Umowa handlowa
CENRIC
Nienawidzę obietnic. Zawsze tak było.
Kiedy złożyłem obietnicę o ochronie kogoś, zawiodłem ją. To zmieniło moją perspektywę - być może była skazana na zdradę. W tej chwili było to sprzeczne z wszystkim, w co wierzyłem. Musiałem dotrzymać tej obietnicy. Nawet dla kogoś takiego jak ja, nie mogłem uciec od tego.
To się stało nawet zanim stałem się tym, kim byłem, i powinienem o tym zapomnieć, ale patrząc na umierającą kobietę w moich ramionach, której nie udało mi się ochronić, nie mogłem tego zostawić. Musiałem to umożliwić, nawet jeśli oznaczało to zrzeczenie się mojego życia wolności.
Przeglądałem folder na swoim biurku. Chciałem oderwać myśli od ślubu - mojego ślubu za dwa dni. A oto ja, zapracowany, mimo że powinienem odpoczywać przed tym cholernym końcem mojego stanu kawalera.
Ale była w niej coś, czego nie mogłem pozbyć się.
Nie spotkałem jej. Zdecydowałem się nie robić tego. Małżeństwo to był jebany interes, a jej rodzina była entuzjastycznie nastawiona do tego - faktu, że dosłownie ją kupiłem, i że wiedziała o tym - to mnie obrzydzało.
Mój brat, Cas, spotkał ją w moim imieniu. Zawsze znajdowałem wymówki za każdym razem, gdy odbywały się spotkania, nawet nasze zaręczyny. Nie nazwałbym tego przyjęciem, ponieważ nie byliśmy zakochani.
To była umowa handlowa - wzajemne porozumienie między jej ojcem, a mną.
Niebieski folder znów przyciągnął moje spojrzenie, nawet jeśli przez cały miesiąc starałem się go ignorować.
Cholera.
Chwyciłem go i otworzyłem. Przymknąłem oczy, zanim spojrzałem na pierwszą stronę. Jej zdjęcie mnie zaskoczyło. Wyglądała na młodą na tej fotografii, ale wiedziałem, że ma już dwadzieścia jeden lat. Faktycznie, skończyła studia w tym roku.
"Już ją polubiałeś?" Prawie wypadłem z krzesła. Również rumieniłem się, jakby ktoś właśnie złapał mnie na gorącym uczynku.
Zamknąłem folder i odwróciłem się, by spojrzeć na mojego brata. "Co tu robisz? Czy nie masz się przymierzać do swojego głupiego smokingu, czy coś?"
Podszedł do mojego biurka i chwycił folder z raportem z weryfikacji tła, o który prosiłem mojego detektywa. Byłem ciekawy mojej przyszłej żony, a jednocześnie chciałem trochę poznać jej życie. Szczerze mówiąc, chciałem znać jej poprzednie związki przed naszym ślubem.
Jej rodzina, z drugiej strony, nienawidzę jej ojca, tak samo jak jej brata. Który zdrowy ojciec robi takie rzeczy swojej własnej krwi?
Hanslo to był syn suki, który wybrał ratowanie swojego biznesu ponad swoją córką.
Jej brat, Jasper, był innym przeklętym drańcem. Nienawidziłem go jeszcze bardziej - miał moją przyszłą żonę na smyczy. To musiało się skończyć, albo ja sam to zakończę.
"Cenric?" Szczypnął mnie w twarz. "Twoje zęby roztrzaskałyby się, gdybyś się nie uspokoił. A ty przecież masz zamiar wyrobić dziury w tej ścianie."
"Przepraszam. Dlaczego znowu tu jesteś?" Wyprostowałem się na krześle.
"Nigdy ci nie powiedziałem, ale przybyłem tutaj, żeby się tobą zająć i upewnić się, że nie łapiesz paniki i nie planujesz zrobić bieguna przedślubnego."
Przekręciłem oczami. Spojrzałem na sterty folderów i chciałem je wyrzucić do kosza. Próbowałem się skoncentrować na kilku rzeczach, zwłaszcza nie czytaniu pliku mojej narzeczonej. Cholera. Brzmiało strasznie.
Widziałem ją tylko raz, ale to było lata temu. Wciąż chciałem, żeby była brzydka, gruba, z aparatem na zębach i pryszczami, ale jeśli zdjęcie z tego folderu jest aktualne, to jest niewątpliwie piękna.
Miała małą, okrągłą twarz. Jej wielkie, błękitne oczy, patrzące na mnie, skrywały mnóstwo tajemnic. Jej nos był prosty i idealny. Te usta powinny być grzechem. Jej ciemnobrązowe włosy tylko ją upiększały.
Była moim zgubnym upadkiem. Czułem to.
"Wiem, że każdy będzie nerwowy, wchodząc w małżeństwo. To normalne. Nie bylibyśmy ludźmi, gdybyśmy nie czuli, że w naszym żołądku jest taki węzeł."
Miał rację, nigdy wcześniej nie byłem tak nerwowy, ale wiedząc, że moje życie zmieni się drastycznie za dwa dni, nie mogłem się tego wyrzucić, tak dziwny, że aż chciało mi się rzygać.
"Oszczędź mi rady, bracie. To nie ty będziesz związany z kobietą, którą nie znasz."
"Będzie dobrą żoną. Uwierz mi. Gdybyś tylko poszedł za moją radą i ją spotkał, nie czułbyś się w ten sposób."
Wpatrywałem się w niego z wrogością. "Chcę się nią zająć, a nie zakochać."
"Więc przyznajesz, że jest atrakcyjna?"
"Odczep się. Nie mogę tego przejść. Wiedząc, że jej ojciec i Jasper są żądni władzy, czuję, że znowu jej zawiodę. Nie pozwolę, żeby się to zdarzyło."
"Wtedy podjąłeś słuszną decyzję."
"Mam nadzieję. Mam nadzieję, że nie będzie koszmarną osobą."
"To nie może być tylko od ciebie, bracie. Powinno być dwustronne."
"Odczep się. Zmykaj, zanim ucieknę i nie pojawię się w dniu jebanego ślubu."
"Mi to obojętne. Jakiś czas temu byłem się żenić z twoją narzeczoną."
Nieznane poczucie władzy ogarnęło mnie. Słowa "żenić się" i "narzeczona" w jednym zdaniu sprawiły, że zobaczyłem czerwone. Niespotykane poczucie posiadania mnie zszokowało, że nawet własnego brata chciałem udusić.
On pokręcił głową, zanim jego usta rozchyliły się w szerokim uśmiechu. Jego oczy błyszczały śmiechem. Jego usta drgnęły w zdumieniu, zanim unióśł ręce w geście poddania.
"Zmykaj stąd. Mam wiele rzeczy do załatwienia, zanim ruszę wesele."
"Do zobaczenia, bracie." Przyłożył się do przepustnicy, zanim wybiegł przez drzwi mojego biura.
Gdy Cas odszedł, niewygodnie przesunąłem się na krześle. Zacząłem sobie uświadamiać, że nie ma odwrotu. Wszystko było ustalone i gotowe na ten wielki dzień, poza mną, któremu nawet znalezienie dziewczyny nie przyszło do głowy, a co dopiero żenić się z kobietą, o której nie wiedziałem nic poza tym, że nazywa się Greer.
Spowiedziałem jej zdjęcie z nadzieją, że magicznie zamieni ją w brzydkiego kaczątka. Ale im dłużej się na nią wpatrywałem, tym bardziej zmieniała się w jebanego łabędzia. To się nie dzieje. Coś w niej sprawiało, że chciałem ją posiadać, oznaczyć, wziąć tu i teraz. Jezus.
Byłem przyzwyczajony do pozwolenia, że moje pożądanie prowadzi mnie, jeśli chodzi o seks. Dostałem to, czego chciałem, i dałem to, czego mogłem. Ale patrząc tylko na jej obraz, chciałem, żeby się myliłem. Te nieznane uczucia pełne surowego pożądania, złości i zaborczości zaczęły wymykać się spod kontroli. I co gorsza, jeszcze jej nie spotkałem.
Prawie podskoczyłem na swoim krześle, gdy mój telefon drgnął na biurku. Na ekranie migał nieznany numer.
"Wollf."
"Pomóż mi!" To był głos przerażonej kobiety. Moje serce stanęło martwe w mojej klatce piersiowej.
Zastygłem na moment. Dlaczego mam wrażenie, że ją znam?
"Kto to?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Złapany
SADIE
Oddzwonił.
Terror mnie ogarnął. Brat na mnie wściekłe spojrzenie rzucił, rozmawiając z nim przez telefon. Chciałabym tylko, żeby ten telefon był odwołaniem ślubu, wtedy moglibyśmy oboje żyć swoim wesołym życiem. Ale gdy spojrzałam z powrotem na brata, jego wyraz twarzy nawet się dziwnie zmienił. Więc ślub nadal był w drodze. Zabijcie mnie teraz.
To była moja trzecia próba ucieczki, ale pomocnicy mojego ojca zrobili naprawdę dobrą robotę zatrzymując mnie w tej okropnej rezydencji od momentu, kiedy nasze zaręczyny stały się oficjalne dzięki cholernym dwudziestu pięciu milionom dolarów.
Mój narzeczony był osobą prywatną, mimo że stał się samodzielnym miliarderem. Był znany jako gigant Wall Street. Ciekawość kierowała mną, żeby go poszukać w internecie, ale może nie spodobałoby mi się, co o nim się dowiem. Jeżeli Jasper miał rację, jego brat, Cas, angażował się w wszelkie występy publiczne, ponieważ był ekspertem w kryptografii – był twarzą zdecentralizowanej waluty cyfrowej o nazwie Centhaddeus lub znanej jako CENTH dla marketerów kryptowalut.
Serce waliło mi milion na godzinę od momentu, gdy Jasper złapał mnie, wychodzącą przez okno. Mój przyjaciel Zhuri czekał na zewnątrz bramy. Jasper właśnie jej zagroził, że jeśli jeszcze raz pomoże mi uciec, to będzie miała kłopoty.
Dwa dni temu to była moja druga próba. Mój ojciec złapał mnie i mocno mnie uderzył. Krew ciekła z moich ust, a moja twarz była posiniaczona. Nawet grubego podkładu nie dało się ukryć. Potem jeszcze Jasper, dosłownie przed chwilą, mnie uderzył, sprawiając, że moje już posiniaczone policzek zabolał jeszcze bardziej.
To nie było pierwszy raz, nawet kiedy byłam dzieckiem. Jeżeli popełniłam błąd, którykolwiek z nich mógł mnie uderzyć, żeby mnie nauczyć lekcji. Nauczyłam się czegoś – być silną. Jeśli tego nie zrobiłam, mogłabym zwariować albo skończyć jak moja zmarła matka. Martwa.
Oczywiście, ta ustanowiona umowa lub interes biznesowy był dużym wzmocnieniem dla interesów mojego ojca, ale jako dziewczynka albo jedyna kobieta w swojej rodzinie, byłam zbyteczna dla nich. Moja rodzina była znana z patriarchalizmu. Kiedy moja matka zdecydowała podążać za swoją pasją, mój ojciec wyrzucił ją na bruk. Nawet jeśli nie rozwiedli się, zaczął mieć kochanki, nawet w wieku, w którym byłam ja.
Ten małżeństwo miało być moją wolnością, przynajmniej na początku, ponieważ nie było żadnego sposobu, żebym mogła uciec z tej piekielnej dziury, z dala od tyranii mojego ojca, jeżeli nie zostałam zaaranżowana z kimś innym, nawet według ich wyboru. Mój ojciec nigdy nie wierzył w niezależność kobiet. Uważał, że kobiety miały tylko dwie role – dostarczać im przyjemności i rodzić dzieci.
Był typem super-mizoginisty.
Kiedy Cenric poprosił o moją rękę, albo powinienem powiedzieć, kupił mnie za dwadzieścia pięć milionów dolarów, mój ojciec nie zastanowił się dwa razy, tylko zawarł interes. Tak, byłam tylko rzeczą, własnością dla nich – łatwo sprzedawaną i wymienialną.
Miałam być szczęśliwa, że w końcu uwolniłam się od własnej rodziny, ale niestety, mój narzeczony nie interesował się mną, nawet jako jego panią do seksu albo smyczy jak ze swojego psa. Nawet nie pojawił się na naszej narzeczeńskiej imprezie. Jego brat dał mi olbrzymi żółty pierścionek diamentowy, który, jeśli zgaduję, to była tylko zbieżność, że żółty był jednym z moich ulubionych kolorów – przypominał mi wschód słońca, że za każdym razem, kiedy słońce wstawało, była nadzieja.
"Wygląda na to, że jest nim zainteresowany po wszystkim." Górna warga mojego brata mimowolnie się skrzywiła, sprawiając, że moja wściekłość wzrosła na wyżyny.
"A ty nie chcesz zarysować jego własności, bo będziesz musiał oddać jego pieniądze, które wiem, że już przepadły gdzieś w nawiewach," drwiłam. Teraz, gdy fizycznie nie mógł mnie dotknąć, umowa była nie ważna.
"Zamknij się, suko. Za dwa dni znikniesz, a moje życie stanie się wspaniałe bez ciebie. Ty natomiast będziesz uwiązana w jego piwnicy na zawsze. Albo znikniesz w takim stopniu, jakbyś nigdy nie istniała."
Ciężko połknęłam ślinę. Reputacja Cenrica Wolffa sprawiała, że na pewno ciarki przechodziły. Był znany jako bezlitosny i okrutny, a dla niego wszystko było interesem. Był znany jako człowiek nie mówiący wiele, ale jego słowa miały moc wśród jego pracowników.
"Myślisz, że mu na tobie zależy? Jesteś teraz jego własnością. Może robić wszystko, co zechce. Myślisz, że jest tutaj najgorzej, bo sądzisz, że trzymają cię wbrew twojej woli? Poczekaj, aż nadejdzie dzień twojego ślubu. Zobaczysz, jakim demonem jest on albo jakich demonów posiada. A jeśli to, co słyszałem jest prawdą, mój ojciec to nic w porównaniu z jego barbarzyńską naturą, również cierpiał na stres pourazowy. Kurwa, nieźle, co?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pomoc
CENRIC
Coś tu jest nie tak.
Wiedziałem to.
Czułem to w swoich kościach. Ale dlaczego jeszcze się dziwiłem? Zmuszono ją. Dlaczego także musieli ją traktować okropnie? Nie mogłem jej winić, gdyby chciała uciec. Gdybym był na jej miejscu, zrobiłbym to tysiąc razy. Biedactwo.
Obecnie ta okropna tradycja powinna być zakazana, ale wiele staromodnych, wpływowych rodzin utrzymuje tę tradycję przy życiu ze względu na cel transakcyjny - utrzymanie prowadzenia rodzinnego biznesu.
Zamknąłem na chwilę oczy. Zaciskanie zębów było równie bolesne, co skręt w żołądku. Oni za to zapłacą.
Pieniądze można zarobić i zastąpić. Ból i trauma, jaką jej zadali, nie mogą być cofnięte - tkwi w jej mózgu jak przeklęty rak. Wiem, jak się czuje - byłem tam, nawet do teraz jestem prześladowany tym - trauma - trudno jest wyleczyć traumę psychiczną. Mam tylko nadzieję, że nie posunęła się aż tak daleko. Jeden złamany człowiek to już wystarczająco dużo w związku, ale dwoje? To byłoby za wiele.
Zadzwoniłem do mojego brata. Jakby się tego spodziewał, zaczął śpiewać moje imię, irytując mnie jeszcze bardziej.
"Kto jest twoim człowiekiem od środka?"
"Kto?" Wiedziałem, że żartuje ze mnie. Czułem, jak się uśmiecha po drugiej stronie.
"Uwierz mi, jeśli nie będziesz brał tego na poważnie, to zmasakruję Jaspiera -" sprawdziłem czas na swojej zegarku. "W ciągu niecałych trzydziestu minut, i przyciągnę ją ze sobą, bez względu na to, czy to wywoła zamieszanie między mną a Hanslo. Nie obchodzi mnie to! To oni mają ogromne długi, nie ja." Moje oczy świeciły się w odbiciu na szybie.
"Wow! Odkąd troszczysz się?"
Warknąłem. "Casimir?"
"Dobrze. Matko Boska, jesteś marudny. Jak ty w ogóle wiedziałeś, że mam tam kogoś? Nie odpowiadaj na to. Teraz wyślę ci kontakt."
"Dzięki."
"Nie ma sprawy. Cieszę się, że ci zależy."
"Do widzenia."
Nie chciałem, żeby dostała kolejne kłopoty z bratem niż już miała. Chociaż nienawidziłem tego porozumienia, upewniłem się, że trzymam się końca umowy.
Jak tylko otrzymałem kontakt, zadzwoniłem.
Słysząc ponownie jej głos, zamiast doprowadzać mnie do jeszcze większej złości i bezceremonialności, poczułem ulgę.
Jej ton wydawał się się uspokajać, gdy opowiadała o swoim nieudanym planie.
A potem łotr, którym byłem. "Nie chcę się żenić." To była szczera odpowiedź. Przynajmniej jeszcze nie byłem gotowy, i nie znalazłem swojej wybranej panny. Ale może uda nam się to jakoś załatwić. O ile tylko nie stanie się stałym bólem w dupie.
"Ja też tak myślałam." Jej przyznanie na pewno mnie nie zaskoczyło. Przynajmniej było coś, co mi się podobało w niej. Tak samo jak jej szczerość. "Więc może porozmawiajmy o tym, zanim oboje tego pożałujemy."
"Nie. I obiecujesz, że będziesz tam."
"Ohay-yo, kapitanie." Mogłem nawet widzieć, jak mi oddaje honorową salutację. "Obietnica jest obietnicą. Chyba że mój ojciec albo mój brat otrują mnie przed naszym ślubem."
Wzdrygnąłem się. Wiedziałem, że żartuje, ale to tylko potwierdziło moje podejrzenia. Nie traktowali jej dobrze, bo była kobietą, która nie miała miejsca w ich biznesie. Dla Hanslo jedynym celem kobiet było pieprzenie i rodzenie jego dziedzica. Dlatego porzucił swoją żonę za wybieranie tego, co kochała, zamiast być uległą małżonką.
"Więc się na nią nie odważą ponownie dotknąć ani nie nadepnąć. Mnie słyszysz?"
"Wtedy jeszcze nie znasz mojej rodziny, Cenricu."
"Wtedy właśnie dowiedzą się o mnie, Sadie." Wziąłem swój płaszcz, zanim poszedłem do mojego asystenta. Theo był godny zaufania. Pracował dla mnie od czasu, kiedy zacząłem swoją karierę w kryptowalutach.
"Dziwię się, że znasz moje imię, Wollf."
"Znam twoje imię, twoje urodziny, twój ulubiony kolor." To było kłamstwo, ale miałem zamiar się dowiedzieć.
"Nie ruszaj, Sadie," warknąłem. Mój głos robił się coraz głośniejszy. Moja wściekłość zamieniła się w furii, a przede mną ukazał się ciemny tunel. Było bolesne oczywiste, że był to ostatni temat, o którym chciałem teraz rozmawiać. Tak bardzo jak lubiłem, że jest niewinna, ja też nie byłem święty.
Wiedząc, że ktoś ją dotyka, sprawia jej przyjemność, to już samo w sobie przerażało mnie jak cholera. Jeśli tak zaczynamy naszą relację, to jestem w niej do kitu.
Mam nadzieję, że jej nie przerażam. "Dlatego nie chciałem rozmawiać, dopóki nie pobierzemy się. Skoro obydwaj nie mieliśmy wyboru w tej chwili, wolałbym nie rozmawiać z tobą na razie." Wszedłem do swojego prywatnego windy, która prowadziła do mojego apartamentu.
"Jeżeli czegoś potrzebujesz, zadzwoń do Devina, nieświadomie. Jeżeli któryś z twojego ojca lub brata cię dotknie, zadzwoń do Devina."
"Tak, szefie."
"Przestań być rozpuszczonym bachorem."
"Dobranoc, kochanie," zaśpiewała. Jezus Chryste.
Zachichotałem. "Papaj."
Zanim zdążyłem odrzucić telefon, znowu się wibracje. Cholera. Ona mnie znowu dzwoni?
"Co się stało, Sadie?"
"Wow! Wydaje się, że już tak bardzo się zbliżacie do siebie, szybciej niż się spodziewałem." Kurwa. To był Cas.
"Tylko żartowałem z tobą. Ona nie ma telefonu, palant."
"Chyba pragniesz, żeby to była ona po drugiej stronie."
"Czego chcesz? Jeżeli to nie jest ważne, to potrzebuję odpocząć. Jestem wyczerpany."
"Słodkich snów, bracie."
"Teraz cię nienawidzę."
"Kocham cię też."
Mój telefon dostał wiadomość.
Nie jesteś tym, za kogo cię miałam. SADIE
Uważaj na to, o czym marzysz. odpowiedziałem.
SADIE: Boję się tak bardzo.
CENRIC: Zamierzasz mnie irytować przez resztę dnia?
SADIE: Myślałam. Może powinniśmy po prostu uciec.
Doprawdy się zaśmiałem.
CENRIC: To się nie stane. Wychodzi się za mąż tylko raz. Przynajmniej pozwól, żeby było to dla ciebie niezapomniane, chociaż nienawidzisz swojego pana młodego.
SADIE: To tylko interes. Dlaczego mamy to czynić niezapomnianym, skoro jestem tylko ofiarą przeznaczoną na ofiarę?
CENRIC: Nie chcę, żebyś ty i Devin mieli kłopoty, Sadie. Śpij i czekaj na piękno.
SADIE: Widzimy się potem.
Przesuń w górę, aby kontynuować