passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins - Rozdział #6 - autor Anna Mona

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Amelia wysiadła z samochodu, jej serce było ciepłe, gdy Damien i Debby, jej żywiołowe bliźnięta, droczyli się ze sobą z tą pełną energii, jaką mają tylko czterolatki. Ich śmiech rozbrzmiewał, słodka melodia wypełniająca rześkie, wieczorne powietrze. Amelia nie mogła powstrzymać się od śmiechu, gdy szli do swojego przytulnego mieszkania.

„Dobrze, wy dwoje, idźcie się przebrać i przygotować do kolacji,” powiedziała, poczochrając kręcone włosy Damiena, gdy przemknął obok niej.

„Tak, mamo!” Debby odparła, jej oczy błyszczały figlarnością, gdy pociągnęła brata za rękaw i pobiegli korytarzem.

Amelia westchnęła z zadowoleniem i ruszyła do kuchni, wyciągając składniki na ich ulubiony posiłek. Rytmiczny dźwięk wody płynącej, gdy myła warzywa, był kojący, niemal wystarczający, by zagłuszyć drobne stresy dnia. Sięgnęła po deskę do krojenia, gdy za plecami usłyszała cichy głos Damiena, co ją zaskoczyło.

„Mamo?”

Odwróciła się, wciąż z mokrymi rękami, uśmiech już się formował. „Tak, kochanie?”

Twarz Damiena była poważna, oczy szeroko otwarte i badawcze. „Kim jest nasz tata? Gdzie on jest?”

Nóż wyślizgnął się z jej palców, uderzając o blat. Pierś Amelii się zacisnęła, pytanie, którego się obawiała, zawisło w powietrzu niczym burzowa chmura. Wiedziała, że ten dzień nadejdzie — nawet ćwiczyła, co może powiedzieć — ale teraz, słysząc to pytanie, słowa utknęły jej w gardle.

„Damien, to jest—” zaczęła, ale zanim zdążyła dokończyć, do pokoju weszła Debby, jej ciemne loczki podskakiwały, gdy dołączyła do brata.

„Dziś w szkole widzieliśmy mężczyznę,” powiedziała Debby, jej głos był niewinny, ale z nutą ciekawości. „Wyglądał dokładnie jak Damien. Powiedział, że jest naszym ojcem.”

Krew Amelii zmroziła się w żyłach. Jej ręce zacisnęły się na blacie, by ustabilizować się, gdy świat przechylił się na swojej osi.

„Co właśnie powiedziałeś?” wyszeptała, oczy błądzące między jej dziećmi.

„Podszedł do nas, kiedy skończyła się szkoła,” powiedział Damien, jego małe brwi zmarszczyły się, gdy próbował to wszystko zrozumieć. „Powiedział, że zna cię i że jest naszym tatą.”

Amelia poczuła, jak powietrze opuszcza jej płuca, pozostawiając za sobą pusty ból. Ten mężczyzna—nie mógł być. Nie teraz. Nie teraz, gdy zbudowała tę kruchą bańkę spokoju i stabilności. Zanim zdążyła zebrać myśli, ostry dźwięk przerwał ciszę.

Dzwonek do drzwi.

Oczy Debby rozszerzyły się, a w jej spojrzeniu zapłonęło podekscytowanie. „Może to Becky. Chcemy razem się uczyć!” zapiszczała.

„Nie, zostańcie tutaj,” powiedziała szybko Amelia, głosem ostrzejszym, niż zamierzała. Wytarła wilgotne ręce o fartuch, serce dudniło, gdy szła do drzwi.

Z każdym krokiem wspomnienia wracały—uśmiech Ryana, jego dotyk, chwile, które kiedyś sprawiły, że uwierzyła w wieczność. Potrząsnęła głową, odganiając ducha przeszłości, gdy sięgała po klamkę drzwi.

Wydawało się, że minęła wieczność, zanim dotknęła gałki, przekręciła i otworzyła drzwi.

Po drugiej stronie stał Ryan, wyglądający na starszego, ale nie mniej uderzającego, jego oczy ciemne od emocji, których nie potrafiła odczytać. Przez chwilę żadne z nich nie mówiło, ciężar lat milczenia rozciągał się między nimi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

„Amelia,” powiedział w końcu, jego głos był mieszanką żalu i pilności.

