrzyżowała ramiona, stojąc prosto, jej twarz była nieczytelna.

Ryan cofnął się o krok, jakby zaskoczony jej bezpośredniością. „Przyszedłem zobaczyć się z moimi dziećmi, Amelia.”

Z jej ust wyrwał się gorzki śmiech. „Twoje dzieci? Myślisz, że możesz po prostu pojawić się znikąd i je sobie rościć?”

„Dlaczego nie?” odparł, nie zrażony jej lodowatym spojrzeniem. „Są moje, Amelia. Nie możesz temu zaprzeczyć.”

„Nie są twoje,” odpowiedziała chłodno, jej wzrok nie drgnął. „Pamiętasz? Dałeś mi to do zrozumienia, kiedy nazwałeś mnie bezpłodną i odszedłeś z mojego życia.”

Jego twarz nieco opadła, ale szybko zamaskował to buntowniczym spojrzeniem. „Miałem rację, a ty o tym wiesz. Widzę teraz, że się myliłem. Ale to nie zmienia faktu, że to moje dzieci.”

„Miałeś rację?” prychnęła, a słowo smakowało gorzko na jej języku. „Nie tylko nazwałeś mnie bezpłodną, Ryan. Odrzuciłeś mnie, traktowałeś jakbym była bezwartościowa. A teraz oczekujesz, że pozwolę ci wrócić do naszego życia, jakby nic się nie stało?”

„Amelio,” zaczął, próbując złagodzić ton, ale uniosła rękę, uciszając go.

„Nie. Nie możesz tego zrobić,” powiedziała, jej głos ledwie słyszalny. „Nie możesz przyjść tutaj i zakłócić naszego życia, bo tak ci wygodnie.”

Ryan zacisnął szczękę, wyraźnie walcząc o zachowanie spokoju. „Przyszedłem, ponieważ chciałem poznać moje dzieci.”

„Twoje dzieci?” Jej głos był pełen jadu. „Przestań ściemniać!”

„Masz rację. Byłem głupcem wtedy. Ale ludzie się zmieniają, Amelio,” powiedział, jego ton był szczery, a w jego słowach kryła się prośba. „Ja się zmieniłem.”

Pokręciła głową, jej spojrzenie przeszywające. „Może ludzie się zmieniają, ale niektóre rany nie. Zraniłeś mnie, Ryan. Opuściłeś mnie, kiedy najbardziej cię potrzebowałam. I nie pozwolę, żebyś zranił Damiena i Debby tak, jak mnie zraniłeś.”

Zrobił krok do przodu, jego oczy złagodniały. „Proszę, Amelio. Pozwól mi być w ich życiu.”

„Dlaczego?” zapytała, podnosząc głos. „Dlaczego teraz ci zależy? Co się zmieniło?”

Ryan zawahał się, spoglądając w dół, jakby szukał odpowiednich słów. „Miałem czas, żeby przemyśleć... wszystko. Wiem, że się myliłem, ale Damien... on wygląda dokładnie jak ja, Amelia. Nie możesz temu zaprzeczyć. To mój syn.”

Jej twarz stężała. „Nie waż się tego mówić,” syknęła. „On nie jest twoim synem. Straciłeś prawo, by tak go nazywać, dawno temu.”

Wzrok Ryana stał się lodowaty, a gorzki uśmiech zagrał na jego ustach. „Więc kto jest ich ojcem?” Skrzyżował ramiona, wyzwanie migotało w jego oczach. „Myślisz, że możesz ukrywać ich przede mną na zawsze?”

Amelia zesztywniała, walcząc o zachowanie spokoju. „To nie twoja sprawa,” odpowiedziała chłodno, jej głos ledwo drżał.

„Och, ale to moja sprawa,” powiedział z niskim śmiechem. „Bo kłamiesz, Amelia. Damien ma moje oczy, mój uśmiech. Nie możesz ukrywać przede mną prawdy.”

Utrzymała jego spojrzenie, jej milczenie przesycone było nieposłuszeństwem. Napięcie iskrzyło między nimi, bitwa, której żadne z nich nie chciało przegrać.

„Dobrze,” powiedziała w końcu, jej głos śmiertelnie spokojny. „Wierz w co chcesz, Ryan. Ale nie pozwolę ci ich skrzywdzić tak, jak skrzywdziłeś mnie.”

„Amelia, proszę, po prostu—”

„Dość!” warknęła, jej głos drżał, gdy wskazała drzwi. „Wynoś się, Ryan. Wróć do swojego życia i zostaw nas w spokoju.”

Otworzył usta, jakby chciał zaprotestować, ale determinacja w jej oczach go uciszyła. Przez chwilę wydawał się wahać, ale potem skinął głową, gorzki uśmiech przemknął po jego ustach.

Bez słowa zamknęła mu drzwi przed nosem, jej ręce drżały, gdy opierała się o drewno, a ciężar tego spotkania przytłaczał ją.

W środku wzięła głęboki oddech, zamykając oczy, gdy rzeczywistość chwili zalała ją. Obecność Ryana poruszyła stare rany, otwierając blizny, które z trudem udało jej się zagoić. Ale nie mogła go znowu wpuścić. Nie teraz. Nigdy.

Po chwili odepchnęła się od drzwi, prostując ramiona. Dzieci czekały, a one zasługiwały na jej siłę, nie na jej ból.

Gdy wracała do kuchni, jedna myśl zakotwiczyła jej determinację: szczęście jej dzieci było wszystkim, co się liczyło, i będzie ich chronić, bez względu na koszty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa