passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Best Friend's Contract autor athrhteera

The Best Friend's Contract

/

Rozdział 1

Rozdział 1

20 Lat Temu...

Kenna siedzi cicho na tylnym siedzeniu samochodu, bawiąc się swoimi małymi palcami, czekając aż jej matka wyjdzie z budynku biurowego należącego do jej ojca. Czekała już trzydzieści pięć minut, a jej matka jeszcze się nie pojawiła. Wie, jak bardzo jest przywiązana do swojej pracy.

Właśnie gdy ma westchnąć głęboko, znajoma kobieta o ciemnobrązowych włosach i jasnoniebieskich oczach zaczyna iść w kierunku samochodu. Usta Kenny wyginają się w uśmiechu, gdy obserwuje matkę wsiadającą do samochodu z przepraszającym uśmiechem.

"Przepraszam, Kenna. Wybaczysz mi?" - mówi jej matka, na co Kenna kiwa głową. Mimo że ma tylko sześć lat, całkiem dobrze rozumie napięty harmonogram zawodowy swoich rodziców. Słyszała już wystarczająco dużo wymówek.

Kenna ma miękkie serce, co wie ich szofer, Jeffrey. Łatwo przywiązuje się do ludzi i wybacza im z prędkością błyskawicy, gdy tylko proszą o przebaczenie... dlatego Jeffrey tak ją lubi.

"Prosto do przedszkola, proszę pani?" - pyta Jeffrey, spoglądając w lusterko wsteczne, trzymając obie ręce na kierownicy.

Jeffrey pracuje dla rodziny, odkąd skończył liceum. Jest mniej więcej w wieku ojca Kenny, może kilka lat starszy. Mimo że nie dzieli ich wiele lat, Jeffrey ma widoczne zmarszczki wokół oczu i na środku czoła, przez co wygląda starzej niż powinien.

"Tak, Jeffrey" - odpowiada matka, nakładając kolejną warstwę czerwonej szminki na usta, zanim zamyka lusterko kompaktowe i wkłada je z powrotem do skórzanej torebki.

Kenna przygląda się matce, obserwując jak siedzi z pełną gracji i elegancji, definiując się jako kobieta. Jej ciemnobrązowe włosy układają się w ładne loki na ramionach, sprawiając, że wygląda profesjonalnie, a jednocześnie swobodnie. Nawet jako osoba, która spędza więcej czasu w biurze niż w domu, nigdy nie prosiła o przerwę ani nie narzekała.

"Podekscytowana, kochanie? Poznasz nowych ludzi i zawrzesz przyjaźnie" - mówi, odwracając się do Kenny i widząc, że bawi się gumką do włosów. Zawsze nosi ją ze sobą wszędzie, gdyż uważa ją za swoją szczęśliwą gumkę.

"A co jeśli mnie znienawidzą? Co jeśli nie znajdę nowych przyjaciół?" - pyta Kenna głosem na tyle głośnym, by było ją słychać, ale dość cichym, gdyby jej matka stała dalej.

Jej matka chwyta jej dłoń, ściskając ją na znak wsparcia, zanim uśmiecha się do niej. "Kenna, kochanie, jesteś najwspanialszą dziewczynką na świecie. Jesteś mądra, piękna, utalentowana, zabawna... musimy trochę popracować nad tą zabawną częścią, ale jesteś zdolna do wszystkiego" - obie, Kenna i jej matka, chichoczą.

Samochód zatrzymuje się, Jeffrey odwraca się do nich z uśmiechem. Następnie Kenna i jej matka wysiadają z samochodu i idą w kierunku wejścia do przedszkola, trzymając się za ręce.

"Witam, pani musi być panią Roosevelt" - kobieta zaczyna iść w ich kierunku, gdy stoją na środku. "Jestem pani Cooper. Miło mi panią wreszcie poznać" - kobieta kontynuuje, gdy matka Kenny ściska jej dłoń, zostawiając Kennę stojącą z lekkim uśmiechem.

"Wzajemnie, pani Cooper" - odpowiada matka Kenny.

Kobieta znana jako 'pani Cooper' odwraca się, by spojrzeć na Kennę, jej brązowe oczy błyszczą z rozbawieniem. "Ty musisz być Kenna" - mówi, przykucając do wysokości Kenny. "Jest tu kilkoro dzieci, które też dziś się zapisują, Kenna... może dołączysz do nich na placu zabaw?" - wskazuje na plac zabaw widoczny przez szklane okno.

Kenna spogląda na matkę, która kiwa głową. "Idź, Kenna. Zawrzyj nowe przyjaźnie" - mówi jej matka, co sprawia, że Kenna idzie prosto w kierunku placu zabaw, zerkając dwukrotnie na matkę, która rozmawia z panią Cooper. Cooper. Gdy tylko Kenna wychodzi na plac zabaw, widzi kilku chłopców bawiących się przy piaskownicy, podczas gdy inny chłopiec bawi się samotnie przy zjeżdżalniach. Kenna marszczy brwi, zdając sobie sprawę, że na placu zabaw są tylko chłopcy... kieruje się w stronę huśtawki, mocno chwytając za boki, gdy na nią wsiada.

Huśtawka zaczyna kołysać się w przód i w tył, gdy ona patrzy w błękitne niebo, które ją przyciąga. Jej dłonie rozluźniają uchwyt na bokach, a usta wyginają się w delikatnym uśmiechu, gdy cieszy się śpiewem ptaków na gałęziach.

"Jesteś na mojej huśtawce," mówi chłopiec i zanim zdąży zareagować, upada na ziemię, próbując uchronić twarz przed uderzeniem. Jej oczy wędrują w stronę postaci za nią, widząc chłopca o brązowych włosach i jasnobrązowych oczach, patrzącego na nią z lekkim zmarszczeniem brwi.

"Co jest z tobą nie tak?" pyta Kenna, jej oczy niemal wypełniają się łzami, ale powstrzymuje je. Odwraca wzrok, wycierając łzy i próbując wstać, po czym spogląda na zadrapanie i ranę na prawym kolanie.

"Aidan Gabriel Ashton!" Nieznajoma kobieta wychodzi na plac zabaw z szeroko otwartymi oczami i spieszy w ich kierunku. Chwyta Aidana za ramię i zwraca się do niego: "Co zrobiłeś?" pyta swojego syna, który tylko przewraca oczami, najwyraźniej nie przejmując się tym.

"Była na mojej huśtawce," odpowiada Aidan, szybko krzyżując ramiona.

Kobieta podchodzi do Kenny, jej oczy wyrażają troskę, gdy zauważa krew na kolanie dziewczynki. Jej oczy rozszerzają się, gdy zwraca się do syna: "Nie zachowujemy się tak wobec dziewczynek, Aidan. Co ci mówiłam..."

"To bardzo nierycerskie krzywdzić dziewczynkę i jest to również brak szacunku krzywdzić kogokolwiek bez powodu, ale nigdy nie krzywdź dziewczynki," wydycha, najwyraźniej znudzony powtarzaniem tego samego po raz kolejny.

"Kenna?" Oczy Kenny wędrują w stronę jej matki, która patrzy na nich z zaskoczeniem, po czym podchodzi. Spogląda na zadrapanie na kolanie Kenny: "Co się stało?" pyta z troską.

Niedługo potem Kenna siedzi sama w jednej z klas, jej oczy wędrują po pomieszczeniu i zatrzymują się na kolanie opatrzonym bandażem. Marszczy brwi, słysząc jak jej matka opowiada o tym, jak została zraniona bez powodu.

"Już." Ktoś mówi, zanim drzwi zamykają się ponownie, natychmiast zapada cisza.

Po chwili Aidan pojawia się przy drzwiach, co sprawia, że Kenna podnosi wzrok, widząc jak bawi się koniuszkami palców, ale jego oczy patrzą na nią. Następnie siada naprzeciwko niej, "Cześć."

"Cześć..." odpowiada Kenna powoli.

Kenna i Aidan patrzą na siebie bez wyrazu, ale jako dzieci nie czują nic poza wzajemnym zaciekawieniem swoją urodą.

"Przepraszam, że zepchnąłem cię z huśtawki." Mówi, a Kenna spogląda w stronę drzwi, widząc swoją matkę stojącą tam z matką Aidana, obserwujące ich. Splata swoje małe palce pod stołem, po czym znów patrzy na Aidana, który zdaje się myśleć o czymś innym, zanim wyciąga do niej rękę: "Przyjaciele?" pyta.

Jak Jeffrey wiedział, Kenna zawsze będzie tą, która wybacza. Została wychowana z manierami i zawsze będzie się ich trzymać. "Przyjaciele," odpowiada, ściskając jego dłoń.

"Masz naprawdę ładne oczy," mówi Aidan, przechylając głowę na bok, co wywołuje uśmiech Kenny.

"Ty też," odpowiada Kenna i zaczynają rozmawiać o innych rzeczach, przy których Kenna czuje się dość szybko komfortowo. Nigdy wcześniej nie czuła się tak, szczególnie z kimś, kto zepchnął ją z huśtawki, ale z jakiegoś powodu czuje, że będą przyjaciółmi przez bardzo długi czas.

Ich matki patrzyły na nich z uśmiechem, gdy się poznawali. Żadna z nich nie wiedziała, że od tego dnia... zostali najlepszymi przyjaciółmi. To była warta zachodu podróż i to była ich podróż.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Moje oczy rozszerzają się na widok matki wchodzącej do mojego biura z uśmieszkiem na twarzy, co wywołuje mój jęk, bo wiem, co zamierza powiedzieć. To samo, co powtarza od kilku miesięcy, doprowadzając mnie do frustracji.

"Co tu robisz?" pyta, marszcząc brwi, gdy patrzy na dokumenty na moim biurku. Potem zwraca się do Flynna, mojego asystenta od trzech lat. Jedną ręką unosi okulary przeciwsłoneczne. "Aidan Gabriel Ashton, czy nie mówiłam ci, żebyś poszedł spotkać się z..."

Przerywam jej, odkładając długopis na jeden z dokumentów i podwijając rękawy do łokci. Nie zdając sobie z tego sprawy, zaciskam szczękę i głęboko wzdycham, okazując niezadowolenie.

"Jestem zawsze zajęty," odpowiadam, "Nie mam czasu na randki." Mój głos jest cichy, prawie niesłyszalny, ale wystarczająco głośny, by moja matka go usłyszała; wiem, że zawsze jest niezadowolona z mojej odpowiedzi.

"Bzdura," odpowiada, sprawiając, że moje oczy się rozszerzają.

"Słucham?" unoszę brew, czekając, aż będzie kontynuować, gdy podchodzi bliżej. Jej prawa ręka trzyma telefon, który wysuwa w moją stronę, zmuszając mnie do odchylenia głowy w zaskoczeniu.

"Skandale..." prycha, kręcąc głową, "Nie karm mnie kłamstwami, jakbym była dzieckiem, Gabriel. Oboje znamy twoją żałosną reputację," przewija ekran telefonu, jej nos marszczy się z obrzydzeniem; wyraźnie pokazując to w swojej mimice, "Spójrz na to," dodaje.

Pochylam się, by spojrzeć na jej telefon - moje zdjęcie zostało zrobione przypadkowo kilka dni temu, gdy ktoś trzymał mnie za przedramię, gdy wchodziliśmy do hotelu. W ciągu kilku sekund już ściskam grzbiet nosa, odchylając głowę z niedowierzaniem.

"Dlaczego w ogóle śledzisz te rzeczy?" pytam, całkowicie niezadowolony. Szczególnie w moim wieku, będąc dorosłym i wystarczająco starym, by kontrolować własne życie, a ona próbuje je zmieniać. Dni spędzone z nią, mówiącą mi, żebym się ożenił... wszedł w stały związek.

To nie jest takie proste jak ABC. To znaczy, nie mogę po prostu wyjść na ulicę i poprosić nieznajomą o małżeństwo. Po pierwsze, to po prostu głupie. Po drugie, nie mogę poślubić kogoś, kogo nie kocham, bo małżeństwo nie jest czymś tymczasowym. Musi trwać wiecznie - więc muszę poślubić kogoś wyjątkowego.

Ale na razie nikt nie posiada mojego serca.

"Bo jesteś moim synem i zawstydzasz naszą rodzinę swoimi przygodnymi znajomościami. Jaki to ma sens? Co z randkami, które ci zorganizowałam?" Siada przy moim biurku, gdy znowu wzdycham. Moje oczy wędrują do Flynna, który stoi niezręcznie obok mnie, dając mu znaki, by znalazł wymówkę do wyjścia.

Wydaje się, że łapie moje sygnały, gdy odchrząkuje: "Niestety, pani Ashton... Aidan ma za pięć minut inne spotkanie i to bardzo..." Zostaje przerwany przez moją matkę, która patrzy na niego gniewnie, "Um... myślę, że to ważne," dodaje, jego głos jest prawie niesłyszalny, gdy ona głęboko wzdycha.

"Flynn, czy chcesz, żebym cię zwolniła?" pyta, sprawiając, że przewracam oczami z niedowierzaniem. Moje ramiona są skrzyżowane, gdy wciąż zamykam oczy; mając nadzieję, że to tylko sen, może nawet koszmar, który wkrótce się skończy.

"On pracuje dla mnie. Nie możesz tego zrobić," odpowiadam, a ona unosi brew, jej usta wykrzywiają się w jeden z jej przebiegłych uśmiechów, zanim zachichocze.

"A ty pracujesz dla mnie. Mogę robić, co mi się podoba," mówi.

"Co cię tak obchodzi moje życie? Dlaczego tak bardzo chcesz, żebym się ożenił?" Mój głos się podnosi, gdy próbuję kontrolować swój temperament, ale nie jestem pewien, czy dam radę powstrzymać się dłużej, bo ona robi wszystko, żebym stracił kontrolę.

Matka przewraca oczami, "Bo marnujesz czas. Weź przykład z brata, znalazł sobie żonę i mają uroczą córkę. Wszystko, o co cię proszę, to byś był odpowiedzialnym mężczyzną, zamiast marnować pieniądze na kobiety, które nie zabezpieczają twojej przyszłości. Zachowujesz się jak rozpieszczony człowiek - przestań," mówi śmiertelnie poważnie.

Gdy mam zamiar powiedzieć kolejne słowo, już mi przerywa. Jej palec wskazujący unosi się, by mnie uciszyć, zanim pokazuje nieznane zdjęcie kobiety na swoim telefonie z figlarnym uśmiechem na twarzy.

"Spotkanie rodzinne. W tę niedzielę," mówi, jej oczy pokazują determinację. "Przyprowadź swoją przyszłą żonę albo będziesz musiał poślubić kobietę mojego wyboru. Może jedną z tych, z którymi odwołałeś randki? Może nawet Shin-hye," powtarza, wstając i odchrząkując.

Gdy zaczyna odchodzić, mówię: "To za trzy dni. Jak mam znaleźć kogoś do małżeństwa w trzy dni? Postradałaś zmysły."

"Aidan Gabriel Ashton, udawało ci się znaleźć różne przygodne znajomości w ciągu godziny, jak trudne może być znalezienie żony?" Zatrzymuje się na chwilę, "Zakładam, że już jesteś kimś zainteresowany, skoro odrzuciłeś wszystkie randki, które ci zorganizowałam," zakłada okulary przeciwsłoneczne, z wysoko uniesioną głową.

"Spójrz na mnie, wyszłam za mąż, gdy miałam dziewiętnaście lat. Mam ciebie, twojego brata i twoją siostrę, a wciąż nie mam pięćdziesiątki. Przestań wymyślać wymówki, Aidan, i zacznij pokazywać mi swoje cholerne zaangażowanie, bo tak wychowałam swoich synów," odwraca się w stronę drzwi, zostawiając mnie wzdychającego ponownie, zamykającego oczy z niedowierzaniem.

"Pamiętaj, ta niedziela, nie zawiedź mnie." Dodaje, zanim ostatecznie wychodzi z mojego biura, zostawiając mnie wpatrującego się w miejsce, gdzie stała. Mój umysł pustoszeje na widok jej zniknięcia - ale zostawiła mi ogromny ciężar na barkach.

Nagle przypominam sobie randkę z Shin-hye. Nie zrozumcie mnie źle, to przyzwoita młoda kobieta o pięknych rysach. Poza tym, jest też dziedziczką najlepszego hotelu w Korei, co oznacza, że ma dużo kontaktów, ale brakuje jej wiele.

Co dobrego w dziedziczce, która wie tak mało o biznesie? Mogę tylko powiedzieć, że była karmiona srebrną łyżeczką, a tytuł został jej dany. Jej rodzice ciężko pracowali, podczas gdy ona beztrosko wydawała ich pieniądze. Jak matka mogła ją wybrać?

"Czy powinienem zadzwonić do Kenny, panie Ashton? Może ona będzie w stanie pana pocieszyć." Mówi Flynn, sprawiając, że patrzę na niego, zanim natychmiast wpada mi do głowy własny pomysł. Moje oczy rozszerzają się, gdy myślę o możliwościach urzeczywistnienia tego - Kenna i ja zawsze byliśmy blisko, to może się udać.

"Właściwie, spotykam się z nią teraz. Powiedz Geraldowi," odpowiadam, uśmiechając się do siebie. Bez zbędnej zwłoki szybko podchodzę do swojego biurka, biorę telefon po złapaniu płaszcza, patrząc na Flynna, który obecnie waha się nad czymś.

"Dlaczego wciąż tu jesteś?" pytam.

"Um, ale ma pan prawdziwe spotkanie za pół godziny," odpowiada, stając przede mną, biurko nas rozdziela. . Marszczę brwi, gdy on znowu waha się mówić — Flynn zawsze mówi ostrożnie, bojąc się, że zareaguję jak moja matka, gdyż mam znany zły temperament, co jest bardzo prawdziwe. "Więc? Po prostu to odwołaj," wydycham, nieco zirytowany. "To bardzo ważne spotkanie, panie Ashton. Nie mogę go po prostu odwołać, bo oni się wściekną i to n—nigdy nie jest dobre, kiedy się wściekną," jąka się, podczas gdy ja przewracam oczami, robiąc kilka kroków bliżej niego i utwardzając mój wzrok, upewniając się, że zrozumiał wiadomość. "Odwołaj to. Zrób, co mówię, Flynn. Nie chcemy, żebyś stracił pracę," mówię, a on połyka ślinę, na jego czole zaczyna pojawiać się pot i kiwa głową. Z lekkim uśmiechem na twarzy, zaczynam wychodzić z biura, pozwalając mu podążać za mną w pośpiechu. Gdy stoję przed windą, czekam, aż Flynn naciśnie przycisk, co robi, zanim stanie obok mnie. Oczyścił gardło, czekając, aż winda przyjedzie na nasze piętro. Gdy tylko drzwi windy się otwierają, widzę moich pracowników, których oczy się rozszerzają. Zarówno Flynn, jak i ja wchodzimy do windy, która ucichła, gdy tylko drzwi się otworzyły. Z obiema rękami w kieszeniach spodni, czekam, aż Flynn naciśnie przycisk 'G', podczas gdy stoję pośrodku — moi pracownicy przesuwają się jak najdalej w stronę ściany. Wychodzimy z windy, otrzymując pozdrowienia i uśmiechy od innych pracowników, gdy wychodzimy, spotykając Geralda, który już czeka przy moim samochodzie. Otwiera mi drzwi, pozwalając mi wejść na tylne siedzenie, podczas gdy Flynn idzie prosto na siedzenie pasażera. "Zadzwoń do Kenna," mówię, gdy tylko zapiął pas bezpieczeństwa. Spogląda w lusterko wsteczne, szukając mojego spojrzenia, zanim skinął głową. Następnie sięga do kieszeni po telefon, zanim na jego twarzy pojawia się panika, co sprawia, że ręce mu się trzęsą, "Zadzwonisz do niej?" pytam. Wygląd na jego twarzy pokazuje, jak bardzo chciałby wyskoczyć z samochodu, zamiast odpowiadać na moje pytanie. Obraca się, by na mnie spojrzeć, unikając kontaktu wzrokowego, gdy samochód jedzie do przodu, "Z przykrością muszę to powiedzieć, panie Ashton, ale chyba zostawiłem telefon w pana biurze..." jąka się lekko, podczas gdy nadal na niego patrzę. "Chyba?" unoszę brew, a on opiera się na siedzeniu, spoglądając na Geralda, który nadal jedzie drogą, zanim spojrzy w lusterko wsteczne. "Gerald, zawracamy, żeby Flynn tutaj mógł zabrać swój telefon," mówię po oczyszczeniu gardła. "Nie musimy zawracać..." Flynn oddycha, ale gdy tylko złapał mój wzrok, kiwa głową, zanim spojrzy przez okno, podczas gdy ja nadal przewijam telefon, nie patrząc do przodu. Flynn w pośpiechu wyskakuje z samochodu. Spoglądam na zegarek, sprawdzając czas, gdy widzę, jak wchodzi do budynku. Jeśli moje obliczenia są poprawne, powinien wrócić do samochodu za mniej niż dziesięć minut. Gdy biega zamiast chodzić, może to być nawet mniej niż sześć minut. Moje oczy wędrują do Flynna, który ponownie wsiada do samochodu, ciężko oddychając po biegu, trzymając telefon blisko kolan. Ponownie sprawdzam czas, widząc, że zajęło mu dokładnie osiem minut, aby wziąć telefon, co oznacza, że mógł nieostrożnie spędzić te dwie minuty. "Teraz zadzwoń do Kenna." Mówię, a on obraca się, żeby na mnie spojrzeć, oczy lekko rozszerzone, ale robi, co mu kazałem, przewijając kontakty, zanim wciśnie imię Kenna — przystawiając telefon do ucha, czekając, aż odbierze. Gerald zjeżdża z powrotem drogą, kierując się do szpitala. Droga wydaje się być mniej zatłoczona dzisiaj niż kiedykolwiek wcześniej, co jest nieco zaskakujące. "Kenna, tu Flynn. Pan Ashton chciałby z tobą porozmawiać," mówi, gdy tylko odebrała, zanim odwrócił się, by podać mi telefon. Następnie opiera się na siedzeniu, nadal próbując opanować ciężki oddech, co sprawia, że marszczę czoło, zawsze to on biegał tam i z powrotem, próbując zdobyć dokumenty, a nawet moją kawę, dlaczego nagle go to męczy? "Mogłeś zadzwonić do mnie osobiście," mówi przez inną linię. "Ale wtedy to nie byłby ten Aidan, którego znam... teraz, czego chcesz?" pyta, jej głos brzmiał nieco radośnie, co sprawia, że uśmiecham się, patrząc przez okno. "Witaj i tobie. Brzmisz radośnie," odpowiadam, zanim usłyszę dźwięki jej otoczenia, może się wydawać, że nadal jest w szpitalu, zgodnie z czasem — to kilka minut przed godzinami obiadowymi. "Zawsze jestem radosna. W przeciwieństwie do ciebie," śmieje się, "Jesteś jak kolejna wersja Zrzędy z Królewny Śnieżki — podobieństwa są oczywiste, co nie dziwi." Kontynuuje mówić, co sprawia, że moje usta rozszerzają się w szerszy uśmiech, myśląc o tym, jak przewraca oczami, jak zawsze, gdy musi zmierzyć się z moim 'irytującym' zachowaniem. "Odbieram cię na lunch," mamroczę. "Właściwie, jestem w drodze na obiad z moimi współpracownikami." Odpowiada, a ja natychmiast obracam się, by spojrzeć na wejście do szpitala, widząc, że stoi sama pośrodku, z telefonem przy uchu, a jej oczy wędrują, by się rozejrzeć. Nie zdając sobie z tego sprawy, już się delikatnie zaśmiałem, zanim spojrzałem na nią. Ma włosy związane w kucyk zamiast zwykłego pół na pół stylu. Gdy tylko Gerald parkuje samochód nieco bliżej niej, "Jesteś złym kłamcą... wiesz o tym, prawda?" pytam, uśmiechając się. "Na jakiej podstawie, Aidan?" Uśmiecha się w dół na ziemię, gdy opuszczam szybę, a ona nadal nie zauważyła mojej obecności. Oczy jej wędrują gdzieś indziej, zamiast spocząć na samochodzie lub bardziej, na mnie. "Poczekaj tutaj," mówię do Geralda po zakończeniu rozmowy telefonicznej i wychodzę z samochodu, kierując się prosto do Kenna. Moje oczy pozostają skupione na jej plecach, widząc, że uśmiecha się, gdy mówi do siebie, co sprawia, że zwalniam kroki. Wzdycha, "Typowy Aidan. Dzwoni do mnie bez powodu i rozłącza się, nie mówiąc do widzenia. Przypomnij mi, dlaczego on jest moim najlepszym przyjacielem," mamrocze pod nosem, ale wydaje się to być wystarczająco głośne, żebym to usłyszał, gdy jestem zaledwie kilka stóp od niej. "Przypomnij mi, dlaczego jestem przyjacielem z kłamcą," mówię, a ona odwraca się do mnie z zaskoczonym wyrazem twarzy. Moje usta zakrzywiają się w uśmiechu, gdy jej jasnoniebieskie oczy patrzą prosto w moje brązowe, zanim się śmieje. "Mówi to osoba, która codziennie zadaje się z kłamcami," odpowiada, krzyżując ramiona, przechylając głowę na bok. Kenna i ja jesteśmy blisko od dzieciństwa. Przeszliśmy razem przedszkole, szkołę podstawową i średnią, bo byliśmy po prostu nierozłączni. Gdyby nie to, że chciała iść na medycynę, moglibyśmy być na tej samej uczelni biznesowej. Jest wiele powodów, dla których jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi, jednym z nich jest to, że zepchnąłem ją z huśtawki. Cóż, to był dopiero początek.

