Złapany
SADIE
Oddzwonił.
Terror mnie ogarnął. Brat na mnie wściekłe spojrzenie rzucił, rozmawiając z nim przez telefon. Chciałabym tylko, żeby ten telefon był odwołaniem ślubu, wtedy moglibyśmy oboje żyć swoim wesołym życiem. Ale gdy spojrzałam z powrotem na brata, jego wyraz twarzy nawet się dziwnie zmienił. Więc ślub nadal był w drodze. Zabijcie mnie teraz.
To była moja trzecia próba ucieczki, ale pomocnicy mojego ojca zrobili naprawdę dobrą robotę zatrzymując mnie w tej okropnej rezydencji od momentu, kiedy nasze zaręczyny stały się oficjalne dzięki cholernym dwudziestu pięciu milionom dolarów.
Mój narzeczony był osobą prywatną, mimo że stał się samodzielnym miliarderem. Był znany jako gigant Wall Street. Ciekawość kierowała mną, żeby go poszukać w internecie, ale może nie spodobałoby mi się, co o nim się dowiem. Jeżeli Jasper miał rację, jego brat, Cas, angażował się w wszelkie występy publiczne, ponieważ był ekspertem w kryptografii – był twarzą zdecentralizowanej waluty cyfrowej o nazwie Centhaddeus lub znanej jako CENTH dla marketerów kryptowalut.
Serce waliło mi milion na godzinę od momentu, gdy Jasper złapał mnie, wychodzącą przez okno. Mój przyjaciel Zhuri czekał na zewnątrz bramy. Jasper właśnie jej zagroził, że jeśli jeszcze raz pomoże mi uciec, to będzie miała kłopoty.
Dwa dni temu to była moja druga próba. Mój ojciec złapał mnie i mocno mnie uderzył. Krew ciekła z moich ust, a moja twarz była posiniaczona. Nawet grubego podkładu nie dało się ukryć. Potem jeszcze Jasper, dosłownie przed chwilą, mnie uderzył, sprawiając, że moje już posiniaczone policzek zabolał jeszcze bardziej.
To nie było pierwszy raz, nawet kiedy byłam dzieckiem. Jeżeli popełniłam błąd, którykolwiek z nich mógł mnie uderzyć, żeby mnie nauczyć lekcji. Nauczyłam się czegoś – być silną. Jeśli tego nie zrobiłam, mogłabym zwariować albo skończyć jak moja zmarła matka. Martwa.
Oczywiście, ta ustanowiona umowa lub interes biznesowy był dużym wzmocnieniem dla interesów mojego ojca, ale jako dziewczynka albo jedyna kobieta w swojej rodzinie, byłam zbyteczna dla nich. Moja rodzina była znana z patriarchalizmu. Kiedy moja matka zdecydowała podążać za swoją pasją, mój ojciec wyrzucił ją na bruk. Nawet jeśli nie rozwiedli się, zaczął mieć kochanki, nawet w wieku, w którym byłam ja.
Ten małżeństwo miało być moją wolnością, przynajmniej na początku, ponieważ nie było żadnego sposobu, żebym mogła uciec z tej piekielnej dziury, z dala od tyranii mojego ojca, jeżeli nie zostałam zaaranżowana z kimś innym, nawet według ich wyboru. Mój ojciec nigdy nie wierzył w niezależność kobiet. Uważał, że kobiety miały tylko dwie role – dostarczać im przyjemności i rodzić dzieci.
Był typem super-mizoginisty.
Kiedy Cenric poprosił o moją rękę, albo powinienem powiedzieć, kupił mnie za dwadzieścia pięć milionów dolarów, mój ojciec nie zastanowił się dwa razy, tylko zawarł interes. Tak, byłam tylko rzeczą, własnością dla nich – łatwo sprzedawaną i wymienialną.
Miałam być szczęśliwa, że w końcu uwolniłam się od własnej rodziny, ale niestety, mój narzeczony nie interesował się mną, nawet jako jego panią do seksu albo smyczy jak ze swojego psa. Nawet nie pojawił się na naszej narzeczeńskiej imprezie. Jego brat dał mi olbrzymi żółty pierścionek diamentowy, który, jeśli zgaduję, to była tylko zbieżność, że żółty był jednym z moich ulubionych kolorów – przypominał mi wschód słońca, że za każdym razem, kiedy słońce wstawało, była nadzieja.
"Wygląda na to, że jest nim zainteresowany po wszystkim." Górna warga mojego brata mimowolnie się skrzywiła, sprawiając, że moja wściekłość wzrosła na wyżyny.
"A ty nie chcesz zarysować jego własności, bo będziesz musiał oddać jego pieniądze, które wiem, że już przepadły gdzieś w nawiewach," drwiłam. Teraz, gdy fizycznie nie mógł mnie dotknąć, umowa była nie ważna.
"Zamknij się, suko. Za dwa dni znikniesz, a moje życie stanie się wspaniałe bez ciebie. Ty natomiast będziesz uwiązana w jego piwnicy na zawsze. Albo znikniesz w takim stopniu, jakbyś nigdy nie istniała."
Ciężko połknęłam ślinę. Reputacja Cenrica Wolffa sprawiała, że na pewno ciarki przechodziły. Był znany jako bezlitosny i okrutny, a dla niego wszystko było interesem. Był znany jako człowiek nie mówiący wiele, ale jego słowa miały moc wśród jego pracowników.
"Myślisz, że mu na tobie zależy? Jesteś teraz jego własnością. Może robić wszystko, co zechce. Myślisz, że jest tutaj najgorzej, bo sądzisz, że trzymają cię wbrew twojej woli? Poczekaj, aż nadejdzie dzień twojego ślubu. Zobaczysz, jakim demonem jest on albo jakich demonów posiada. A jeśli to, co słyszałem jest prawdą, mój ojciec to nic w porównaniu z jego barbarzyńską naturą, również cierpiał na stres pourazowy. Kurwa, nieźle, co?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pomoc
CENRIC
Coś tu jest nie tak.
Wiedziałem to.
Czułem to w swoich kościach. Ale dlaczego jeszcze się dziwiłem? Zmuszono ją. Dlaczego także musieli ją traktować okropnie? Nie mogłem jej winić, gdyby chciała uciec. Gdybym był na jej miejscu, zrobiłbym to tysiąc razy. Biedactwo.
Obecnie ta okropna tradycja powinna być zakazana, ale wiele staromodnych, wpływowych rodzin utrzymuje tę tradycję przy życiu ze względu na cel transakcyjny - utrzymanie prowadzenia rodzinnego biznesu.
Zamknąłem na chwilę oczy. Zaciskanie zębów było równie bolesne, co skręt w żołądku. Oni za to zapłacą.
Pieniądze można zarobić i zastąpić. Ból i trauma, jaką jej zadali, nie mogą być cofnięte - tkwi w jej mózgu jak przeklęty rak. Wiem, jak się czuje - byłem tam, nawet do teraz jestem prześladowany tym - trauma - trudno jest wyleczyć traumę psychiczną. Mam tylko nadzieję, że nie posunęła się aż tak daleko. Jeden złamany człowiek to już wystarczająco dużo w związku, ale dwoje? To byłoby za wiele.
Zadzwoniłem do mojego brata. Jakby się tego spodziewał, zaczął śpiewać moje imię, irytując mnie jeszcze bardziej.
"Kto jest twoim człowiekiem od środka?"
"Kto?" Wiedziałem, że żartuje ze mnie. Czułem, jak się uśmiecha po drugiej stronie.
"Uwierz mi, jeśli nie będziesz brał tego na poważnie, to zmasakruję Jaspiera -" sprawdziłem czas na swojej zegarku. "W ciągu niecałych trzydziestu minut, i przyciągnę ją ze sobą, bez względu na to, czy to wywoła zamieszanie między mną a Hanslo. Nie obchodzi mnie to! To oni mają ogromne długi, nie ja." Moje oczy świeciły się w odbiciu na szybie.
"Wow! Odkąd troszczysz się?"
Warknąłem. "Casimir?"
"Dobrze. Matko Boska, jesteś marudny. Jak ty w ogóle wiedziałeś, że mam tam kogoś? Nie odpowiadaj na to. Teraz wyślę ci kontakt."
"Dzięki."
"Nie ma sprawy. Cieszę się, że ci zależy."
"Do widzenia."
Nie chciałem, żeby dostała kolejne kłopoty z bratem niż już miała. Chociaż nienawidziłem tego porozumienia, upewniłem się, że trzymam się końca umowy.
Jak tylko otrzymałem kontakt, zadzwoniłem.
Słysząc ponownie jej głos, zamiast doprowadzać mnie do jeszcze większej złości i bezceremonialności, poczułem ulgę.
Jej ton wydawał się się uspokajać, gdy opowiadała o swoim nieudanym planie.
A potem łotr, którym byłem. "Nie chcę się żenić." To była szczera odpowiedź. Przynajmniej jeszcze nie byłem gotowy, i nie znalazłem swojej wybranej panny. Ale może uda nam się to jakoś załatwić. O ile tylko nie stanie się stałym bólem w dupie.
"Ja też tak myślałam." Jej przyznanie na pewno mnie nie zaskoczyło. Przynajmniej było coś, co mi się podobało w niej. Tak samo jak jej szczerość. "Więc może porozmawiajmy o tym, zanim oboje tego pożałujemy."
"Nie. I obiecujesz, że będziesz tam."
"Ohay-yo, kapitanie." Mogłem nawet widzieć, jak mi oddaje honorową salutację. "Obietnica jest obietnicą. Chyba że mój ojciec albo mój brat otrują mnie przed naszym ślubem."
Wzdrygnąłem się. Wiedziałem, że żartuje, ale to tylko potwierdziło moje podejrzenia. Nie traktowali jej dobrze, bo była kobietą, która nie miała miejsca w ich biznesie. Dla Hanslo jedynym celem kobiet było pieprzenie i rodzenie jego dziedzica. Dlatego porzucił swoją żonę za wybieranie tego, co kochała, zamiast być uległą małżonką.
"Więc się na nią nie odważą ponownie dotknąć ani nie nadepnąć. Mnie słyszysz?"
"Wtedy jeszcze nie znasz mojej rodziny, Cenricu."
"Wtedy właśnie dowiedzą się o mnie, Sadie." Wziąłem swój płaszcz, zanim poszedłem do mojego asystenta. Theo był godny zaufania. Pracował dla mnie od czasu, kiedy zacząłem swoją karierę w kryptowalutach.
"Dziwię się, że znasz moje imię, Wollf."
"Znam twoje imię, twoje urodziny, twój ulubiony kolor." To było kłamstwo, ale miałem zamiar się dowiedzieć.
"Nie ruszaj, Sadie," warknąłem. Mój głos robił się coraz głośniejszy. Moja wściekłość zamieniła się w furii, a przede mną ukazał się ciemny tunel. Było bolesne oczywiste, że był to ostatni temat, o którym chciałem teraz rozmawiać. Tak bardzo jak lubiłem, że jest niewinna, ja też nie byłem święty.
Wiedząc, że ktoś ją dotyka, sprawia jej przyjemność, to już samo w sobie przerażało mnie jak cholera. Jeśli tak zaczynamy naszą relację, to jestem w niej do kitu.
Mam nadzieję, że jej nie przerażam. "Dlatego nie chciałem rozmawiać, dopóki nie pobierzemy się. Skoro obydwaj nie mieliśmy wyboru w tej chwili, wolałbym nie rozmawiać z tobą na razie." Wszedłem do swojego prywatnego windy, która prowadziła do mojego apartamentu.
"Jeżeli czegoś potrzebujesz, zadzwoń do Devina, nieświadomie. Jeżeli któryś z twojego ojca lub brata cię dotknie, zadzwoń do Devina."
"Tak, szefie."
"Przestań być rozpuszczonym bachorem."
"Dobranoc, kochanie," zaśpiewała. Jezus Chryste.
Zachichotałem. "Papaj."
Zanim zdążyłem odrzucić telefon, znowu się wibracje. Cholera. Ona mnie znowu dzwoni?
"Co się stało, Sadie?"
"Wow! Wydaje się, że już tak bardzo się zbliżacie do siebie, szybciej niż się spodziewałem." Kurwa. To był Cas.
"Tylko żartowałem z tobą. Ona nie ma telefonu, palant."
"Chyba pragniesz, żeby to była ona po drugiej stronie."
"Czego chcesz? Jeżeli to nie jest ważne, to potrzebuję odpocząć. Jestem wyczerpany."
"Słodkich snów, bracie."
"Teraz cię nienawidzę."
"Kocham cię też."
Mój telefon dostał wiadomość.
Nie jesteś tym, za kogo cię miałam. SADIE
Uważaj na to, o czym marzysz. odpowiedziałem.
SADIE: Boję się tak bardzo.
CENRIC: Zamierzasz mnie irytować przez resztę dnia?
SADIE: Myślałam. Może powinniśmy po prostu uciec.
Doprawdy się zaśmiałem.
CENRIC: To się nie stane. Wychodzi się za mąż tylko raz. Przynajmniej pozwól, żeby było to dla ciebie niezapomniane, chociaż nienawidzisz swojego pana młodego.
SADIE: To tylko interes. Dlaczego mamy to czynić niezapomnianym, skoro jestem tylko ofiarą przeznaczoną na ofiarę?
CENRIC: Nie chcę, żebyś ty i Devin mieli kłopoty, Sadie. Śpij i czekaj na piękno.
SADIE: Widzimy się potem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wielki Dzień
SADIE
Moje serce biło tak szybko, jakbym biegła przez mile. Nie byłam pewna, czy nie zemdleję, czy też to z powodu dyskomfortu, że mój przyszły mąż czekał na mnie przed ołtarzem.
Przez ostatnie czterdzieści osiem godzin zachowywałam się jak królewska księżniczka, wmawiając sobie, że nie chciałabym kolejnego poniżenia ze strony mojego ojca, zanim oddali mnie mojemu nowemu właścicielowi zapakowanej w ogromny kokardę.
Mój ojciec prowadził mnie na ślub przez tych dwustu pięćdziesięciu gości, z którymi nawet nie znałam. Miejsce zrobiło się cicho, oprócz żywej kapeli, która grała klasyczną piosenkę At Last w wykonaniu Etty James. Sama muzyka nie wydawała się odpowiednia. Wreszcie, byłem wolna? Czy może, wreszcie, przekreśliłam swoje szanse? W każdym przypadku, nie było odwrotu.
Muszę jednak przyznać, że organizatorzy zdarzenia poradzili sobie dobrze. Czułam się jak wkraczająca do fantasy pełnego kwiatów, których nawet nie rozpoznawałam. Miałam na sobie wybraną przeze mnie suknię ślubną, która była bezramienna, księżniczkowa z dekoltem w kształcie litery V na plecach. Prosty biustonosz przysparzał przezroczystego efektu. Zakładałam również komplet diamentów jako część wyprawy panny młodej.
Umierzałabym ze wstydu, gdybym kiedykolwiek zobaczyła rozczarowanie w jego oczach po podniesieniu welonu. Pominęliśmy tradycyjne próby wieczerzy, jak to zwykle bywa na ślubach. Nawet samo wesele było tylko pozorną formalnością, ponieważ mój ojciec i brat już dostali to, czego chcieli. Nie musieli marnować pieniędzy na tę ceremonię. Moglibyśmy to załatwić w urzędzie stanu cywilnego, i nawet by się nimi nie przejęło.
Moja niewiedza dotycząca tej transakcji biznesowej nie przyniosła mi żadnej korzyści. Ludzie za mną zaczęli szeptać. Nie zorientowałam się, że już dotarłam przed męża. Pewnie mój ojciec czuł ulgę, że wygrał swoją nagrodę.
Za kilka minut oficjalnie stałam się własnością Wollfa. Zaczęły mi się trząść nogi. Moje ręce drżały, kiedy zostałam przekazana mojemu kolejnemu oprawcy na resztę życia. Przynajmniej nie dostanę już lania od mojej rodziny, i nie wydałoby się okropne, jeśli pochodziłoby od osoby, którą ledwo znałam. Mimo wszystko, nikt by tego nie chciał, gdyby dałoby się tego uniknąć.
Mój dupowaty ojciec po prostu przyłożył policzek do mojego i nawet nie podniósł welonu. Taki to był dupkiem.
Próbowałem się uspokoić, zanim stracę przytomność. Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłem, była duża dłoń w trzyosobowym smokingu, która się do mnie wyciągnęła. Podniosłem wzrok i położyłem moją smukłą i delikatną dłoń na jego mocnych i zrogowaciałych palcach.
Bukiet drżał w moim uścisku. Moją świadkową była Zhuri, która go ode mnie zabrała. Cenric mocno objął moją dłoń, jakby właśnie widział, jak przerażona jestem tym związkiem, że w końcu zapieczętowałam swój los z nim.
Delikatnie przesunął kciuk przez obrączkę zaręczynową, i wiedziałem, że nigdy jej wcześniej nie widział. Jego brat, Cas, podał mu ją dla oficjalnego zaręczania. Trzeba przyznać, że był zbyt hojny w wyborze tego pierścionka.
Ojciec Bartholomew zaczął od: "Kochani...". Chociaż chciałem się skoncentrować, nie mogłem. Mogłem myśleć tylko o tym, co się stanie po tej ceremonii, po przyjęciu weselnym. Nie myślałem o tym zbyt wiele, poza tym że uderzę Cenrica w krocze, a potem ucieknę jak w jakimś komediowym romansie. Czy miałem kiedykolwiek taką szansę? Chyba nie.
Już przed wejściem do miejsca obserwowałem i liczyłem ochroniarzy na palcach. Nie miałem żadnej szansy, chyba że zniknę i zniknę jakby miałbym supermoce.
"Cenric Thaddeus Gillean..." Jego imię było tak starożytne.
Zastanawiałem się, kto to zaproponował. Pasował do niego. Nie przyjrzałem się dokładnie jego twarzy, ale oceniając po zapachu i sposób w jaki się trzymał, mógłby złamać mi kark tylko dwoma palcami.
"Tak, zgadzam się" - odpowiedział.
Moje nerwy nieco się uspokoiły, wiedząc, że mnie zaakceptował.
"Sadie Charmaine Armelle, czy akceptujesz Cenrica..."
"Tak, akceptuję" - zawahałem się, gryząc się w drżące usta. Założę się, że by mnie dosłownie połamał, gdybym odpowiedziała nie. Bezpieczne więc było powiedzieć, że o tej godzinie nie umrę.
"Możesz odczytać przysięgę, Cenric" - powiedział Ojciec Bartholomew do mojego narzeczonego.
Podniosłem wzrok, spotykając się z jego spojrzeniem. Spojrzałem i się przyjrzałem.
Oczekiwałem tylko czegoś uderzającego, bo Cas był przystojny z wyrachowanym uśmiechem. Ale jego zdjęcie nie oddało mu sprawiedliwości. Wyglądał jak współczesny grecki bóg. Jego ciemne skręcone włosy były splecione w nowoczesny sposób. Jego ciemne oczy ukrywały wiele niewypowiedzianych wspomnień, a rzęsy były godne zazdrości dla kobiet.
Stał jak wojownik. Jego ciało było napięte i zgrabne, a te bicepsy. cholera, ten mężczyzna był idealnie męski. Miał mocną szczękę, prosty nos, a te usta były pełne, a teraz rozejrzały się uśmiechnięte na cały ekran.
"Widzisz coś, co się podoba?"
"E-eh? Tak." Co powiedział?
"Czy powtórzyć moją przysięgę?" zapytał delikatnie i cicho. Jego usta się drgnęły.
Diablo. Przystojny i gorący diablo. Moje tętno przyspieszyło. Moja twarz zapłonęła. Dopiero co złapał mnie na tym, jakem go obserwował, i on nie wydawał się tym przejmować. Założę się, że przyzwyczajony był do takiej uwagi ze strony kobiet. Jezu, pomóż mi tu.
Wsunął mi pierścionek na palec. "Mi Cielo" (moje niebo).
Matko Boska. "Nie napisałam swojej przysięgi, ale już w momencie, gdy spojrzałam na ciebie tylko kilka chwil temu, wiedziałam, że będziesz na zawsze moim. Obiecuję być lojalna i wierna tobie. Obiecuję cię szanować i szanować oraz być twoim najlepszym przyjacielem, twoim największym wspierającym i płakać i śmiać się z tobą przez resztę mojego życia." Wsunąłem mu pierścionek na palec. "Teraz jesteś moim, Wollfem".
Słyszałem tylko, jak się roześmiał. "Tak, tak jestem".
"Na mocy jaką sprawuje we mnie, ogłaszam was, mężem i żoną. Możesz teraz pocałować swoją pannę młodą".
Nie wiedziałem, czy mam się cieszyć, czy bać. Ale wydarzyło się niespodziewane. Tłum oklaskiwał. Cenric objął moją twarz, przycisnął pocałunek na moje czoło, a potem szeptem powiedział: "Jesteś piękna. Boli patrzeć na ciebie". Jego głos był jak jedwab, tak gładki, w przeciwieństwie do tego, jak ze mną rozmawiał przez telefon.
A potem mnie pocałował w usta.
Zastygłam. Moje serce na moment przestało bić, zanim zaczęło bić tak mocno, że mogło mi wyskoczyć z klatki piersiowej.
Nie spodziewałem się, że mnie pocałuje, a tym bardziej że wypowie takie piękne słowa. Może to tylko jego pozory przed tymi ludźmi, ale uważałem to za wygraną nad moim ojcem. I obsz! Jestem teraz zamężna.
Dzięki Bogu nie zauważył sińca pod moim prawym okiem. Inaczej to wesele byłoby przeklęte.
Przesuń w górę, aby kontynuować