[Perspektywa Gail]
Widelec zadźwięczał o mój talerz, gdy głos Matki przeciął poranną ciszę niczym trzask bicza.
— Postaraj się nas dziś nie zawstydzić, dobrze, Gail? — Nawet nie podniosła wzroku znad korespondencji, jej doskonale wypielęgnowane palce ściskały pióro niczym broń. — Usiądź prosto. Twoja postura jest równie odrażająca jak reszta ciebie.
Wyprostowałam się gwałtownie na krześle na samym końcu stołu, kręgosłup strzelił mi do pionu. Ten ruch sprawił, że sok pomarańczowy niebezpiecznie rozlał się niemal po brzegi szklanki.
— Ostrożnie! — Lodowato błękitne oczy Matki wreszcie spoczęły na mnie, mrużąc się z obrzydzeniem. — Musisz być niezdarna na dodatek do wszystkiego innego?
Ręka mi zadrżała, gdy stabilizowałam szklankę. Nawet w wieku czterdziestu pięciu lat Vivian Raymond panowała nad całym pomieszczeniem swoją eteryczną urodą — srebrzysto-blond włosy upięte w elegancki kok, cera jak porcelana, usta w kolorze świeżej krwi.
Była uosobieniem perfekcji, a ja byłam żywym dowodem na to, że nawet boginie mogą zrodzić potwory.
— Sullivansowie organizują dziś przyjęcie zaręczynowe — oznajmiła głosem ociekającym fałszywą słodyczą. — Twoja kuzynka Mira wychodzi za dziedzica Alfy.
Wyatt Sullivan. Chłopak, którego uśmiech nawiedzał moje sny od pięciu lat, którego sama obecność sprawiała, że moje żałosne serce zaczynało szaleńczo bić za każdym razem, gdy mijał mnie na korytarzu.
— Jak... jak cudownie dla Miry — wydusiłam z siebie, ledwie szeptem.
— Istotnie, cudownie. — Garrett podniósł wzrok znad śniadania, jego przystojna twarz wykrzywiła się w okrutnym uśmiechu. — Choć zastanawiam się, czy powinniśmy narażać biednego Wyatta na widok naszej drogiej siostrzyczki tej nocy?
Ojciec wreszcie włączył się do rozmowy, jego głęboki głos zabrzmiał rozbawieniem. — Co masz na myśli, synu?
— Cóż — Garrett rozparł się w krześle, rozkoszując się chwilą — wystarczyłoby jedno spojrzenie na Gail, by mógł się rozmyślić z wżenienia się w krew Raymondów. A co jeśli uzna, że nasza pula genetyczna jest... skażona?
Jadalnię wypełnił śmiech — dudniące rechoty Ojca zmieszały się z delikatnym, dźwięczącym niczym tłuczone szkło śmiechem Matki. Złapałam się kurczowo brzegu stołu, aż zbielały mi kostki.
— Przestańcie — powiedziałam, głos mi zadrżał.
— Słucham? — Garrett teatralnie przyłożył dłoń do ucha. — Wybacz, nie słyszałem przez twój lament.
— Powiedziałam: przestańcie! — Słowa wyrwały mi się z gardła głośniej, niż kiedykolwiek odważyłam się odezwać w tym domu.
Cisza spadła na jadalnię jak ostrze gilotyny.
Twarz Matki przemieniła się w coś lodowatego i przerażającego. — Jak śmiesz podnosić głos przy tym stole.
— Jak śmiem? — Słowa same wypłynęły, pięć lat tłumionego gniewu wreszcie się przelało. — Jak możecie mówić o mnie, jakbym tu nie siedziała!
Krzesło Ojca zaskrzypiało o podłogę, gdy wstał, jego masywna postać górowała nade mną. — Przeproś matkę natychmiast.
— Za co? — Zerwałam się na równe nogi, a moje krzesło z hukiem przewróciło się do tyłu. — Za to, że istnieję? Że się urodziłam? Przepraszam, że nie jestem doskonała jak ukochany Garrett! Przepraszam, że nie wyglądam jak Matka! Przepraszam, że jestem takim rozczarowaniem, że nie możecie na mnie patrzeć bez wstrętu!
— Gail — głos Ojca zawisł w powietrzu groźnie, z siłą, która łamała słabsze wilki.
Ale nie obchodziło mnie to już. — Chcecie wiedzieć, czemu was zawstydzam? Bo nauczyliście mnie, że do tego się nadaję! Każde śniadanie, każdy obiad, każde rodzinne spotkanie — ten sam scenariusz! „Jak dziś sprawimy, by Gail poczuła się nic niewarta?”
Matka powoli się podniosła, jej uroda przemieniła się w coś drapieżnego i śmiertelnego. — Ty niewdzięczna smarkulo. Po wszystkim, co ci daliśmy —
— Daliście mi? — Zaśmiałam się, dźwięk był szorstki i złamany. — Co mi daliście, poza powodami, by siebie nienawidzić?
— Dach nad głową! — Ojciec zaryczał. — Jedzenie na talerzu! Miejsce w tej sfory!
— Schowek, który nazywacie moim pokojem? Resztki, które mi rzucacie, gdy sobie przypominacie, że istnieję? Członkowie sfory, którzy szepczą, czy Matka przypadkiem cię nie zdradziła, skoro urodziło się coś tak odrażającego jak ja?
Policzek spadł tak szybko, że nie zdążyłam nawet go zobaczyć. Dłoń Matki uderzyła mnie w twarz z hukiem niczym grzmot, odrzucając mnie na bok w ścianę.
— Nie będziesz mówić takich plugastw w moim domu — syknęła, jej opanowanie w końcu pękło. — Pójdziesz dziś na przyjęcie. Uśmiechniesz się. Pogratulujesz kuzynce. I zapamiętasz swoje miejsce.
Dotknęłam palącą twarz, poczułam krew, gdzie zęby przecięły mi wargę. — Moje miejsce. Racja. Rodzinne rozczarowanie. Przestroga dla innych. Dowód, że nawet Bety mogą rodzić porażki.
— Wynoś się — głos Ojca był śmiertelnie cichy. — Wynoś się, zanim zrobię coś, czego oboje pożałujemy.
Spojrzałam na każdego z nich — Matkę, której perfekcyjna twarz wykrzywiła się w furii, Ojca ze zaciśniętymi pięściami, Garretta patrzącego z rozbawieniem i oczekiwaniem.
— Będę w swoim pokoju — wyszeptałam, zaczynając się podnosić.
— Pójdziesz dziś wieczorem — ostry głos Matki zamroził mnie w pół ruchu. — I postarasz się wyglądać przyzwoicie. Mira specjalnie prosiła o twoją obecność, choć nie rozumiem dlaczego.
Jej pauza była wyrachowana, dla maksymalnego efektu. — Może lubi mieć cię obok, by sama wydawać się jeszcze piękniejsza w porównaniu.
— Dokąd się wybierasz? — Głos Matki podążał za mną.
Zatrzymałam się u podnóża schodów, ściskając poręcz tak mocno, że drewno zaskrzypiało.
— Idę się przygotować na wieczór. W końcu nie możemy zawieść Sullivanów, pokazując mi się w niczym mniej niż w perfekcyjnej nędzy.
Ostatnim dźwiękiem, jaki usłyszałam, zanim zatrzasnęłam drzwi do sypialni, był radosny śmiech Garretta, niosący się przez dom jak wycie polującej sfory.
Uciekłam do ciasnego pokoiku i opadłam plecami na drzwi, serce waliło mi w piersi. Popękane lustro na przeciwległej ścianie uchwyciło moje odbicie i miałam ochotę krzyknąć.
Oto byłam — rodzinny wstyd w całej swej żałosnej okazałości. Cienkie, brązowe włosy, które nie trzymały żadnej fryzury, opadały wokół wychudłej, niemal szkieletowej twarzy, nos był krzywy w lewo po dawnym złamaniu, które nigdy się nie zrosło, a zęby wystawały do przodu jak u gryzonia.
Moja skóra była mapą blizn potrądzikowych i bladawych plam, a oczy... Boże, oczy miały kolor błota po deszczu, bez życia i blasku.
— Popatrz na siebie — wyszeptałam ostro do odbicia. — Siedemnaście lat, a wyglądasz jak strach na wróble, którego ktoś zapomniał wypchać.
Moje ciało było równie żałosne — płaska klatka piersiowa, kościste ramiona, ręce jak patyki. Wyglądałam raczej na dwunastolatkę niż na kogoś, kto zaraz skończy osiemnaście. W świecie, w którym siła znaczyła wszystko, byłam chodzącym dowodem słabości.
— Wyatt Sullivan — wypowiedziałam jego imię jak modlitwę i przekleństwo. — Zaręczony z Mirą. Oczywiście.
Wyobraziłam ich sobie razem — jego ciemne włosy i mocna szczęka przy jej złotym pięknie, idealny dziedzic Alfy i idealna córka rodziny Bety. Będą mieli idealne dzieci i idealne życie, podczas gdy ja będę gniła w tym schowku, który nazywają moim pokojem.
— Proszę — wyszeptałam do Bogini Księżyca, tą samą rozpaczliwą modlitwą, którą powtarzałam co noc od dzieciństwa. — Proszę, pozwól mi być inna. Pozwól mi być kimkolwiek, tylko nie tym.
Lustro na moment jakby zadrżało i zamrugałam mocno, zastanawiając się, czy łzy nie zamazują mi wzroku.
Trzy dni do moich osiemnastych urodzin, trzy dni do czasu, gdy powinnam poznać swoją wilczycę i wreszcie czuć się kompletna.
Ale co, jeśli Bogini Księżyca też mnie porzuciła?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Może gdybym wstrzymała oddech wystarczająco długo, mogłabym wtopić się w tapetę. Z drugiej strony, nie byłam pewna, czy tapeta też mnie chciała.
Posiadłość Sullivanów jaśniała złotym światłem, każde okno świeciło jak latarnia na tle wieczornego nieba, a ja nigdy w całym swoim życiu nie czułam się bardziej nie na miejscu.
Pociągnęłam za prostą szarą sukienkę, która luźno wisiała na mojej sylwetce, materiał tani i źle dopasowany w porównaniu do eleganckich sukni wirujących wokół, ogłaszając moją niegodność każdemu drapieżnemu spojrzeniu.
"Idź szybciej," syknęła za mną Matka, jej lodowato-błękitna suknia sprawiała, że wyglądała jak piękne widmo. "I postaraj się nie garbić jak zbity pies."
Garrett zaśmiał się, dźwięk ostry jak tłuczone szkło. "Po co się starać? Wszyscy już wiedzą, kim ona jest."
Wielki hol pochłonął nas w złotym świetle. Kryształowe żyrandole rzucały tęcze na marmurowe podłogi, podczas gdy członkowie watahy poruszali się w przestrzeni z elegancką precyzją. Ich rozmowy ucichły, gdy weszłam, zastąpione szeptami, które podążały za mną jak psy gończe.
"Gail!" Odwróciłam się, a tam była Mira, sunąc w moją stronę z głosem, który przecinał truciznę jak światło słoneczne przez burzowe chmury.
Jej delikatna błękitna suknia idealnie podkreślała jej oliwkową skórę, a ciemne włosy były upięte w elegancki sposób, który sprawiał, że wyglądała jak urodzona przyszła Luna.
Była wcieleniem doskonałości, jednak jej uśmiech zawierał szczere ciepło, gdy się zbliżała.
"Tak się cieszę, że przyszłaś," powiedziała, przyciągając mnie do delikatnego uścisku, który pachniał jaśminem i nadzieją.
Wokół nas szepty nasiliły się. Członkowie watahy patrzyli z jawnym zdziwieniem na przyszłą Lunę obejmującą rodzinną hańbę. Ich szok był namacalny, niebezpieczny.
"Mira, nie musisz—" zaczęłam.
"Przestań." Jej głos niósł cichą stal. "Jesteś moją kuzynką i należysz tu tak samo jak każdy inny."
Jej słowa uderzyły jak fizyczne ciosy. W ciągu osiemnastu lat istnienia, Mira była jedyną osobą, która kiedykolwiek mnie broniła, która stanęła między mną a okrucieństwem watahy.
Jedyną, która widziała coś wartego ochrony.
"Wyglądasz pięknie," zdołałam powiedzieć, mój głos ledwo słyszalny ponad celebracją wokół nas.
"Dziękuję." Uśmiech Miry złagodniał. "Ale bardziej interesuje mnie, jak się czujesz. Wiem, że te zgromadzenia mogą być..."
"Przytłaczające?" Podsunęłam.
"Miałam zamiar powiedzieć okropne dla ludzi, którzy nie lubią być obserwowani."
Prawie się zaśmiałam, ale wtedy mój wzrok powędrował za jej ramię i zaparło mi dech. Wyatt stał przy kominku, otoczony grupą wojowników i starszyzny watahy.
"Jest zdenerwowany," powiedziała cicho Mira, podążając za moim spojrzeniem.
"Zdenerwowany?" Słowo wyszło ostrzej niż zamierzałam.
"Z powodu ogłoszenia. Z powodu tego, że wszyscy patrzą." Westchnęła. "Czasami myślę, że wolałby być gdziekolwiek indziej."
Chciałam zapytać, co ma na myśli, ale wzrok Wyatta znów przesunął się po pomieszczeniu, i szybko odwróciłam wzrok, zanim mógł zauważyć, że się gapię.
"Chodź," powiedziała, prowadząc mnie głębiej w celebrację. "Chcę, żebyście w końcu poznali się properly."
Mój żołądek się zacisnął, gdy zbliżałyśmy się do kominka. Nawet otoczony potężnymi mężczyznami, Wyatt bez wysiłku przyciągał uwagę. Jego ciemne włosy opadały lekko na czoło, a te srebrno-błękitne oczy przemierzały tłum z cichą kalkulacją.
W wieku dwudziestu jeden lat, poruszał się ze spokojem autorytetu kogoś urodzonego do przewodzenia, każda linia jego arystokratycznej twarzy ostra i kontrolowana.
Był oszałamiająco piękny w sposób, który wydawał się niedotykalny, odległy jak gwiazda.
"Wyatt," zawołała cicho Mira.
Odwrócił się, jego wzrok padł najpierw na narzeczoną, potem przesunął się na mnie z uprzejmą obojętnością. Nie okrutny, nie zniesmaczony—po prostu nic.
Byłam szumem w tle, łatwo do zignorowania.
"Moja kuzynka Gail," powiedziała Mira, jej głos niósł subtelne wyzwanie. "Chyba nie zostaliście jeszcze properly przedstawieni."
Wyatt lekko skinął głową. "Panna Raymond."
Formalne uznanie wysłało gorąco pełznące po mojej szyi. Wypowiedział moje nazwisko, naprawdę spojrzał na mnie przez jedną cenną sekundę.
"Gratulacje z okazji zaręczyn," zdołałam powiedzieć, mój głos ledwo słyszalny.
"Dziękuję." Cień czegoś - rezygnacji? - przemknął po jego twarzy. "Chociaż przypuszczam, że gratulacje są spóźnione, zważywszy, że jesteśmy sobie obiecani od dzieciństwa."
Cisza między nami przeciągała się, ciężka od niewypowiedzianych napięć. Wojownicy stojący przy Wyacie wymienili rozbawione spojrzenia, wyraźnie ubawieni niezręcznością sytuacji.
"Może powinniśmy pozwolić ci wrócić do gości," powiedziałam szybko, zdesperowana, by uciec.
Ale gdy cofnęłam się, mój łokieć uderzył w coś twardego. Kelner niosący kieliszki z winem potknął się, posyłając kryształy w powietrze. Czas zwolnił, gdy czerwony płyn wystrzelił w idealnym, przerażającym łuku.
Rozprysnął się na śnieżnobiałej koszuli Wyatta z dźwiękiem przypominającym grzmot.
Wszystkie rozmowy ucichły. Każde oko w pomieszczeniu skupiło się na mnie z laserową precyzją. Wino rozlało się po drogiej tkaninie jak krew, naznaczając mnie jako niezdarną głupią, która właśnie upokorzyła dziedzica Alfy podczas własnego przyjęcia zaręczynowego.
"O Bogini," westchnęłam, wpatrując się w rozlewającą się plamę. "Tak mi przykro, nie chciałam-"
"Gail Marie Raymond!" Krzyk matki mógłby roztrzaskać kryształowe żyrandole.
Zmaterializowała się przede mną jak anioł zemsty, jej piękna twarz wykrzywiona absolutną wściekłością.
