passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast's Bride - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

The Beast's Bride

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Świt wślizgiwał się przez wąskie okno niczym nieproszony gość, rzucając blade światło na kamienną posadzkę, na której leżałam naga i obolała.

Każdy oddech rozdzierał moje plecy, pręgi po ojcowskim biczu napinały się boleśnie za każdym ruchem.

Ramię Leona wciąż spoczywało na mojej talii, jego oddech był głęboki i równy w śnie.

Przez chwilę pozwoliłam sobie udawać, że każdy poranek mógłby zaczynać się właśnie tak: wtulona w jego ciepło, bezpieczna przed światem za murami tej komnaty.

Ale złudzenie roztrzaskało się, gdy rzeczywistość runęła na mnie z całą siłą.

Dziś wyruszam do Bartume. Ostrożnie wydostałam się z objęć Leona, tłumiąc jęk, gdy moje ciało protestowało przy każdym ruchu.

Nogi drżały pode mną, chwiejąc się zarówno z bólu, jak i z powodu obolałości między udami – przypomnienia o tym, co zrobiliśmy, o moim wyborze. Moja suknia leżała zmięta obok nas. Z trzęsącymi się rękami zebrałam jej części.

– Octavio? – głos Leona był chrapliwy ze snu. – Zostań ze mną.

– Nie – wyszeptałam, nie odwracając się do niego. – Proszę, nie utrudniaj mi tego bardziej.

Usłyszałam, jak siada, czułam jego wzrok na moich nagich plecach, gdy z trudem wciągałam koszulę. Cisza rozciągała się między nami, ciężka od wszystkich słów, których nie mogliśmy wypowiedzieć.

– Powinieneś już iść – powiedziałam w końcu, naciągając suknię przez głowę. – Służba zaraz przyjdzie przygotować mnie do podróży.

Leon milczał. Gdy w końcu się odwróciłam, siedział z głową w dłoniach, ramiona drżały od niemej rozpaczy.

Nie odezwałam się, patrzyłam, jak rozpada się kawałek po kawałku, aż w końcu podniósł się i wyszedł z mojej komnaty bez słowa. Dopiero gdy drzwi cicho się zamknęły, pozwoliłam sobie znowu oddychać.

Oparłam dłoń o róg stołu, próbując się uspokoić, każdy oddech przypominał mi o podjętej decyzji.

Moja dziewictwo, jedyna rzecz, którą ojciec we mnie cenił – rzekomy klucz do sojuszu z królestwem księcia Dariusa – przepadło.

Oddane Leonowi z własnej woli w chwili buntu, która teraz wydawała się jednocześnie cenna i przerażająca.

Co się stanie, gdy Książę Bestia pozna prawdę? Odrzuci mnie? Unieważni małżeństwo?

Czy nasze królestwa pogrążą się w wojnie, bo wybrałam miłość zamiast obowiązku?

Pytania krążyły w mojej głowie niczym sępy, gdy wracałam do swoich komnat.

Moje dwórki już krzątały się wokół, rozkładały ubrania podróżne, sprawdzały zawartość kufrów.

Unikały mojego wzroku, zapewne widząc ślady wczorajszej kary wypisane na mojej twarzy.

– Wasza Wysokość – Lady Margaret odezwała się cicho – czy przygotować kąpiel?

Kiwnęłam głową, nie ufając własnemu głosowi. Gdy napełniały miedzianą wannę gorącą wodą, uchwyciłam swoje odbicie w zwierciadle.

Warga była spuchnięta, na linii żuchwy rozkwitał fioletowy siniak od ojcowskiej dłoni. Ale to moje oczy wyglądały inaczej: pełne cieni, jakby nagle postarzały się o lata.

Dziewczyna, która wczoraj się sprzeciwiła, zniknęła.

Zastąpiła ją kobieta, która w jedną noc zaznała zarówno miłości, jak i poświęcenia.

Gorąca woda paliła rany, gdy zanurzałam się w kąpieli, ale przyjmowałam ten ból. Pomagał mi nie odrywać się od rzeczywistości, przypominał, że wciąż żyję, że potrafię jeszcze czuć coś poza strachem.

Moje damy pracowały w milczeniu, myjąc mi włosy i opatrując rany z czułą sprawnością.

