POV Octavii
"Nie będę składać przysięgi potworowi."
Mój głos poniósł się przez wielką salę przed zgromadzonymi szlachcicami jak ostrze przez jedwab i dwór zamilkł.
Oczy ojca stały się lodowate. "Złożysz przysięgę, Octavio. Tak jak ćwiczyłyśmy."
Uniosłam podbródek, patrząc mu prosto w oczy. "Odmówię złożenia przysięgi Księciu Bestii."
Szlachcice wymienili spojrzenia, przez tłum przeszedł szmer szeptów. Kłykcie ojca zbielały, gdy zacisnął dłonie na poręczach tronu.
"Opróżnić salę," rozkazał cicho, śmiertelnie spokojnym głosem.
Dworzanie rozpierzchli się jak spłoszone ptaki i w kilka chwil zostaliśmy tylko my dwoje, ojciec i ja, a ogromna przestrzeń nagle stała się przytłaczająca w swej pustce.
Zszedł z tronu powolnym krokiem, każde uderzenie stóp odbijało się echem od kamiennych ścian.
"Wyzywająca mała dziwko," powiedział niemal rozmownie. "Dwadzieścia lat cię karmiłem, ubierałem, dawałem dach nad głową. Tak mi się odpłacasz?"
Jego policzek powalił mnie na podłogę.
W oczach eksplodowały mi gwiazdy. Krew wypełniła mi usta, gdzie zęby przecięły policzek.
"Widziałem cię z tym rycerzem," powiedział, krążąc wokół mnie jak drapieżnik. "Wczoraj przy stajniach. Śmiałaś się."
Zniżył głos do szeptu, schylając się, by spojrzeć mi w oczy.
"Myślałaś, że nie zauważę? Że nie zobaczę, jak na niego patrzysz?"
Podniosłam się, czując w ustach smak miedzi. "Sir Leon jest moim obrońcą—"
"Ten chłopak to głupiec, który napełnił ci głowę niemożliwymi marzeniami." Przykucnął obok mnie, jego oddech był gorący przy moim uchu. "Myślisz, że masz wybór? Nie masz żadnego."
Kolejny policzek.
"Należysz do korony, a korona do mnie," warknął, górując nade mną. "I wypełnisz swój obowiązek!"
Podniosłam się na drżących ramionach. "Jestem człowiekiem—"
Jego but trafił mnie w żebra, wybijając powietrze z płuc.
Zachłysnęłam się, kuląc się z bólu, gdy chwycił mnie za włosy i podciągnął do góry.
"Jesteś tylko naczyniem dla sojuszu," syknął mi do ucha. "Twoja jedyna wartość jest między nogami i nie pozwolę ci jej zmarnować na romantyczne głupoty!"
Wtedy bicz spadł na moje ramiona, rozrywając jedwab i skórę.
Zacisnęłam zęby, nie pozwalając mu cieszyć się moim krzykiem. Bicz uderzył ponownie, i znowu, każde uderzenie podkreślone jego słowami.
"Poślubisz księcia Dariusa."
Uderzenie.
"Będziesz się uśmiechać i słuchać."
Uderzenie.
"Urodzisz mu dziedziców i zapewnisz przyszłość naszego królestwa."
Ostatnie uderzenie i nogi się pode mną ugięły.
Osunęłam się na podłogę, suknia rozdarta i zakrwawiona, pręgi na plecach paliły jak ogień. Ojciec stał nade mną, ciężko oddychając, bicz wciąż w jego dłoni.
"Zabrać ją do wieży," zawołał do strażników. "O świcie wyrusza do Bartume."
Ciężkie drzwi zatrzasnęły się za nim, zostawiając mnie samą ze smakiem krwi w ustach i ogniem na plecach.
Gdy zaprowadzili mnie do mojej wieży i w końcu zostawili samą, przycisnęłam policzek do zimnej kamiennej ściany przy drzwiach.