Przełknęła ciężko, walcząc o zachowanie spokoju. „Ryan. Co ty tu robisz?”

Spojrzał poza nią, jego oczy złagodniały, gdy dostrzegł bliźniaków wyglądających z korytarza, ich twarze pełne były ciekawości.

„Musimy porozmawiać,” powiedział Ryan, jego głos był cichy i błagalny.

Klata Amelii bolała od sprzecznych emocji – strachu, złości i czegoś, czego nie chciała nazwać. „Porozmawiać?” powtórzyła, ledwo mogąc powstrzymać drżenie głosu.

„Czego chcesz, Ryan?” Głos Amelii przeciął ciszę, gdy zamykała za sobą drzwi, upewniając się, że dzieci go nie zobaczą. Skrzyżowała ramiona, stojąc prosto, jej twarz była nieczytelna.

Ryan cofnął się o krok, jakby zaskoczony jej bezpośredniością. „Przyszedłem zobaczyć się z moimi dziećmi, Amelia.”

Z jej ust wyrwał się gorzki śmiech. „Twoje dzieci? Myślisz, że możesz po prostu pojawić się znikąd i je sobie rościć?”

„Dlaczego nie?” odparł, nie zrażony jej lodowatym spojrzeniem. „Są moje, Amelia. Nie możesz temu zaprzeczyć.”

„Nie są twoje,” odpowiedziała chłodno, jej wzrok nie drgnął. „Pamiętasz? Dałeś mi to do zrozumienia, kiedy nazwałeś mnie bezpłodną i odszedłeś z mojego życia.”

Jego twarz nieco opadła, ale szybko zamaskował to buntowniczym spojrzeniem. „Miałem rację, a ty o tym wiesz. Widzę teraz, że się myliłem. Ale to nie zmienia faktu, że to moje dzieci.”

„Miałeś rację?” prychnęła, a słowo smakowało gorzko na jej języku. „Nie tylko nazwałeś mnie bezpłodną, Ryan. Odrzuciłeś mnie, traktowałeś jakbym była bezwartościowa. A teraz oczekujesz, że pozwolę ci wrócić do naszego życia, jakby nic się nie stało?”

„Amelio,” zaczął, próbując złagodzić ton, ale uniosła rękę, uciszając go.

„Nie. Nie możesz tego zrobić,” powiedziała, jej głos ledwie słyszalny. „Nie możesz przyjść tutaj i zakłócić naszego życia, bo tak ci wygodnie.”

Ryan zacisnął szczękę, wyraźnie walcząc o zachowanie spokoju. „Przyszedłem, ponieważ chciałem poznać moje dzieci.”

„Twoje dzieci?” Jej głos był pełen jadu. „Przestań ściemniać!”

„Masz rację. Byłem głupcem wtedy. Ale ludzie się zmieniają, Amelio,” powiedział, jego ton był szczery, a w jego słowach kryła się prośba. „Ja się zmieniłem.”

Pokręciła głową, jej spojrzenie przeszywające. „Może ludzie się zmieniają, ale niektóre rany nie. Zraniłeś mnie, Ryan. Opuściłeś mnie, kiedy najbardziej cię potrzebowałam. I nie pozwolę, żebyś zranił Damiena i Debby tak, jak mnie zraniłeś.”

Zrobił krok do przodu, jego oczy złagodniały. „Proszę, Amelio. Pozwól mi być w ich życiu.”

„Dlaczego?” zapytała, podnosząc głos. „Dlaczego teraz ci zależy? Co się zmieniło?”

Ryan zawahał się, spoglądając w dół, jakby szukał odpowiednich słów. „Miałem czas, żeby przemyśleć... wszystko. Wiem, że się myliłem, ale Damien... on wygląda dokładnie jak ja, Amelia. Nie możesz temu zaprzeczyć. To mój syn.”

Jej twarz stężała. „Nie waż się tego mówić,” syknęła. „On nie jest twoim synem. Straciłeś prawo, by tak go nazywać, dawno temu.”

Wzrok Ryana stał się lodowaty, a gorzki uśmiech zagrał na jego ustach. „Więc kto jest ich ojcem?” Skrzyżował ramiona, wyzwanie migotało w jego oczach. „Myślisz, że możesz ukrywać ich przede mną na zawsze?”