Kiedy słońce w pełni wzeszło, byłam już ubrana w ciemnoniebieską suknię podróżną, włosy upięte pod prostym kapturem.

Kufry stały przy drzwiach, zawierając wszystko, co miałam – co wydawało się niczym w porównaniu z tym, co zostawiałam za sobą.

– Księżniczko? – w progu pojawił się marszałek, z twarzą starannie pozbawioną wyrazu. – Kareta gotowa.

Kiwnęłam głową i podążyłam za nim przez korytarze, moje kroki odbijały się echem od kamieni. Służba i szlachta odwracali wzrok, jakby spojrzenie na mnie mogło ich splamić.

Ojca nie było nigdzie widać – żadnych słów na pożegnanie, żadnego uścisku, nawet kurtuazyjnego do widzenia. Pozbywano się mnie jak odpadku, po cichu i bez ceremonii.

Dziedziniec pełen był rycerzy i straży, ich zbroje lśniły w porannym słońcu. Mieli odprowadzić mnie do nowego więzienia, dopilnować, bym dotarła cała do przyszłego męża.

Kareta czekała w samym centrum, czarna jak żałobna szata, srebrne okucia połyskiwały w świetle dnia.

Planowałam po prostu do niej podejść, wsiąść i nie oglądać się za siebie.

Ale coś sprawiło, że skręciłam do stajni – jakaś desperacka potrzeba, by rzucić ostatnie spojrzenie na wszystko, co tracę.

Leon tam był, jakby w głębi duszy wiedziałam, że go znajdę.

Stał przy swoim rumaku, niby sprawdzając uprząż, ale jego zaczerwienione oczy od razu odnalazły moje. Inni rycerze udawali, że nie widzą, jak podchodzi w moją stronę.

– Octavio. – Moje imię spłynęło z jego ust jak modlitwa. – Jeszcze nie jest za późno. Moglibyśmy…

– Nie. – Słowo zabrzmiało ostrzej, niż zamierzałam. – Proszę, Leonie. Nie każ mi wybierać po raz kolejny.

– Nie musisz tego robić – powiedział, łamiącym się głosem. – Moglibyśmy zniknąć. Znaleźć miejsce poza jego zasięgiem. Pamiętasz, jak marzyliśmy o żegludze na Letnie Wyspy? Wciąż możemy…

– Octavio! – głos ojca rozległ się przez cały dziedziniec, przerywając rozpaczliwe słowa Leona. – Każesz czekać swojej eskortcie!

Leon cofnął się, jakby go uderzono, twarz pobladła.

Zmusiłam się, by spojrzeć na niego ostatni raz, zapamiętać linię jego szczęki, sposób, w jaki ciemne włosy opadały mu na czoło, miłość i rozpacz walczące w jego niebieskich oczach.

– Żegnaj – wyszeptałam tak cicho, że tylko on mógł usłyszeć.

Potem odwróciłam się i odeszłam, każdy krok był jak mała śmierć.

Rycerze ustawili się wokół mnie, gdy zbliżałam się do karety, ich twarze kryły się za przyłbicami. Drzwi stały otworem, gotowe mnie pochłonąć.

Zawahałam się na moment, dłoń położyłam na zimnym metalu framugi.

Za mną czułam palący wzrok Leona i słyszałam nieme błaganie w jego milczeniu. Przede mną czaiły się tylko cienie i niepewność.

– Wasza Wysokość? – kapitan straży wskazał wnętrze karety.

Wsiadłam bez słowa, siadając na aksamitnych poduszkach, podczas gdy moje damy poprawiały fałdy sukni. Drzwi zatrzasnęły się z hukiem niczym pieczętujący się grobowiec i nagle znalazłam się w perfumowanej ciemności.

Gdy koła ruszyły, pozwoliłam sobie na ostatnie spojrzenie przez małe okienko.

Leon stał wśród rycerzy, nieruchomy, z twarzą maską rozpaczy.

Nasze spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy i w tej chwili zobaczyłam wszystko, czym mogliśmy być: szczęśliwi, wolni, razem. Potem kareta skręciła, a on zniknął z pola widzenia.

Ojciec mówił, że moja czystość to ostatnia nadzieja królestwa, klucz do okiełznania Księcia Bestii i zapewnienia pokoju. Ale co, jeśli się mylił? Co jeśli miłość, nawet ta skradziona, nie wystarczy?

A jeśli przyjadę do Zamku Mystcrest, by odkryć, że jednym aktem buntu skazałam nas wszystkich na zgubę?

Wybrałam miłość ponad obowiązek raz. Teraz muszę odkryć, jaką cenę za to zapłacę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Octavii

Podróż do Mystcrest zajęła trzy dni wyczerpującej jazdy przez coraz bardziej opustoszałe tereny. Gdy w końcu dotarliśmy na wzgórze z widokiem na twierdzę, oddech zamarł mi w piersi.

Zamek Mystcrest wyrastał z czarnego kamienia niczym coś wyrzeźbionego z koszmaru – ostre wieże i poszarpane blanki odcinały się na tle szarego nieba, które pochłaniało światło, zamiast je odbijać.

Kiedy w końcu zaprowadzono mnie do moich komnat, czułam się mniej jak odwiedzająca księżniczka, a bardziej jak więzień.

Pokój był duży i zimny, jego aksamitne zasłony i wysokie sufity nie były w stanie ukryć ciężaru, który mnie przygniatał. Służki krzątały się wokół mnie w milczeniu, mocno sznurując gorset i wygładzając nieznany mi jedwab na moim ciele.

Nikt nie odzywał się, jeśli nie został zapytany, nikt nie okazywał współczucia.

Suknia była piękna, a ja jej nienawidziłam. Wpatrywałam się w swoje odbicie, gdy zapinały ostatnią klamrę, usiłując rozpoznać dziewczynę w lustrze.

Wyglądałam jak panna młoda, a czułam się jak ladacznica.

Ceremonia odbyła się w małej kaplicy z kamienia, ukrytej na wewnętrznym dziedzińcu.

Świece ustawione wzdłuż nawy migotały płomieniami pod sklepionymi łukami. Powietrze pachniało woskiem i wilgotnym kamieniem, a każdy mój krok sprawiał, że puls dudnił mi coraz głośniej w uszach.

Na końcu nawy czekał on. Książę Darius.

Wyobrażałam go sobie na różne sposoby przez całą długą podróż, okrutnego i aroganckiego, ale nic nie przygotowało mnie na rzeczywistość.

Stał wyprostowany i nieruchomy, ubrany w ciemne ceremonialne szaty ze srebrnym wykończeniem, jego twarz była nieprzenikniona, a wzrok utkwiony we mnie, gdy się zbliżałam.

Nie uśmiechnął się ani nie drgnął. Po prostu obserwował mnie z cichą intensywnością kogoś, kto bada burzę z oddali.

Unosiłam podbródek wysoko, nie chcąc zdradzić swoich nerwów. Moje kroki były pewne, wyćwiczone, ale dłonie drżały mi w rękawiczkach.

Nie miałam mu nic do powiedzenia. Tego też nikt nie oczekiwał.

Przysięgi wypowiedziano uroczystym tonem, recytowane z pamięci przez kapłana, którego ledwo widziałam.

Powtarzałam każde zdanie, jakby należało do kogoś innego, każde słowo coraz mocniej ściskało mi klatkę piersiową niczym drugi gorset.

„Mocą nadaną mi przez koronę ogłaszam was mężem i żoną” – intonował kapłan. „Możesz pocałować swoją żonę, Wasza Wysokość.”

Darius odwrócił się do mnie, jego ciemne oczy przez chwilę badały moją twarz, zanim pochylił się i dotknął ustami moich. Pocałunek był krótki, oficjalny, ale mimo to poczułam niespodziewane ukłucie świadomości przy tym kontakcie.

Gdy się odsunął, jego wyraz twarzy pozostał starannie obojętny.

„Stało się”, powiedział cicho i nie byłam pewna, czy mówi do mnie, czy do siebie.

Goście rozeszli się z tą samą sprawnością, z jaką się zgromadzili. Nikt nie rzucał ryżu, nikt nie składał gratulacji.

Po prostu odprowadzono mnie do nowych komnat – jego komnat – i pozostawiono, abym czekała na to, co nastąpi.

Pokój był większy niż jakikolwiek, w którym kiedykolwiek mieszkałam, z oknami wychodzącymi na wewnętrzny dziedziniec zamku. W kominku trzaskał ogień, rzucając tańczące cienie na ściany ozdobione ciemnymi arrasami.

Wszystko było bogate, kosztowne i całkowicie obce.

Stałam przy oknie, nadal w sukni ślubnej, gdy wszedł książę Darius. Zdjął już oficjalną marynatkę i podwinął rękawy, przez co wyglądał mniej jak książę, a bardziej jak mężczyzna.

Niebezpieczny mężczyzna, przypomniałam sobie, myśląc o pogłoskach o jego bestialskiej naturze.

„Czy się boisz?” – zapytał, zamykając za sobą drzwi miękkim stuknięciem.

Prawdziwa odpowiedź brzmiała: tak, ale uniosłam podbródek. „Powinnam?”

Coś błysnęło w jego ciemnych oczach – rozbawienie, a może aprobata. „To zależy wyłącznie od ciebie.”

Podszedł do stolika i nalał dwa kielichy wina, jeden podał mi. Wzięłam go drżącymi palcami, wdzięczna za zajęcie rąk.

„Zanim przejdziemy dalej,” powiedział, jego głos był ostrożnie neutralny, „muszę cię o coś zapytać.”

Serce waliło mi w piersi. Czy mógł wiedzieć o Leonie? Czy wyczuwał, że nie jestem tą nieskalaną panną młodą, której wymagał?

„Jesteś dziewicą?” Pytanie było bezpośrednie, bez udawania czy dyplomacji.

Gardło mi się zacisnęło. Kłamstwo stało mi na języku, gotowe do wypowiedzenia, ale coś w jego spokojnym spojrzeniu sprawiło, że zawahałam się. Ostatecznie skinęłam głową, gest był mały i niepewny.

Darius długo studiował moją twarz, po czym odstawił wino, nie upiwszy ani łyka. „Lepiej miejmy to już za sobą.”

W jego słowach nie było romantyzmu, nie próbował mnie uwodzić. To był obowiązek, czysty i prosty, zarówno dla niego, jak i dla mnie. Spodziewałam się pazurów na gardle, kłów na szyi, dzikiej brutalności, którą obiecywały plotki.

Zamiast tego, gdy drgnęłam na jego zbliżenie, Darius całkowicie się zatrzymał.

— Drżysz — zauważył cicho.

— Nie boję się — skłamałam.

Jego usta wygięły się w coś, co nie było do końca uśmiechem. — Historie o mnie stały się dość rozbudowane, prawda? Co ci mówili, że ci zrobię? — Nie potrafiłam odpowiedzieć, nie mogłam wypowiedzieć na głos tych strasznych obrazów, które prześladowały mnie w drodze tutaj.

— Rozumiem — odparł po prostu, a w jego tonie było coś niemal smutnego.

Rozbieraliśmy się w ciszy, nasze ruchy były ostrożne i przemyślane. Kiedy stanęłam przed nim w samej koszuli, zatrzymał się.

— Nie musisz się bać, żono — powiedział, jego głos był łagodniejszy niż wcześniej. — Nie skrzywdzę cię.

Chciałam mu powiedzieć, że nie boję się bólu, tylko tego, że nie poczuję niczego. Ale tylko skinęłam głową i pozwoliłam mu poprowadzić mnie do łóżka. To nie był wieczór jak z Leonem.

Leon mnie pożerał, całował jakby się topił, dotykał jakby musiał mnie zapamiętać własną skórą, zawłaszczyć jakby to była ostatnia rzecz, jaką zrobi w życiu.

Darius był jego przeciwieństwem.

Nie było w nim pośpiechu, ani gorączkowego głodu. Rozbierał mnie powoli, kawałek po kawałku, jego oczy ciemniały czymś nieczytelnym, gdy palce sunęły po mojej skórze jakby odczytywał język, który rozumiał tylko on.

Każdy ruch był przemyślany, powściągliwy. Gdy położył mnie na plecach, nie rzucił się na mnie. Zawisł nade mną i studiował mnie.

Jego dłonie sunęły od obojczyka do biodra z doprowadzającą do szału kontrolą, podążając po każdej krzywiźnie, każdej bliźnie, każdym niewypowiedzianym bólu. Wstrzymałam oddech, gdy jego dłoń objęła moją pierś, a kciuk musnął jej szczyt, aż stwardniał pod jego dotykiem.

Jego usta podążały za dłońmi, gorące, powolne pocałunki sunęły po mojej klatce piersiowej, brzuchu, udach, aż zaczęłam się wiercić, niecierpliwa i zagubiona.

Leon mnie wielbił, Darius rozkładał na czynniki pierwsze.

Jego język zanurzył się między moimi nogami z tą samą irytującą spokojem, liżąc mnie leniwymi okręgami, od których biodra odrywały mi się od łóżka.

Mój nowy mąż nie odezwał się, dopóki nie przesunął się nade mną, czubek jego twardego członka naciskał na moje wejście.

— Jesteś obolała — powiedział cicho. To nie było pytanie, tylko stwierdzenie.

Skinęłam głową, spięta, gdy ostrożnie i powoli wszedł we mnie. Uczucie pieczenia pojawiło się od razu, moje ciało nie było jeszcze gotowe na jego rozmiar, choć byłam mokra i drżałam.

— Oddychaj — wyszeptał przy moim uchu. — Po prostu oddychaj dla mnie.

Jego głos sprowadził mnie na ziemię. Wzięłam drżący wdech, powoli wypuściłam powietrze.

Czekał, zawieszony nade mną jak góra mięśni, wszedł tylko odrobinę, aż poczuł, że się rozluźniam. Wtedy wsunął się głębiej, centymetr po centymetrze, aż wypełnił mnie całą. Tak bardzo, że jęknęłam.

Jeszcze się nie poruszał. Po prostu trwał, pozwalając mojemu ciału się przyzwyczaić, jego kciuk zataczał kółka na moim biodrze, jakby nie widział, że już się trzęsę.

Gdy w końcu zaczął się ruszać, robił to w rytmie zupełnie innym niż Leon. Bez gorączkowych pchnięć, bez splątanej desperacji. Darius posuwał się z kontrolą, wysuwając się powoli, a potem wchodząc z powrotem z taką siłą, że aż podwijały mi się palce u stóp.

Jęknęłam niechcący, moje paznokcie wbiły się w jego plecy.

Rozciągnięcie wciąż bolało, ale pod bólem narastało gorąco, rozkwitało. Kręcił biodrami w rytmie, który ocierał się o każdą nerw, każdy punkt, który sprawiał, że drżałam, sapałam i wyginałam się. Był nieustępliwy w swoim tempie.

Nie szybko, ale głęboko. Na tyle głęboko, że czułam każde posunięcie w kręgosłupie.

— Patrz na mnie — rozkazał, a ja posłuchałam.

Jego oczy były utkwione w moich, ciemne i nieczytelne, a ten kontakt wzrokowy wszystko tylko potęgował, wyostrzał.

Moje ciało mnie zdradziło, zaciskając się wokół niego, wciągając go głębiej.

Nienawidziłam tego. Nienawidziłam, że ożywam pod nim, że moje nogi oplatają mu biodra jakbym go potrzebowała jeszcze bardziej.

Że teraz dyszałam, oczy przewracały mi się do tyłu, a gorąco zwijało się nisko i ciasno we mnie.

— Nie chcesz tego czuć — powiedział, głosem niskim i pewnym. — Ale czujesz.

— Milcz... — wysapałam, ale słowa rozpadły się na jęku, gdy ustawił biodra i trafił w miejsce, od którego eksplodowały gwiazdy za moimi powiekami.

— Dojdź dla mnie, mała ofiaro — warknął mi w gardło. — Pokaż mi, czego naprawdę chce twoje ciało.

Rozpadłam się bez ostrzeżenia, rozkosz rozdarła mnie jak ogień, wygięłam się w łuk, a krzyk wyrwał się z mojego gardła. Przeklął i pchnął raz, drugi, zanim znieruchomiał, pulsując głęboko we mnie, gdy dochodził z niskim, gardłowym jękiem, jakby wydarto go z najgłębszej części jego istoty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Octavii

Minęły tygodnie, odkąd wypowiedziałam przysięgi, które związały mnie z obcym człowiekiem, a zamkowe mury z każdym dniem coraz bardziej przypominały więzienie.

Ślub był dokładnie taki, jak obiecał Darius – chłodny, polityczny, obserwowany przez służbę, która patrzyła na mnie tak, jakbym już była duchem. Nasza noc poślubna była delikatna, zaskakująco czuła, ale ta czułość zniknęła wraz ze świtem.