"A jednak nie byli w tym tacy źli" - stwierdzam prawdę, na co ona odpowiada kolejnym chichotem. "Czy stanie samotnie w oczekiwaniu na taksówkę... to kolejna wersja lunchu ze współpracownikami? Bo jakoś nikogo nie widzę" - dodaję, a ona przewraca oczami, zgodnie z oczekiwaniami.

Wydycha powietrze: "Złapałeś mnie. I co teraz? Zamierzasz mnie aresztować?" Unosi brew, gdy robię kilka kroków w jej stronę, chwytając ją za nadgarstki i udając, że zakładam jej niewidzialne kajdanki, co wywołuje uśmieszki na naszych twarzach.

"Aresztowana. Teraz zjesz ze mną lunch" - mówię, ruszając w stronę samochodu po uwolnieniu jej nadgarstków. Idzie obok mnie w szpilkach. Gdy Gerald wysiada z samochodu, by otworzyć nam drzwi, powstrzymuję go gestem ręki.

Sam otwieram drzwi, gestem zapraszając Kennę do środka. Uśmiecha się do mnie, kręcąc głową na moje zachowanie, po czym wsiada, a ja za nią. Gerald wraca za kierownicę i spogląda w lusterko wsteczne, czekając na wskazanie celu.

"Cześć, Flynn" - mówi Kenna z uśmiechem, który on odwzajemnia. Odkąd Flynn został moim asystentem, są na tyle blisko, że można ich uznać za przyjaciół. Nigdy nie zabraniałem im się przyjaźnić - to ułatwia mi sprawę, bo może do niej dzwonić w moim imieniu.

"Cześć, Kenna" - odpowiada, zerkając w moją stronę.

"Dokąd jedziemy, panie Ashton?" - pyta Gerald.

"Do Cafe Lalo" - odpowiadam, po czym spoglądam na Kennę, widząc jej figlarny uśmiech. Siedzi z założonymi rękami, oparta o fotel. "Czemu tak na mnie patrzysz?" - pytam, udając nieświadomego.

Gdyby potrafiła złożyć wszystko w całość, mogłaby się domyślić. Nigdy nie lubiłem chodzić do Cafe Lalo ze względu na tłumy, ale ona uwielbia to miejsce, mówiła, że kocha ich ciasta... prawdopodobnie dlatego, że lubi ludzi, którzy tam pracują. Więc zabierając ją do miejsca, które ona kocha, a ja nie, musiała się domyślić, że coś ukrywam.

"Bez powodu" - odpowiada po zerknięciu na mój telefon, widząc, że trzymam go w zasięgu jej wzroku. Gdy zauważa, że przeglądam notatki, odchyla się na fotelu, odchrząkując.

Z uśmieszkiem kontynuuję przewijanie.

Gdy docieramy do Cafe Lalo, szybko wysiadam i podchodzę do jej drzwi, otwierając je. Zakłada kosmyk włosów za ucho, przyglądając się kawiarni z błyszczącymi z radości oczami - tak jak przewidywałem.

"Wrócimy za godzinę" - mówię do Geralda, po czym zwracam się do Flynna: "Proszę. Idź na lunch" - daję mu banknot studolarowy i wchodzę do kawiarni z Kenną. Odwracam się, by zobaczyć, jak Gerald odjeżdża z Flynnem.

"Kenna, dawno cię tu nie było" - mówi Samuel, jeden z kelnerów, z uśmiechem na twarzy. Spogląda na mnie: "Pan musi być Aidan... przyjaciel Kenny" - dodaje, stojąc przed nami, podczas gdy ja rozglądam się po zatłoczonej kawiarni.

Ściskam dłoń Samuela. "Miło wreszcie pana poznać. Kenna dużo mi o panu opowiadała... jest pan inny niż sobie wyobrażałem" - marszczy lekko brwi, a ona śmieje się, kiwając głową i unikając mojego spojrzenia.

"Nie jestem zdziwiony" - odpowiadam, wiedząc, że Kenna musiała nazmyślać o mnie różnych rzeczy. Zawsze tak robi - bawi się moim kosztem. Gdy oboje ponownie spoglądamy na stoliki, akurat jeden z klientów wychodzi.

"Dziś macie szczęście... nawet nie musieliście długo czekać. Zaraz przyjdę przyjąć zamówienie" - mówi Samuel, gdy siadamy przy stoliku pod ścianą. Niedbale poprawiam płaszcz, siadając niewygodnie pod jej badawczym spojrzeniem.

"Sam chciałeś tu przyjść. Przynajmniej udawaj, że chcesz tu być" - mówi, kładąc menu na środku stolika. "Dlatego nie chodzimy razem na lunch. Widać, że nie chcesz tu być" - dodaje, chichocząc i studiując menu.

Odchrząkuję. "Kto tak mówi?"

"Twoja twarz" - odpowiada.

Milczę przez chwilę. "Po prostu zamówmy, dobrze?" - mówię, zabierając jej menu, a ona się śmieje, ustępując. Od razu przypominają mi się nasze wspólne lunche... Ja lubię drogie miejsca z małą liczbą ludzi, podczas gdy Kenna woli przeciwieństwo. Woli przystępne cenowo restauracje i kawiarnie, przez co jedno z nas zawsze czuje się niekomfortowo.

Zawsze lepiej rozumiała pewne sprawy. Gdy byli dziećmi, firma jej ojca prawie zbankrutowała, ale mój ojciec pomógł ją podźwignąć do obecnej pozycji. Teraz to znana firma finansowa, która nadal się rozwija.

Ale ona pamiętała najgorsze czasy. Od tamtej pory nienawidzi chodzić do drogich miejsc czy posiadać cokolwiek, co przekracza jej zarobki. Nigdy nie przyjęła ani grosza od rodziców, bo znała ich cierpienie... to ukształtowało ją w osobę, którą jest teraz.

Gdybym miał się z nią porównać, byłbym określony jako rozpieszczony bogacz, podczas gdy ona to wcielenie niezależności. To jedna z naszych różnic, ale przynosi to dobro nam obojgu... sprowadza nas na ziemię, przypominając, że nic nie trwa wiecznie.

"Wezmę zwykłą kanapkę i wodę" - mruczy, przerywając moje rozmyślania i spoglądając na mnie. "A ty?" - pyta, czekając na odpowiedź.

Odchrząkuję: "To samo". Woła Samuela, który podchodzi do nas z notesem - zapisuje nasze zamówienie i wraca do kasy, by wprowadzić je do systemu.

"Dobra... Aidan, powiedz mi". Mówi nagle, przez co unoszę brew. "Najwyraźniej coś przede mną ukrywasz i widzę to po tobie. Zabrałeś mnie do mojej ulubionej kawiarni na lunch - to nie jest coś, co robisz na co dzień" - dodaje.

Nasze spojrzenia się spotykają, gdy rozważam konsekwencje. Może zacząć panikować z powodu mojej decyzji, bo to nie jest coś, o co normalnie prosi przyjaciel. Nawet jeśli to pomoc przyjacielowi... to wciąż szalona prośba.

"Kenna, wyjdziesz za mnie?" - pytam.

Jej niebieskie oczy rozszerzają się ze zdziwienia, po czym odchyla głowę do tyłu, wybuchając śmiechem, sprawiając, że się w nią wpatruję. Jej śmiech przyciąga uwagę wszystkich, ale ona się tym nie przejmuje. Gdy znów na mnie patrzy, widać, że uważa to za żart, podczas gdy ja jestem... śmiertelnie poważny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Best Friend's Contract

The Best Friend's Contract

43 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

43

Treść

Aa