Starałam się wyrównać oddech, gdy szkarłatne krople spadały z rozciętej wargi na szarą podłogę, a ja powoli na nią opadałam. Pręgi po biczu paliły jak znamiona, każda była przypomnieniem, że moja nieposłuszność kosztowała mnie wszystko.
Słowa, które wtedy brzmiały jak wolność, teraz stały się kajdanami.
Godziny wlekły się w duszącym mroku. Nogi drżały mi pod podartą suknią, gdy opadłam na łóżko, przyciągając kolana do piersi.
Wtedy zaskrzypiała ukryta płyta za arrasem.
"Księżniczko?" – głos Leona przeciął ciszę.
Nie odwróciłam się. Nie mogłam znieść, by znów widzieć ból w jego oczach. "Nie powinieneś tu być."
"Kiedy kiedykolwiek słuchałem, co powinienem, a czego nie, jeśli chodzi o ciebie?"
Materac ugiął się, gdy usiadł obok mnie, a jego spracowane dłonie delikatnie odgarnęły mi włosy z ran. Mokra ściereczka była chłodna na mojej piekącej skórze.
Powstrzymałam szloch, gdy z rozdzierającą delikatnością zmywał krew.
"Widział nas rozmawiających przy stajniach," wyszeptałam ochryple. "Powiedział, że jestem zbyt poufała z moim rycerzem."
Szczęka Leona się zacisnęła, ale jego dotyk pozostał łagodny. "Co zrobił król?"
„Nazwali mnie dziwką. Powiedzieli, że nie jestem godna sojuszu.” Świeże łzy spłynęły po moich policzkach. „Jutro, Leon... Jutro wyjeżdżam do Bartume, by poślubić księcia Dariusza.”
Jego dłonie zatrzymały się na moich plecach. „Tego potwora?”
„Ojciec mówi, że moja czystość to jedyny atut, który chroni nas przed wojną.” Wydobył się ze mnie gorzki śmiech. „Dwadzieścia lat życia, i to wszystko, na co jestem warta.”
„Nie mów tak.” Głos Leona zadrżał, odkładając szmatkę na bok, a jego palce z szacunkiem musnęły moje ramię. „Jesteś wszystkim, Octavio. Zawsze byłaś.”
Odwróciłam się wtedy do niego.
Widziałam chłopca, który pilnował mojego okna podczas burz. Chłopca, który uczył mnie strzelać z łuku, kiedy ojciec nie patrzył.
Chłopca, który pocałował mnie za kaplicą, gdy mieliśmy piętnaście lat i wciąż wierzyliśmy, że możemy sami wybierać swoją przyszłość.
„Uciekniemy razem,” powiedział nagle, rozpaczliwie. „Dziś w nocy. Możemy zabrać konie, zniknąć w wschodnich królestwach, gdzie nikt nas nie zna.”
„A potem patrzeć, jak zabija każdego sługę, który nam pomógł? Poluje na twoją rodzinę?” Pokręciłam głową, choć serce mi pękało. „Wiesz, do czego jest zdolny, Leonie.”
„Więc co? Mam cię puścić do tego przeklętego zamku? Pozwolić, byś poślubiła księcia, który może cię oddać swojemu potworowi?” Jego niebieskie oczy płonęły bólem. „Kocham cię od dzieciństwa, Octavio. Nie mogę po prostu patrzeć, jak stajesz się czyjąś ofiarą.”
Ciężar jutra przygniatał mnie jak kamień.
Za kilka godzin miałam wsiąść do powozu i jechać ku losowi, którego nie mogłam kontrolować.
Ojciec odebrał mi wybór, przyszłość, samo ciało, traktując mnie jak bydło przeznaczone do wymiany. Ale jednej rzeczy jeszcze mi nie odebrał.
Jednego wyboru, który wciąż należał do mnie.
Odwracam się do niego, do Leona, i powoli zaczynam rozwiązywać gorset sukni. Moje palce drżą, ale nie przestaję.
Jego oczy rozszerzają się, wstrzymuje oddech, ale nie mówi nic. Nie powstrzymuje mnie. Nie rusza się.
„Jeśli mam być ofiarą dla potwora,” wyszeptałam, głos mi się trząsł, „niech chociaż raz poznam miłość.”
Coś pękło w jego wyrazie twarzy. Ujął moją twarz w obie dłonie, kciukiem otarł łzy. „Octavio...”
„Proszę,” odetchnęłam. „Muszę wiedzieć, jak to jest. Być kochaną. Być wybraną.”
Pocałował mnie wtedy, miękko i desperacko. Jego usta były delikatne na moich, pełne czci, jakby bał się, że mnie złamie.
Leon przyciągnął mnie do siebie cichym dźwiękiem i podniósł delikatnie. Jego dłonie objęły moje uda, gdy opuszczał mnie na gładką kamienną posadzkę, każdy ruch ostrożny, pełen szacunku, jakby bał się mnie roztrzaskać.
Jego ciało przykryło moje, ciepły, pewny ciężar, od którego zadrżałam.
Pochylił się, muskając moje usta swoimi. Nie spieszył się. Nie rościł sobie prawa. Po prostu... był.
„Drżysz,” szepcze, głos ledwie tchnienie. Jego palce kreślą krąg biodra, wnętrze uda. „Jesteś pewna?”
Patrzę mu w oczy, szeroko i boleśnie. „Tak. Chcę cię.”
Cichy, urwany dźwięk wydobywa się z niego, gdy całuje mnie ponownie—głębiej tym razem. Jego palce wsuwają się między moje nogi, sunąc przez gorąco, które już tam zebrało się.
I wtedy go czuję—jego ciało napierające na moje, twarde i gorące u mojego wejścia. Wstrzymuję oddech. Całuje kącik moich ust, szepcząc cicho słowa otuchy, gdy zaczyna wchodzić, centymetr po centymetrze.
To rozciągnięcie jest intensywne.
Wydycham drżąco, a on wsuwa się głębiej, nie spiesząc się. Jego ręce obejmują moje biodra, przytrzymując mnie na podłodze.
Nasze ciała poruszają się razem, powoli i z czcią, gorąco zaciska się coraz mocniej z każdym ruchem. Jego oczy nie odrywają się od moich przez cały czas, śledząc każdy cień emocji na mojej twarzy.
Moje uda drżą, gdy fala zaczyna narastać, a gdy osiąga szczyt, wyszeptuję jego imię—cicho, roztrzaskanym dźwiękiem, który wydobywa się między pocałunkami.
On podąża za mną z jękiem, wbijając się głęboko, jego biodra drżą przy moich, gdy odpuszcza, ciało napięte w rozkoszy.
Nie rusza się od razu.
Po prostu mnie trzyma.
Nasze oddechy splatają się. Jego usta muskają mój skroń. Obejmuję go ramionami, przyciągając jeszcze bliżej, jakby chciała wcisnąć tę chwilę w pamięć, zanim zniknie.
I nawet gdy świt cicho czeka na skraju horyzontu... on zostaje.
We mnie. Wokół mnie. Z mną.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Świt wślizgiwał się przez wąskie okno niczym nieproszony gość, rzucając blade światło na kamienną posadzkę, na której leżałam naga i obolała.
Każdy oddech rozdzierał moje plecy, pręgi po ojcowskim biczu napinały się boleśnie za każdym ruchem.
Ramię Leona wciąż spoczywało na mojej talii, jego oddech był głęboki i równy w śnie.
Przez chwilę pozwoliłam sobie udawać, że każdy poranek mógłby zaczynać się właśnie tak: wtulona w jego ciepło, bezpieczna przed światem za murami tej komnaty.
Ale złudzenie roztrzaskało się, gdy rzeczywistość runęła na mnie z całą siłą.
Dziś wyruszam do Bartume. Ostrożnie wydostałam się z objęć Leona, tłumiąc jęk, gdy moje ciało protestowało przy każdym ruchu.
Nogi drżały pode mną, chwiejąc się zarówno z bólu, jak i z powodu obolałości między udami – przypomnienia o tym, co zrobiliśmy, o moim wyborze. Moja suknia leżała zmięta obok nas. Z trzęsącymi się rękami zebrałam jej części.
– Octavio? – głos Leona był chrapliwy ze snu. – Zostań ze mną.
– Nie – wyszeptałam, nie odwracając się do niego. – Proszę, nie utrudniaj mi tego bardziej.
Usłyszałam, jak siada, czułam jego wzrok na moich nagich plecach, gdy z trudem wciągałam koszulę. Cisza rozciągała się między nami, ciężka od wszystkich słów, których nie mogliśmy wypowiedzieć.
– Powinieneś już iść – powiedziałam w końcu, naciągając suknię przez głowę. – Służba zaraz przyjdzie przygotować mnie do podróży.
Leon milczał. Gdy w końcu się odwróciłam, siedział z głową w dłoniach, ramiona drżały od niemej rozpaczy.
Nie odezwałam się, patrzyłam, jak rozpada się kawałek po kawałku, aż w końcu podniósł się i wyszedł z mojej komnaty bez słowa. Dopiero gdy drzwi cicho się zamknęły, pozwoliłam sobie znowu oddychać.
Oparłam dłoń o róg stołu, próbując się uspokoić, każdy oddech przypominał mi o podjętej decyzji.
Moja dziewictwo, jedyna rzecz, którą ojciec we mnie cenił – rzekomy klucz do sojuszu z królestwem księcia Dariusa – przepadło.
Oddane Leonowi z własnej woli w chwili buntu, która teraz wydawała się jednocześnie cenna i przerażająca.
Co się stanie, gdy Książę Bestia pozna prawdę? Odrzuci mnie? Unieważni małżeństwo?
Czy nasze królestwa pogrążą się w wojnie, bo wybrałam miłość zamiast obowiązku?
Pytania krążyły w mojej głowie niczym sępy, gdy wracałam do swoich komnat.
Moje dwórki już krzątały się wokół, rozkładały ubrania podróżne, sprawdzały zawartość kufrów.
Unikały mojego wzroku, zapewne widząc ślady wczorajszej kary wypisane na mojej twarzy.
– Wasza Wysokość – Lady Margaret odezwała się cicho – czy przygotować kąpiel?
Kiwnęłam głową, nie ufając własnemu głosowi. Gdy napełniały miedzianą wannę gorącą wodą, uchwyciłam swoje odbicie w zwierciadle.
Warga była spuchnięta, na linii żuchwy rozkwitał fioletowy siniak od ojcowskiej dłoni. Ale to moje oczy wyglądały inaczej: pełne cieni, jakby nagle postarzały się o lata.
Dziewczyna, która wczoraj się sprzeciwiła, zniknęła.
Zastąpiła ją kobieta, która w jedną noc zaznała zarówno miłości, jak i poświęcenia.
Gorąca woda paliła rany, gdy zanurzałam się w kąpieli, ale przyjmowałam ten ból. Pomagał mi nie odrywać się od rzeczywistości, przypominał, że wciąż żyję, że potrafię jeszcze czuć coś poza strachem.
Moje damy pracowały w milczeniu, myjąc mi włosy i opatrując rany z czułą sprawnością.
Kiedy słońce w pełni wzeszło, byłam już ubrana w ciemnoniebieską suknię podróżną, włosy upięte pod prostym kapturem.
Kufry stały przy drzwiach, zawierając wszystko, co miałam – co wydawało się niczym w porównaniu z tym, co zostawiałam za sobą.
– Księżniczko? – w progu pojawił się marszałek, z twarzą starannie pozbawioną wyrazu. – Kareta gotowa.
Kiwnęłam głową i podążyłam za nim przez korytarze, moje kroki odbijały się echem od kamieni. Służba i szlachta odwracali wzrok, jakby spojrzenie na mnie mogło ich splamić.
Ojca nie było nigdzie widać – żadnych słów na pożegnanie, żadnego uścisku, nawet kurtuazyjnego do widzenia. Pozbywano się mnie jak odpadku, po cichu i bez ceremonii.
Dziedziniec pełen był rycerzy i straży, ich zbroje lśniły w porannym słońcu. Mieli odprowadzić mnie do nowego więzienia, dopilnować, bym dotarła cała do przyszłego męża.
Kareta czekała w samym centrum, czarna jak żałobna szata, srebrne okucia połyskiwały w świetle dnia.
Planowałam po prostu do niej podejść, wsiąść i nie oglądać się za siebie.
Ale coś sprawiło, że skręciłam do stajni – jakaś desperacka potrzeba, by rzucić ostatnie spojrzenie na wszystko, co tracę.
Leon tam był, jakby w głębi duszy wiedziałam, że go znajdę.
Stał przy swoim rumaku, niby sprawdzając uprząż, ale jego zaczerwienione oczy od razu odnalazły moje. Inni rycerze udawali, że nie widzą, jak podchodzi w moją stronę.
– Octavio. – Moje imię spłynęło z jego ust jak modlitwa. – Jeszcze nie jest za późno. Moglibyśmy…
– Nie. – Słowo zabrzmiało ostrzej, niż zamierzałam. – Proszę, Leonie. Nie każ mi wybierać po raz kolejny.
– Nie musisz tego robić – powiedział, łamiącym się głosem. – Moglibyśmy zniknąć. Znaleźć miejsce poza jego zasięgiem. Pamiętasz, jak marzyliśmy o żegludze na Letnie Wyspy? Wciąż możemy…
– Octavio! – głos ojca rozległ się przez cały dziedziniec, przerywając rozpaczliwe słowa Leona. – Każesz czekać swojej eskortcie!
Leon cofnął się, jakby go uderzono, twarz pobladła.
Zmusiłam się, by spojrzeć na niego ostatni raz, zapamiętać linię jego szczęki, sposób, w jaki ciemne włosy opadały mu na czoło, miłość i rozpacz walczące w jego niebieskich oczach.
– Żegnaj – wyszeptałam tak cicho, że tylko on mógł usłyszeć.
Potem odwróciłam się i odeszłam, każdy krok był jak mała śmierć.
Rycerze ustawili się wokół mnie, gdy zbliżałam się do karety, ich twarze kryły się za przyłbicami. Drzwi stały otworem, gotowe mnie pochłonąć.
Zawahałam się na moment, dłoń położyłam na zimnym metalu framugi.
Za mną czułam palący wzrok Leona i słyszałam nieme błaganie w jego milczeniu. Przede mną czaiły się tylko cienie i niepewność.
– Wasza Wysokość? – kapitan straży wskazał wnętrze karety.
Wsiadłam bez słowa, siadając na aksamitnych poduszkach, podczas gdy moje damy poprawiały fałdy sukni. Drzwi zatrzasnęły się z hukiem niczym pieczętujący się grobowiec i nagle znalazłam się w perfumowanej ciemności.
Gdy koła ruszyły, pozwoliłam sobie na ostatnie spojrzenie przez małe okienko.
Leon stał wśród rycerzy, nieruchomy, z twarzą maską rozpaczy.
Nasze spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy i w tej chwili zobaczyłam wszystko, czym mogliśmy być: szczęśliwi, wolni, razem. Potem kareta skręciła, a on zniknął z pola widzenia.
Ojciec mówił, że moja czystość to ostatnia nadzieja królestwa, klucz do okiełznania Księcia Bestii i zapewnienia pokoju. Ale co, jeśli się mylił? Co jeśli miłość, nawet ta skradziona, nie wystarczy?
A jeśli przyjadę do Zamku Mystcrest, by odkryć, że jednym aktem buntu skazałam nas wszystkich na zgubę?
Wybrałam miłość ponad obowiązek raz. Teraz muszę odkryć, jaką cenę za to zapłacę.
Przesuń w górę, aby kontynuować