Od tamtej pory nie dotknął mnie ani razu. Nigdy nie wspomniał o moim dziewictwie, ani nie zapytał o jego brak.

„Czy dziś rano dołączysz do Jego Wysokości na śniadaniu?” – zapytała moja dama dworu, jej głos ostrożnie neutralny.

„Czy prosił o moje towarzystwo?” – warknęłam, już znając odpowiedź.

Jej wahanie mówiło wszystko. „Nie, pani.”

Odwróciłam się gwałtownie, a jedwabna poranna suknia zaszeleściła przy tym ruchu. „To po co pytasz? Każdego dnia to samo pytanie, ta sama odpowiedź. Kpisz sobie ze mnie?”

Biednej dziewczynie pobladła twarz. „Nigdy, pani. Po prostu pomyślałam–”

„Pomyślałaś co? Że dzisiaj będzie inaczej? Że mój mąż nagle sobie przypomni, że ma żonę?” Mój głos załamał się, choć starałam się zachować spokój. Ukłoniła się w pośpiechu i uciekła, zostawiając mnie samą z moją wściekłością i wstydem.

Przemierzałam zamkowe korytarze, obcasy ostro stukały o kamienne posadzki. Służba rozbiegała się na boki, a ich rozmowy milkły natychmiast, gdy mnie widzieli.

Obca księżniczka. Niechciana żona. Kobieta, której nie udało się wzbudzić zainteresowania własnego męża. Przy schodach dla służby usłyszałam fragmenty szeptanej rozmowy.

„Znowu nie było go wczoraj w nocy,” powiedziała jedna z kuchennych służących, gdy przechodziłam obok schodów. „Trzeci raz w tym tygodniu.”

„Cicho,” odpowiedziała druga. „Wiesz, że nie wolno o tym mówić.”

„Ale księżyc prawie w pełni. A jeśli ktoś zobaczy–”

Ich głosy nagle ucichły, gdy mnie zauważyły, obie kobiety szybko się ukłoniły i uciekły. Stałam tam przez chwilę, a ich słowa odbijały się echem w mojej głowie: znowu zniknął. Księżyc prawie w pełni.

Tamtej nocy przy kolacji studiowałam twarz Dariusa przy blasku świec. Wyglądał na zmęczonego, wyniszczonego, jak człowiek niosący na barkach zbyt ciężki ciężar. Gdy przyłapał mnie na patrzeniu, jego ciemne oczy spotkały się z moimi – nie były ani złe, ani okrutne, raczej ostrożne. Jakby coś ukrywał.

„Czy wszystko w porządku na prowincjach?” – zapytałam, przerywając ciszę, która się między nami rozciągnęła.

„Wystarczająco dobrze,” odpowiedział, krojąc mięso precyzyjnymi ruchami. „Były pewne niepokoje w wschodnich lasach. Dzikie zwierzęta, najpewniej. Nic, co powinno cię niepokoić.”

Ale sposób, w jaki to powiedział, lekkie napięcie wokół oczu, sprawiły, że podejrzewałam, iż kryje się za tym coś więcej. Chciałam zapytać, jakie to niepokoje, jakie zwierzęta, ale coś w jego spojrzeniu ostrzegło mnie, by nie drążyć tematu.

Tej nocy leżałam bezsennie, wsłuchując się w odgłosy zamku. Wina, którą czułam wobec Leona, wobec kłamstwa z nocy poślubnej, ciążyła mi na piersi. Od początku oszukałam męża, zbudowałam nasze małżeństwo na fundamencie tajemnic.

Jaką kobietą to mnie czyniło? Jakie życie próbowałam zbudować? Gdy świt w końcu wpełzł przez moje okna, całkiem zrezygnowałam ze snu. Cicho się ubrałam i wymknęłam z komnat, potrzebując powietrza, przestrzeni do myślenia.

Potrzebowałam znów poczuć się czysta, zmyć z siebie ciężar kłamstwa, który przylegał do mojej skóry jak tłuszcz. Za kępą starych dębów znalazłam to, czego szukałam – ukryte źródło, zasilane wodą tryskającą głęboko spod ziemi, tworzące niewielki staw otoczony gładkimi kamieniami, wybielonymi przez lata płynącej wody.

