Sala kobiet przesiąknięta jest dymem szałwii i kłamstwami.
Ustawiły nas w kręgu—mnie na środku jak ofiarę, otoczoną przez wszystkie mężatki obu rodów. Przyjaciółki mojej matki, ciotki Bjorna, żony, które przeżyły pięć albo pięćdziesiąt lat małżeństwa.
Wszystkie przyszły podzielić się swoją mądrością o łożu małżeńskim, o obowiązku, o tym, co czeka mnie za dwa dni.
„Małżeństwo to cierpliwość,” intonuje przyjaciółka mojej matki, Gudrun, wciskając mi w dłonie puchar ceremonialnej miodu. „Mądra żona wie, kiedy mówić, a kiedy zamilknąć.”
„Mężczyźni mają potrzeby, którym musimy sprostać,” dodaje inna. „To nasz ciężar i błogosławieństwo.”
Ciężar. Tak to nazywają. Nie radość, nie przyjemność—ciężar.
Miód smakuje miodem i gorzkimi ziołami, gęstnieje na języku. Wokół mnie kobiety kontynuują swoją litanię obniżonych oczekiwań.
Jak wytrzymać, gdy wraca pijany. Jak ukryć siniaki sprytnym ubraniem. Jak się uśmiechać, gdy przynosi do domu bękarty, które masz wychować.
„Bogowie obdarzyli cię urodą,” mówi ciotka Bjorna, uśmiechając się ostro jak zimowy mróz. „To przeminie, ale jeśli szybko dasz mu synów, będzie pamiętał o swoim obowiązku wobec ciebie.”
Żołądek mi się przewraca. Czy naprawdę tego oczekują od mojego małżeństwa? Że taka jest droga, którą zmierzam? Ten starannie wyćwiczony taniec rezygnacji?
Starsza kobieta—Thora, wdowa od zeszłej zimy—chwyta mnie za rękę, gdy przechodzę. Ma zimne palce, zbyt mocny uścisk.
„Pierwszy rok jest najtrudniejszy,” szepcze, oczy szkli jej miód i wspomnienia. „Potem już nie oczekujesz zbyt wiele. Robi się łatwiej.”
Łatwiej. To słowo zsiada mi się w żołądku.
Po drugiej stronie kręgu matka patrzy na mnie, jej twarz to portret opanowania.
Chcę zapytać, czy właśnie tego dla mnie chciała. Czy ona też kiedyś siedziała pod kwiatami, które kłuły i krwawiły, otoczona kobietami, które mówiły jej, jak przeżyć bycie wybraną, a nie wybierającą.
Ale już znam odpowiedź.
„Teraz.” Matka wstaje, unosząc ozdobny róg z wyrytymi runami, po brzegi wypełniony ciemnym miodem. „Wypij, kochanie.”
Róg zostaje włożony w moje dłonie, a ja zerkam na twarze otaczające mnie: czujne, pełne czci, pogodne w rezygnacji.
„Wypij do dna,” powtarza cicho matka.
Brzeg dotyka moich ust. Miód jest gęsty, na początku słodki od miodu i ziół, ale pod spodem czai się coś gorzkiego, metalicznego, jak krew.
Wypijam ceremonialny kielich jednym haustem, desperacko próbując rozmyć ostrość ich słów.
Ciepło rozkwita mi w piersi. Powietrze faluje. Śpiew kobiet cichnie, staje się miękki i zniekształcony. Ich kształty rozmywają się jak cienie pod wodą.
I wtedy dopada mnie wizja.
Krew na białym płótnie, tyle krwi. Okrutny śmiech mężczyzny odbijający się echem od kamiennych ścian. Smocze okręty z karmazynowymi żaglami przecinające czarną wodę. Żelazne łańcuchy. Złoty naszyjnik zaciskany na mojej szyi, gdy ręce trzymają mnie w dół—
Dyszę, potykam się. Róg wyślizguje mi się z palców i uderza o podłogę, rozlewając swoją ciemną zawartość na kamieniu jak rozlana krew.
„Miód jest mocny,” ktoś śmieje się nerwowo. „Niektóre panny młode widzą straszne rzeczy.”
„To tylko nerwy przed ślubem,” mówi matka, ale jej oczy są zmartwione. „Umysł płata figle, gdy boimy się nieznanego.”
Ale ja znam swój dar. Znam różnicę między wizją a winem. To nie są lęki— to ostrzeżenia, obietnice, groźby.
Coś nadchodzi, coś już tu jest, ale obrazy pękają, zanim zdołam je pochwycić.
„Potrzebuję powietrza,” udaje mi się wyszeptać.
„Oczywiście, kochanie. Odpocznij chwilę.”
Wychodzę z sali chwiejnym krokiem, za mną podążają ich pełne litości spojrzenia. Biedna, zalękniona panna młoda. Przerażona dziewczynka. Gdyby tylko wiedziały, że nie boję się małżeństwa.
Boję się tego, co mój dar krzyczy, bym zobaczyła.
Dziedziniec jest cichy w późne popołudnie. Błąkam się bez celu, szukając jasności. Czegoś solidnego, czego mogłabym się uchwycić. Potrzebuję Bjorna.
Ta myśl mnie uspokaja.
Tak. Znajdę go, porozmawiam z nim, pozwolę mu śmiać się z moich lęków swoim uroczym sposobem. Widok jego twarzy uspokoi to wijące się przerażenie w mojej piersi. Przytuli mnie, powie, że kobiety się mylą, że nasze małżeństwo będzie inne.
Nogi niosą mnie w stronę gościnnych komnat, gdzie mieszkają ludzie Bjorna. Śmiech unosi się w powietrzu, ciepły i poufały, sprawiając, że serce mi się podnosi. Musi tam być, pewnie opowiada historie innym wojownikom.
Idę za odgłosem, nadzieja tli się we mnie mimo wszystko. Drzwi są uchylone, więc sięgam po klamkę— i zamarzam.
Bjorn. Rozciągnięty nagi na futrach, skóra błyszczy w blasku ognia.
Ale nie jest sam.
Sigrid pod nim, jej ciemne włosy rozrzucone na futrach, nogi oplatające jego biodra, kiedy porusza się w niej ostro, brutalnie. Jej paznokcie drapią mu plecy, zostawiając krwawe ślady, a ona się śmieje… zadyszana i triumfująca.
Dwie inne kobiety leżą obok nich na łóżku. Jedną kojarzę mgliście z kuchni. Druga to Thyra, która wczoraj pomagała mi przy kwiatach.
Ich spocone ciała znaczą siniaki, kwitnące fioletowo na bladej skórze. Ślady ugryzień na szyjach i piersiach.
Nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Nie mogę odwrócić wzroku.
„Bogowie, jesteś doskonała,” jęczy Bjorn, ściskając biodra Sigrid tak mocno, że zostaną ślady. „Nie to, co ta oziębła mała dziewica, którą mam poślubić.”
Sigrid śmieje się, dźwięk jak tłuczone szkło. „Biedna Astrid. Taka poprawna. Taka czysta.” Przejeżdża paznokciami po jego ramionach. „Nigdy cię tak nie zadowoli.”
Bjorn śmieje się, tym samym okrutnym dźwiękiem co w mojej wizji, i łapie Sigrid w brutalnym pocałunku, po czym odrywa się od niej.
„Ona jest do rodzenia dziedziców. Ładne krwi do zabezpieczenia sojuszy. Ale prawdziwa przyjemność?” Chwyta pierś Sigrid tak mocno, że aż sinieje. „To wymaga prawdziwych kobiet.”
Słowa spadają na mnie jak ciosy.
„Jest taka… poprawna,” podpowiada Thyra, przesuwając palcami po ramieniu Bjorna. „Tyle mówi o miłości i partnerstwie. Taka naiwna.”
„Zbyt nieśmiała, by zaspokoić prawdziwe potrzeby wojownika,” zgadza się Sigrid z kpiącym uśmiechem. „Prawie jej współczuję.”
„Nie współczuj.” Bjorn się przesuwa i widzę teraz jego twarz—zaczerwienioną od pożądania i czegoś ciemniejszego. Okrucieństwa. „Myśli, że jest za dobra na dotyk mężczyzny. Całe to udawanie dziewicy.”
Porusza się w Sigrid jeszcze mocniej, sprawiając, że jęczy. „Pokażę jej, gdzie jej miejsce—ładna klacz rozpłodowa, która nauczy się być wdzięczna, że w ogóle się nią zajmuję.”
Kobiety chichoczą. Naprawdę chichoczą, jakby właśnie opowiedział dowcip, zamiast opisywać moją zagładę.
„Zatrzymasz nas potem?” pyta ta z kuchni, głosem słodkim jak miód. „Kiedy się ożenisz?”
„Oczywiście.” Uśmiech Bjorna jest ostry jak wilczy ząb. „Dlaczego miałbym rezygnować z przyjemności tylko dlatego, że związałem się obowiązkiem? Astrid będzie zbyt zajęta rodzeniem, by zauważyć. A jeśli zauważy…”
Wzrusza ramionami, a jego głos staje się okrutny, niebezpieczny. „W noc poślubną pokażę jej, gdzie jej miejsce. Złamię jej dumę.”
„A jeśli się sprzeciwi?” dyszy Sigrid.
„To będę miał więcej zabawy.” Jego śmiech jest brzydki, triumfujący. „Dziewice i tak zawsze płaczą za pierwszym razem. Przynajmniej dam jej powód, żeby płakała.”
Wszyscy się śmieją, cała czwórka, podczas gdy mój świat rozpada się na ostre, tnące kawałki. Sigrid przyciąga go do kolejnego pocałunku, jej oczy zerkają w stronę drzwi, w moją stronę.
I przez przerażającą chwilę myślę, że ona wie, że tu jestem. Że to przedstawienie jest dla mnie.
Jej uśmiech mówi: Wygrałam.
Wycofuję się powoli, bezgłośnie, ciałem kieruje instynkt. Krok za krokiem w tył. Kolejny krok sprawia, że podłoga skrzypi.
A gdy głowa Bjorna obraca się w stronę dźwięku—biegnę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Linia drzew rozmywa się przez moje łzy, ale wciąż biegnę, przedzierając się przez podszycie, gałęzie rozdzierają mój ceremonialny strój.
Nie obchodzi mnie to. Nie mogę się tym przejmować. Nie mogę oddychać przez upokorzenie miażdżące mi żebra.
Wszyscy wiedzieli. To najgorsze. Sposób, w jaki te kobiety wylegiwały się tak swobodnie w jego łóżku, jakby to była rutyna… Jak długo?
Ile razy całował mnie słodko, mając jeszcze ich smak na ustach?
Ile razy Sigrid uśmiechała się do mnie, mając pod suknią jego ślady?
Lodowata mała dziewica. Klacz rozpłodowa. Zbyt kokieteryjna, by zadowolić.
Te słowa powtarzają się w mojej głowie niczym klątwa, każde powtórzenie wyżłabia głębiej moją pierś. Obraz wypalony na moich powiekach nie chce zniknąć: dłonie Bjorna na nagim ciele Sigrid, na tych innych kobietach.
Rościł sobie do nich prawo, podczas gdy ja stałam w progu, sparaliżowana szokiem, niezdolna się poruszyć ani krzyczeć. Te same dłonie, które jeszcze kilka dni temu trzymały moje tak delikatnie.
Obiecywał mi wieczność, mając kłamstwa na ustach.
Krztuszę się szlochem, dźwięk jest surowy, zwierzęcy, zanim z impetem zderzam się z czymś twardym.
Twarda pierś, ciepłe i silne dłonie chwytają mnie za ramiona, zanim upadnę, stabilizując mnie z zaskakującym szacunkiem. Dyszę, próbuję się wyrwać, ale uścisk natychmiast łagodnieje—dość silny, by mnie utrzymać, ale ostrożny, by nie skrzywdzić.
"Spokojnie." Głos jest niski, z szorstkim akcentem północy. "Jesteś bezpieczna."
Przez łzy patrzę w górę i napotykam burzowoszare oczy. Erik.
Jego twarz przechodzi od zaskoczenia do ostrego zaniepokojenia, gdy widzi mój stan—łzy, drżenie, to, że nie mogę złapać oddechu.
"Co się stało?" Jego głos jest cichy, niebezpieczny. "Kto ci to zrobił?"
Ale nie mogę odpowiedzieć, nie mogę nawet wziąć pełnego oddechu. Całe moje ciało trzęsie się od wysiłku powstrzymania krzyku.
Jego szczęka się zaciska, a w tych jasnych oczach błyska coś gwałtownego. "Chodź."
Bez słowa prowadzi mnie z dala od osady, jedno ramię pewnie obejmuje moją talię. Niedaleko linii drzew jest magazyn—pusty, zapomniany, pachnący ziarnem i starym drewnem.
Wprowadza mnie do środka, a ja osuwam się na worki ze zbożem, w końcu uginając się w nogach. Szlochy narastają, wyrywają się ze mnie jak coś konającego.
"Astrid." Kuca przede mną, nie dotykając, ale blisko. "Powiedz mi."
Historia wylewa się ze mnie między szlochami, nie do powstrzymania, gdy już się zaczęła. Zdrada. Bjorn z Sigrid, z innymi. Okrutne słowa—że jestem tylko naczyniem na dziedziców, że przyjemności będzie szukał gdzie indziej, bo jestem… niewystarczająca.
Że nauczy mnie mojego miejsca.
Uświadomienie sobie, że wszystko, w co wierzyłam o miłości, było kłamstwem stworzonym, bym była uległa, wdzięczna za okruchy uczucia, które nigdy nie było prawdziwe.
Erik nieruchomieje. Ta nieruchomość poprzedza przemoc. Jego furia jest namacalna, kontrolowana, ale ledwo. W świetle księżyca sączącym się przez szczeliny jego twarz wygląda jak wykuta z kamienia.
Gdy mówi, jego głos jest niski i równy. "Powiedz słowo."
Mrugam do niego przez łzy, zaskoczona. "Co?"
"Jedno twoje słowo," kontynuuje, "a on nigdy nie dotrze na twój ślub."
Jego pewność brzmi jak groźba i przeszywa mnie dreszczem.
"Zabiłem ludzi za mniej niż doprowadzenie pięknej kobiety do łez." Jego dłoń napina się, i zauważam sztylet przy jego pasie. "Powiedz słowo, a znajdą go nad ranem wypatroszonego. Nie boję się przelać krwi dla twojego honoru."
On mówi prawdę. Zabiłby dla mnie bez wahania, bez pytania. Przelałby krew w moim imieniu i nie straciłby przez to snu.
Erik stoi, jakby zobaczył coś w moich oczach, i chwytam jego dłonie, zanim zdążę się zastanowić. Jego skóra jest ciepła, stwardniała od broni i pracy. Prawdziwa.
"Nie. Proszę, ja… Nie chcę więcej przemocy. Ja tylko..." Mój głos się łamie, rozdziera. "Nie chcę być teraz sama."
Erik patrzy na mnie przez dłuższą chwilę, zanim jego wyraz twarzy łagodnieje, po czym kiwa głową. Siada obok mnie, przy workach ze zbożem, tak blisko, że czuję jego ciepło.
Siedzimy w ciszy, aż mój oddech się wyrównuje. Mój świat zawęża się tylko do niego—do kontrolowanej siły w jego bezruchu i tego, jak pachnie. Kiedy drżę, przesuwa się bliżej, a ja opieram się o jego pierś.
"Latami," szepczę, "czekałam na niego. Odrzucałam inne propozycje, bo wierzyłam..." Śmieję się gorzko. "Jestem taka głupia."
"Nie." Jego kciuk gładzi mój nadgarstek tam, gdzie wciąż trzyma moją dłoń—kiedy to się stało? "Nie jesteś głupia, że oczekiwałaś przyzwoitości od kogoś, kto ci ją obiecał."
Powietrze między nami się zmienia, nagle jestem świadoma każdego miejsca, w którym się dotykamy. Jego dłoń na mojej, jego pierś przy moim ramieniu, ciepło jego uda przy moim.
Moje serce bije tak mocno, że prawie jestem pewna, iż on je słyszy.
"Mów do mnie," proszę. "O czymkolwiek. Muszę myśleć o czymś innym."
Więc mówi. Opowiada mi o Úlfheim—czarnych, piaszczystych plażach, gdzie ocean rozbija się o wulkaniczne skały. O zorzy polarnej, która tańczy zielenią i fioletem po zimowym niebie, jakby sami bogowie malowali świat.
Jego głos jest głęboki, rytmiczny, niemal hipnotyczny. Jego akcent sprawia, że znajome słowa brzmią obco i pięknie. Zbliżam się do niego, szukając pocieszenia w jego solidnej obecności, w spokojnym ruchu jego klatki piersiowej.
Jego oddech zmienia się, gdy opieram się o niego. Staje się ostrożny. Kontrolowany.
Ten niebezpieczny nieznajomy okazuje mi więcej dobroci w jednej chwili, niż mój narzeczony przez ostatnie miesiące. Może nawet kiedykolwiek.
"Zasługujesz na więcej," mówi cicho Erik.
Śmieję się pusto. "Jestem córką jarla. Nie mogę ‘zasługiwać’ na nic. Dostaję to, co zapewnia sojusze i wychodzę za mąż za dwa dni."
"To nie jest odpowiedź na to, na co zasługujesz." Jego wolna dłoń unosi się, opuszkami ledwie muskając moją szczękę. "Czy to naprawdę przyszłość, której chcesz?"
Jego głos sprawia, że patrzę mu w twarz, a on już na mnie patrzy, te burzowoszare oczy intensywne w blasku księżyca.
Wstrzymuję oddech. "Nie mam wyboru."
"Zawsze jest wybór."
"Łatwo ci mówić. Jesteś mężczyzną. Wojownikiem. Możesz pójść, gdzie chcesz, być kimkolwiek—"
"Naprawdę?" Coś mrocznego przemknęło przez jego twarz. "Wszyscy mamy klatki, Astrid. Niektóre są po prostu trudniejsze do zauważenia."
Powinnam spytać, co ma na myśli. Powinnam się odsunąć. Powinnam pamiętać, że nie znam tego mężczyzny, nie wiem, czemu tu jest, czemu obchodzi go, co się ze mną stanie.
Zamiast tego, pchana bólem i niewytłumaczalną potrzebą, przykładam usta do jego.
To niezgrabne, pełne łez, desperackie. Nigdy nie całowałam nikogo poza Bjornem, a tamte pocałunki były powściągliwe, kontrolowane. To nie ma z nimi nic wspólnego.
To jak skok z urwiska z nadzieją, że mnie złapie.
Przez ułamek sekundy nieruchomieje całkowicie i odrywam się, przerażona. "Przepraszam. Nie powinnam… Nie wiem, co mi przyszło do głowy. Musisz myśleć, że jestem…"
Warczy coś w swoim północnym dialekcie, po czym przyciąga mnie do siebie, zagarniając moje usta z dzikością, która zmienia mnie w wodę.
To nie jest pocałunek—to jest roszczenie. Jego usta poruszają się na moich, jakby był wygłodniały mojego smaku. Jedna dłoń na tyle mojej szyi, wplątana w moje włosy, druga na mojej talii, trzymając mnie, jakbym mogła zniknąć.
Wzdycham, a on pogłębia pocałunek, ucząc mnie bez słów, czym jest prawdziwy głód. Nigdy nie czułam czegoś takiego.
Każdy nerw płonie. Moje dłonie błądzą po jego piersi, ramionach, poznając jego siłę. Smakuje nocami zimowymi i ogniem, chcę się w tym utopić.
Kiedy przygryza moją dolną wargę, wydobywa się ze mnie dźwięk, jakiego nigdy nie słyszałam—
"Astrid! Gdzie jesteś, kuzynko?"
Głos Sigrid rozbija tę chwilę jak pękający lód.
Erik odsuwa się tylko na tyle, by oprzeć czoło o moje. Oboje ciężko dyszymy, a jego dłoń wciąż jest w moich włosach.
"Po twoim ślubie," szepcze gorączkowo przy moich ustach, "wszystko się zmieni. Zapamiętaj to."
"Co masz na myśli?"
A potem znika, rozpływając się w cieniach tak szybko, że mogłam go sobie tylko wyobrazić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Astrid?" Głos Sigrid niesie się przez drzewa, już bliżej.
Zmuszam się do ruchu, wychodzę zza budynku gospodarczego, zanim zdoła mnie tu znaleźć. Moja rozdarta suknia wisi w strzępach, ale wygładzam ją najlepiej jak potrafię, ocierając łzy z policzków drżącymi palcami.
"A tu jesteś." Sigrid wyłania się spomiędzy drzew, latarnia kołysze się w jej dłoni. Jej spojrzenie zwęża się, gdy dostrzega mój roztrzęsiony stan. "Szukam cię wszędzie. Gdzie byłaś?"
"Potrzebowałam powietrza. Zaszyłam się za daleko i zgubiłam w ciemności."
Podchodzi bliżej, przygląda mi się. "Twoja matka bardzo się martwiła. Uciekłaś z uroczystości, a potem zniknęłaś…" Jej usta wyginają się w uśmiechu. "Jakie to dziwne."
"Miód był mocniejszy niż się spodziewałam."
"Wyglądasz na zdenerwowaną." Coś wiedzącego mignęło w jej wyrazie twarzy. "Nerwy przed ślubem? Panny młode często wszystko dramatyzują." Zawiesza głos, usta znów się wyginają. "Tyle rzeczy może pójść nie tak."
Moje dłonie zaciskają się w pięści. "Czego chcesz, Sigrid?"
"Czego chcę?" Śmieje się cicho, muzykalnie. "Chcę, żeby moja kuzynka była szczęśliwa. Żeby dostała w małżeństwie wszystko, na co zasługuje. Chociaż zastanawiam się, czy rozumiesz, co cię czeka. Bjorn jest... bardzo wymagający."
"Wygląda na to, że dobrze znasz oczekiwania Bjorna."
Jej uśmiech wyostrza się, gdy podchodzi bliżej. "Po prostu jestem uważna. W przeciwieństwie do niektórych, zauważam detale. Jak wojownicy szukają pocieszenia po wyprawach. Jak działa męski apetyt."
"I zawsze czekałaś w cieniu?"
"Nie w cieniu, kuzynko. Po prostu zajmuję strategiczne pozycje." Jej oczy błyszczą. "Ślub już za dwa dni. Wszystko postanowione. Twój ojciec dokonał wyboru. Bjorn także. A ty?"
Pytanie zawisa między nami jak trucizna.
"Dobranoc, Astrid." Odwraca się, potem rzuca spojrzenie przez ramię. "Spróbuj się wyspać. Chciałabyś przecież wyglądać jak najlepiej dla przyszłego męża."
Sposób, w jaki wypowiada „mąż”, sprawia, że przechodzą mnie dreszcze.
Powinnam ją uderzyć. Krzyknąć. Zrobić cokolwiek poza staniem i pozwalaniem, by wbiła nóż głębiej.
Zamiast tego odwracam się i odchodzę, podczas gdy jej cichy śmiech podąża za mną w ciemność.
* * *
Świt przychodzi szary i gorzki. Nie spałam, nie mogłam, gdy słowa Bjorna rozbrzmiewały mi w głowie, a pocałunek Erika płonął na ustach. Gdy blade światło przenika przez okno, wiem już, co muszę zrobić.
Muszę to powstrzymać.
Odnajduję ojca w komnacie narad, otoczonego doradcami, którzy debatowali o zapasach zboża i przygotowaniach do zimy.
Podnosi wzrok, gdy wchodzę, irytacja miga na jego twarzy na wieść o przerwaniu narady. "Astrid. To nie czas—"
"Wyjdźcie." Mój głos tnie powietrze mocniej, niż się czuję. "Natychmiast."
Doradcy wymieniają spojrzenia. Żuchwa ojca napina się, ale odprawia ich ostrym gestem. Drzwi zamykają się za nimi z głuchym hukiem, zostawiając nas w ciszy.
"O co chodzi?" żąda odpowiedzi.
Biorę wdech. Potem kolejny. Słowa więzną mi w gardle, ale zmuszam się, by je wypowiedzieć. "Odwołaj ślub."
Zastygł w bezruchu. "Co?"
"Odwołaj ślub z Bjornem. Proszę, ojcze." I opowiedziałam mu wszystko—o tym, jak przyłapałam Bjorna z Sigrid, z innymi. O okrutnych słowach. Jak mówił o mnie jak o przedmiocie, czymś do użycia i wyrzucenia.
O tym, jak planuje mnie złamać.
"On mnie nie kocha" — skończyłam, głos mi się łamie. — "To małżeństwo mnie zniszczy."
Ojciec słucha bez wyrazu twarzy. Gdy wreszcie milknę, bez tchu i drżąca, podchodzi do okna, ręce splecione za plecami.
"Skończyłaś?"
Chłód w jego głosie sprawia, że ściska mi się żołądek.
"Męskie apetyty są nieistotne dla sojuszy, Astrid." Nie odwraca się. "Zachowanie Bjorna nie jest niczym niezwykłym. Mężczyźni mają potrzeby. Twoja matka nauczyła się to akceptować. Ty też musisz."
"Ale on—"
"On co? Bierze kochanki?" Teraz się odwraca, oczy jak lód. "To nie są powody, by zrywać sojusz. Bjorn wciąż jest nieżonaty. Jest ambitny. Bezwzględny wiking. To czyni go użytecznym."
"Dla ciebie. Nie dla mnie."
"Jesteś moją córką. Twoja użyteczność jest moją użytecznością."
Podchodzi do biurka, już mnie odprawia.
"Ślub odbędzie się zgodnie z planem. Powinnaś być wdzięczna, że Bjorn w ogóle zgodził się ciebie poślubić. Przeklęta dziewczyna, która rozmawia z duchami, której wizje budzą niepokój w innych klanach. Myślisz, że mam niewyczerpane źródło zalotników, którzy chcieliby się z tobą związać?"
Słowa uderzają jak ciosy. Mój dar. To, co zawsze nosiłam w sobie z taką ostrożnością, nagle wykorzystane przeciwko mnie.
"Myślałam, że mówiłeś, że to błogosławieństwo…" szepczę.
"Mogłoby być," wraca do okna, głos bezbarwny. "Ale rzeczywistość jest taka, że twój dar czyni cię niepożądaną przez większość. Bjorn zgodził się go zignorować dla dobra sojuszu. Powinnaś być wdzięczna."
"Wdzięczna…" Słowo smakuje jak popiół. "Chcesz, żebym była wdzięczna za człowieka, który mnie skrzywdzi? Który widzi we mnie tylko klacz rozpłodową?"
"Chcę, byś wypełniła swój obowiązek!" Teraz w jego głosie jest żar, gniew przebija przez chłód. "To małżeństwo zabezpiecza nasze granice, wzmacnia klan, zapewnia przetrwanie naszego ludu w nadchodzących latach. Twoje szczęście to luksus, na który nas nie stać."
"To po co to wszystko?" Głos mi się łamie. "Po co mnie wychowywałeś? Po co uczyłeś mówić, myśleć, być kimś więcej niż—"
"By przygotować cię właśnie na to." Odwraca się do mnie całkowicie, i coś się w nim zmienia. Prawie łagodnieje. "Astrid. Jesteś moją córką i kocham cię. Ale miłość i przetrwanie to nie to samo. Twoja matka zrozumiała to, gdy wychodziła za mnie. Ty też musisz to pojąć."
"Mama?" Nadzieja rozbłyska, rozpaczliwa. "Czy ona wie—"
"Twoja matka zna swój obowiązek. Ty też się nauczysz." Łagodność znika. "Ślub odbędzie się za dwa dni. Będziesz się uśmiechać. Będziesz grać swoją rolę. I będziesz wdzięczna, że nasza rodzina zabezpieczyła twoją przyszłość."
Podchodzi do biurka, zaczyna przeglądać pergaminy. Dalsza rozmowa jest wykluczona.
"Ojcze, proszę—"
"Możesz odejść, Astrid."
Ostateczność w jego głosie łamie coś we mnie. Stoję tam, drżąc, czekając, aż podniesie wzrok, spojrzy na mnie, przypomni sobie, że jestem jego córką, zanim stanę się politycznym narzędziem.
Nie robi tego.
Więc jedyne, co mogę, to odwrócić się i odejść na nogach, które ledwo mnie niosą.
Cały gród wydaje się zbyt mały i duszny, gdy błądzę bez celu, ale wciąż słyszę w głowie słowa ojca.
Nogi niosą mnie ku skrajowi lasu, w stronę budynku gospodarczego. Zalewa mnie wspomnienie ramion Erika, pewnych i silnych.
Jego głos, obiecujący przemoc w mojej obronie. Żar jego pocałunku. To, jak trzymał mnie, jakby byłam cenna, a nie użyteczna.
Zanim się zorientuję, idę w stronę obozu Úlfheim. Ich namioty skupione są na zachodnim krańcu, ciemna skóra oznaczona wilczymi symbolami.
To niebezpieczne, głupie, zupełne przeciwieństwo tego, co powinna robić posłuszna panna młoda.
Ale nie czuję się już posłuszna.
Wojownicy podnoszą wzrok, gdy przechodzę. Niektórzy skiną głową na powitanie. Inni obserwują z drapieżnym zainteresowaniem. Moja odwaga słabnie, co ja tu robię?
"Kogoś szukasz, gołąbku?"
Odwracam się, by zobaczyć ogromnego wojownika blokującego mi drogę. Twarz poorana bliznami, blade oczy, uśmiech jak ostrze. Nie jest jak Erik—zbyt szeroki, zbyt jasny, zbyt okrutny w swoim spojrzeniu.
"Ja tylko—"
"Spacerujesz?" Podchodzi bliżej. "Niebezpieczny zwyczaj, kręcić się przy obozie wojowników. Nigdy nie wiesz, na jaką bestię trafisz."
Cofam się. "Powinnam iść."
"Powinnaś?" Kolejny krok, przyciska mnie do masztu namiotu. "Kilka dni przed ślubem grasz w cudzym terytorium? Co by powiedział twój narzeczony?"
Jego ręka sięga do mojej twarzy, już prawie—
"Dotkniesz jej, stracisz rękę."
Głos Erika przecina przestrzeń, gdy wyłania się z cienia, stając między nami.
"Tylko rozmawiam…" mówi bliznowaty wojownik, ale cofa się.
"Rozmawiaj gdzie indziej, Gunnar."
Wymieniają długie spojrzenie, jakaś cicha komunikacja między nimi. W końcu Gunnar wzrusza ramionami i znika w obozie, ale wcześniej rzuca mi jeszcze jedno spojrzenie, od którego przechodzą mnie ciarki.
Erik odwraca się do mnie, oczy w barwie burzowych chmur ciemnieją od troski. "Co ty tutaj robisz?"
Przesuń w górę, aby kontynuować