Moje oczy rozszerzają się na widok matki wchodzącej do mojego biura z uśmieszkiem na twarzy, co wywołuje mój jęk, bo wiem, co zamierza powiedzieć. To samo, co powtarza od kilku miesięcy, doprowadzając mnie do frustracji.
"Co tu robisz?" pyta, marszcząc brwi, gdy patrzy na dokumenty na moim biurku. Potem zwraca się do Flynna, mojego asystenta od trzech lat. Jedną ręką unosi okulary przeciwsłoneczne. "Aidan Gabriel Ashton, czy nie mówiłam ci, żebyś poszedł spotkać się z..."
Przerywam jej, odkładając długopis na jeden z dokumentów i podwijając rękawy do łokci. Nie zdając sobie z tego sprawy, zaciskam szczękę i głęboko wzdycham, okazując niezadowolenie.
"Jestem zawsze zajęty," odpowiadam, "Nie mam czasu na randki." Mój głos jest cichy, prawie niesłyszalny, ale wystarczająco głośny, by moja matka go usłyszała; wiem, że zawsze jest niezadowolona z mojej odpowiedzi.
"Bzdura," odpowiada, sprawiając, że moje oczy się rozszerzają.
"Słucham?" unoszę brew, czekając, aż będzie kontynuować, gdy podchodzi bliżej. Jej prawa ręka trzyma telefon, który wysuwa w moją stronę, zmuszając mnie do odchylenia głowy w zaskoczeniu.
"Skandale..." prycha, kręcąc głową, "Nie karm mnie kłamstwami, jakbym była dzieckiem, Gabriel. Oboje znamy twoją żałosną reputację," przewija ekran telefonu, jej nos marszczy się z obrzydzeniem; wyraźnie pokazując to w swojej mimice, "Spójrz na to," dodaje.
Pochylam się, by spojrzeć na jej telefon - moje zdjęcie zostało zrobione przypadkowo kilka dni temu, gdy ktoś trzymał mnie za przedramię, gdy wchodziliśmy do hotelu. W ciągu kilku sekund już ściskam grzbiet nosa, odchylając głowę z niedowierzaniem.
"Dlaczego w ogóle śledzisz te rzeczy?" pytam, całkowicie niezadowolony. Szczególnie w moim wieku, będąc dorosłym i wystarczająco starym, by kontrolować własne życie, a ona próbuje je zmieniać. Dni spędzone z nią, mówiącą mi, żebym się ożenił... wszedł w stały związek.
To nie jest takie proste jak ABC. To znaczy, nie mogę po prostu wyjść na ulicę i poprosić nieznajomą o małżeństwo. Po pierwsze, to po prostu głupie. Po drugie, nie mogę poślubić kogoś, kogo nie kocham, bo małżeństwo nie jest czymś tymczasowym. Musi trwać wiecznie - więc muszę poślubić kogoś wyjątkowego.
Ale na razie nikt nie posiada mojego serca.
"Bo jesteś moim synem i zawstydzasz naszą rodzinę swoimi przygodnymi znajomościami. Jaki to ma sens? Co z randkami, które ci zorganizowałam?" Siada przy moim biurku, gdy znowu wzdycham. Moje oczy wędrują do Flynna, który stoi niezręcznie obok mnie, dając mu znaki, by znalazł wymówkę do wyjścia.
Wydaje się, że łapie moje sygnały, gdy odchrząkuje: "Niestety, pani Ashton... Aidan ma za pięć minut inne spotkanie i to bardzo..." Zostaje przerwany przez moją matkę, która patrzy na niego gniewnie, "Um... myślę, że to ważne," dodaje, jego głos jest prawie niesłyszalny, gdy ona głęboko wzdycha.
"Flynn, czy chcesz, żebym cię zwolniła?" pyta, sprawiając, że przewracam oczami z niedowierzaniem. Moje ramiona są skrzyżowane, gdy wciąż zamykam oczy; mając nadzieję, że to tylko sen, może nawet koszmar, który wkrótce się skończy.
"On pracuje dla mnie. Nie możesz tego zrobić," odpowiadam, a ona unosi brew, jej usta wykrzywiają się w jeden z jej przebiegłych uśmiechów, zanim zachichocze.
"A ty pracujesz dla mnie. Mogę robić, co mi się podoba," mówi.
"Co cię tak obchodzi moje życie? Dlaczego tak bardzo chcesz, żebym się ożenił?" Mój głos się podnosi, gdy próbuję kontrolować swój temperament, ale nie jestem pewien, czy dam radę powstrzymać się dłużej, bo ona robi wszystko, żebym stracił kontrolę.
Matka przewraca oczami, "Bo marnujesz czas. Weź przykład z brata, znalazł sobie żonę i mają uroczą córkę. Wszystko, o co cię proszę, to byś był odpowiedzialnym mężczyzną, zamiast marnować pieniądze na kobiety, które nie zabezpieczają twojej przyszłości. Zachowujesz się jak rozpieszczony człowiek - przestań," mówi śmiertelnie poważnie.
Gdy mam zamiar powiedzieć kolejne słowo, już mi przerywa. Jej palec wskazujący unosi się, by mnie uciszyć, zanim pokazuje nieznane zdjęcie kobiety na swoim telefonie z figlarnym uśmiechem na twarzy.
"Spotkanie rodzinne. W tę niedzielę," mówi, jej oczy pokazują determinację. "Przyprowadź swoją przyszłą żonę albo będziesz musiał poślubić kobietę mojego wyboru. Może jedną z tych, z którymi odwołałeś randki? Może nawet Shin-hye," powtarza, wstając i odchrząkując.
Gdy zaczyna odchodzić, mówię: "To za trzy dni. Jak mam znaleźć kogoś do małżeństwa w trzy dni? Postradałaś zmysły."
"Aidan Gabriel Ashton, udawało ci się znaleźć różne przygodne znajomości w ciągu godziny, jak trudne może być znalezienie żony?" Zatrzymuje się na chwilę, "Zakładam, że już jesteś kimś zainteresowany, skoro odrzuciłeś wszystkie randki, które ci zorganizowałam," zakłada okulary przeciwsłoneczne, z wysoko uniesioną głową.
"Spójrz na mnie, wyszłam za mąż, gdy miałam dziewiętnaście lat. Mam ciebie, twojego brata i twoją siostrę, a wciąż nie mam pięćdziesiątki. Przestań wymyślać wymówki, Aidan, i zacznij pokazywać mi swoje cholerne zaangażowanie, bo tak wychowałam swoich synów," odwraca się w stronę drzwi, zostawiając mnie wzdychającego ponownie, zamykającego oczy z niedowierzaniem.
"Pamiętaj, ta niedziela, nie zawiedź mnie." Dodaje, zanim ostatecznie wychodzi z mojego biura, zostawiając mnie wpatrującego się w miejsce, gdzie stała. Mój umysł pustoszeje na widok jej zniknięcia - ale zostawiła mi ogromny ciężar na barkach.
Nagle przypominam sobie randkę z Shin-hye. Nie zrozumcie mnie źle, to przyzwoita młoda kobieta o pięknych rysach. Poza tym, jest też dziedziczką najlepszego hotelu w Korei, co oznacza, że ma dużo kontaktów, ale brakuje jej wiele.
Co dobrego w dziedziczce, która wie tak mało o biznesie? Mogę tylko powiedzieć, że była karmiona srebrną łyżeczką, a tytuł został jej dany. Jej rodzice ciężko pracowali, podczas gdy ona beztrosko wydawała ich pieniądze. Jak matka mogła ją wybrać?
"Czy powinienem zadzwonić do Kenny, panie Ashton? Może ona będzie w stanie pana pocieszyć." Mówi Flynn, sprawiając, że patrzę na niego, zanim natychmiast wpada mi do głowy własny pomysł. Moje oczy rozszerzają się, gdy myślę o możliwościach urzeczywistnienia tego - Kenna i ja zawsze byliśmy blisko, to może się udać.
"Właściwie, spotykam się z nią teraz. Powiedz Geraldowi," odpowiadam, uśmiechając się do siebie. Bez zbędnej zwłoki szybko podchodzę do swojego biurka, biorę telefon po złapaniu płaszcza, patrząc na Flynna, który obecnie waha się nad czymś.
"Dlaczego wciąż tu jesteś?" pytam.
"Um, ale ma pan prawdziwe spotkanie za pół godziny," odpowiada, stając przede mną, biurko nas rozdziela. . Marszczę brwi, gdy on znowu waha się mówić — Flynn zawsze mówi ostrożnie, bojąc się, że zareaguję jak moja matka, gdyż mam znany zły temperament, co jest bardzo prawdziwe. "Więc? Po prostu to odwołaj," wydycham, nieco zirytowany. "To bardzo ważne spotkanie, panie Ashton. Nie mogę go po prostu odwołać, bo oni się wściekną i to n—nigdy nie jest dobre, kiedy się wściekną," jąka się, podczas gdy ja przewracam oczami, robiąc kilka kroków bliżej niego i utwardzając mój wzrok, upewniając się, że zrozumiał wiadomość. "Odwołaj to. Zrób, co mówię, Flynn. Nie chcemy, żebyś stracił pracę," mówię, a on połyka ślinę, na jego czole zaczyna pojawiać się pot i kiwa głową. Z lekkim uśmiechem na twarzy, zaczynam wychodzić z biura, pozwalając mu podążać za mną w pośpiechu. Gdy stoję przed windą, czekam, aż Flynn naciśnie przycisk, co robi, zanim stanie obok mnie. Oczyścił gardło, czekając, aż winda przyjedzie na nasze piętro. Gdy tylko drzwi windy się otwierają, widzę moich pracowników, których oczy się rozszerzają. Zarówno Flynn, jak i ja wchodzimy do windy, która ucichła, gdy tylko drzwi się otworzyły. Z obiema rękami w kieszeniach spodni, czekam, aż Flynn naciśnie przycisk 'G', podczas gdy stoję pośrodku — moi pracownicy przesuwają się jak najdalej w stronę ściany. Wychodzimy z windy, otrzymując pozdrowienia i uśmiechy od innych pracowników, gdy wychodzimy, spotykając Geralda, który już czeka przy moim samochodzie. Otwiera mi drzwi, pozwalając mi wejść na tylne siedzenie, podczas gdy Flynn idzie prosto na siedzenie pasażera. "Zadzwoń do Kenna," mówię, gdy tylko zapiął pas bezpieczeństwa. Spogląda w lusterko wsteczne, szukając mojego spojrzenia, zanim skinął głową. Następnie sięga do kieszeni po telefon, zanim na jego twarzy pojawia się panika, co sprawia, że ręce mu się trzęsą, "Zadzwonisz do niej?" pytam. Wygląd na jego twarzy pokazuje, jak bardzo chciałby wyskoczyć z samochodu, zamiast odpowiadać na moje pytanie. Obraca się, by na mnie spojrzeć, unikając kontaktu wzrokowego, gdy samochód jedzie do przodu, "Z przykrością muszę to powiedzieć, panie Ashton, ale chyba zostawiłem telefon w pana biurze..." jąka się lekko, podczas gdy nadal na niego patrzę. "Chyba?" unoszę brew, a on opiera się na siedzeniu, spoglądając na Geralda, który nadal jedzie drogą, zanim spojrzy w lusterko wsteczne. "Gerald, zawracamy, żeby Flynn tutaj mógł zabrać swój telefon," mówię po oczyszczeniu gardła. "Nie musimy zawracać..." Flynn oddycha, ale gdy tylko złapał mój wzrok, kiwa głową, zanim spojrzy przez okno, podczas gdy ja nadal przewijam telefon, nie patrząc do przodu. Flynn w pośpiechu wyskakuje z samochodu. Spoglądam na zegarek, sprawdzając czas, gdy widzę, jak wchodzi do budynku. Jeśli moje obliczenia są poprawne, powinien wrócić do samochodu za mniej niż dziesięć minut. Gdy biega zamiast chodzić, może to być nawet mniej niż sześć minut. Moje oczy wędrują do Flynna, który ponownie wsiada do samochodu, ciężko oddychając po biegu, trzymając telefon blisko kolan. Ponownie sprawdzam czas, widząc, że zajęło mu dokładnie osiem minut, aby wziąć telefon, co oznacza, że mógł nieostrożnie spędzić te dwie minuty. "Teraz zadzwoń do Kenna." Mówię, a on obraca się, żeby na mnie spojrzeć, oczy lekko rozszerzone, ale robi, co mu kazałem, przewijając kontakty, zanim wciśnie imię Kenna — przystawiając telefon do ucha, czekając, aż odbierze. Gerald zjeżdża z powrotem drogą, kierując się do szpitala. Droga wydaje się być mniej zatłoczona dzisiaj niż kiedykolwiek wcześniej, co jest nieco zaskakujące. "Kenna, tu Flynn. Pan Ashton chciałby z tobą porozmawiać," mówi, gdy tylko odebrała, zanim odwrócił się, by podać mi telefon. Następnie opiera się na siedzeniu, nadal próbując opanować ciężki oddech, co sprawia, że marszczę czoło, zawsze to on biegał tam i z powrotem, próbując zdobyć dokumenty, a nawet moją kawę, dlaczego nagle go to męczy? "Mogłeś zadzwonić do mnie osobiście," mówi przez inną linię. "Ale wtedy to nie byłby ten Aidan, którego znam... teraz, czego chcesz?" pyta, jej głos brzmiał nieco radośnie, co sprawia, że uśmiecham się, patrząc przez okno. "Witaj i tobie. Brzmisz radośnie," odpowiadam, zanim usłyszę dźwięki jej otoczenia, może się wydawać, że nadal jest w szpitalu, zgodnie z czasem — to kilka minut przed godzinami obiadowymi. "Zawsze jestem radosna. W przeciwieństwie do ciebie," śmieje się, "Jesteś jak kolejna wersja Zrzędy z Królewny Śnieżki — podobieństwa są oczywiste, co nie dziwi." Kontynuuje mówić, co sprawia, że moje usta rozszerzają się w szerszy uśmiech, myśląc o tym, jak przewraca oczami, jak zawsze, gdy musi zmierzyć się z moim 'irytującym' zachowaniem. "Odbieram cię na lunch," mamroczę. "Właściwie, jestem w drodze na obiad z moimi współpracownikami." Odpowiada, a ja natychmiast obracam się, by spojrzeć na wejście do szpitala, widząc, że stoi sama pośrodku, z telefonem przy uchu, a jej oczy wędrują, by się rozejrzeć. Nie zdając sobie z tego sprawy, już się delikatnie zaśmiałem, zanim spojrzałem na nią. Ma włosy związane w kucyk zamiast zwykłego pół na pół stylu. Gdy tylko Gerald parkuje samochód nieco bliżej niej, "Jesteś złym kłamcą... wiesz o tym, prawda?" pytam, uśmiechając się. "Na jakiej podstawie, Aidan?" Uśmiecha się w dół na ziemię, gdy opuszczam szybę, a ona nadal nie zauważyła mojej obecności. Oczy jej wędrują gdzieś indziej, zamiast spocząć na samochodzie lub bardziej, na mnie. "Poczekaj tutaj," mówię do Geralda po zakończeniu rozmowy telefonicznej i wychodzę z samochodu, kierując się prosto do Kenna. Moje oczy pozostają skupione na jej plecach, widząc, że uśmiecha się, gdy mówi do siebie, co sprawia, że zwalniam kroki. Wzdycha, "Typowy Aidan. Dzwoni do mnie bez powodu i rozłącza się, nie mówiąc do widzenia. Przypomnij mi, dlaczego on jest moim najlepszym przyjacielem," mamrocze pod nosem, ale wydaje się to być wystarczająco głośne, żebym to usłyszał, gdy jestem zaledwie kilka stóp od niej. "Przypomnij mi, dlaczego jestem przyjacielem z kłamcą," mówię, a ona odwraca się do mnie z zaskoczonym wyrazem twarzy. Moje usta zakrzywiają się w uśmiechu, gdy jej jasnoniebieskie oczy patrzą prosto w moje brązowe, zanim się śmieje. "Mówi to osoba, która codziennie zadaje się z kłamcami," odpowiada, krzyżując ramiona, przechylając głowę na bok. Kenna i ja jesteśmy blisko od dzieciństwa. Przeszliśmy razem przedszkole, szkołę podstawową i średnią, bo byliśmy po prostu nierozłączni. Gdyby nie to, że chciała iść na medycynę, moglibyśmy być na tej samej uczelni biznesowej. Jest wiele powodów, dla których jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi, jednym z nich jest to, że zepchnąłem ją z huśtawki. Cóż, to był dopiero początek.
"A jednak nie byli w tym tacy źli" - stwierdzam prawdę, na co ona odpowiada kolejnym chichotem. "Czy stanie samotnie w oczekiwaniu na taksówkę... to kolejna wersja lunchu ze współpracownikami? Bo jakoś nikogo nie widzę" - dodaję, a ona przewraca oczami, zgodnie z oczekiwaniami.
Wydycha powietrze: "Złapałeś mnie. I co teraz? Zamierzasz mnie aresztować?" Unosi brew, gdy robię kilka kroków w jej stronę, chwytając ją za nadgarstki i udając, że zakładam jej niewidzialne kajdanki, co wywołuje uśmieszki na naszych twarzach.
"Aresztowana. Teraz zjesz ze mną lunch" - mówię, ruszając w stronę samochodu po uwolnieniu jej nadgarstków. Idzie obok mnie w szpilkach. Gdy Gerald wysiada z samochodu, by otworzyć nam drzwi, powstrzymuję go gestem ręki.
Sam otwieram drzwi, gestem zapraszając Kennę do środka. Uśmiecha się do mnie, kręcąc głową na moje zachowanie, po czym wsiada, a ja za nią. Gerald wraca za kierownicę i spogląda w lusterko wsteczne, czekając na wskazanie celu.
"Cześć, Flynn" - mówi Kenna z uśmiechem, który on odwzajemnia. Odkąd Flynn został moim asystentem, są na tyle blisko, że można ich uznać za przyjaciół. Nigdy nie zabraniałem im się przyjaźnić - to ułatwia mi sprawę, bo może do niej dzwonić w moim imieniu.
"Cześć, Kenna" - odpowiada, zerkając w moją stronę.
"Dokąd jedziemy, panie Ashton?" - pyta Gerald.
"Do Cafe Lalo" - odpowiadam, po czym spoglądam na Kennę, widząc jej figlarny uśmiech. Siedzi z założonymi rękami, oparta o fotel. "Czemu tak na mnie patrzysz?" - pytam, udając nieświadomego.
Gdyby potrafiła złożyć wszystko w całość, mogłaby się domyślić. Nigdy nie lubiłem chodzić do Cafe Lalo ze względu na tłumy, ale ona uwielbia to miejsce, mówiła, że kocha ich ciasta... prawdopodobnie dlatego, że lubi ludzi, którzy tam pracują. Więc zabierając ją do miejsca, które ona kocha, a ja nie, musiała się domyślić, że coś ukrywam.
"Bez powodu" - odpowiada po zerknięciu na mój telefon, widząc, że trzymam go w zasięgu jej wzroku. Gdy zauważa, że przeglądam notatki, odchyla się na fotelu, odchrząkując.
Z uśmieszkiem kontynuuję przewijanie.
Gdy docieramy do Cafe Lalo, szybko wysiadam i podchodzę do jej drzwi, otwierając je. Zakłada kosmyk włosów za ucho, przyglądając się kawiarni z błyszczącymi z radości oczami - tak jak przewidywałem.
"Wrócimy za godzinę" - mówię do Geralda, po czym zwracam się do Flynna: "Proszę. Idź na lunch" - daję mu banknot studolarowy i wchodzę do kawiarni z Kenną. Odwracam się, by zobaczyć, jak Gerald odjeżdża z Flynnem.
"Kenna, dawno cię tu nie było" - mówi Samuel, jeden z kelnerów, z uśmiechem na twarzy. Spogląda na mnie: "Pan musi być Aidan... przyjaciel Kenny" - dodaje, stojąc przed nami, podczas gdy ja rozglądam się po zatłoczonej kawiarni.
Ściskam dłoń Samuela. "Miło wreszcie pana poznać. Kenna dużo mi o panu opowiadała... jest pan inny niż sobie wyobrażałem" - marszczy lekko brwi, a ona śmieje się, kiwając głową i unikając mojego spojrzenia.
"Nie jestem zdziwiony" - odpowiadam, wiedząc, że Kenna musiała nazmyślać o mnie różnych rzeczy. Zawsze tak robi - bawi się moim kosztem. Gdy oboje ponownie spoglądamy na stoliki, akurat jeden z klientów wychodzi.
"Dziś macie szczęście... nawet nie musieliście długo czekać. Zaraz przyjdę przyjąć zamówienie" - mówi Samuel, gdy siadamy przy stoliku pod ścianą. Niedbale poprawiam płaszcz, siadając niewygodnie pod jej badawczym spojrzeniem.
"Sam chciałeś tu przyjść. Przynajmniej udawaj, że chcesz tu być" - mówi, kładąc menu na środku stolika. "Dlatego nie chodzimy razem na lunch. Widać, że nie chcesz tu być" - dodaje, chichocząc i studiując menu.
Odchrząkuję. "Kto tak mówi?"
"Twoja twarz" - odpowiada.
Milczę przez chwilę. "Po prostu zamówmy, dobrze?" - mówię, zabierając jej menu, a ona się śmieje, ustępując. Od razu przypominają mi się nasze wspólne lunche... Ja lubię drogie miejsca z małą liczbą ludzi, podczas gdy Kenna woli przeciwieństwo. Woli przystępne cenowo restauracje i kawiarnie, przez co jedno z nas zawsze czuje się niekomfortowo.
Zawsze lepiej rozumiała pewne sprawy. Gdy byli dziećmi, firma jej ojca prawie zbankrutowała, ale mój ojciec pomógł ją podźwignąć do obecnej pozycji. Teraz to znana firma finansowa, która nadal się rozwija.
Ale ona pamiętała najgorsze czasy. Od tamtej pory nienawidzi chodzić do drogich miejsc czy posiadać cokolwiek, co przekracza jej zarobki. Nigdy nie przyjęła ani grosza od rodziców, bo znała ich cierpienie... to ukształtowało ją w osobę, którą jest teraz.
Gdybym miał się z nią porównać, byłbym określony jako rozpieszczony bogacz, podczas gdy ona to wcielenie niezależności. To jedna z naszych różnic, ale przynosi to dobro nam obojgu... sprowadza nas na ziemię, przypominając, że nic nie trwa wiecznie.
"Wezmę zwykłą kanapkę i wodę" - mruczy, przerywając moje rozmyślania i spoglądając na mnie. "A ty?" - pyta, czekając na odpowiedź.
Odchrząkuję: "To samo". Woła Samuela, który podchodzi do nas z notesem - zapisuje nasze zamówienie i wraca do kasy, by wprowadzić je do systemu.
"Dobra... Aidan, powiedz mi". Mówi nagle, przez co unoszę brew. "Najwyraźniej coś przede mną ukrywasz i widzę to po tobie. Zabrałeś mnie do mojej ulubionej kawiarni na lunch - to nie jest coś, co robisz na co dzień" - dodaje.
Nasze spojrzenia się spotykają, gdy rozważam konsekwencje. Może zacząć panikować z powodu mojej decyzji, bo to nie jest coś, o co normalnie prosi przyjaciel. Nawet jeśli to pomoc przyjacielowi... to wciąż szalona prośba.
"Kenna, wyjdziesz za mnie?" - pytam.
Jej niebieskie oczy rozszerzają się ze zdziwienia, po czym odchyla głowę do tyłu, wybuchając śmiechem, sprawiając, że się w nią wpatruję. Jej śmiech przyciąga uwagę wszystkich, ale ona się tym nie przejmuje. Gdy znów na mnie patrzy, widać, że uważa to za żart, podczas gdy ja jestem... śmiertelnie poważny.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kenna
Mój brzuch zaczyna boleć z powodu nieustannego śmiechu, chcąc dać mu odrobinę uznania za to, że naprawdę mnie rozśmieszył, ponieważ ostatnio miałam do czynienia z wystarczającym stresem w szpitalu. Moje oczy błądzą, aby spotkać się z Aidanem, widząc, że tylko na mnie patrzy, bez wyrazu.