Rozejrzałam się, by upewnić się, że jestem sama, a potem zaczęłam się rozbierać. Woda była lodowata, gdy do niej weszłam, ale powitałam jej ostry chłód na skórze. Potrzebowałam czegoś prawdziwego, czegoś, co sprawi, że poczuję się żywa, a nie jak duch nawiedzający własne życie.

Właśnie zanurzyłam głowę pod wodę, gdy to usłyszałam – niski dźwięk, nie do końca pomruk, nie do końca westchnienie. Szybko się wynurzyłam, woda lała mi się z włosów, i odwróciłam się w stronę dźwięku.

Tam, na skraju polany, stał największy wilk, jakiego w życiu widziałam. Był ogromny, przynajmniej dwa razy większy niż zwykły wilk, z sierścią tak czarną, że pochłaniała poranne światło. Ale to oczy sprawiły, że oddech uwiązł mi w gardle – jarzyły się czerwienią jak żar, utkwione we mnie z intensywnością niemal ludzką.

Powinnam była krzyknąć, powinnam była czym prędzej wybiec z wody i uciekać z powrotem do zamku. Zamiast tego znieruchomiałam, zniewolona przez te płonące oczy, które zdawały się przenikać w głąb mojej duszy.

Wilk nie zaatakował.

Po prostu mnie obserwował, ogromna głowa lekko przechylona, jakby mnie rozpoznawał. W tym spojrzeniu była inteligencja, świadomość, której nie powinno mieć żadne zwykłe zwierzę.

Kiedy poruszyłam się lekko w wodzie, te czerwone oczy śledziły ruch z drapieżną uwagą, lecz bestia ani drgnęła w moją stronę.

„Czym jesteś?” – wyszeptałam, słowa były ledwie słyszalne nawet dla mnie.

Uszy wilka poruszyły się na dźwięk mojego głosu. Przez chwilę przysięgłabym, że w jego wyrazie było coś niemal łagodnego.

Wtedy od strony zamku rozległy się krzyki, strażnicy nawoływali się wzajemnie, ich głosy niosły się po porannym powietrzu.

Głowa wilka gwałtownie zwróciła się w tamtą stronę, po czym raz jeszcze spojrzał na mnie, tym razem długo, jakby na pożegnanie.

W mgnieniu oka rozpłynął się w lesie tak samo cicho, jak się pojawił, zostawiając po sobie tylko szmer poruszonego powietrza i delikatny zapach dzikiej natury.

Wysiadłam ze źródła na drżących nogach. Serce waliło mi w piersi, gdy drżącymi palcami zakładałam ubranie.

Wróciwszy do komnat, niezauważona przez nikogo, nie mogłam uwolnić się od wspomnienia tych czerwonych oczu, tego, jak patrzyły na mnie z tak skupioną inteligencją.

Próbowałam wmówić sobie, że to była moja wyobraźnia, że strach i poczucie winy wywołały potwory tam, gdzie ich nie było. Ale później tego ranka, siedząc w wielkiej sali i udając, że czytam, podsłuchałam rozmowę dwóch służących przy kominku.

„Księcia znowu nie było w komnatach w nocy,” powiedziała jedna, nerwowo rozglądając się dookoła. „Trzeci raz w tym tygodniu, jak wcześniej.”

„Księżyc coraz pełniejszy,” odpowiedziała druga. „Zawsze tak jest, gdy księżyc w pełni.”

Krew w żyłach mi zamarła.

Znowu zniknął w nocy, czas, oczy... ciemne jak noc w ludzkiej postaci, czerwone i żarzące się w innej.

Ostrożny sposób, w jaki się poruszał, jak człowiek nieustannie walczący z własną naturą. Elementy układanki zaskoczyły ze straszliwą jasnością.

Darius był wilkiem.

Opowieści o przeklętym księciu, który po zmroku przemienia się w bestię, były prawdziwe. I obserwował mnie, badał mnie, widział mnie nagą i bezbronną w sposób, jakiego nigdy nie zamierzałam.

Martwiłam się, że okłamuję męża w sprawie dziewictwa, ale czym było to kłamstwo wobec prawdy, którą on przede mną ukrywał?

Nie byłam żoną człowieka. Byłam związana z potworem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast's Bride

The Beast's Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa