passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Betrayed Mafia's Heir - Rozdział #3 - autor itsvlada

The Betrayed Mafia's Heir

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Valerie obserwowała Stephana i Catherine z drugiego końca sali balowej. Jej palce zacisnęły się na kieliszku, a kostki zbielały od wysiłku utrzymania opanowania.

Stephan wyszeptał coś do ucha Catherine, jego usta musnęły jej skórę. Śmiech Catherine rozbrzmiał w sali, jasny i pewny siebie.

Valerie powtarzała sobie, że on tylko okazuje uprzejmość ważnemu gościowi—w końcu córka gubernatora zasługiwała na specjalną uwagę. Ale to kłamstwo brzmiało pusto, nawet w jej własnych myślach.

Nigdy wcześniej nie widziała, by Stephan tak się uśmiechał.

Nie do niej, nie od lat.

Jego zwykła maska chłodnej obojętności stopniała, zastąpiona czymś ciepłym i szczerym, co ściskało jej żołądek. Jego dłoń spoczywała na dolnej części pleców Catherine, kciuk kreślił drobne kółka na rubinowej tkaninie jej sukni.

Kilku głów rodzin mafijnych podeszło do nich, z szacunkiem kiwając głową w stronę Stephana.

Catherine radziła sobie z każdym spotkaniem perfekcyjnie, jej uśmiech był wyrachowany i ujmujący. Należała do tego świata władzy i niebezpieczeństwa w sposób, w jaki Valerie nigdy nie potrafiła.

Wokół nich wirowała impreza—brzęk szkła, umowy zawierane szeptem, ochroniarze obserwujący wszystko z zacienionych zakątków.

Valerie stała sama, duch na własnym przyjęciu, obserwując jak jej świat rozpada się w zwolnionym tempie.

Lorenzo De Luca, ojciec Stephana, wszedł na niewielką platformę, gdzie grał zespół. Uniósł dłoń i muzyka ucichła.

Tłum zamilkł, zwracając się ku niemu z oczekiwaniem na twarzach.

"Przyjaciele moi," zaczął Lorenzo, jego głos rozbrzmiewał po sali balowej. "Dziś świętujemy nie tylko urodziny mojego syna, lecz—" Zawahał się, gestem wskazując na Stephana.

Stephan wyszedł do przodu, pociągając Catherine za sobą. Ich palce były splecione, a w piersi Valerie zagościł chłód.

"Mam radosne ogłoszenie," powiedział Stephan, jego głos był pewny i wyraźny. Sięgnął po kieliszek szampana i uniósł go wysoko. "Catherine Durand i ja pobierzemy się za miesiąc."

Sala eksplodowała oklaskami. Wzniesiono kieliszki. Rozległy się gratulacje.

Serce Valerie stanęło.

Kieliszek szampana wypadł jej z drętwiejących palców i roztrzaskał się o marmurową posadzkę.

Nikt nie zauważył.

Wszyscy byli zbyt zajęci otaczaniem szczęśliwej pary, składając najlepsze życzenia i wyrażając aprobatę.

Nie mogła się ruszyć. Nie mogła oddychać.

Słowa dźwięczały jej w głowie jak wyrok śmierci: ślub za miesiąc.

Stephan nigdy wcześniej nie wspomniał jej o zerwaniu zaręczyn.

Nigdy nie wspomniał o Catherine. Nigdy nie dał jej nawet cienia ostrzeżenia, że jej całe życie zostanie wymazane.

Teraz wyglądali idealnie razem—potężny dziedzic mafii i wyrafinowana córka gubernatora.

Catherine spojrzała na nią z drugiego końca sali. Jej czerwone usta wykrzywił uśmiech bez ciepła, pełen jedynie triumfu.

Wspomnienia przemykały przez myśli Valerie—Stephan oświadczający się trochę ponad dwa lata temu, jego ciemne oczy pełne obietnic.

To, jak dotykał jej twarzy, gdy byli sami, jakby była czymś cennym. Jego klejnotem. Wszystkie noce, które spędziła, ucząc się i czyniąc się przydatną, próbując zasłużyć na jego miłość.

To wszystko nie znaczyło nic.

Obserwowała, jak Catherine wspina się, by pocałować Stephana w policzek, zostawiając na jego skórze idealny ślad czerwonej szminki.

Ten widok sprawił, że coś w Valerie pękło—nie jej serce, które już było roztrzaskane, lecz coś głębszego.

Coś twardszego.

Sala wydawała się zbyt gorąca, zbyt zatłoczona. Głosy wokół rozmyły się w szum w uszach.

Musiała odejść, uciec, zaczerpnąć powietrza—ale jej stopy nie chciały się ruszyć.

Kelner potrącił ją, mamrocząc zirytowane "przepraszam" i poszedł dalej. Nawet teraz była niewidzialna.

Jak mebel przesuwany, by zrobić miejsce dla nowego układu.

Z drugiego końca sali Lorenzo De Luca złapał jej spojrzenie. Jego wyraz twarzy mieścił coś, co mogło być litością, a może pogardą. Uniósł lekko kieliszek w jej stronę, po czym odwrócił się do reszty świętujących.

Valerie poczuła ciężar pierścionka zaręczynowego—tego, który dał jej Stephan, którego nawet nie pofatygował się odebrać. Palił ją w skórę jak piętno wstydu.

Wokół niej trwało przyjęcie, wir drogich perfum i ciemniejszych interesów, a Valerie stała pośrodku tego wszystkiego, obserwując jak życie, które uważała za swoje, rozpływa się w nicość.

To nie było tylko złamane serce. To było upokorzenie. Jej publiczna egzekucja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Jej serce pękało. Ale kręgosłup miała wyprostowany.

Lata praktyki nauczyły ją nosić ból jak zbroję.

Szepty wokół niej były ostre jak noże. Plotki ślizgały się między jedwabnymi sukniami i szytymi na miarę garniturami, głosy ociekały litością, rozbawieniem, drwiną.

Żadne z nich się nie liczyły.

Jej wzrok był utkwiony w nim. Sala ucichła, gdy zrobiła krok do przodu.

Jej obcasy stukały o marmur, wybijając równy rytm w ciężkiej ciszy. Tłum rozstępował się przed nią, tworząc ścieżkę w stronę mężczyzny, wokół którego kiedyś zbudowała cały swój świat.

Zatrzymała się na oddech od niego, tak blisko, że poczuła zapach drogiej perfumy Catherine. Tak blisko, że widziała, iż wyraz twarzy Stephana się nie zmienił.

Żadnej winy. Żadnej wahania.

Tylko lekka irytacja.

Valerie uniosła lewą dłoń, a pierścionek z diamentem, ten sam, który podarował jej lata temu, złapał światło żyrandola.

Wolno, pewnymi palcami, zdjęła go. Trzymała go tylko przez chwilę, zanim sięgnęła po jego dłoń i wcisnęła pierścionek w jego rękę.

"Chyba o czymś zapomniałeś, Stephan."

Jej głos był spokojny, ale niósł się przez salę jak wystrzał. Po raz pierwszy tej nocy on naprawdę na nią spojrzał. Zobaczył ją.

Jego wzrok ześlizgnął się na pierścionek, potem wrócił do niej, a na twarzy przemknęła iskra irytacji.

"Valerie," rzucił ostro. "Nie rób sceny."

Dawna Valerie by zrobiła.

Zadrżałaby na dźwięk jego głosu. Przeprosiłaby, spuściła wzrok, przełknęła upokorzenie palące w gardle.

Ale coś w niej już pękło. Ból jego zdrady wypalił w niej strach.

Spojrzała mu prosto w oczy, nie mrugając. Pozwoliła mu zobaczyć stal pod miękką powierzchnią.

"Nie robię sceny," powiedziała równym, stanowczym głosem. "W końcu podejmuję właściwą decyzję."

Catherine przysunęła się bliżej, jej czerwone usta wygięły się w drwiący uśmiech.

"Kochanie," zamruczała, opierając głowę na ramieniu Stephana, "może powinniście poprosić ochronę, żeby ją wyprowadziła."

Valerie nie zareagowała. Nawet nie mrugnęła. Ale zauważyła, jak Stephan się uśmiecha, zimno, z wyższością.

To był ten sam wyraz twarzy, który nosił przez długie, niezliczone miesiące, powoli spychając ją coraz dalej w nicość.

"Dokąd pójdziesz, Valerie? Nie masz nic." Jego głos stał się cichszy, bardziej okrutny. "Jesteś nikim beze mnie."

Nikim.

To słowo powinno ją zaboleć.

Powinno posłać ją w otchłań, rozbić na słabą, niewidzialną istotę, za jaką ją miał. Zamiast tego stało się coś innego.

Drzwi w niej, dawno zamknięte i zakopane, skrzypnęły i się uchyliły. I po raz pierwszy od lat pozwoliła sobie przypomnieć, kim naprawdę jest.

Uśmiechnęła się.

Nie tym słodkim, pełnym nadziei uśmiechem, którym kiedyś go obdarzała. Nie cichym, rozpaczliwym, który błagał o jego miłość.

Ten uśmiech był powolny. Ostry. Trujący.

"Tu się mylisz," powiedziała spokojnie.

Nie czekała na jego reakcję. Odwróciła się i odeszła.

Nocne powietrze uderzyło ją w twarz, chłodne i czyste, odpędzając duszące ciepło sali balowej.

Dłonie jej nie drżały, gdy sięgała po telefon.

Zakopała ten numer na lata. Ignorowała go. Udawała, że nie istnieje.

Bo zadzwonić pod ten numer oznaczało wrócić do życia, do którego przysięgła nigdy nie wracać. Może dla własnego bezpieczeństwa. Ale teraz nie miała już dokąd pójść.

Ekran świecił w ciemności, gdy przewijała stare kontakty, aż zatrzymała się na jednym nazwisku, które chciała zapomnieć.

Nacisnęła połączenie.

Sygnał rozległ się raz. Drugi. Trzeci.

Potem połączenie zostało odebrane. Odpowiedział głos—głęboki, znajomy, świadomy.

Między nimi rozciągnęła się cisza na krótką chwilę. Aż w końcu głos przemówił:

"Zastanawiałem się, kiedy w końcu wrócisz do domu, Celeste ."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Czarny samochód sunął przez miejskie ulice, zabierając Celeste daleko od jej dawnego życia. Jej młodszy brat, Dante, siedział za kierownicą—jego obecność była jednocześnie znajoma i obca po latach rozłąki.

"Witaj z powrotem, Celeste," powiedział, łapiąc jej spojrzenie w lusterku wstecznym.

To imię teraz pasowało jej na języku, jakby wracała do własnej skóry po zbyt długim noszeniu cudzej.

Celeste Beneventi.

Nie Valerie, cicha narzeczona. Nie kobieta, która przez lata starała się być niewidzialna.

Światła uliczne migały na jej twarzy, gdy powracały wspomnienia. Nigdy nie powiedziała Stephanowi, kim jest naprawdę.

Nigdy nie wspomniała, że jej ojcem był Salvatore Beneventi, jeden z najpotężniejszych ludzi w przestępczym podziemiu.

Ukrywała tę prawdę, wierząc, że to zapewni jej bezpieczeństwo przed wrogami rodziny. A może przed życiem, które ojciec przygotowywał dla Celeste przez całe jej życie.

Jakże była naiwna.

Samochód zatrzymał się przed smukłym wieżowcem w sercu miasta. W przeciwieństwie do zimnych, ozdobnych sal posiadłości De Luca, ten budynek wznosił się ku niebu niczym ostrze ze szkła i stali.

Nowoczesny. Potężny. Bezkompromisowy.

"Witaj w domu," powiedział Dante, prowadząc ją przez prywatną windę.

Drzwi penthouse'u otworzyły się na rozległy salon z oknami od podłogi do sufitu. Miasto rozciągało się pod nimi jak dywan świateł aż po horyzont.

Tak właśnie wyglądała prawdziwa władza—nie duszne tradycje rodziny De Luca, lecz coś ostrzejszego, bardziej toksycznego.

Jej ojciec stał przy oknach z kieliszkiem whisky w dłoni.

Salvatore Beneventi niewiele się zmienił przez te długie jedenaście lat. Jego siwo-czarne włosy nadal były perfekcyjnie uczesane, garnitur nienaganny. Jego jasne oczy, gdy spotkały się z jej spojrzeniem, wyrażały mieszankę troski i satysfakcji.

"W końcu cię złamali, moja droga, prawda?" zapytał, studiując ją uważnie.

Celeste poczuła, jak ostatnie fragmenty 'Valerie' odpadają.

"Nie, Tato," odpowiedziała, jej głos był silniejszy niż od lat. "Oni po prostu mnie uwolnili."

Wargi ojca wygięły się w delikatny uśmiech.

Nigdy nie pochwalał jej związku ze Stephanem, nigdy nie rozumiał, dlaczego miałaby udawać zwyczajną, skoro urodziła się do czegoś znacznie większego.

Dante podszedł do baru, nalewając dwa kieliszki whisky.

"Powiedz, co mam robić," powiedział, podając jej jeden.

Bursztynowy płyn złapał światło, gdy Celeste zakręciła nim w szkle. Wszystko wydawało się teraz jaśniejsze, ostrzejsze.

Droga przed nią była ciemna, ale pierwszy raz od lat nie bała się tej ciemności.

Była na nią gotowa. Czekała, aż wpełznie w najgłębsze zakamarki jej duszy.

"Informacje," powiedziała, upijając powoli łyk. "Chcę znać każdy szczegół dotyczący operacji De Luca. Ich słabości, sojuszników." Spojrzała ojcu w oczy. "I przede wszystkim chcę wiedzieć, kogo naprawdę boi się Stephan."

Salvatore uniósł swój kieliszek, duma błyszczała w jego oczach.

"Moja córka wreszcie wróciła do domu."

Te słowa otuliły ją jak płaszcz władzy.

Podeszła do okien, patrząc na swoje miasto. Gdzieś tam Stephan pewnie wciąż świętował z Catherine, myśląc, że wygrał.

Myśląc, że pozbył się czegoś bezwartościowego.

Nie miał pojęcia, co naprawdę zrobił.

Przez sześć lat odgrywała rolę. Była cichą, uległą Valerie, idealną narzeczoną mafijnego księcia.

Tak głęboko zakopała swoją prawdziwą naturę, że niemal o niej zapomniała.

Ale teraz maska opadła. Teraz mogła sobie przypomnieć, kim naprawdę jest—najstarszą córką Salvatore Beneventiego, wychowaną w cieniu władzy i ojca jako jego dziedziczka, nauczoną budzić strach i szacunek.

"Musimy działać szybko," powiedział Dante, już wyjmując telefon. "Podziemie zaroi się od plotek o zaręczynach De Luca-Durand."

Celeste skinęła głową, jej myśli już krążyły wokół planów.

"Dobrze. Niech mówią. Niech myślą, że chodzi tylko o porzuconą kobietę." Odwróciła się do ojca i brata, pozwalając im dostrzec stal w swoich oczach. "Zanim zrozumieją, co się naprawdę dzieje, będzie już za późno."

Na twarzy Celeste pojawił się powolny uśmiech.

Tak, nadszedł czas na zmiany. Czas przypomnieć wszystkim, dlaczego imię Beneventi wymawia się ze strachem.

Czas pokazać Stephanowi, czym naprawdę wzgardził.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Betrayed Mafia's Heir

The Betrayed Mafia's Heir

35 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

35

Treść

Aa