''Okej, Aidan. Myślę, że to za wcześnie na urodzinowy żart, ale gdzie są kamery?'' pytam, rozglądając się po kawiarni, widząc, że większość ludzi tutaj patrzy na nas. Wszyscy kręcą głowami, odwracając wzrok, pozostawiając mnie w moim własnym zamieszaniu.
''Biali ludzie,'' Ktoś mówi pod nosem.
Z akustyczną wersją ''History'' autorstwa One Direction grającą w tle, zaczynam zdawać sobie sprawę, że Aidan nie robi nic innego, jak tylko na mnie patrzy. Jego usta nie wygięły się w uśmiech ani nie wybuchły śmiechem, jak zawsze reagował, gdy robił głupi żart.
Jest dokładnie taki, jak opisywali go jego pracownicy. Bez wyrazu. Nudny. Zły. Może przesadziłam z ostatnim, ale to wszystko, co mówili... ale nigdy nie zareagował w ten sposób na mnie. Ani razu.
Opieram się na swoim siedzeniu, chowając kosmyk włosów za ucho, marszcząc brwi. W głębi duszy zaczynam odczuwać, jak zaczynam czuć się nieswojo—bardziej przez jego spojrzenie i sposób, w jaki po prostu siedzi tam, podczas gdy ja byłam zajęta wybuchaniem śmiechem.
''Skończyłaś?'' pyta, gestem wskazując na moje nagłe wybuchy. Oba jego brązowe oczy patrzą bezpośrednio w moje, sprawiając, że czuję się lekko nieswojo, by nawiązać dalszy kontakt wzrokowy; był moim najlepszym przyjacielem przez lata, nigdy nie czułam się tak przy nim, poza teraz.
''Nie żartujesz... prawda?'' pytam, mój głos cichy i prawie niesłyszalny, pochylając się do przodu, nie chcąc, aby ktokolwiek inny słyszał naszą rozmowę, oprócz niego. Potem on również pochyla się do przodu, z twarzą o cal od mojej.
''Nie,'' odpowiada, zanim odchyla się do tyłu.
''Zła odpowiedź. Cofnij to,'' mamroczę, zanim odsuwam się i mentalnie daję sobie klapsa. Moje brwi nadal marszczą się, gdy jego usta wykrzywiają się w uśmiechu, pozostawiając mnie z pragnieniem, aby po prostu go uderzyć, by odwrócić jego uśmiech.
''Dlaczego miałbym żartować na ten temat? Właściwie, Kenna... jestem naprawdę poważny, ale udało ci się mnie zaskoczyć. Nie spodziewałem się takiej reakcji, gdy proszę kogoś o rękę,'' odpowiada, odchylając się do tyłu, obserwując każdy mój ruch, co mnie frustruje.
Uderzam rękami w stół, ''Prosisz mnie o rękę, na litość boską. Jak oczekujesz, że zareaguję? Skakać z radości? Straciłeś rozum,'' kontynuuję, krzyżując ręce w niedowierzaniu, przyciągając uwagę ludzi.
''Jeśli nie zamierzasz go poślubić, to ja to zrobię.'' Mówi kelnerka, podając nasze jedzenie, jej ciemne brązowe oczy patrzą na niego, zanim zwróci się do mnie. Jej ciemna skóra sprawia, że odrobinę jej zazdroszczę, gdy marszczę swoje opalone ciało. Bez dalszych ceregieli, moje oczy są przyklejone do Aidana... widząc go lekko zaskoczonego.
''Chcesz poślubić ją?'' pytam, wskazując na kelnerkę, stojącą obok naszego stolika. Ma prawą rękę na biodrze, zanim zerknie na Aidan, który wydaje się być oniemiały. W rzeczywistości, wszyscy w kawiarni zwrócili się, aby na nas patrzeć, wszyscy pozostając w ciszy.
Aidan odchrząkuje, ''Nie. Nie, dziękuję.''
''Cóż, jeśli kiedykolwiek zmienisz zdanie... wiesz, gdzie mnie znaleźć,'' dodaje, zanim odwraca się, aby wrócić do kuchni, sprawiając, że wszyscy inni kontynuują to, co robili wcześniej, podczas gdy Aidan i ja, gapią się na siebie bezmyślnie.
Szybko wypijam swoją wodę do ostatniego łyka, podczas gdy on patrzy na mnie, pozwalając mi na to. Gdy piję dalej, unoszę prawy palec wskazujący jako znak, aby poczekał. Po odstawieniu szklanki zaczynam ciężko oddychać, co sprawia, że się do mnie uśmiecha.
''Nie mogę oddychać,'' mamroczę.
''Dobrze. Dam ci chwilę na oddech,'' odpowiada, zanim bierze kęs swojej kanapki, powoli ją żując. Oba jego oczy nigdy nie opuszczają moich, lecz kontynuuje spożywanie posiłku, ciągle sprawdzając zegarek na nadgarstku.
Aidan musiał stracić rozum. Nigdy nie zareagował w ten sposób ani nie przeniósł naszej przyjaźni na wyższy poziom—zawsze byliśmy przyjaciółmi. Bliskimi przyjaciółmi i jestem prawie pewna, że oboje chcieliśmy, aby to tak zostało... z wyjątkiem teraz. Zachowuje się inaczej.
Wszystko wokół mnie zdaje się znikać, zostawiając mnie samą, próbując zrozumieć, co do diabła dzieje się z moim życiem. Dziś rano obudziłam się, modląc się o lepszy powód, aby budzić się każdego ranka poza kawą, ale nie spodziewałam się tego.
Bóg musiał być zmieszany moją modlitwą.
''Czy teraz możesz oddychać?'' pyta, wyrywając mnie z myśli, gdy spoglądam na jego talerz, widząc, że skończył swoją kanapkę.
Gdy nie dostaje ode mnie odpowiedzi, zaczyna wzdychać. ''Powinnaś była najpierw posłuchać mojego wyjaśnienia, bo przesadzasz,'' kontynuuje mówić, rzucając okiem na telefon, by sprawdzić czas, zanim znów zwraca się do mnie.
''Jest na to wyjaśnienie?'' pytam.
''Na wszystko jest wyjaśnienie. Gdybyś tylko nie wyskakiwała z wnioskami, naprawdę zrozumiałabyś więcej. Powód, dla którego proszę cię o rękę, to dlatego, że chcę, abyś mi pomogła,'' odpowiada, ''A ty jesteś także jedyną, która może pomóc.''
''Jak małżeństwo z tobą... może pomóc?'' przewracam oczami, co sprawia, że podnosi brew. ''Nie zrozum mnie źle, Aidan, ale prosisz mnie o rękę, kiedy widziałeś mnie nagą tylko raz, gdy miałam osiem lat i to nawet nie było przyjemne,'' dodaję, przypominając sobie tamtą sytuację, gdy przypadkowo wszedł do łazienki, gdy mama mnie kąpała.
Śmieje się, ''To wspomnienie na zawsze zanieczyści mój umysł.'' Potem odchrząkuje, ''Ale to nie jest istotne, posłuchaj... jeśli mnie nie poślubisz, będę zmuszony poślubić Shin-hye. Wiesz, jaka ona jest, prawda?'' kręci głową, krzywiąc się.
Wybucham śmiechem, ''Ona jest Koreańką. Nie sądzę, żeby to był problem,'' marszczę brwi, przypominając sobie noc, gdy poszedł na randkę z Shin-hye, ponieważ jego matka go zmusiła, a sytuacja również zmuszała... jego matka przyprowadziła ją do jego biura, gdy wychodził.
''Co to nawet znaczy? Nie mogę jej poślubić... nie potrafimy się komunikować bez tłumacza,'' odchyla się po głębokim westchnięciu, podczas gdy ja jestem zbyt zajęta śmianiem się z wspomnienia, kiedy tej nocy dzwonił do mnie nieustannie, narzekając na okropną randkę. ''Podobno moja matka zakochała się w ich kulturze, że chciała, żebym poślubił Koreankę,'' dodaje.
''Śmieszne ''Mówisz w siedmiu językach, a koreański nie jest jednym z nich,'' śmieję się, biorąc kęs kanapki. ''Mogłeś porozumiewać się bez tłumacza. Mogła być świetną kandydatką na żonę,'' mówię, podczas gdy on jęczy, zaciskając szczękę.
''Koreański jest trudny do nauczenia,'' wzrusza ramionami.
''Przestań się wymigiwać. Mówisz płynnie po mandaryńsku, który jest trudniejszy niż koreański,'' przeżuwam kanapkę w ustach, biorąc kolejny kęs, a on znów wzdycha.
''Narodowość czy rasa nie jest problemem, Kenna. Matka próbuje zrujnować mi życie, bo jest zajęta szukaniem mi spadkobierczyni na żonę. Nawet jeśli zgodzę się poślubić kobietę jej wyboru, nie zdziwię się, jeśli zacznie planować wesele, wybierać miejsce, a nawet doradzać mi najlepszą pozycję do spłodzenia wnuka,'' mówi z irytacją w oczach.
Tracę koncentrację ze śmiechu, uznając to za zabawne. Sposób, w jaki marszczy brwi i jego oczy wyrażają niezgodę - wszystko jest jasne. Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi od tak dawna, że przestałam liczyć, ile razy mi się żalił.
''Daj spokój, Aidan. Znam cię... po prostu nie chcesz się żenić,'' mamroczę. ''Dlatego to staje się dla ciebie problemem.'' Mówię szczerze o jego sytuacji.
''I dlatego potrzebuję twojej pomocy. Jesteś jedyną osobą, która mnie rozumie. Zawsze byłaś przy mnie, a teraz naprawdę potrzebuję twojej pomocy. Musimy tylko wziąć ślub i to wszystko... ona się zgodzi, bo cię kocha,'' uśmiecha się.
''Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę z tego, o czym mówisz. Małżeństwo to dla mnie święta rzecz, Aidan. To nie jest gra, którą możesz zakończyć, kiedy chcesz, bo to bardzo ważna sprawa, szczególnie dla mnie. Wiem, że nasze perspektywy są różne, ale znasz moją,'' odpowiadam, co sprawia, że zaciska szczękę.
Milczy przez kilka sekund, zanim przemówi: ''Przygotuję kontrakt. Będziesz jego częścią, która zadowoli obie strony. Musimy tylko być małżeństwem przez rok, a potem weźmiemy rozwód. Przekonamy rodziców, że nie wyszło i że lepiej nam jako przyjaciołom,'' jego oczy rozszerzają się z każdym słowem, a ja patrzę na niego z niedowierzaniem.
''Co sprawia, że myślisz, że nie każe ci się znowu ożenić?'' Krzyżuję ramiona, próbując znaleźć wyjście z tej sytuacji, ale Aidan jest sprytniejszy - nie podda się łatwo, bo jest bardzo zdeterminowaną osobą. Ciężko pracuje, aby dostać to, czego chce.
''Po prostu powiem, że nigdy nie pokocham nikogo tak mocno jak ciebie,'' wskazuje, co sprawia, że wzdycham, myśląc o kontrakcie. ''Jestem pewien, że zrozumie, bo jesteśmy przyjaciółmi... wystarczająco długo, a ból musi być zbyt wielki do zniesienia,'' dodaje.
Gdy nadal się w niego wpatruję, myślę o możliwościach, jak to może się skończyć. Będziemy w stanie przetrwać rok udając szczęśliwe małżeństwo, gdy to tylko na krótki czas - znamy się od tak dawna, nie musimy martwić się o dyskomfort czy zakochanie się w sobie.
Przez dwadzieścia lat byliśmy przyjaciółmi... Jestem pewna, że nigdy nie zapomnimy głównego celu kontraktu. Poza tym, pomoc najlepszemu przyjacielowi jest tego warta. On pomagał mi wcześniej od czasów gimnazjum, mogę więc odwdzięczyć się przysługą.
''To może zadziałać,'' mamroczę.
''Czy to znaczy, że się zgadzasz?'' Pyta, unosząc brew. Nasze spojrzenia spotykają się na kilka sekund, zanim kiwam głową, co sprawia, że szeroko się uśmiecha, pokazując swoje perfekcyjnie białe, proste zęby - uwierzcie mi, nosił aparat w gimnazjum. Ja też. Założyliśmy je razem.
''Cóż... chcę pomóc mojemu najlepszemu przyjacielowi. Nie chcę patrzeć, jak żenisz się z Shin-hye, musisz mieszkać z tłumaczem do końca życia i nie możesz komunikować się z dziećmi. Więc robię ci przysługę. Poza tym, to potrwa tylko rok, a potem wrócimy do naszego życia tak jak teraz. Zawsze pozostaniemy najlepszymi przyjaciółmi... nic nie mamy do stracenia,'' odpowiadam po przemyśleniu.
''Jesteś cholernym wybawcą, Kenna.'' Chichocze z ulgą, podczas gdy ja uśmiecham się do siebie - widząc siebie jako rycerza w lśniącej zbroi, ratującego damę w opresji, ale zamiast tego... on jest dorosłym mężczyzną.
''Ale są warunki.'' Mówię, co sprawia, że natychmiast przestaje się uśmiechać i patrzy na mnie, pochylając się do przodu. ''Na razie mam tylko dwa, ale wymyślę więcej dziś wieczorem, zanim wyślę ci je mailem... comprender?''
''Si,'' kiwa głową, ''Jakie one są?''
Przewracam oczami, ''Po pierwsze, nie możesz myśleć, że zgodzę się wyjść za ciebie bez porządnych oświadczyn, prawda? Jestem kobietą i mam klasę - nie możesz po prostu mnie wybrać. Więc musisz popracować nad oświadczynami, a co najważniejsze, musisz mieć pierścionek,'' uśmiecham się złośliwie.
Odchrząkuje, ''Masz na myśli...''
''Tak, Aidan. Musisz uklęknąć,'' wstaję, patrząc na niego z góry, gdy on pozostaje skupiony. ''Jeśli chciałbyś się nie zgodzić, nie podpiszę twojego kontraktu ani nie zgodzę się za ciebie wyjść. Dobra, to wszystko na razie, musisz odwieźć mnie do szpitala, bo mam pacjentów do przyjęcia,'' mówię, wychodząc z kawiarni i zostawiając go samego, by zapłacił rachunek po moim profesjonalnym geście.
Gdy tylko wychodzę z kawiarni, witają mnie Flynn i Gerald stojący przy samochodzie. Patrzą na mnie, a potem na kogoś za mną, nikogo innego jak Aidana.
''Kenna,'' woła.
Odwracam się, by na niego spojrzeć, ''Co?''
Niespodziewanie podchodzi bliżej, podczas gdy ja stoję nieruchomo. Moje oczy wędrują po jego twarzy, gdy chwyta moją lewą dłoń... unoszę brew, ale milczę - czekając na jego następny ruch.
Jego oczy skupiają się na mojej dłoni, co sprawia, że zaciskam usta w cienką linię, zanim spojrzy na moją twarz po puszczeniu mojej ręki.
''Chodźmy,'' mówi, idąc w kierunku samochodu, otwierając mi drzwi, podczas gdy ja zerkam na niego, wsiadając do środka, a on idzie za mną. Jak można się spodziewać, wyciąga telefon i zaczyna coś pisać, w co nie zamierzam się wtrącać.
Gdy docieramy do szpitala, chwyta moją dłoń tuż przed tym, jak mam wysiąść z samochodu, co sprawia, że spoglądam na jego uścisk. ''Nie zapomnij wysłać mi maila z listą warunków. Po prostu...''
. uczynić je znośnymi,'' mówi, a ja się śmieję. ''Zobaczysz,'' odpowiadam. Tak po prostu, wysiadam z samochodu, zanim ruszę w stronę wejścia. Moje usta unoszą się do paru lekarzy, którzy uśmiechają się do mnie, a gdy klimatyzatory mnie witają, z ulgą wzdycham. ''Kenna!'' Odwracam się, widząc Lucasa idącego w moją stronę z uśmiechem na twarzy, ''Miałem cię zapytać, czy zjesz ze mną lunch, ale powiedzieli mi, że wyszłaś,'' mówi, ukazując swój prawy dołeczek. Oboje jego zielonych oczu patrzy prosto na mnie, co przypomina mi o... roślinach? ''Byłam z przyjacielem,'' odpowiadam, ''Musisz naprawdę popracować nad swoim czasem, Lucas.'' Kontynuuję rozmowę, a on się śmieje, pozostawiając mnie z uśmiechem na twarzy, zanim odwrócę się ku Willow, widząc, że ma obie oczy przyklejone do mnie. Lucas kiwa głową z uśmiechem, ''Muszę tylko upewnić się, że nie mam operacji do wykonania, zanim zapytam cię o lunch,'' odpowiada. Widzisz... Lucas jest tutaj chirurgiem. Jest specjalistą w dziale Położnictwa i Ginekologii, co oznacza, że zajmuje się porodami i kobietami w ciąży. Jednak wydaje się, że często się uśmiecha — poza presją ze strony hormonalnych kobiet. Wydaje się również, że jest bardzo poszukiwanym lekarzem w dziale Położnictwa i Ginekologii z powodu swojego wyglądu... pacjentki mówiły, że były w stanie znieść mniejszy ból, mając go jako lekarza. Jak mówiłam, hormonalne ciężarne kobiety. Zanim zdążę odpowiedzieć, ktoś mnie woła, co sprawia, że się odwracam — widząc, że ma wyraz paniki na twarzy. Odwracam się w stronę Lucasa, ''Przepraszam, Lucas. Obowiązek wzywa,'' mówię, a on kiwa głową, gestykulując, żebym poszła, gdy szybko idę do pielęgniarki. ''Albert znowu ma koszmary... to staje się poważne,'' mówi, gdy idziemy w stronę schodów, po spojrzeniu na windę — widząc ilość ludzi tam. Moje brwi marszczą się na myśl o Albercie, który miał problemy z oddychaniem przez ostatnie kilka tygodni, a jednak jest tak twardym orzechem do zgryzienia. Upartym, mówię ci. ''Dlaczego nie wezwałeś innych lekarzy?'' pytam, gdy oboje popychamy drzwi szpitala, docierając na trzecie piętro. Korytarz jest zatłoczony liczbą pielęgniarek biegnących w pośpiechu z aktami w rękach, podczas gdy inne zajmują się pacjentami. ''Nie chciał ich,'' odpowiada. Gdy tylko wchodzę do pokoju Alberta, witają mnie dwaj inni lekarze próbujący go uspokoić, gdy on ciągle krzyczy o moją obecność, a jego tętno rośnie. Dwaj stażyści zwracają się do mnie, gestykulując, żebym podeszła do nich. ''Albert... to ja,'' mówię, a on zaczyna się trochę uspokajać, zanim zwraca się do mnie, ''Musisz się uspokoić,'' dodaję, gdy zauważam, że jego tętno nie zwalnia. ''Co się stało?'' pytam jednego ze stażystów, widząc, że ciężko oddychają po próbie opanowania Alberta. Był w szpitalu przez ostatnie kilka miesięcy, ale z powodu swojego wieku wydaje się niemożliwe, aby nie miał żadnej choroby. ''Miał koszmary i zaczął krzyczeć, więc mu pomogliśmy, ale cały czas wołał cię. Próbowaliśmy dać mu środek uspokajający,'' odpowiada, a ja szybko go od niego biorę, zanim ponownie zwracam się do Alberta. ''Albert, musisz się uspokoić. Po prostu patrz na mnie i oddychaj,'' kontynuuję mówić, ale on ma obie oczy skupione na innych lekarzach — zostawiając mnie, żebym spojrzała na nich. Moja ręka mocniej chwyta środek uspokajający, ''To nie zaboli... uspokoi cię,'' dodaję. ''Zranili mnie!'' mówi. ''W porządku... wszystko będzie dobrze,'' powoli wstrzykuję środek uspokajający do jego żył, co powoduje, że traci uchwyt na prześcieradłach, gdy jego ciało zaczyna się uspokajać. Moje oczy skupiają się na pikającym urządzeniu, widząc, że jego tętno również zwalnia do normalnego tempa. Potem zamyka oczy, gdy zapada w głęboki sen. Pielęgniarki wchodzą, aby mu pomóc, sprawdzając ponownie jego tętno, widząc, że jest normalne. Oboje moich oczu wędrują do dwóch stażystów, ''Musicie być nowi. Nie jest fanem innych ludzi,'' mówię. ''Próbowaliśmy tylko pomóc,'' ''On tego nienawidzi. Nic się nie stało, nie martwcie się o to.'' Kiwnę głową, a oni oboje wychodzą z pokoju, zostawiając mnie patrzącą na Alberta — widząc, że jest głęboko pogrążony we śnie. Jego koszmary stały się poważniejsze niż wcześniej, a śmierć jego żony również mu nie pomogła. Albert miał być pod opieką doktora Johna, ale najwyraźniej nie był bardzo za nim. Gdy John był nieobecny tamtego dnia, to ja go uspokoiłam — najwyraźniej trochę mnie polubił... od tego czasu jego nazwisko zostało przeniesione na listę moich pacjentów. Cierpiał na wysokie ciśnienie krwi, ale nie potrafi kontrolować swojego temperamentu. ''Jeśli tak dalej będzie, istnieje większa szansa, że dostanie udaru.'' Szepczę pod nosem do pielęgniarki obok mnie, gdy kiwnę głową, zgadzając się. Gdy patrzę na mój zegarek, szybko wychodzę z pokoju i idę w dół korytarza. Minęły godziny, gdy zdejmuję płaszcz, zanim spojrzę na czas, widząc, że robi się późno, ale musiałam czekać, aż Albert się obudzi, inaczej zareaguje tak samo. Gdy idę w stronę mojego samochodu, który jest zaparkowany w piwnicy, odwracam się, aby zobaczyć Lucasa. ''Kenna, nadal tu jesteś?'' pyta, zatrzymując się. Oboje jego brwi są zmarszczone, gdy patrzy na mój strój — widząc, że zmieniałam się w koszulę i parę rurek. ''Robi się późno... myślałem, że nie masz zmian nocnych w tym tygodniu?'' kontynuuje. ''Wracam do domu i, uh, musiałam czekać na Alberta. Co robisz z powrotem w szpitalu?'' pytam, zdając sobie sprawę, że wyszedł kilka godzin temu. ''Albert... tak. Nie lubi innych lekarzy,'' odpowiada, a ja się śmieję, ''Moja pacjentka zadzwoniła do mnie, mówiąc, że jest w drodze do szpitala. Dziecko ma się urodzić trochę wcześniej,'' odpowiada, zostawiając mnie kiwającą głową, zanim otworzę mój samochód. ''Jestem pewna, że wszystko pójdzie dobrze,'' mówię. Lucas się uśmiecha, ukazując swój dołeczek, ''Powinnaś iść do domu. Przepraszam, że zabieram ci czas, bo wyglądasz na zmęczoną i powinienem to zauważyć. Jedź bezpiecznie,'' mówi, a ja się uśmiecham, zanim wsiadam do samochodu, ponownie zamykając drzwi. Bez zbędnych ceregieli, szybko wyjeżdżam z piwnicy i kieruję się prosto do domu. Moje myśli krążą wokół położenia się w łóżku otoczonym poduszkami, co sprawia, że mocniej naciskam pedał gazu — niezdolna poradzić sobie z pokusą snu. Gdy tylko docieram do domu, natychmiast odsuwam na bok obcasy, zanim biegnę do mojej sypialni. Gdy tylko kładę się na łóżku, zostaję patrząc na mój laptop, co sprawia, że siadam prosto, zanim postawię go przed sobą. Warunki. Z głębokim oddechem zaczynam pisać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