Amelia zesztywniała, walcząc o zachowanie spokoju. „To nie twoja sprawa,” odpowiedziała chłodno, jej głos ledwo drżał.

„Och, ale to moja sprawa,” powiedział z niskim śmiechem. „Bo kłamiesz, Amelia. Damien ma moje oczy, mój uśmiech. Nie możesz ukrywać przede mną prawdy.”

Utrzymała jego spojrzenie, jej milczenie przesycone było nieposłuszeństwem. Napięcie iskrzyło między nimi, bitwa, której żadne z nich nie chciało przegrać.

„Dobrze,” powiedziała w końcu, jej głos śmiertelnie spokojny. „Wierz w co chcesz, Ryan. Ale nie pozwolę ci ich skrzywdzić tak, jak skrzywdziłeś mnie.”

„Amelia, proszę, po prostu—”

„Dość!” warknęła, jej głos drżał, gdy wskazała drzwi. „Wynoś się, Ryan. Wróć do swojego życia i zostaw nas w spokoju.”

Otworzył usta, jakby chciał zaprotestować, ale determinacja w jej oczach go uciszyła. Przez chwilę wydawał się wahać, ale potem skinął głową, gorzki uśmiech przemknął po jego ustach.

Bez słowa zamknęła mu drzwi przed nosem, jej ręce drżały, gdy opierała się o drewno, a ciężar tego spotkania przytłaczał ją.

W środku wzięła głęboki oddech, zamykając oczy, gdy rzeczywistość chwili zalała ją. Obecność Ryana poruszyła stare rany, otwierając blizny, które z trudem udało jej się zagoić. Ale nie mogła go znowu wpuścić. Nie teraz. Nigdy.

Po chwili odepchnęła się od drzwi, prostując ramiona. Dzieci czekały, a one zasługiwały na jej siłę, nie na jej ból.

Gdy wracała do kuchni, jedna myśl zakotwiczyła jej determinację: szczęście jej dzieci było wszystkim, co się liczyło, i będzie ich chronić, bez względu na koszty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

„Dlaczego siedzisz w ciemności?” – zapytała cicho Brenda, zaglądając do ich słabo oświetlonej sypialni. Zamknęła cicho drzwi za sobą po tym, jak położyła Steve’a do łóżka, jej oczy ledwo przyzwyczajały się do ciemności, gdy szukała Ryana.

Ryan nie odpowiedział. Siedział na skraju łóżka, jego sylwetka skryta w cieniu. Brenda zmarszczyła brwi, chłód przeszedł jej po skórze. Włączyła światło, nagła jasność rzuciła ostre światło na pokój.

Zanim zdążyła zapytać ponownie, Ryan rzucił zestaw papierów na łóżko w jej kierunku, kartki rozsypały się, lądując w nieładzie u jej stóp. Napięcie w pokoju było gęste, niewypowiedziana złość promieniowała od niego jak ciepło.

Brenda poczuła, jak skręca jej się żołądek, gdy schyliła się, by podnieść papiery. Jej serce biło mocno, gdy czytała pierwszą stronę. To były wyniki testu DNA, których wcześniej nie widziała. Jej palce drżały, gdy czytała linijkę stwierdzającą, dużymi literami, że Ryan nie jest biologicznym ojcem Steve’a.

Słowa zamazywały się przed jej oczami, gdy próbowała przetrawić implikacje. Ale zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, jej wzrok przesunął się na kolejny zestaw papierów. Zdjęcia jej z innym mężczyzną, śmiejących się, całujących... chwile, które myślała, że są ukryte, odsłonięte w bezlitosnym świetle.

Spojrzała na Ryana, mieszanka winy i strachu zaciskała jej gardło. „Ryan... mogę to wyjaśnić,” zaczęła, jej głos ledwie szeptem.

„Wyjaśnić?” powtórzył, jego ton ociekający sarkazmem, jego wyraz twarzy stwardniały. „Co wyjaśnić, Brendo? Że okłamywałaś mnie przez lata? Że Steve nawet nie jest mój?”

Kolana Brendy osłabły, gdy zrobiła chwiejny krok do przodu. „Ryan, proszę... po prostu pozwól mi wyjaśnić. To nie jest to, co myślisz.”

„Och, to dokładnie to, co myślę,” przerwał, jego głos niski, warkotliwy. „Zostałem upokorzony, zrobiony głupcem w moim własnym domu. A najgorsze? Ufałem ci. Dałem ci wszystko, a tak mi się odpłacasz?”

Wyciągnęła rękę, zdesperowana, jej palce drżały, gdy próbowała dotknąć jego ramienia. Ale on się cofnął, jego oczy zimne i nieustępliwe. „Nie,” powiedział, jego głos stalowy. „Nawet nie próbuj.”

Oczy Brendy napełniły się łzami, jej fasada się kruszyła. „Ryan, proszę, posłuchaj mnie. Nigdy nie chciałam, żeby sprawy zaszły tak daleko. Bałam się i popełniłam błędy. Ale kocham cię—”

„Miłość?” prychnął, jego głos był ostry. „Czy ty w ogóle wiesz, co to słowo znaczy? Gdybyś mnie kochała, nie zrobiłabyś tego. Nie kłamałabyś o Steve'ie. Nie zamieniłabyś mojego życia w kłamstwo.”

Upadła na kolana, chwytając jego rękę, łzy płynęły swobodnie. „Proszę, Ryan, nie rób tego. Nie wyrzucaj wszystkiego, co razem zbudowaliśmy. Pomyśl o Steve'ie—on potrzebuje nas obojga. On cię kocha.”

Wyraz twarzy Ryana złagodniał na krótką chwilę, ale równie szybko się stwardniał. „Steve może potrzebować ojca, ale nie potrzebuje matki, która kłamie. A ja z pewnością nie potrzebuję żony, która mnie zdradza.”

Ramiona Brendy trzęsły się, gdy szlochała, jej uchwyt na jego ręce się zacieśniał. „Proszę, daj mi szansę, by naprawić wszystko. Zrobię wszystko.”

Ryan wyrwał swoją rękę, cofając się, jakby jej dotyk go parzył. „Chcesz naprawić wszystko?” powiedział zimno, jego oczy zwęziły się. „Spakuj swoje rzeczy i opuść mój dom. Pierwsza rzecz rano.”

Brenda westchnęła, świeże łzy spływały po jej twarzy. „Nie, proszę… Ryan, nie możesz tego mówić na poważnie. Nie mam dokąd pójść. To jest nasz dom. Poświęciłam wszystko dla nas.”

Skrzyżował ramiona, jego spojrzenie było lodowate i nieprzebłagane. „Poświęciłaś wszystko? Naprawdę? Bo z tego, co widzę, wygląda na to, że nie poświęciłaś niczego. Miałaś życie poza tym domem, o którym nic nie wiedziałem, prawda?”

Próbowała zrobić kolejny krok w jego stronę, ale on podniósł rękę, zatrzymując ją w miejscu. „Nie chcę słyszeć więcej kłamstw, Brendo. Możesz zachować oddech.”

Jej głos załamał się, gdy błagała, „Ryan, popełniłam błąd—straszny błąd. Ale proszę, nie rób tego. Nie odbieraj mi wszystkiego.”

Ryan odwrócił się, jego twarz była maską goryczy. "Wszystko? Już wszystko mi zabrałaś. Moje zaufanie, moją godność, moją rodzinę. Zostawiłaś mnie z niczym. Więc spakuj się i wyjdź. I nie oczekuj ode mnie żadnego współczucia."

Serce Brendy pękło, gdy przeszedł obok niej, jego ramiona były napięte, a kroki ciężkie. Wyciągnęła rękę, jakby chciała go chwycić, przyciągnąć z powrotem, ale on wyszedł z pokoju, a dźwięk trzaśnięcia drzwiami odbił się echem niczym wystrzał.

Upadła na podłogę, jej szlochy rozdzierały ciszę. Ściany sypialni zdawały się zamykać, a kiedyś ciepła przestrzeń stała się więzieniem jej własnego autorstwa.

Gdy ostateczność jego słów dotarła do niej, zanurzyła twarz w dłoniach, a jej ciało drżało od niekontrolowanych szlochów.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

The Barren Ex-Wife Gave Birth to Twins

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa