Linia drzew rozmywa się przez moje łzy, ale wciąż biegnę, przedzierając się przez podszycie, gałęzie rozdzierają mój ceremonialny strój.
Nie obchodzi mnie to. Nie mogę się tym przejmować. Nie mogę oddychać przez upokorzenie miażdżące mi żebra.
Wszyscy wiedzieli. To najgorsze. Sposób, w jaki te kobiety wylegiwały się tak swobodnie w jego łóżku, jakby to była rutyna… Jak długo?
Ile razy całował mnie słodko, mając jeszcze ich smak na ustach?
Ile razy Sigrid uśmiechała się do mnie, mając pod suknią jego ślady?
Lodowata mała dziewica. Klacz rozpłodowa. Zbyt kokieteryjna, by zadowolić.
Te słowa powtarzają się w mojej głowie niczym klątwa, każde powtórzenie wyżłabia głębiej moją pierś. Obraz wypalony na moich powiekach nie chce zniknąć: dłonie Bjorna na nagim ciele Sigrid, na tych innych kobietach.
Rościł sobie do nich prawo, podczas gdy ja stałam w progu, sparaliżowana szokiem, niezdolna się poruszyć ani krzyczeć. Te same dłonie, które jeszcze kilka dni temu trzymały moje tak delikatnie.
Obiecywał mi wieczność, mając kłamstwa na ustach.
Krztuszę się szlochem, dźwięk jest surowy, zwierzęcy, zanim z impetem zderzam się z czymś twardym.
Twarda pierś, ciepłe i silne dłonie chwytają mnie za ramiona, zanim upadnę, stabilizując mnie z zaskakującym szacunkiem. Dyszę, próbuję się wyrwać, ale uścisk natychmiast łagodnieje—dość silny, by mnie utrzymać, ale ostrożny, by nie skrzywdzić.
"Spokojnie." Głos jest niski, z szorstkim akcentem północy. "Jesteś bezpieczna."
Przez łzy patrzę w górę i napotykam burzowoszare oczy. Erik.
Jego twarz przechodzi od zaskoczenia do ostrego zaniepokojenia, gdy widzi mój stan—łzy, drżenie, to, że nie mogę złapać oddechu.
"Co się stało?" Jego głos jest cichy, niebezpieczny. "Kto ci to zrobił?"
Ale nie mogę odpowiedzieć, nie mogę nawet wziąć pełnego oddechu. Całe moje ciało trzęsie się od wysiłku powstrzymania krzyku.
Jego szczęka się zaciska, a w tych jasnych oczach błyska coś gwałtownego. "Chodź."
Bez słowa prowadzi mnie z dala od osady, jedno ramię pewnie obejmuje moją talię. Niedaleko linii drzew jest magazyn—pusty, zapomniany, pachnący ziarnem i starym drewnem.
Wprowadza mnie do środka, a ja osuwam się na worki ze zbożem, w końcu uginając się w nogach. Szlochy narastają, wyrywają się ze mnie jak coś konającego.
"Astrid." Kuca przede mną, nie dotykając, ale blisko. "Powiedz mi."
Historia wylewa się ze mnie między szlochami, nie do powstrzymania, gdy już się zaczęła. Zdrada. Bjorn z Sigrid, z innymi. Okrutne słowa—że jestem tylko naczyniem na dziedziców, że przyjemności będzie szukał gdzie indziej, bo jestem… niewystarczająca.
Że nauczy mnie mojego miejsca.
Uświadomienie sobie, że wszystko, w co wierzyłam o miłości, było kłamstwem stworzonym, bym była uległa, wdzięczna za okruchy uczucia, które nigdy nie było prawdziwe.
Erik nieruchomieje. Ta nieruchomość poprzedza przemoc. Jego furia jest namacalna, kontrolowana, ale ledwo. W świetle księżyca sączącym się przez szczeliny jego twarz wygląda jak wykuta z kamienia.
Gdy mówi, jego głos jest niski i równy. "Powiedz słowo."
Mrugam do niego przez łzy, zaskoczona. "Co?"
"Jedno twoje słowo," kontynuuje, "a on nigdy nie dotrze na twój ślub."
Jego pewność brzmi jak groźba i przeszywa mnie dreszczem.
"Zabiłem ludzi za mniej niż doprowadzenie pięknej kobiety do łez." Jego dłoń napina się, i zauważam sztylet przy jego pasie. "Powiedz słowo, a znajdą go nad ranem wypatroszonego. Nie boję się przelać krwi dla twojego honoru."
On mówi prawdę. Zabiłby dla mnie bez wahania, bez pytania. Przelałby krew w moim imieniu i nie straciłby przez to snu.
Erik stoi, jakby zobaczył coś w moich oczach, i chwytam jego dłonie, zanim zdążę się zastanowić. Jego skóra jest ciepła, stwardniała od broni i pracy. Prawdziwa.
"Nie. Proszę, ja… Nie chcę więcej przemocy. Ja tylko..." Mój głos się łamie, rozdziera. "Nie chcę być teraz sama."
Erik patrzy na mnie przez dłuższą chwilę, zanim jego wyraz twarzy łagodnieje, po czym kiwa głową. Siada obok mnie, przy workach ze zbożem, tak blisko, że czuję jego ciepło.
Siedzimy w ciszy, aż mój oddech się wyrównuje. Mój świat zawęża się tylko do niego—do kontrolowanej siły w jego bezruchu i tego, jak pachnie. Kiedy drżę, przesuwa się bliżej, a ja opieram się o jego pierś.
"Latami," szepczę, "czekałam na niego. Odrzucałam inne propozycje, bo wierzyłam..." Śmieję się gorzko. "Jestem taka głupia."
"Nie." Jego kciuk gładzi mój nadgarstek tam, gdzie wciąż trzyma moją dłoń—kiedy to się stało? "Nie jesteś głupia, że oczekiwałaś przyzwoitości od kogoś, kto ci ją obiecał."
Powietrze między nami się zmienia, nagle jestem świadoma każdego miejsca, w którym się dotykamy. Jego dłoń na mojej, jego pierś przy moim ramieniu, ciepło jego uda przy moim.
Moje serce bije tak mocno, że prawie jestem pewna, iż on je słyszy.
"Mów do mnie," proszę. "O czymkolwiek. Muszę myśleć o czymś innym."
Więc mówi. Opowiada mi o Úlfheim—czarnych, piaszczystych plażach, gdzie ocean rozbija się o wulkaniczne skały. O zorzy polarnej, która tańczy zielenią i fioletem po zimowym niebie, jakby sami bogowie malowali świat.
Jego głos jest głęboki, rytmiczny, niemal hipnotyczny. Jego akcent sprawia, że znajome słowa brzmią obco i pięknie. Zbliżam się do niego, szukając pocieszenia w jego solidnej obecności, w spokojnym ruchu jego klatki piersiowej.
Jego oddech zmienia się, gdy opieram się o niego. Staje się ostrożny. Kontrolowany.
Ten niebezpieczny nieznajomy okazuje mi więcej dobroci w jednej chwili, niż mój narzeczony przez ostatnie miesiące. Może nawet kiedykolwiek.
"Zasługujesz na więcej," mówi cicho Erik.
Śmieję się pusto. "Jestem córką jarla. Nie mogę ‘zasługiwać’ na nic. Dostaję to, co zapewnia sojusze i wychodzę za mąż za dwa dni."
"To nie jest odpowiedź na to, na co zasługujesz." Jego wolna dłoń unosi się, opuszkami ledwie muskając moją szczękę. "Czy to naprawdę przyszłość, której chcesz?"
Jego głos sprawia, że patrzę mu w twarz, a on już na mnie patrzy, te burzowoszare oczy intensywne w blasku księżyca.
Wstrzymuję oddech. "Nie mam wyboru."
"Zawsze jest wybór."
"Łatwo ci mówić. Jesteś mężczyzną. Wojownikiem. Możesz pójść, gdzie chcesz, być kimkolwiek—"
"Naprawdę?" Coś mrocznego przemknęło przez jego twarz. "Wszyscy mamy klatki, Astrid. Niektóre są po prostu trudniejsze do zauważenia."
Powinnam spytać, co ma na myśli. Powinnam się odsunąć. Powinnam pamiętać, że nie znam tego mężczyzny, nie wiem, czemu tu jest, czemu obchodzi go, co się ze mną stanie.
Zamiast tego, pchana bólem i niewytłumaczalną potrzebą, przykładam usta do jego.
To niezgrabne, pełne łez, desperackie. Nigdy nie całowałam nikogo poza Bjornem, a tamte pocałunki były powściągliwe, kontrolowane. To nie ma z nimi nic wspólnego.
To jak skok z urwiska z nadzieją, że mnie złapie.
Przez ułamek sekundy nieruchomieje całkowicie i odrywam się, przerażona. "Przepraszam. Nie powinnam… Nie wiem, co mi przyszło do głowy. Musisz myśleć, że jestem…"
Warczy coś w swoim północnym dialekcie, po czym przyciąga mnie do siebie, zagarniając moje usta z dzikością, która zmienia mnie w wodę.
To nie jest pocałunek—to jest roszczenie. Jego usta poruszają się na moich, jakby był wygłodniały mojego smaku. Jedna dłoń na tyle mojej szyi, wplątana w moje włosy, druga na mojej talii, trzymając mnie, jakbym mogła zniknąć.
Wzdycham, a on pogłębia pocałunek, ucząc mnie bez słów, czym jest prawdziwy głód. Nigdy nie czułam czegoś takiego.
Każdy nerw płonie. Moje dłonie błądzą po jego piersi, ramionach, poznając jego siłę. Smakuje nocami zimowymi i ogniem, chcę się w tym utopić.
Kiedy przygryza moją dolną wargę, wydobywa się ze mnie dźwięk, jakiego nigdy nie słyszałam—
"Astrid! Gdzie jesteś, kuzynko?"
Głos Sigrid rozbija tę chwilę jak pękający lód.
Erik odsuwa się tylko na tyle, by oprzeć czoło o moje. Oboje ciężko dyszymy, a jego dłoń wciąż jest w moich włosach.
"Po twoim ślubie," szepcze gorączkowo przy moich ustach, "wszystko się zmieni. Zapamiętaj to."
"Co masz na myśli?"
A potem znika, rozpływając się w cieniach tak szybko, że mogłam go sobie tylko wyobrazić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Astrid?" Głos Sigrid niesie się przez drzewa, już bliżej.
Zmuszam się do ruchu, wychodzę zza budynku gospodarczego, zanim zdoła mnie tu znaleźć. Moja rozdarta suknia wisi w strzępach, ale wygładzam ją najlepiej jak potrafię, ocierając łzy z policzków drżącymi palcami.
"A tu jesteś." Sigrid wyłania się spomiędzy drzew, latarnia kołysze się w jej dłoni. Jej spojrzenie zwęża się, gdy dostrzega mój roztrzęsiony stan. "Szukam cię wszędzie. Gdzie byłaś?"
"Potrzebowałam powietrza. Zaszyłam się za daleko i zgubiłam w ciemności."
Podchodzi bliżej, przygląda mi się. "Twoja matka bardzo się martwiła. Uciekłaś z uroczystości, a potem zniknęłaś…" Jej usta wyginają się w uśmiechu. "Jakie to dziwne."
"Miód był mocniejszy niż się spodziewałam."
"Wyglądasz na zdenerwowaną." Coś wiedzącego mignęło w jej wyrazie twarzy. "Nerwy przed ślubem? Panny młode często wszystko dramatyzują." Zawiesza głos, usta znów się wyginają. "Tyle rzeczy może pójść nie tak."
Moje dłonie zaciskają się w pięści. "Czego chcesz, Sigrid?"
"Czego chcę?" Śmieje się cicho, muzykalnie. "Chcę, żeby moja kuzynka była szczęśliwa. Żeby dostała w małżeństwie wszystko, na co zasługuje. Chociaż zastanawiam się, czy rozumiesz, co cię czeka. Bjorn jest... bardzo wymagający."
"Wygląda na to, że dobrze znasz oczekiwania Bjorna."
Jej uśmiech wyostrza się, gdy podchodzi bliżej. "Po prostu jestem uważna. W przeciwieństwie do niektórych, zauważam detale. Jak wojownicy szukają pocieszenia po wyprawach. Jak działa męski apetyt."
"I zawsze czekałaś w cieniu?"
"Nie w cieniu, kuzynko. Po prostu zajmuję strategiczne pozycje." Jej oczy błyszczą. "Ślub już za dwa dni. Wszystko postanowione. Twój ojciec dokonał wyboru. Bjorn także. A ty?"
Pytanie zawisa między nami jak trucizna.
"Dobranoc, Astrid." Odwraca się, potem rzuca spojrzenie przez ramię. "Spróbuj się wyspać. Chciałabyś przecież wyglądać jak najlepiej dla przyszłego męża."
Sposób, w jaki wypowiada „mąż”, sprawia, że przechodzą mnie dreszcze.
Powinnam ją uderzyć. Krzyknąć. Zrobić cokolwiek poza staniem i pozwalaniem, by wbiła nóż głębiej.
Zamiast tego odwracam się i odchodzę, podczas gdy jej cichy śmiech podąża za mną w ciemność.
* * *
Świt przychodzi szary i gorzki. Nie spałam, nie mogłam, gdy słowa Bjorna rozbrzmiewały mi w głowie, a pocałunek Erika płonął na ustach. Gdy blade światło przenika przez okno, wiem już, co muszę zrobić.
Muszę to powstrzymać.
Odnajduję ojca w komnacie narad, otoczonego doradcami, którzy debatowali o zapasach zboża i przygotowaniach do zimy.
Podnosi wzrok, gdy wchodzę, irytacja miga na jego twarzy na wieść o przerwaniu narady. "Astrid. To nie czas—"
"Wyjdźcie." Mój głos tnie powietrze mocniej, niż się czuję. "Natychmiast."
Doradcy wymieniają spojrzenia. Żuchwa ojca napina się, ale odprawia ich ostrym gestem. Drzwi zamykają się za nimi z głuchym hukiem, zostawiając nas w ciszy.
"O co chodzi?" żąda odpowiedzi.
Biorę wdech. Potem kolejny. Słowa więzną mi w gardle, ale zmuszam się, by je wypowiedzieć. "Odwołaj ślub."
Zastygł w bezruchu. "Co?"
"Odwołaj ślub z Bjornem. Proszę, ojcze." I opowiedziałam mu wszystko—o tym, jak przyłapałam Bjorna z Sigrid, z innymi. O okrutnych słowach. Jak mówił o mnie jak o przedmiocie, czymś do użycia i wyrzucenia.
O tym, jak planuje mnie złamać.
"On mnie nie kocha" — skończyłam, głos mi się łamie. — "To małżeństwo mnie zniszczy."
Ojciec słucha bez wyrazu twarzy. Gdy wreszcie milknę, bez tchu i drżąca, podchodzi do okna, ręce splecione za plecami.
"Skończyłaś?"
Chłód w jego głosie sprawia, że ściska mi się żołądek.
"Męskie apetyty są nieistotne dla sojuszy, Astrid." Nie odwraca się. "Zachowanie Bjorna nie jest niczym niezwykłym. Mężczyźni mają potrzeby. Twoja matka nauczyła się to akceptować. Ty też musisz."
"Ale on—"
"On co? Bierze kochanki?" Teraz się odwraca, oczy jak lód. "To nie są powody, by zrywać sojusz. Bjorn wciąż jest nieżonaty. Jest ambitny. Bezwzględny wiking. To czyni go użytecznym."
"Dla ciebie. Nie dla mnie."
"Jesteś moją córką. Twoja użyteczność jest moją użytecznością."
Podchodzi do biurka, już mnie odprawia.
"Ślub odbędzie się zgodnie z planem. Powinnaś być wdzięczna, że Bjorn w ogóle zgodził się ciebie poślubić. Przeklęta dziewczyna, która rozmawia z duchami, której wizje budzą niepokój w innych klanach. Myślisz, że mam niewyczerpane źródło zalotników, którzy chcieliby się z tobą związać?"
Słowa uderzają jak ciosy. Mój dar. To, co zawsze nosiłam w sobie z taką ostrożnością, nagle wykorzystane przeciwko mnie.
"Myślałam, że mówiłeś, że to błogosławieństwo…" szepczę.
"Mogłoby być," wraca do okna, głos bezbarwny. "Ale rzeczywistość jest taka, że twój dar czyni cię niepożądaną przez większość. Bjorn zgodził się go zignorować dla dobra sojuszu. Powinnaś być wdzięczna."
"Wdzięczna…" Słowo smakuje jak popiół. "Chcesz, żebym była wdzięczna za człowieka, który mnie skrzywdzi? Który widzi we mnie tylko klacz rozpłodową?"
"Chcę, byś wypełniła swój obowiązek!" Teraz w jego głosie jest żar, gniew przebija przez chłód. "To małżeństwo zabezpiecza nasze granice, wzmacnia klan, zapewnia przetrwanie naszego ludu w nadchodzących latach. Twoje szczęście to luksus, na który nas nie stać."
"To po co to wszystko?" Głos mi się łamie. "Po co mnie wychowywałeś? Po co uczyłeś mówić, myśleć, być kimś więcej niż—"
"By przygotować cię właśnie na to." Odwraca się do mnie całkowicie, i coś się w nim zmienia. Prawie łagodnieje. "Astrid. Jesteś moją córką i kocham cię. Ale miłość i przetrwanie to nie to samo. Twoja matka zrozumiała to, gdy wychodziła za mnie. Ty też musisz to pojąć."
"Mama?" Nadzieja rozbłyska, rozpaczliwa. "Czy ona wie—"
"Twoja matka zna swój obowiązek. Ty też się nauczysz." Łagodność znika. "Ślub odbędzie się za dwa dni. Będziesz się uśmiechać. Będziesz grać swoją rolę. I będziesz wdzięczna, że nasza rodzina zabezpieczyła twoją przyszłość."
Podchodzi do biurka, zaczyna przeglądać pergaminy. Dalsza rozmowa jest wykluczona.
"Ojcze, proszę—"
"Możesz odejść, Astrid."
Ostateczność w jego głosie łamie coś we mnie. Stoję tam, drżąc, czekając, aż podniesie wzrok, spojrzy na mnie, przypomni sobie, że jestem jego córką, zanim stanę się politycznym narzędziem.
Nie robi tego.
Więc jedyne, co mogę, to odwrócić się i odejść na nogach, które ledwo mnie niosą.
Cały gród wydaje się zbyt mały i duszny, gdy błądzę bez celu, ale wciąż słyszę w głowie słowa ojca.
Nogi niosą mnie ku skrajowi lasu, w stronę budynku gospodarczego. Zalewa mnie wspomnienie ramion Erika, pewnych i silnych.
Jego głos, obiecujący przemoc w mojej obronie. Żar jego pocałunku. To, jak trzymał mnie, jakby byłam cenna, a nie użyteczna.
Zanim się zorientuję, idę w stronę obozu Úlfheim. Ich namioty skupione są na zachodnim krańcu, ciemna skóra oznaczona wilczymi symbolami.
To niebezpieczne, głupie, zupełne przeciwieństwo tego, co powinna robić posłuszna panna młoda.
Ale nie czuję się już posłuszna.
Wojownicy podnoszą wzrok, gdy przechodzę. Niektórzy skiną głową na powitanie. Inni obserwują z drapieżnym zainteresowaniem. Moja odwaga słabnie, co ja tu robię?
"Kogoś szukasz, gołąbku?"
Odwracam się, by zobaczyć ogromnego wojownika blokującego mi drogę. Twarz poorana bliznami, blade oczy, uśmiech jak ostrze. Nie jest jak Erik—zbyt szeroki, zbyt jasny, zbyt okrutny w swoim spojrzeniu.
"Ja tylko—"
"Spacerujesz?" Podchodzi bliżej. "Niebezpieczny zwyczaj, kręcić się przy obozie wojowników. Nigdy nie wiesz, na jaką bestię trafisz."
Cofam się. "Powinnam iść."
"Powinnaś?" Kolejny krok, przyciska mnie do masztu namiotu. "Kilka dni przed ślubem grasz w cudzym terytorium? Co by powiedział twój narzeczony?"
Jego ręka sięga do mojej twarzy, już prawie—
"Dotkniesz jej, stracisz rękę."
Głos Erika przecina przestrzeń, gdy wyłania się z cienia, stając między nami.
"Tylko rozmawiam…" mówi bliznowaty wojownik, ale cofa się.
"Rozmawiaj gdzie indziej, Gunnar."
Wymieniają długie spojrzenie, jakaś cicha komunikacja między nimi. W końcu Gunnar wzrusza ramionami i znika w obozie, ale wcześniej rzuca mi jeszcze jedno spojrzenie, od którego przechodzą mnie ciarki.
Erik odwraca się do mnie, oczy w barwie burzowych chmur ciemnieją od troski. "Co ty tutaj robisz?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Głos Erika jest cichy, naglący, jego dłoń wciąż spoczywa na moim łokciu, odkąd odciągnął mnie od Gunnara. Otworzyłam usta, zamknęłam je, znów otworzyłam, ale nie wydobył się żaden dźwięk.
Co ja tu robię? Szukam nadziei? Ucieczki? Jego?
"Nie wiem," przyznaję w końcu.
Jest ubrany do podróży — skórzana zbroja, broń przypięta do pleców — ale jego burzowoszare oczy wpatrują się we mnie z taką intensywnością, że odbiera mi dech.
"Przyszłaś szukać mnie." To nie pytanie.
"J-ja…" Słowa plączą mi się w gardle. "T-tak."
Kciukiem gładzi miejsce mojego pulsu, wyczuwając, jak przyspiesza. "Chodź."
Nie czeka na odpowiedź, po prostu prowadzi mnie z dala od ciekawskich spojrzeń. Z dala od obozu i zabudowań, w stronę fiordu, gdzie łodzie rybackie skupione są jak śpiące ptaki.
Zatrzymujemy się przy szopie na łodzie — spatynowane drewno i lina pokryta solą, opuszczone na sezon. W środku jest ciemno i cicho. W powietrzu ciężko unosi się zapach morza.
"Powiedz mi." Erik puszcza mój nadgarstek, ale zostaje blisko. "Co sprawiło, że mnie szukałaś?"
Wylewam z siebie całą opowieść o tym, co wydarzyło się w sali strategicznej mojego ojca. Jak błagałam go, by odwołał ślub, opowiadałam o każdej okrutnej rzeczy, jaką uczynił Bjorn. Jak wszystko to zbył.
Gdy Erik się odzywa, jego głos jest niski i niebezpieczny. "Twój ojciec to głupiec."
"Jest jarlem. Robi to, co uważa za słuszne dla naszego ludu."
"Poświęca swoją córkę dla człowieka, który ją złamie." W jego tonie ledwie powstrzymywana furia. "To nie jest przywództwo. To tchórzostwo."
Coś we mnie pęka.
Ostatnia krucha nadzieja, że może ojciec miał rację. Że może tak właśnie każe obowiązek. Że może jestem samolubna, chcąc czegoś więcej.
Szloch wyrywa mi się z piersi. Potem kolejny. Erik przyciąga mnie do siebie, jedną dłonią obejmując tył mojej głowy, drugą mocno oplatając moją talię.
Płaczę wtulona w jego pierś — za iluzją miłości, za ojcem, który widzi we mnie tylko walutę, za dziewczyną, którą byłam, zanim zrozumiałam, co znaczy być córką w świecie sojuszy.
Trzyma mnie przez cały ten czas, pewnie i stabilnie, jego głos szemrze cicho w północnej mowie. Słów nie rozumiem, ale czuję je — pocieszenie oplecione gniewem w mojej obronie.
Stopniowo mój umysł się uspokaja, oddech się wyrównuje.
I zaczynam dostrzegać wszystko inne.
Solidne ciepło jego ciała przy moim. To, jak delikatnie jego dłoń sunie przez moje włosy. Jak jego serce bije mocno pod moim policzkiem. Zapach skóry, stali i czegoś dzikszego — wyłącznie jego.
Odsuwam się lekko, by spojrzeć mu w twarz.
Jego oczy pociemniały, źrenice rozszerzone. Szczęka zaciśnięta, jakby z trudem się powstrzymywał.
"Eriku," szepczę.
"Nie." Jego głos napięty. "Nie patrz na mnie w ten sposób."
"W jaki?"
"Jakbyś chciała czegoś, czego nie powinienem ci dać."
Serce wali mi jak szalone. To szaleństwo. Absolutne szaleństwo. Ale za dwa dni Bjorn zabierze to, co uważa za swoją własność. Złamie mnie, wykorzysta, nauczy mojego miejsca.
Chyba że… "Chcę, żebyś był moim pierwszym."
Te słowa wiszą między nami, ciężkie jak głazy. Erik nieruchomieje. "Astrid—"
"Zanim on zabierze to, na co nie zasłużył. Zanim stanę się naprawdę czyjąś własnością." Przyciskam się bliżej, czując, jak napina się pod moim dotykiem. "Pozwól mi na ten wybór. Pozwól mi wybrać ciebie ."
"Nie wiesz, o co prosisz."
Ale jego dłonie mocniej ściskają moją talię, zdradzając go.
"Doskonale wiem, o co proszę." Sięgam, muskając bliznę na jego brwi. "Proszę cię, byś dał mi coś, co będzie tylko moje. Tajemnicę, której on nigdy nie dotknie."
Łapie mój nadgarstek, ale mnie nie odpycha. "To mówi przez ciebie zemsta. Ból. Tak naprawdę nie chcesz—"
" Chcę ciebie." Prawda zaskakuje nas oboje. "Chciałam cię, odkąd zobaczyłam cię w sali mojego ojca. Odkąd znalazłeś mnie płaczącą i zaoferowałeś, że zabijesz dla mnie. Odkąd pocałowałeś mnie tak, jakby warto było spalić dla mnie świat."
Próbuje się roześmiać, zażartować, zbyć wszystko. "Mała wieszczko, nie myślisz trzeźwo—" Wspinam się na palce i całuję go, pochłaniając cokolwiek rozsądnego, co chciał powiedzieć.
Przez chwilę jest sparaliżowany.
Potem warczy coś, co brzmi jak poddanie, a jego panowanie nad sobą pęka.
Jego dłonie ujmują moją twarz, szukając wątpliwości, zawahania. Znajduje jedynie zaciętą determinację, gorączkowe pragnienie. Potem zaczyna mnie całować — najpierw powoli, jakby rozkoszował się czymś zakazanym. Ale ostrożność nie trwa długo.
Jego usta stają się głodne, żądne, a ja otwieram się dla niego z cichym westchnieniem.
Cofa mnie aż do ściany, jego ciało przyciska się do mojego. Jedna dłoń plącze się w moich włosach, ustawiając moją głowę, jak chce. Druga obejmuje moją talię, kciukiem gładząc moje żebra.
"Jesteś pewna?" Jego głos jest szorstki, desperacki. "Kiedy zacznę, nie będę mógł przestać. Po prostu nie będę mógł."
W odpowiedzi przyciągam go bliżej, pozwalając mu poczuć, jak całe moje ciało drży z tęsknoty. "Proszę…"
Wtedy jego dłonie są wszędzie. Szorstkie dłonie przesuwają się po delikatnej skórze, poznając każdy kształt, każdą krzywiznę, każdy punkt, przy którym wyginam się i wzdycham.
Jego usta podążają za nimi, gorące i zachłanne. Zostawiają ślady na mojej szyi, obojczyku, coraz niżej, aż drżę i pragnę, palce plączą się w jego ciemnych włosach.
"Taka piękna," warczy przy mojej skórze. "Taka cholernie doskonała."
Gdy ubrania zaczynają przeszkadzać, zrywa sznurowania z ledwie powstrzymywanym głodem. Moja suknia opada wokół stóp. Jego kamizelka i tunika podążają za nią.
Pierwszy dotyk skóry o skórę sprawia, że oboje jęczymy — on szorstki, pokryty bliznami, gdzie ja jestem gładka; twardy, gdzie ja miękka. Rozkłada swój płaszcz na starym żaglu, układa mnie na nim jak coś cennego, po czym przykrywa moje ciało swoim.
"Patrz na mnie," rozkazuje, głos chropawy jak żwir, ustawiając się między moimi udami. "Muszę cię widzieć, gdy sprawię, że będziesz moja."
Patrzę w jego burzowoszare oczy, gdy wchodzi we mnie, powoli i nieubłaganie. To rozciągnięcie pali, odbiera mi dech, ale jego kciuk odnajduje to wrażliwe miejsce, które sprawia, że widzę gwiazdy, zamieniając ból w rozkosz.
Zastyga, gdy jest cały we mnie, szczęka zaciśnięta z wysiłku, całe ciało drży.
"Bogowie," szepcze przy moich ustach. "Taka ciasna. Taka doskonała… Tylko moja."
Chcę, by to była prawda. Pragnę tego tak bardzo, że boli bardziej niż cokolwiek pomiędzy moimi udami.
"Ruszaj się," błagam, wbijając paznokcie w jego ramiona. "Proszę, Eriku—"
Spełnia moją prośbę, nadając rytm, który rozbija i składa mnie na nowo z każdym pchnięciem. Jego usta zawłaszczają moje, tłumiąc moje krzyki, gdy rozkłada mnie na części, szepcząc sprośne obietnice między pocałunkami.
Kiedy spełnienie spada na mnie jak burza, wgryzam się w jego ramię, by zagłuszyć krzyk. On podąża za mną z gardłowym wyjęciem mojego imienia, oddając się głęboko we mnie, znacząc mnie w sposób, o którym Bjorn nigdy się nie dowie.
Potem leżymy spleceni w przyćmionym świetle, pot stygnie na naszej skórze. Jego palce kreślą leniwe wzory na moim ramieniu — zaborczo, czule, jakby nie mógł przestać mnie dotykać.
"Za dwa dni poślubisz jego," mówi cicho, przerywając ciszę. "Ale tej nocy wybrałaś mnie. Pamiętaj o tym, gdy spróbuje cię sobie przywłaszczyć." Jego dłoń zaciska się mocniej na moim biodrze. "Twój pierwszy wybór to coś, czego on nie odbierze."
Prawie mu wtedy mówię — o wizjach, które mnie dręczyły przez miesiące.
O snach z jego twarzą, głosem nazywającym mnie 'moja miłość', o tym, jak mój dar próbował mi coś przekazać, czego nie rozumiałam aż do teraz.
Ale słowa grzęzną mi w gardle. Proroctwo wydaje się zbyt ciężkie na tę chwilę, zbyt groźne.
Zamiast tego odwracam się w jego ramionach i całuję go. Powoli, głęboko, pożegnanie z ostrzem niebezpiecznej nadziei.
Przesuń w górę, aby kontynuować