passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Billionaire's Bargain Bride - Rozdział #4 - autor Gia Hunter

The Billionaire's Bargain Bride

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Pomoc

CENRIC

Coś tu jest nie tak.

Wiedziałem to.

Czułem to w swoich kościach. Ale dlaczego jeszcze się dziwiłem? Zmuszono ją. Dlaczego także musieli ją traktować okropnie? Nie mogłem jej winić, gdyby chciała uciec. Gdybym był na jej miejscu, zrobiłbym to tysiąc razy. Biedactwo.

Obecnie ta okropna tradycja powinna być zakazana, ale wiele staromodnych, wpływowych rodzin utrzymuje tę tradycję przy życiu ze względu na cel transakcyjny - utrzymanie prowadzenia rodzinnego biznesu.

Zamknąłem na chwilę oczy. Zaciskanie zębów było równie bolesne, co skręt w żołądku. Oni za to zapłacą.

Pieniądze można zarobić i zastąpić. Ból i trauma, jaką jej zadali, nie mogą być cofnięte - tkwi w jej mózgu jak przeklęty rak. Wiem, jak się czuje - byłem tam, nawet do teraz jestem prześladowany tym - trauma - trudno jest wyleczyć traumę psychiczną. Mam tylko nadzieję, że nie posunęła się aż tak daleko. Jeden złamany człowiek to już wystarczająco dużo w związku, ale dwoje? To byłoby za wiele.

Zadzwoniłem do mojego brata. Jakby się tego spodziewał, zaczął śpiewać moje imię, irytując mnie jeszcze bardziej.

"Kto jest twoim człowiekiem od środka?"

"Kto?" Wiedziałem, że żartuje ze mnie. Czułem, jak się uśmiecha po drugiej stronie.

"Uwierz mi, jeśli nie będziesz brał tego na poważnie, to zmasakruję Jaspiera -" sprawdziłem czas na swojej zegarku. "W ciągu niecałych trzydziestu minut, i przyciągnę ją ze sobą, bez względu na to, czy to wywoła zamieszanie między mną a Hanslo. Nie obchodzi mnie to! To oni mają ogromne długi, nie ja." Moje oczy świeciły się w odbiciu na szybie.

"Wow! Odkąd troszczysz się?"

Warknąłem. "Casimir?"

"Dobrze. Matko Boska, jesteś marudny. Jak ty w ogóle wiedziałeś, że mam tam kogoś? Nie odpowiadaj na to. Teraz wyślę ci kontakt."

"Dzięki."

"Nie ma sprawy. Cieszę się, że ci zależy."

"Do widzenia."

Nie chciałem, żeby dostała kolejne kłopoty z bratem niż już miała. Chociaż nienawidziłem tego porozumienia, upewniłem się, że trzymam się końca umowy.

Jak tylko otrzymałem kontakt, zadzwoniłem.

Słysząc ponownie jej głos, zamiast doprowadzać mnie do jeszcze większej złości i bezceremonialności, poczułem ulgę.

Jej ton wydawał się się uspokajać, gdy opowiadała o swoim nieudanym planie.

A potem łotr, którym byłem. "Nie chcę się żenić." To była szczera odpowiedź. Przynajmniej jeszcze nie byłem gotowy, i nie znalazłem swojej wybranej panny. Ale może uda nam się to jakoś załatwić. O ile tylko nie stanie się stałym bólem w dupie.

"Ja też tak myślałam." Jej przyznanie na pewno mnie nie zaskoczyło. Przynajmniej było coś, co mi się podobało w niej. Tak samo jak jej szczerość. "Więc może porozmawiajmy o tym, zanim oboje tego pożałujemy."

"Nie. I obiecujesz, że będziesz tam."

"Ohay-yo, kapitanie." Mogłem nawet widzieć, jak mi oddaje honorową salutację. "Obietnica jest obietnicą. Chyba że mój ojciec albo mój brat otrują mnie przed naszym ślubem."

Wzdrygnąłem się. Wiedziałem, że żartuje, ale to tylko potwierdziło moje podejrzenia. Nie traktowali jej dobrze, bo była kobietą, która nie miała miejsca w ich biznesie. Dla Hanslo jedynym celem kobiet było pieprzenie i rodzenie jego dziedzica. Dlatego porzucił swoją żonę za wybieranie tego, co kochała, zamiast być uległą małżonką.

"Więc się na nią nie odważą ponownie dotknąć ani nie nadepnąć. Mnie słyszysz?"

"Wtedy jeszcze nie znasz mojej rodziny, Cenricu."

"Wtedy właśnie dowiedzą się o mnie, Sadie." Wziąłem swój płaszcz, zanim poszedłem do mojego asystenta. Theo był godny zaufania. Pracował dla mnie od czasu, kiedy zacząłem swoją karierę w kryptowalutach.

"Dziwię się, że znasz moje imię, Wollf."

"Znam twoje imię, twoje urodziny, twój ulubiony kolor." To było kłamstwo, ale miałem zamiar się dowiedzieć.

"Nie ruszaj, Sadie," warknąłem. Mój głos robił się coraz głośniejszy. Moja wściekłość zamieniła się w furii, a przede mną ukazał się ciemny tunel. Było bolesne oczywiste, że był to ostatni temat, o którym chciałem teraz rozmawiać. Tak bardzo jak lubiłem, że jest niewinna, ja też nie byłem święty.

Wiedząc, że ktoś ją dotyka, sprawia jej przyjemność, to już samo w sobie przerażało mnie jak cholera. Jeśli tak zaczynamy naszą relację, to jestem w niej do kitu.

Mam nadzieję, że jej nie przerażam. "Dlatego nie chciałem rozmawiać, dopóki nie pobierzemy się. Skoro obydwaj nie mieliśmy wyboru w tej chwili, wolałbym nie rozmawiać z tobą na razie." Wszedłem do swojego prywatnego windy, która prowadziła do mojego apartamentu.

"Jeżeli czegoś potrzebujesz, zadzwoń do Devina, nieświadomie. Jeżeli któryś z twojego ojca lub brata cię dotknie, zadzwoń do Devina."

"Tak, szefie."

"Przestań być rozpuszczonym bachorem."

"Dobranoc, kochanie," zaśpiewała. Jezus Chryste.

Zachichotałem. "Papaj."

Zanim zdążyłem odrzucić telefon, znowu się wibracje. Cholera. Ona mnie znowu dzwoni?

"Co się stało, Sadie?"

"Wow! Wydaje się, że już tak bardzo się zbliżacie do siebie, szybciej niż się spodziewałem." Kurwa. To był Cas.

"Tylko żartowałem z tobą. Ona nie ma telefonu, palant."

"Chyba pragniesz, żeby to była ona po drugiej stronie."

"Czego chcesz? Jeżeli to nie jest ważne, to potrzebuję odpocząć. Jestem wyczerpany."

"Słodkich snów, bracie."

"Teraz cię nienawidzę."

"Kocham cię też."

Mój telefon dostał wiadomość.

Nie jesteś tym, za kogo cię miałam. SADIE

Uważaj na to, o czym marzysz. odpowiedziałem.

SADIE: Boję się tak bardzo.

CENRIC: Zamierzasz mnie irytować przez resztę dnia?

SADIE: Myślałam. Może powinniśmy po prostu uciec.

Doprawdy się zaśmiałem.

CENRIC: To się nie stane. Wychodzi się za mąż tylko raz. Przynajmniej pozwól, żeby było to dla ciebie niezapomniane, chociaż nienawidzisz swojego pana młodego.

SADIE: To tylko interes. Dlaczego mamy to czynić niezapomnianym, skoro jestem tylko ofiarą przeznaczoną na ofiarę?

CENRIC: Nie chcę, żebyś ty i Devin mieli kłopoty, Sadie. Śpij i czekaj na piękno.

SADIE: Widzimy się potem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Wielki Dzień

SADIE

Moje serce biło tak szybko, jakbym biegła przez mile. Nie byłam pewna, czy nie zemdleję, czy też to z powodu dyskomfortu, że mój przyszły mąż czekał na mnie przed ołtarzem.

Przez ostatnie czterdzieści osiem godzin zachowywałam się jak królewska księżniczka, wmawiając sobie, że nie chciałabym kolejnego poniżenia ze strony mojego ojca, zanim oddali mnie mojemu nowemu właścicielowi zapakowanej w ogromny kokardę.

Mój ojciec prowadził mnie na ślub przez tych dwustu pięćdziesięciu gości, z którymi nawet nie znałam. Miejsce zrobiło się cicho, oprócz żywej kapeli, która grała klasyczną piosenkę At Last w wykonaniu Etty James. Sama muzyka nie wydawała się odpowiednia. Wreszcie, byłem wolna? Czy może, wreszcie, przekreśliłam swoje szanse? W każdym przypadku, nie było odwrotu.

Muszę jednak przyznać, że organizatorzy zdarzenia poradzili sobie dobrze. Czułam się jak wkraczająca do fantasy pełnego kwiatów, których nawet nie rozpoznawałam. Miałam na sobie wybraną przeze mnie suknię ślubną, która była bezramienna, księżniczkowa z dekoltem w kształcie litery V na plecach. Prosty biustonosz przysparzał przezroczystego efektu. Zakładałam również komplet diamentów jako część wyprawy panny młodej.

Umierzałabym ze wstydu, gdybym kiedykolwiek zobaczyła rozczarowanie w jego oczach po podniesieniu welonu. Pominęliśmy tradycyjne próby wieczerzy, jak to zwykle bywa na ślubach. Nawet samo wesele było tylko pozorną formalnością, ponieważ mój ojciec i brat już dostali to, czego chcieli. Nie musieli marnować pieniędzy na tę ceremonię. Moglibyśmy to załatwić w urzędzie stanu cywilnego, i nawet by się nimi nie przejęło.

Moja niewiedza dotycząca tej transakcji biznesowej nie przyniosła mi żadnej korzyści. Ludzie za mną zaczęli szeptać. Nie zorientowałam się, że już dotarłam przed męża. Pewnie mój ojciec czuł ulgę, że wygrał swoją nagrodę.

Za kilka minut oficjalnie stałam się własnością Wollfa. Zaczęły mi się trząść nogi. Moje ręce drżały, kiedy zostałam przekazana mojemu kolejnemu oprawcy na resztę życia. Przynajmniej nie dostanę już lania od mojej rodziny, i nie wydałoby się okropne, jeśli pochodziłoby od osoby, którą ledwo znałam. Mimo wszystko, nikt by tego nie chciał, gdyby dałoby się tego uniknąć.

Mój dupowaty ojciec po prostu przyłożył policzek do mojego i nawet nie podniósł welonu. Taki to był dupkiem.

Próbowałem się uspokoić, zanim stracę przytomność. Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłem, była duża dłoń w trzyosobowym smokingu, która się do mnie wyciągnęła. Podniosłem wzrok i położyłem moją smukłą i delikatną dłoń na jego mocnych i zrogowaciałych palcach.

Bukiet drżał w moim uścisku. Moją świadkową była Zhuri, która go ode mnie zabrała. Cenric mocno objął moją dłoń, jakby właśnie widział, jak przerażona jestem tym związkiem, że w końcu zapieczętowałam swój los z nim.

Delikatnie przesunął kciuk przez obrączkę zaręczynową, i wiedziałem, że nigdy jej wcześniej nie widział. Jego brat, Cas, podał mu ją dla oficjalnego zaręczania. Trzeba przyznać, że był zbyt hojny w wyborze tego pierścionka.

Ojciec Bartholomew zaczął od: "Kochani...". Chociaż chciałem się skoncentrować, nie mogłem. Mogłem myśleć tylko o tym, co się stanie po tej ceremonii, po przyjęciu weselnym. Nie myślałem o tym zbyt wiele, poza tym że uderzę Cenrica w krocze, a potem ucieknę jak w jakimś komediowym romansie. Czy miałem kiedykolwiek taką szansę? Chyba nie.

Już przed wejściem do miejsca obserwowałem i liczyłem ochroniarzy na palcach. Nie miałem żadnej szansy, chyba że zniknę i zniknę jakby miałbym supermoce.

"Cenric Thaddeus Gillean..." Jego imię było tak starożytne.

Zastanawiałem się, kto to zaproponował. Pasował do niego. Nie przyjrzałem się dokładnie jego twarzy, ale oceniając po zapachu i sposób w jaki się trzymał, mógłby złamać mi kark tylko dwoma palcami.

"Tak, zgadzam się" - odpowiedział.

Moje nerwy nieco się uspokoiły, wiedząc, że mnie zaakceptował.

"Sadie Charmaine Armelle, czy akceptujesz Cenrica..."

"Tak, akceptuję" - zawahałem się, gryząc się w drżące usta. Założę się, że by mnie dosłownie połamał, gdybym odpowiedziała nie. Bezpieczne więc było powiedzieć, że o tej godzinie nie umrę.

"Możesz odczytać przysięgę, Cenric" - powiedział Ojciec Bartholomew do mojego narzeczonego.

Podniosłem wzrok, spotykając się z jego spojrzeniem. Spojrzałem i się przyjrzałem.

Oczekiwałem tylko czegoś uderzającego, bo Cas był przystojny z wyrachowanym uśmiechem. Ale jego zdjęcie nie oddało mu sprawiedliwości. Wyglądał jak współczesny grecki bóg. Jego ciemne skręcone włosy były splecione w nowoczesny sposób. Jego ciemne oczy ukrywały wiele niewypowiedzianych wspomnień, a rzęsy były godne zazdrości dla kobiet.

Stał jak wojownik. Jego ciało było napięte i zgrabne, a te bicepsy. cholera, ten mężczyzna był idealnie męski. Miał mocną szczękę, prosty nos, a te usta były pełne, a teraz rozejrzały się uśmiechnięte na cały ekran.

"Widzisz coś, co się podoba?"

"E-eh? Tak." Co powiedział?

"Czy powtórzyć moją przysięgę?" zapytał delikatnie i cicho. Jego usta się drgnęły.

Diablo. Przystojny i gorący diablo. Moje tętno przyspieszyło. Moja twarz zapłonęła. Dopiero co złapał mnie na tym, jakem go obserwował, i on nie wydawał się tym przejmować. Założę się, że przyzwyczajony był do takiej uwagi ze strony kobiet. Jezu, pomóż mi tu.

Wsunął mi pierścionek na palec. "Mi Cielo" (moje niebo).

Matko Boska. "Nie napisałam swojej przysięgi, ale już w momencie, gdy spojrzałam na ciebie tylko kilka chwil temu, wiedziałam, że będziesz na zawsze moim. Obiecuję być lojalna i wierna tobie. Obiecuję cię szanować i szanować oraz być twoim najlepszym przyjacielem, twoim największym wspierającym i płakać i śmiać się z tobą przez resztę mojego życia." Wsunąłem mu pierścionek na palec. "Teraz jesteś moim, Wollfem".

Słyszałem tylko, jak się roześmiał. "Tak, tak jestem".

"Na mocy jaką sprawuje we mnie, ogłaszam was, mężem i żoną. Możesz teraz pocałować swoją pannę młodą".

Nie wiedziałem, czy mam się cieszyć, czy bać. Ale wydarzyło się niespodziewane. Tłum oklaskiwał. Cenric objął moją twarz, przycisnął pocałunek na moje czoło, a potem szeptem powiedział: "Jesteś piękna. Boli patrzeć na ciebie". Jego głos był jak jedwab, tak gładki, w przeciwieństwie do tego, jak ze mną rozmawiał przez telefon.

A potem mnie pocałował w usta.

Zastygłam. Moje serce na moment przestało bić, zanim zaczęło bić tak mocno, że mogło mi wyskoczyć z klatki piersiowej.

Nie spodziewałem się, że mnie pocałuje, a tym bardziej że wypowie takie piękne słowa. Może to tylko jego pozory przed tymi ludźmi, ale uważałem to za wygraną nad moim ojcem. I obsz! Jestem teraz zamężna.

Dzięki Bogu nie zauważył sińca pod moim prawym okiem. Inaczej to wesele byłoby przeklęte.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Kontrolujący mąż

CENRIC

"Gratulacje, bracie. Oficjalnie jesteś żonatym mężczyzną." Mój brat klepnął mnie po plecach zaraz po podpisaniu dokumentów rejestracyjnych.

"Dzięki." Odwróciłem się przez ramię. "W takim razie będziesz musiał znaleźć kobietę do ożenku. Nie tylko dla - "

Moja piękna żona mogła właśnie usłyszeć, co powiedziałem, bo na mnie spojrzała.

Cas uśmiechał się, naprawdę ciesząc się z tej ceremonii, dla której ja i moja żona nie mieliśmy ochoty cofnąć się w ostatniej chwili, nawet jeśli nie zdawał sobie sprawy z mojego prawdziwego motywu.

"Mama i tata byliby tak podekscytowani, bracie. Szkoda, że tu nie są."

Czułem to samo. Miałem nadzieję, że są dumni. "Wystarczy tego dramatu. Mamy gości do spotkania." Chwyciłem rękę mojej żony i splótłem palce z jej palcami.

Nadal trudno mi było uwierzyć, że jestem żonaty. Z drugiej strony spełniłem swoje obietnice. To było najważniejsze. Zamierzam zadbać, aby otrzymała najlepszą ofertę, jaką zasługuje.

Na przyjęciu byłem zadowolony z organizatorów. Zrobili to z klasą. Biorąc pod uwagę, że ojciec Sadie nie marnował pieniędzy na swoją córkę, napisałem grubą czeku na tę okazję. Sadie nie musiała wiedzieć, że jej ojciec nie wydał ani grosza na jej ślubny dzień.

Ciężkie żyrandole z kapiącymi kryształami, które odbijały światło, sprawiały, że miejsce to wyglądało wyrafinowanie. Podłoga składała się z okrągłych stołów, a na każdym z nich było ozdobione obfite bukiety świeżych kwiatów, oplatających się pnączem, co sprawiało, że wyglądały jeszcze bardziej wytwornie. Chciałem sprawić, żeby to wesele było dla niej prawdziwe.

Nad głowami grała delikatna i klasyczna muzyka. Szczerze mówiąc, znałem tylko kilka osób i starannie ich wyselekcjonowałem. Reszta gości to członkowie zarządów mojej firmy, których zaprosił mój brat, i połowa z nich pochodziła z rodziny mojej panny młodej, których nigdy wcześniej nie widziałem.

Sadie była cicha i ledwo ruszała swoim posiłkiem. Wiedziałem, jak się czuje i jakie myśli migają jej w głowie. Pewnie właśnie teraz zastanawia się, co się z nią stanie po tej uroczystości.

Gdy zaczęły się tańce, poczułem jej niepokój. Położyłem dłoń na jej krzyżu. I nie mogłem oprzeć się patrzeniu na nią. Wyglądała jeszcze piękniej na żywo, niż sobie wyobrażałem - inaczej niż na zdjęciu. Jej głos przez telefon nie pasował do tej kobiety, którą trzymałem teraz w ramionach.

Jej rysy były oszałamiające, o odważnych i wysokich kościach policzkowych, nie były to zasługa makijażu. Jej niebieskie oczy były jasne i miały odcień cyjanu. Podobały mi się jej bujne brwi - przypominały mi jedną z modelek Victoria's Secret. Jej nos był jakiś nierealnie mały i smukły. Mogłaby być jedną z twarzy luksusowych marek kosmetycznych, gdyby nie ojciec, utrzymujący ją na smyczy.

A te usta, cholera. Już je całowałem, ale chciałem więcej. Chciałem je smakować ponownie, jej usta, jej język i każdy cal tej kobiety. Byłem przeszczęśliwy z mojej cennej nagrody. Teraz, że była moja, nie wiedziałem, od czego zacząć.

Tu, w moich ramionach, wydawała się krucha w porównaniu do mojego wysokiego wzrostu. Zastanawiałem się, czy sobie na mnie poradzi. Oczywiście, że tak. Jesteśmy jak puzzel - pasujemy idealnie.

"Głodzisz się wzrokiem." Do diabła. Jak długo?

"Jesteś cudownym widokiem."

"Cieszę się, że podobasz się jako mój majątek." Na jej ustach pojawił się mały uśmiech.

"Dokładnie tak, jesteś moją własnością."

Nie byłem gotowy, żeby jej puścić, ale jej ojciec przyszedł, żeby z nią zatańczyć, i to był ostatni raz, gdy miał swoją rękę na mojej żonie.

***

Pożegnawszy się z jej rodziną, udaliśmy się prosto na prywatne lotnisko, gdzie na nas czekał mój prywatny odrzutowiec.

Szybko zauważyłem odległość między nami w samochodzie ślubnym. Ona natychmiast zbudowała mur między nami, albo już sprawiłem, że czuła się nieswojo.

"Czy na pewno musisz to robić tak szybko?" Popatrzyłem na nią. Jej dłonie złożyły się na kolanach tak skromnie.

"Co masz na myśli?" Zapytała niewinnie.

"Jestem dobrym obserwatorem. Oddalasz się ode mnie. Masz wszelkie powody, by mi nie ufać, ale chcę tylko wyjaśnić kilka rzeczy między nami, zanim wyruszymy w nasze miesiąc miodowy. To małżeństwo jest prawdziwe. Niezależnie od tego, czy ci się to podoba czy nie, czy to interesowne porozumienie, czy małżeństwo zaaranżowane, jesteśmy małżeństwem. Jesteś moją żoną, a ja twoim mężem."

"Nie widzę tego jako sprawiedliwe dla mnie."

"Tylko zobacz i przekonaj się."

"Co to ma znaczyć?"

Wzdychałem głęboko. "Wciąż jesteśmy w samochodzie, prawda?"

Skurczyła się na swoim miejscu. Jej oczy się rozszerzyły. "Czy zamierzasz na mnie napadać?"

Spojrzałem jej w oczy, pełne przerażenia. Z pewnością miała prawo się bać. "Co myślisz?"

"Zrobię wszystko, czego ode mnie chcesz, poza torturami lub podziemiem."

Chichotałem. "Nigdy nie mów, że zrobisz wszystko, Sadie. Ludzie zawsze znajdują sposób, aby wykorzystać twoje słowa przeciwko tobie. A ja przyjmę to jako mój żeton w negocjacjach."

"Dobrze, wycofuję to. Zachowajmy się, jakbyśmy byli nowożeńcami." Zbliżyła się do mnie, opierając się na mnie. Położyła również swoją rękę na moim udzie, a ja od razu poczułem napięcie w swoich mięśniach.

"Dobry pomysł."

Dotarliśmy na płytę lotniska i zostaliśmy powitani przez naszego pilota i stewardesę.

Rozgościliśmy się. Sadie wciąż zachowywała się jak zakochana, świeżo upieczona panna młoda.

"Wystartujemy za dwadzieścia pięć minut," poinformował nas mój pilot, kapitan Rhys. "Witamy na pokładzie, pani Wollf."

"Dziękuję," odpowiedziała nieśmiało.

Gdy kapitan Rhys był już w kokpicie, spojrzałem na Sadie. "Przestań udawać. Chcę poznać prawdziwą ciebie. Chcę cię lepiej poznać. Możesz być rozmowna i porywcza, o ile będziesz prawdziwą osobą przede mną, tą, którą wczoraj właśnie poślubiłem."

"Świetnie." Podziwiałem, jak szybko stała się tą kobietą, którą właśnie powiedziałem swoje przysięgi. "Przyzwyczaiłam się do tego, żeby być grzeczną i szkolną w obecności debilów biznesowych mojego ojca. Szczerze mówiąc, tylko przy kolacjach. Gdy nie byłam mu potrzebna, byłam zamknięta w swoim pokoju. Od czasu zaręczyn ze mną, zaczęli być dziwnie surowi. Nie wolno mi nawet mieć przyjaciół płci męskiej. Po skończeniu studiów nie mogłam wychodzić sama."

Zgadzałem się, że nie powinna mieć przyjaciół płci męskiej. Mężczyzna to nadal mężczyzna, ale nie wolno ci wychodzić sama, to trochę za surowe." Wstałem i wziąłem torbę z bagażnika. "To dla ciebie."

"Nie musisz mnie zasypywać prezentami. 25 milionów to ponad moje możliwości. Nie wiem, jak pokryć tę kwotę przez całe moje życie. Więc dziękuję, ale nie."

Przywaliłem oczami. "Masz telefon?"

Jej reakcja była zabawna. Pokręciła obojętnie głową w moją stronę.

"Odbieram to jako nie. Jakimi ludźmi są twój ojciec i twój głupi brat?"

"Boją się, że stracą swoje wynagrodzenie. Myślałem, że to oczywiste?"

"Tak naprawdę nie jesteś warta 25 milionów, żono," szydziłem.

"Nie umiesz być subtelny, co? Ale staram się nie obrażać, mężu."

"Nie jesteś królewską osobą. Nawet jeśli jesteś, twoje posag nie byłoby warte 25 milionów."

Gniewnie na mnie spojrzała. "Czuję się teraz urażona."

"Po prostu mówię prawdę. Ale pieniądze nie są dla mnie ważne. Jestem zainteresowany życiem."

"To dlaczego dałeś im tak dużą sumę?"

"Nie będziemy teraz rozmawiać o pieniądzach, Sadie." Odesłałem torbę. "Weź go. Jest twój."

Bez wstydu szybko rozpakowała swój nowy telefon i uśmiechnęła się. "To najlepszy ślubny prezent. Pocałowała go nawet. Biedactwo. Zbyt wiele musiała znosić z powodu naszego układu."

"Nie pocałujesz mnie ani nie przytulisz?"

"Nie potrzebujesz tego."

"Zapisz mój numer. Powinienem być na twojej liście kontaktów jako numer #1."

"Takie kontrolowanie?"

"Myślisz, że twoja rodzina nie odwiedzi cię po naszej podróży poślubnej?"

Spojrzała na mnie ze zdumieniem, jednocześnie przerażona. "Wrzucono mnie do ciebie. Czego jeszcze od nich chcą?"

"Nie mogę być cały czas kontrolującym, zawistnym mężem. Jeśli chcesz ich zobaczyć, nie powiem nie, ale nie pojedziesz sama. Jeśli jeszcze raz położą na ciebie rękę, uwierz mi, schowałem w sobie bestię, i nie byliby zachwyceni, gdyby ją uwolnić."

Spojrzała na mnie zaskoczona, jednocześnie przerażona. "J- jak to wiedziałeś?"

"Patrząc ci w oczy, nie musiałem wiedzieć, o co chodziło." Pogłaskałem siniaka, który kryła pod makijażem pod okiem.

"Dlaczego musisz mnie przed nimi bronić?"

"Ponieważ jesteś teraz moją żoną. Nikt nie traktuje mojej żony źle i nie dotyka tego, co jest moje. Nigdy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Billionaire's Bargain Bride

The Billionaire's Bargain Bride

71 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

71

Treść

Aa