"To był wypadek," wyszeptałam, cofając się przed jej furią.
"Wypadek?" Zbliżała się do mnie jak drapieżnik polujący na zranioną ofiarę. "Celowo oblałaś winem dziedzica Alfy! Ty żałosna, zazdrosna małą wywłoko!"
"Mamo, proszę-"
Jej dłoń trzasnęła mnie w policzek z wybuchową siłą, posyłając mnie chwiejnym krokiem w bok. Westchnienia przetoczyły się przez tłum, gdy upadłam na marmurową kolumnę, a przed oczami zatańczyły mi gwiazdy.
"Ciociu Vivian!" Głos Miry przebił się przez chaos. "Wystarczy!"
"Ta dziewczyna to chodząca katastrofa!" Głos matki wzniósł się niemal do histerii. "Genetyczna pomyłka, która przynosi wstyd wszystkiemu, czego dotknie!"
Przycisnęłam dłoń do piekącego policzka, czując krew w miejscu, gdzie zęby przecięły mi wargę. Cała wataha z fascynacją obserwowała, jak jestem niszczona na ich oczach.
"Dosyć." Głos Wyatta przeciął chaos jak ostrze.
Wszyscy zamarli. Stał nieruchomo, z winem wciąż kapiącym z zrujnowanej koszuli, jego srebrne spojrzenie przemieszczało się między matką a mną.
"Kelner został potrącony. Takie rzeczy się zdarzają," powiedział spokojnie, tonem nie pozostawiającym miejsca na dyskusję. "Koszula jest wymienna. Jak większość rzeczy."
Odwrócił się i odszedł, pozostawiając za sobą oszołomioną ciszę. Matka stała zamrożona, zanim odmaszerowała, a jej obcasy stukały o marmur jak wystrzały.
Tłum zaczął się rozchodzić, ich rozrywka dobiegła końca.
"Jesteś ranna?" Mira pojawiła się u mojego boku, jej twarz wyryła się troską.
Potrząsnęłam głową, nie ufając swojemu głosowi. Znowu stanęła w mojej obronie, ryzykując własną pozycję, by bronić rodzinnego wstydu.
"Powinnam iść," wyszeptałam.
"Gail-"
"Dziękuję." Ścisnęłam krótko jej dłoń. "Za wszystko. Zawsze."
Uciekłam przez ogrodowe drzwi w chłodne nocne powietrze, z policzkiem pulsującym w miejscu, gdzie uderzyła mnie matka. Ogrody Sullivanów rozciągały się przede mną w księżycowej ciszy, oferując schronienie przed złotym piekłem w środku.
Znalazłam kamienną ławkę ukrytą wśród krzewów róż i opadłam na nią z urwanym oddechem. Ciernie łapały światło księżyca jak małe sztylety, piękne i ostre.
Kroki zaszurały na żwirze za mną. Spięłam się, spodziewając się ochrony lub może matki przychodzącej dokończyć to, co zaczęła.
Zamiast tego z cieni wyłonił się Wyatt, z poplamioną koszulą rozpiętą pod szyją. Pozbył się marynarki, wino ciemniało na białej tkaninie.
"Dlaczego mnie broniłeś?" Pytanie wymknęło się, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Przyglądał mi się przez długą chwilę, jego wyraz twarzy nieczytelny.
"To nie ma znaczenia." Odwrócił się, by odejść. "Co się stało, to się nie odstanie."
"Wyatt, czekaj." Zatrzymał się, ale nie odwrócił. "Dziękuję," powiedziałam cicho.
"Nie broniłem cię," powiedział nie oglądając się. "Po prostu stwierdziłem fakt. To wszystko."
Odszedł, zostawiając mnie samą z różami i ciężarem jego słów. Dotknęłam cierni drżącymi palcami, ich ostre końcówki były mile widzianym rozproszeniem od bólu w piersi.
Moje osiemnaste urodziny były za zaledwie trzy dni. Trzy dni do momentu, gdy miałam spotkać mojego wilka i wreszcie stać się kompletna.
A ja pragnęłam, bardziej niż piękna, bardziej niż mocy, bardziej niż czegokolwiek, być dostrzeżona.
Chciałam tylko raz, by ktoś spojrzał na mnie i zobaczył coś wartego zauważenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować