Deszcz spadał jakby świat płakał razem z nią.
Sierra stała pośrodku zaciemnionej ulicy, jej oddech przychodził w ciężkich zrywach, a serce wciąż biło szybko. Burza przyszła znikąd, niebo pękło, jakby same niebiosa nie mogły już tego dłużej utrzymać.
Krople deszczu uderzały w jej twarz, przemaczając ją w ciągu kilku sekund, ale nie ruszała się. Nawet nie drgnęła, gdy zimno ją przesiąkało, a ubrania przylegały do skóry niczym druga warstwa. To było uczucie, którego się nie spodziewała, ale które odzwierciedlało dzikość w jej wnętrzu.
Powiedziała sobie, że nie wróci. Próbowała zachować dystans między nimi, próbowała uciec od wszystkiego, co się nawarstwiało. Ale gdzieś pomiędzy bólem zdrady Kellana a przyciąganiem obecności Rowana, znalazła się idąc z powrotem w jego stronę.
Nie potrafiła tego wyjaśnić — tego przyciągania, które czuła w jego kierunku, tego uczucia, że za każdym razem, gdy ich drogi się krzyżowały, coś głębszego w niej się budziło. Nie wiedziała, co z tym zrobić, a jednak tutaj była, pośrodku burzy, szukając go.
Jej umysł wciąż pędził, ale to nie miało znaczenia. Nic innego nie miało znaczenia w tej chwili, poza tym przyciąganiem, tą pilnością, która ją opanowała.
I wtedy go zobaczyła. Stał w drzwiach małej chatki na skraju lasu, przemoczony od stóp do głów, jego koszula przylegała do jego piersi, jego oczy były miękkie i intensywne. Nie ruszył się, gdy podchodziła, po prostu stał tam, czekając na nią, jakby wiedział, że przyjdzie. Jakby zawsze wiedział.
Deszcz uderzał o ziemię w stałym rytmie, ale Sierra słyszała tylko dudnienie własnego serca. Nie przestawała iść. Nie mogła. Przestrzeń między nimi wydawała się zbyt szeroka, zbyt nie do zniesienia.
„Zawsze wracasz”, powiedział w końcu Rowan, głosem niskim, chropowatym — jak grzmot wciąż dudniący w jego piersi.
Sierra zamarła.
Nie spodziewała się, że coś powie. Nie spodziewała się, że będzie czekał. Ale tam stał, deszcz spływał z jego ciemnych włosów, ubrania przemoczone, a oczy — te przeklęte oczy — płonące prosto na nią.
„Nie przyszłam dla ciebie”, szepnęła.
Jego usta drgnęły. „Nie?”
Przełknęła ciężko, jej buty lekko zapadały się w błotniste podłoże. „Przyszłam po powietrze. Po przestrzeń.”
„Wygląda na to, że zamiast tego znalazłaś mnie.”
Błyskawica rozświetliła niebo, a przez ułamek sekundy wszystko się rozjaśniło — jego twarz, jego wyraz, burza odbita w jego spojrzeniu.
„Nie powinnaś tu być”, powiedziała, choć jej głos ją zdradzał, mięknąc, nawet gdy słowa opuszczały jej usta.
„Nie powinienem robić wielu rzeczy”, mruknął, robiąc krok bliżej. „To mnie nie powstrzymuje.”
Żadne z nich się nie ruszało przez chwilę. Wiatr zawiał wokół nich, drzewa uginały się i jęczały w proteście, ale Sierra ledwo to zauważała. Burza nie była na zewnątrz — była w niej.
„Zawsze patrzysz na mnie w ten sposób”, powiedziała cicho, jej głos drżał. „Jakbym była wyborem, który już podjąłeś.”
„Podjąłem”, powiedział. „W chwili, gdy cię zobaczyłem, Sierra.”
Jej oddech ugrzązł.
I wtedy się poruszyła.
Jej nogi pokonały dystans, zanim jej umysł mógł krzyknąć, by przestać. Uniosła rękę, palce przesunęły się po zaroście wzdłuż jego szczęki, wędrując po krzywiźnie jego policzka. Jego skóra była zimna od deszczu — ale, Boże, ciepło w jego oczach mogło spalić światy.
„Powiedz mi, że to nic nie znaczy”, szepnęła, słowa drżały, gdy opuszczały jej usta. „Okłam mnie. Daj mi powód, by odejść.”
Rowan nie drgnął. Nie mrugnął. Po prostu pochylił się, tak blisko, że ich nosy niemal się zetknęły, deszcz kapał między nimi.
„Nie mogę”, powiedział. „Bo próbowałem. A ty nadal jesteś jedyną burzą, do której bym się dobrowolnie rzucił.”
Jej serce pękło.
I wtedy — pocałowała go.
Bez wahania. Bez przeprosin. Po prostu ogień.
Nie było to powolne. Nie było to miękkie. To były zęby i ręce i lata napięcia łamiącego się jak grzmot między nimi. Jego ramiona owijały się wokół jej talii, przyciągając ją jakby umierał, by jej dotknąć. Deszcz lał się, przemoczył ich do kości, ale żadne z nich się nie przejmowało. To tylko wszystko wyostrzało. Dzikiej.
Dłonie Sierry zacisnęły się na jego koszuli, przyciągając go niemożliwie bliżej. Pocałowała go, jakby się topiła, a on był jedyną rzeczą, która trzymała ją na ziemi. A gdy w końcu oderwali się od siebie, tylko na tyle, by zaczerpnąć tchu, szepnęła przeciw jego ustom, głosem chrapliwym:
„To jest błąd.”
Czoło Rowana spoczęło na jej, jego oddech był ciepły w powietrzu ochłodzonym deszczem.
„To zróbmy to jeszcze raz.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wszystko się zmieniło, gdy pokój ucichł.
Sierra wiedziała, że spotkanie watahy będzie trudne, ale nie spodziewała się, że uderzy ją to w ten sposób. Gdy weszła do pokoju, ogarnęło ją znajome poczucie dyskomfortu. Zapach potu, cichy pomruk głosów, migoczące świece rzucające długie cienie, wszystko było takie, jakie zawsze było.
Ale tej nocy powietrze wydawało się cięższe, wypełnione czymś, czego nie potrafiła nazwać. To spotkanie miało być miejscem jedności, gdzie watahy się zbierały i dzieliły swoimi więziami. Ale tej nocy, dla Sierry, to było jak pułapka, przypomnienie wszystkiego, co straciła.
Próbowała przez to oddychać, posuwała się naprzód, mając nadzieję, że napięcie rosnące w jej klatce piersiowej złagodnieje, gdy wkroczy głębiej do pokoju. Jej kroki zawahały się na sekundę, a serce zamarło, gdy ich zobaczyła.
Rowan.
Stał obok Isolde. Isolde. Jej siostry. Kobiety, której ufała ponad wszystko, tej, która miała ją zawsze wspierać. A jednak była tutaj, stojąc obok jedynej osoby, przed którą Sierze ostrzegano, aby trzymała się z daleka. Rowan. Dziedzic Shadowfen. Syn ich wrogów.
Oddech Sierry zamarł, gdy zatrzymała się w miejscu. Świat zdawał się zatrzymać, wszystko zanikało w tle poza widokiem ich dwojga razem. Rowan się uśmiechał. Nawet się śmiał. To był miękki, znający uśmiech, taki, który zawsze nosił, gdy miał wszystko pod kontrolą, gdy wszystko szło dokładnie tak, jak chciał. Ale to nie uśmiech przeszył Sierrę, to sposób, w jaki patrzył na Isolde. Jego oczy zawierały coś więcej, coś zbyt intymnego, zbyt ciepłego. Zbyt znajomego.
Isolde zakręcała kosmyk swoich włosów, śmiejąc się z czegoś, co powiedział Rowan. Jej oczy, szerokie z tym niewinnym wyrazem, który Sierra znała aż za dobrze, były skierowane na niego. Pochyliła się bliżej niego, przestrzeń między nimi malała z każdym wypowiedzianym słowem. To było jak sen, z którego Sierra nie mogła się obudzić, koszmar, który był zbyt realny. Mogła to zobaczyć, mogła to poczuć — to połączenie. Sposób, w jaki pasowali do siebie w niewypowiedziany sposób. Jakby mieli własny świat, taki, który jej nie obejmował.
„Spędzasz czas z dziedzicem Shadowfen, co?” głos zabrzmiał lekko, żartobliwie, jakby nic nie znaczył.
Sierra zamarła.
Jej oddech utkwił w gardle jak kamień. Palce zacisnęły się po bokach, paznokcie wbijały się w dłonie. To zostało powiedziane jak żart — po prostu niewinny komentarz od kogoś przechodzącego obok — ale słowa trafiły ją jak ostrze w żebra.
Jej oczy skierowały się na Rowana.
Proszę, pomyślała. Spójrz na mnie.
Ale nie zrobił tego.
Był zwrócony do Isolde — śmiał się. Całe jego ciało było skierowane ku niej, usta wygięte w rzadki uśmiech, który Sierra widziała tylko kilka razy. Jego oczy błyszczały, nie z niebezpieczeństwa ani gorąca, ale ciepła. Dla Isolde.
Nie dla niej.
Sierra poczuła, jak całe jej ciało sztywnieje. „Rowan?” zawołała, na tyle głośno, żeby ją usłyszał.
Nawet się nie drgnął, jakby jej tam nie było.
Dźwięk wokół niej zanikł. Pokój, drzewa, głosy — wszystko rozmyło się w nudny szum za dudniącym w jej uszach.
Zawsze na nią patrzył. Nawet kiedy nie powinien. Nawet gdy było to niebezpieczne.
A teraz? Nic.
Sierra przełknęła z trudem, mrugając, powstrzymując pieczenie w oczach. „Więc to wszystko?” wyszeptała, ledwo słyszalna ponad dudniącą ciszą w jej piersi. „Nawet nie masz przyzwoitości, by mnie zauważyć?”
Rowan nadal nic nie powiedział.
Isolde zachichotała.
Ten dźwięk — jej śmiech — roztrzaskał coś w środku Sierry.
„Teraz to rozumiem”, powiedziała głośniej, jej głos drżał, ale był wyraźny. „Wybrałeś.”
Rowan lekko się poruszył, ale nadal się nie odwrócił. I to — to — było najgorsze. Nie śmiech. Nie uśmiech. Nawet nie Isolde.
To fakt, że nie liczyła się na tyle, by zasłużyć sobie na spojrzenie.
Sierra cofnęła się, powietrze nagle za ciasne w jej płucach. Jej głos załamał się, gdy szeptała do siebie, „Zawsze wiedziałam, że to się stanie… po prostu nie myślałam, że tak to będzie wyglądać.”
A potem się odwróciła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
