passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins - Rozdział #7 - autor Anna Mona

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

/

Rozdział 7

Rozdział 6

„Amelia,” powiedział w końcu, jego głos był mieszanką żalu i pilności.

Przełknęła ciężko, walcząc o zachowanie spokoju. „Ryan. Co ty tu robisz?”

Spojrzał poza nią, jego oczy złagodniały, gdy dostrzegł bliźniaków wyglądających z korytarza, ich twarze pełne były ciekawości.

„Musimy porozmawiać,” powiedział Ryan, jego głos był cichy i błagalny.

Klata Amelii bolała od sprzecznych emocji – strachu, złości i czegoś, czego nie chciała nazwać. „Porozmawiać?” powtórzyła, ledwo mogąc powstrzymać drżenie głosu.

„Czego chcesz, Ryan?” Głos Amelii przeciął ciszę, gdy zamykała za sobą drzwi, upewniając się, że dzieci go nie zobaczą. Skrzyżowała ramiona, stojąc prosto, jej twarz była nieczytelna.

Ryan cofnął się o krok, jakby zaskoczony jej bezpośredniością. „Przyszedłem zobaczyć się z moimi dziećmi, Amelia.”

Z jej ust wyrwał się gorzki śmiech. „Twoje dzieci? Myślisz, że możesz po prostu pojawić się znikąd i je sobie rościć?”

„Dlaczego nie?” odparł, nie zrażony jej lodowatym spojrzeniem. „Są moje, Amelia. Nie możesz temu zaprzeczyć.”

„Nie są twoje,” odpowiedziała chłodno, jej wzrok nie drgnął. „Pamiętasz? Dałeś mi to do zrozumienia, kiedy nazwałeś mnie bezpłodną i odszedłeś z mojego życia.”

Jego twarz nieco opadła, ale szybko zamaskował to buntowniczym spojrzeniem. „Miałem rację, a ty o tym wiesz. Widzę teraz, że się myliłem. Ale to nie zmienia faktu, że to moje dzieci.”

„Miałeś rację?” prychnęła, a słowo smakowało gorzko na jej języku. „Nie tylko nazwałeś mnie bezpłodną, Ryan. Odrzuciłeś mnie, traktowałeś jakbym była bezwartościowa. A teraz oczekujesz, że pozwolę ci wrócić do naszego życia, jakby nic się nie stało?”

„Amelio,” zaczął, próbując złagodzić ton, ale uniosła rękę, uciszając go.

„Nie. Nie możesz tego zrobić,” powiedziała, jej głos ledwie słyszalny. „Nie możesz przyjść tutaj i zakłócić naszego życia, bo tak ci wygodnie.”

Ryan zacisnął szczękę, wyraźnie walcząc o zachowanie spokoju. „Przyszedłem, ponieważ chciałem poznać moje dzieci.”

„Twoje dzieci?” Jej głos był pełen jadu. „Przestań ściemniać!”

„Masz rację. Byłem głupcem wtedy. Ale ludzie się zmieniają, Amelio,” powiedział, jego ton był szczery, a w jego słowach kryła się prośba. „Ja się zmieniłem.”

Pokręciła głową, jej spojrzenie przeszywające. „Może ludzie się zmieniają, ale niektóre rany nie. Zraniłeś mnie, Ryan. Opuściłeś mnie, kiedy najbardziej cię potrzebowałam. I nie pozwolę, żebyś zranił Damiena i Debby tak, jak mnie zraniłeś.”

Zrobił krok do przodu, jego oczy złagodniały. „Proszę, Amelio. Pozwól mi być w ich życiu.”

„Dlaczego?” zapytała, podnosząc głos. „Dlaczego teraz ci zależy? Co się zmieniło?”

Ryan zawahał się, spoglądając w dół, jakby szukał odpowiednich słów. „Miałem czas, żeby przemyśleć... wszystko. Wiem, że się myliłem, ale Damien... on wygląda dokładnie jak ja, Amelia. Nie możesz temu zaprzeczyć. To mój syn.”

Jej twarz stężała. „Nie waż się tego mówić,” syknęła. „On nie jest twoim synem. Straciłeś prawo, by tak go nazywać, dawno temu.”

Wzrok Ryana stał się lodowaty, a gorzki uśmiech zagrał na jego ustach. „Więc kto jest ich ojcem?” Skrzyżował ramiona, wyzwanie migotało w jego oczach. „Myślisz, że możesz ukrywać ich przede mną na zawsze?”

Amelia zesztywniała, walcząc o zachowanie spokoju. „To nie twoja sprawa,” odpowiedziała chłodno, jej głos ledwo drżał.

„Och, ale to moja sprawa,” powiedział z niskim śmiechem. „Bo kłamiesz, Amelia. Damien ma moje oczy, mój uśmiech. Nie możesz ukrywać przede mną prawdy.”

Utrzymała jego spojrzenie, jej milczenie przesycone było nieposłuszeństwem. Napięcie iskrzyło między nimi, bitwa, której żadne z nich nie chciało przegrać.

„Dobrze,” powiedziała w końcu, jej głos śmiertelnie spokojny. „Wierz w co chcesz, Ryan. Ale nie pozwolę ci ich skrzywdzić tak, jak skrzywdziłeś mnie.”

„Amelia, proszę, po prostu—”

„Dość!” warknęła, jej głos drżał, gdy wskazała drzwi. „Wynoś się, Ryan. Wróć do swojego życia i zostaw nas w spokoju.”

Otworzył usta, jakby chciał zaprotestować, ale determinacja w jej oczach go uciszyła. Przez chwilę wydawał się wahać, ale potem skinął głową, gorzki uśmiech przemknął po jego ustach.

Bez słowa zamknęła mu drzwi przed nosem, jej ręce drżały, gdy opierała się o drewno, a ciężar tego spotkania przytłaczał ją.

W środku wzięła głęboki oddech, zamykając oczy, gdy rzeczywistość chwili zalała ją. Obecność Ryana poruszyła stare rany, otwierając blizny, które z trudem udało jej się zagoić. Ale nie mogła go znowu wpuścić. Nie teraz. Nigdy.

Po chwili odepchnęła się od drzwi, prostując ramiona. Dzieci czekały, a one zasługiwały na jej siłę, nie na jej ból.

Gdy wracała do kuchni, jedna myśl zakotwiczyła jej determinację: szczęście jej dzieci było wszystkim, co się liczyło, i będzie ich chronić, bez względu na koszty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

„Dlaczego siedzisz w ciemności?” – zapytała cicho Brenda, zaglądając do ich słabo oświetlonej sypialni. Zamknęła cicho drzwi za sobą po tym, jak położyła Steve’a do łóżka, jej oczy ledwo przyzwyczajały się do ciemności, gdy szukała Ryana.

Ryan nie odpowiedział. Siedział na skraju łóżka, jego sylwetka skryta w cieniu. Brenda zmarszczyła brwi, chłód przeszedł jej po skórze. Włączyła światło, nagła jasność rzuciła ostre światło na pokój.

Zanim zdążyła zapytać ponownie, Ryan rzucił zestaw papierów na łóżko w jej kierunku, kartki rozsypały się, lądując w nieładzie u jej stóp. Napięcie w pokoju było gęste, niewypowiedziana złość promieniowała od niego jak ciepło.

Brenda poczuła, jak skręca jej się żołądek, gdy schyliła się, by podnieść papiery. Jej serce biło mocno, gdy czytała pierwszą stronę. To były wyniki testu DNA, których wcześniej nie widziała. Jej palce drżały, gdy czytała linijkę stwierdzającą, dużymi literami, że Ryan nie jest biologicznym ojcem Steve’a.

Słowa zamazywały się przed jej oczami, gdy próbowała przetrawić implikacje. Ale zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, jej wzrok przesunął się na kolejny zestaw papierów. Zdjęcia jej z innym mężczyzną, śmiejących się, całujących... chwile, które myślała, że są ukryte, odsłonięte w bezlitosnym świetle.

Spojrzała na Ryana, mieszanka winy i strachu zaciskała jej gardło. „Ryan... mogę to wyjaśnić,” zaczęła, jej głos ledwie szeptem.

„Wyjaśnić?” powtórzył, jego ton ociekający sarkazmem, jego wyraz twarzy stwardniały. „Co wyjaśnić, Brendo? Że okłamywałaś mnie przez lata? Że Steve nawet nie jest mój?”

Kolana Brendy osłabły, gdy zrobiła chwiejny krok do przodu. „Ryan, proszę... po prostu pozwól mi wyjaśnić. To nie jest to, co myślisz.”

„Och, to dokładnie to, co myślę,” przerwał, jego głos niski, warkotliwy. „Zostałem upokorzony, zrobiony głupcem w moim własnym domu. A najgorsze? Ufałem ci. Dałem ci wszystko, a tak mi się odpłacasz?”

Wyciągnęła rękę, zdesperowana, jej palce drżały, gdy próbowała dotknąć jego ramienia. Ale on się cofnął, jego oczy zimne i nieustępliwe. „Nie,” powiedział, jego głos stalowy. „Nawet nie próbuj.”

Oczy Brendy napełniły się łzami, jej fasada się kruszyła. „Ryan, proszę, posłuchaj mnie. Nigdy nie chciałam, żeby sprawy zaszły tak daleko. Bałam się i popełniłam błędy. Ale kocham cię—”

„Miłość?” prychnął, jego głos był ostry. „Czy ty w ogóle wiesz, co to słowo znaczy? Gdybyś mnie kochała, nie zrobiłabyś tego. Nie kłamałabyś o Steve'ie. Nie zamieniłabyś mojego życia w kłamstwo.”

Upadła na kolana, chwytając jego rękę, łzy płynęły swobodnie. „Proszę, Ryan, nie rób tego. Nie wyrzucaj wszystkiego, co razem zbudowaliśmy. Pomyśl o Steve'ie—on potrzebuje nas obojga. On cię kocha.”

Wyraz twarzy Ryana złagodniał na krótką chwilę, ale równie szybko się stwardniał. „Steve może potrzebować ojca, ale nie potrzebuje matki, która kłamie. A ja z pewnością nie potrzebuję żony, która mnie zdradza.”

Ramiona Brendy trzęsły się, gdy szlochała, jej uchwyt na jego ręce się zacieśniał. „Proszę, daj mi szansę, by naprawić wszystko. Zrobię wszystko.”

Ryan wyrwał swoją rękę, cofając się, jakby jej dotyk go parzył. „Chcesz naprawić wszystko?” powiedział zimno, jego oczy zwęziły się. „Spakuj swoje rzeczy i opuść mój dom. Pierwsza rzecz rano.”

Brenda westchnęła, świeże łzy spływały po jej twarzy. „Nie, proszę… Ryan, nie możesz tego mówić na poważnie. Nie mam dokąd pójść. To jest nasz dom. Poświęciłam wszystko dla nas.”

Skrzyżował ramiona, jego spojrzenie było lodowate i nieprzebłagane. „Poświęciłaś wszystko? Naprawdę? Bo z tego, co widzę, wygląda na to, że nie poświęciłaś niczego. Miałaś życie poza tym domem, o którym nic nie wiedziałem, prawda?”

Próbowała zrobić kolejny krok w jego stronę, ale on podniósł rękę, zatrzymując ją w miejscu. „Nie chcę słyszeć więcej kłamstw, Brendo. Możesz zachować oddech.”

Jej głos załamał się, gdy błagała, „Ryan, popełniłam błąd—straszny błąd. Ale proszę, nie rób tego. Nie odbieraj mi wszystkiego.”

Ryan odwrócił się, jego twarz była maską goryczy. "Wszystko? Już wszystko mi zabrałaś. Moje zaufanie, moją godność, moją rodzinę. Zostawiłaś mnie z niczym. Więc spakuj się i wyjdź. I nie oczekuj ode mnie żadnego współczucia."

Serce Brendy pękło, gdy przeszedł obok niej, jego ramiona były napięte, a kroki ciężkie. Wyciągnęła rękę, jakby chciała go chwycić, przyciągnąć z powrotem, ale on wyszedł z pokoju, a dźwięk trzaśnięcia drzwiami odbił się echem niczym wystrzał.

Upadła na podłogę, jej szlochy rozdzierały ciszę. Ściany sypialni zdawały się zamykać, a kiedyś ciepła przestrzeń stała się więzieniem jej własnego autorstwa.

Gdy ostateczność jego słów dotarła do niej, zanurzyła twarz w dłoniach, a jej ciało drżało od niekontrolowanych szlochów.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

„Gdzie oni są?” Głos Amelii drżał, gdy rozglądała się po niemal pustym szkolnym dziedzińcu, a jej serce waliło w piersi. Przyjechała na czas, by odebrać Damiena i Debby, ale nigdzie ich nie było widać. Dyrektor, który zamykał główne drzwi, spojrzał na nią z lekkim zaniepokojeniem. „Och, pani Blake, nie ma powodu do zmartwień. Dzieci już wyszły z kimś. Wyglądały na bardzo szczęśliwe.” Twarz Amelii zbladła. „Wyszły? Z kim?” Dyrektor lekko zmarszczył brwi, wyczuwając jej niepokój. „Założyłem, że to ich ojciec. Wydawał się im znajomy i wyszli z nim bez wahania.” Świat wokół Amelii zdawał się zamazywać, panika ściskała jej gardło. Ryan. Zabrał je bez jej zgody. Ledwo mogła oddychać, a jej umysł pędził z przerażającymi myślami. Jej palce zacisnęły się na kluczykach do samochodu, a bez słowa odwróciła się i pobiegła w stronę auta. Posterunek policji. Musiała to natychmiast zgłosić. Grzebała przy telefonie, gotowa wybrać numer, gdy pędziła przez parking. Ale zanim zdążyła, znajomy dźwięk zatrzymał ją w miejscu—cichy, radosny chichot. Debby. Obróciła się, przeszukując chodnik, aż jej wzrok padł na sklep z lodami po drugiej stronie ulicy. Tam, obok jasnego szyldu, stali Damien i Debby, każde trzymające loda, śmiejąc się i spoglądając na wysoką postać. Ryan. Patrzył na nich, z dumą uśmiechając się, gdy czochrał włosy Damiena. Widok był surrealistyczny, obraz, którego nigdy sobie nie wyobrażała: jej dzieci stojące szczęśliwie obok mężczyzny, który kiedyś je porzucił. Ryan złapał jej wzrok po drugiej stronie ulicy, a jego twarz rozświetliła się uśmiechem, jakby to był normalny, radosny moment rodzinny. Podniósł rękę, machając do niej, jakby zapraszając ją, by dołączyła.

Krew Amelii zagotowała się. Jej strach i ulga przekształciły się w gniew, który ledwo potrafiła opanować. Przeszła przez ulicę, szybko zmierzając w ich kierunku, jej serce waliło, a dłonie zaciskały się po bokach. Zatrzymała się zaledwie kilka cali od niego, jej oczy płonęły.

„Amelio—” Ryan zaczął, jego uśmiech zbladł.

Bez zastanowienia uderzyła go, dźwięk był ostry i odbijający się echem. Dłoń ją piekła, ale nie dbała o to. Musiał poczuć choćby część bólu, który ona znosiła.

„Jak śmiesz,” syknęła, jej głos był niski, przepełniony gniewem. „Myślisz, że możesz po prostu zabrać moje dzieci, nie mówiąc mi nawet?”

Twarz Ryana pociemniała, jego policzek był czerwony od uderzenia. Spojrzał na Damiena i Debby, którzy patrzyli w oszołomieniu, ich lody zapomniane w dłoniach.

„Chciałem spędzić czas z moimi dziećmi, Amelio,” powiedział, jego głos był wyważony, ale stanowczy. „Mam prawo je widzieć.”

„Prawo?” Zaśmiała się gorzko, jej oczy błyszczały. „Straciłeś wszelkie prawa w chwili, gdy nas opuściłeś. Nie możesz po prostu wracać i zabierać ich, kiedy tylko masz ochotę.”

„Mamo?” Mały głos Debby przerwał napięcie, jej oczy były szeroko otwarte zdezorientowane. „Dlaczego jesteś na niego zła?”

Amelia złagodniała na moment, spoglądając na niewinną twarz córki. Wzięła uspokajający oddech, zmuszając się do uśmiechu. „Chodź, kochanie. Wracamy do domu.”

„Ale dobrze się bawimy z tatą!” zaprotestował Damien, zbliżając się do Ryana, który rzucił Amelii wyzywające spojrzenie, ciche wyzwanie w jego oczach.

„Już nie,” powiedziała stanowczo Amelia, kładąc ręce na ramionach swoich dzieci. „Chodźmy. Teraz.”

Damien i Debby spojrzeli na nią, ich twarze wyrażały mieszankę dezorientacji i rozczarowania. „Mamo, dlaczego nie możemy zostać?” zapytał Damien, próbując wyrwać się z jej uścisku.

„Bo tak powiedziałam,” odpowiedziała, jej głos był stanowczy, choć serce bolało ją na widok bólu w ich oczach. Wiedziała, że to dla nich mylące, ale nie pozwoli, by Ryan znów przekroczył granice.

Prowadziła ich z powrotem do swojego samochodu, ignorując ich protesty. Ryan zrobił krok do przodu, jego oczy błyszczały ze złości. „Nie możesz mi ich zabrać, Amelia. Zasługują na to, by znać swojego ojca.”

Odwróciła się do niego, zaciśnięta szczęka. „Zasługują na stabilność, Ryan. Zasługują na kogoś, kto nie odejdzie, gdy tylko zrobi się ciężko.”

Jego spojrzenie złagodniało, w oczach pojawił się cień żalu. „Popełniłem błędy. Ale jestem tutaj teraz. Nie sądzisz, że zasługują na oboje rodziców?”

Zaśmiała się gorzko. „Nie próbuj teraz grać bohatera, Ryan. Na to jest już za późno.”

Zanim zdążył odpowiedzieć, pomogła Damienowi i Debby wsiąść na tylne siedzenie samochodu, zapinając pasy mimo ich protestów. Twarz Debby była zmarszczona z dezorientacji, jej wcześniejsza radość zniknęła.

Odpaliła samochód, mocno trzymając kierownicę, gdy odjeżdżali, zostawiając Ryana stojącego na chodniku, patrzącego, jak odjeżdżają.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa