passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bloodwolf’s Bride - Rozdział #7 - autor itsvlada

The Bloodwolf’s Bride

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Głos Erika jest cichy, naglący, jego dłoń wciąż spoczywa na moim łokciu, odkąd odciągnął mnie od Gunnara. Otworzyłam usta, zamknęłam je, znów otworzyłam, ale nie wydobył się żaden dźwięk.

Co ja tu robię? Szukam nadziei? Ucieczki? Jego?

"Nie wiem," przyznaję w końcu.

Jest ubrany do podróży — skórzana zbroja, broń przypięta do pleców — ale jego burzowoszare oczy wpatrują się we mnie z taką intensywnością, że odbiera mi dech.

"Przyszłaś szukać mnie." To nie pytanie.

"J-ja…" Słowa plączą mi się w gardle. "T-tak."

Kciukiem gładzi miejsce mojego pulsu, wyczuwając, jak przyspiesza. "Chodź."

Nie czeka na odpowiedź, po prostu prowadzi mnie z dala od ciekawskich spojrzeń. Z dala od obozu i zabudowań, w stronę fiordu, gdzie łodzie rybackie skupione są jak śpiące ptaki.

Zatrzymujemy się przy szopie na łodzie — spatynowane drewno i lina pokryta solą, opuszczone na sezon. W środku jest ciemno i cicho. W powietrzu ciężko unosi się zapach morza.

"Powiedz mi." Erik puszcza mój nadgarstek, ale zostaje blisko. "Co sprawiło, że mnie szukałaś?"

Wylewam z siebie całą opowieść o tym, co wydarzyło się w sali strategicznej mojego ojca. Jak błagałam go, by odwołał ślub, opowiadałam o każdej okrutnej rzeczy, jaką uczynił Bjorn. Jak wszystko to zbył.

Gdy Erik się odzywa, jego głos jest niski i niebezpieczny. "Twój ojciec to głupiec."

"Jest jarlem. Robi to, co uważa za słuszne dla naszego ludu."

"Poświęca swoją córkę dla człowieka, który ją złamie." W jego tonie ledwie powstrzymywana furia. "To nie jest przywództwo. To tchórzostwo."

Coś we mnie pęka.

Ostatnia krucha nadzieja, że może ojciec miał rację. Że może tak właśnie każe obowiązek. Że może jestem samolubna, chcąc czegoś więcej.

Szloch wyrywa mi się z piersi. Potem kolejny. Erik przyciąga mnie do siebie, jedną dłonią obejmując tył mojej głowy, drugą mocno oplatając moją talię.

Płaczę wtulona w jego pierś — za iluzją miłości, za ojcem, który widzi we mnie tylko walutę, za dziewczyną, którą byłam, zanim zrozumiałam, co znaczy być córką w świecie sojuszy.

Trzyma mnie przez cały ten czas, pewnie i stabilnie, jego głos szemrze cicho w północnej mowie. Słów nie rozumiem, ale czuję je — pocieszenie oplecione gniewem w mojej obronie.

Stopniowo mój umysł się uspokaja, oddech się wyrównuje.

I zaczynam dostrzegać wszystko inne.

Solidne ciepło jego ciała przy moim. To, jak delikatnie jego dłoń sunie przez moje włosy. Jak jego serce bije mocno pod moim policzkiem. Zapach skóry, stali i czegoś dzikszego — wyłącznie jego.

Odsuwam się lekko, by spojrzeć mu w twarz.

Jego oczy pociemniały, źrenice rozszerzone. Szczęka zaciśnięta, jakby z trudem się powstrzymywał.

"Eriku," szepczę.

"Nie." Jego głos napięty. "Nie patrz na mnie w ten sposób."

"W jaki?"

"Jakbyś chciała czegoś, czego nie powinienem ci dać."

Serce wali mi jak szalone. To szaleństwo. Absolutne szaleństwo. Ale za dwa dni Bjorn zabierze to, co uważa za swoją własność. Złamie mnie, wykorzysta, nauczy mojego miejsca.

Chyba że… "Chcę, żebyś był moim pierwszym."

Te słowa wiszą między nami, ciężkie jak głazy. Erik nieruchomieje. "Astrid—"

"Zanim on zabierze to, na co nie zasłużył. Zanim stanę się naprawdę czyjąś własnością." Przyciskam się bliżej, czując, jak napina się pod moim dotykiem. "Pozwól mi na ten wybór. Pozwól mi wybrać ciebie ."

"Nie wiesz, o co prosisz."

Ale jego dłonie mocniej ściskają moją talię, zdradzając go.

"Doskonale wiem, o co proszę." Sięgam, muskając bliznę na jego brwi. "Proszę cię, byś dał mi coś, co będzie tylko moje. Tajemnicę, której on nigdy nie dotknie."

Łapie mój nadgarstek, ale mnie nie odpycha. "To mówi przez ciebie zemsta. Ból. Tak naprawdę nie chcesz—"

" Chcę ciebie." Prawda zaskakuje nas oboje. "Chciałam cię, odkąd zobaczyłam cię w sali mojego ojca. Odkąd znalazłeś mnie płaczącą i zaoferowałeś, że zabijesz dla mnie. Odkąd pocałowałeś mnie tak, jakby warto było spalić dla mnie świat."

Próbuje się roześmiać, zażartować, zbyć wszystko. "Mała wieszczko, nie myślisz trzeźwo—" Wspinam się na palce i całuję go, pochłaniając cokolwiek rozsądnego, co chciał powiedzieć.

Przez chwilę jest sparaliżowany.

Potem warczy coś, co brzmi jak poddanie, a jego panowanie nad sobą pęka.

Jego dłonie ujmują moją twarz, szukając wątpliwości, zawahania. Znajduje jedynie zaciętą determinację, gorączkowe pragnienie. Potem zaczyna mnie całować — najpierw powoli, jakby rozkoszował się czymś zakazanym. Ale ostrożność nie trwa długo.

Jego usta stają się głodne, żądne, a ja otwieram się dla niego z cichym westchnieniem.

Cofa mnie aż do ściany, jego ciało przyciska się do mojego. Jedna dłoń plącze się w moich włosach, ustawiając moją głowę, jak chce. Druga obejmuje moją talię, kciukiem gładząc moje żebra.

"Jesteś pewna?" Jego głos jest szorstki, desperacki. "Kiedy zacznę, nie będę mógł przestać. Po prostu nie będę mógł."

W odpowiedzi przyciągam go bliżej, pozwalając mu poczuć, jak całe moje ciało drży z tęsknoty. "Proszę…"

Wtedy jego dłonie są wszędzie. Szorstkie dłonie przesuwają się po delikatnej skórze, poznając każdy kształt, każdą krzywiznę, każdy punkt, przy którym wyginam się i wzdycham.

Jego usta podążają za nimi, gorące i zachłanne. Zostawiają ślady na mojej szyi, obojczyku, coraz niżej, aż drżę i pragnę, palce plączą się w jego ciemnych włosach.

"Taka piękna," warczy przy mojej skórze. "Taka cholernie doskonała."

Gdy ubrania zaczynają przeszkadzać, zrywa sznurowania z ledwie powstrzymywanym głodem. Moja suknia opada wokół stóp. Jego kamizelka i tunika podążają za nią.

Pierwszy dotyk skóry o skórę sprawia, że oboje jęczymy — on szorstki, pokryty bliznami, gdzie ja jestem gładka; twardy, gdzie ja miękka. Rozkłada swój płaszcz na starym żaglu, układa mnie na nim jak coś cennego, po czym przykrywa moje ciało swoim.

"Patrz na mnie," rozkazuje, głos chropawy jak żwir, ustawiając się między moimi udami. "Muszę cię widzieć, gdy sprawię, że będziesz moja."

Patrzę w jego burzowoszare oczy, gdy wchodzi we mnie, powoli i nieubłaganie. To rozciągnięcie pali, odbiera mi dech, ale jego kciuk odnajduje to wrażliwe miejsce, które sprawia, że widzę gwiazdy, zamieniając ból w rozkosz.

Zastyga, gdy jest cały we mnie, szczęka zaciśnięta z wysiłku, całe ciało drży.

"Bogowie," szepcze przy moich ustach. "Taka ciasna. Taka doskonała… Tylko moja."

Chcę, by to była prawda. Pragnę tego tak bardzo, że boli bardziej niż cokolwiek pomiędzy moimi udami.

"Ruszaj się," błagam, wbijając paznokcie w jego ramiona. "Proszę, Eriku—"

Spełnia moją prośbę, nadając rytm, który rozbija i składa mnie na nowo z każdym pchnięciem. Jego usta zawłaszczają moje, tłumiąc moje krzyki, gdy rozkłada mnie na części, szepcząc sprośne obietnice między pocałunkami.

Kiedy spełnienie spada na mnie jak burza, wgryzam się w jego ramię, by zagłuszyć krzyk. On podąża za mną z gardłowym wyjęciem mojego imienia, oddając się głęboko we mnie, znacząc mnie w sposób, o którym Bjorn nigdy się nie dowie.

Potem leżymy spleceni w przyćmionym świetle, pot stygnie na naszej skórze. Jego palce kreślą leniwe wzory na moim ramieniu — zaborczo, czule, jakby nie mógł przestać mnie dotykać.

"Za dwa dni poślubisz jego," mówi cicho, przerywając ciszę. "Ale tej nocy wybrałaś mnie. Pamiętaj o tym, gdy spróbuje cię sobie przywłaszczyć." Jego dłoń zaciska się mocniej na moim biodrze. "Twój pierwszy wybór to coś, czego on nie odbierze."

Prawie mu wtedy mówię — o wizjach, które mnie dręczyły przez miesiące.

O snach z jego twarzą, głosem nazywającym mnie 'moja miłość', o tym, jak mój dar próbował mi coś przekazać, czego nie rozumiałam aż do teraz.

Ale słowa grzęzną mi w gardle. Proroctwo wydaje się zbyt ciężkie na tę chwilę, zbyt groźne.

Zamiast tego odwracam się w jego ramionach i całuję go. Powoli, głęboko, pożegnanie z ostrzem niebezpiecznej nadziei.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Dni zlewają się ze sobą jak akwarele w deszczu. Przechodzę przez przygotowania do ślubu niczym duch w swojej własnej skórze.

Każda przymiarka, każde błogosławieństwo, każdy wyćwiczony uśmiech — wszystko to przypomina przygotowywanie zwłok do pogrzebu. Uśmiecham się, kiedy trzeba. Kiwam głową w odpowiednich momentach. Wypowiadam właściwe słowa o obowiązku, honorze i błogosławionych związkach.

Ale w środku płonę.

Tajemnica Erika żyje pod moją skórą — piętno, którego nikt inny nie widzi.

Wspomnienie o nim istnieje w moim ciele. Widmowe dotknięcia, które sprawiają, że drżę podczas przymiarek sukien. Słodki ból między udami, gdy chodzę, i siniaki ukryte pod koszulą, które naciskam, będąc sama, delektując się słodkim cierpieniem.

Dowód na to, że przez jedną doskonałą chwilę nie byłam własnością.

Byłam pożądana. Wybrana. Jego.

W nocy leżę bezsennie, odtwarzając każdą chwilę.

Szopa nad jeziorem. Powietrze przesycone solą. Jego dotyk — jednocześnie czcigodny i głodny. Sposób, w jaki wypowiadał moje imię — jakby znaczyło coś więcej. Ból, który stał się czymś innym, czymś, co uczyniło mnie jego w sposób, którego Bjorn nigdy nie zdoła pojąć.

Polityka uczyniła ze mnie transakcję. Erik uczynił mnie świętą.

Widuję go czasem za dnia. Po drugiej stronie sali biesiadnej podczas posiłków, jego ciemne włosy nie do pomylenia wśród północnych wojowników. Na placu ćwiczebnym, gdzie mężczyźni ćwiczą i przechwalają się, jego ruchy są płynne i śmiercionośne.

Raz nasze ścieżki krzyżują się przy spichlerzach i świat zawęża się tylko do nas dwojga. Chwyta moją dłoń na ułamek sekundy. Wystarczająco długo, by jego kciuk musnął moje kostki, by między nami zapłonęło ciepło jak od uderzenia krzesiwa.

A potem znika, wtapia się znów w cienie i obowiązki, a ja zostaję drżąca.

Każde spojrzenie to płomień. Każda skradziona chwila pali.

Sigrid obserwuje. Widzę jej bystre oczy śledzące każdy mój gest, każdy rumieniec wspinający się na szyję, gdy Erik jest blisko. Za każdym razem, gdy łapię oddech lub drży mi dłoń.

"Promieniejesz", zauważa Sigrid podczas porannego posiłku, jej głos słodki jak miód, lecz z jadem. "Małżeństwo musi ci już służyć."

Patrzę jej prosto w oczy. "Może to po prostu ulga. Wkrótce to wszystko się skończy."

Jej oczy zwężają się. Wie, że coś się zmieniło, ale nie potrafi tego nazwać. Dobrze. Niech się głowi, czemu już nie drżę na dźwięk imienia Bjorna.

Czemu już nie płaczę do snu. Czemu noszę tajemnice niczym zbroję.

Czeka, aż się złamię, aż dam jej broń. Aż potwierdzę cokolwiek, co wije się w jej jadowitym umyśle.

Nie potrafię się już tym przejmować.

Bjorn, co dziwne, staje się troskliwy, zmieniając się w idealnego narzeczonego — opiekuńczego, czarującego, przynoszącego podarki niczym ofiary dla bogini.

Srebrny grzebień wczoraj. Bursztynowe korale dziś rano. Każdy podarunek opatrzony czułymi słowami o naszej przyszłości, przeprosinami za to, że "był pochłonięty sprawami sojuszu" w ostatnich dniach.

Każdy prezent to publiczna deklaracja oddania, od której cierpnie mi skóra.

"Nie byłem narzeczonym, na jakiego zasługujesz," mówi podczas jednej z publicznych scen, wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. "Wybacz mi, moja miła. Gdy będziemy już po ślubie, wynagrodzę ci to."

Ale teraz widzę, jak jego oczy pozostają zimne. Puste, pozbawione prawdziwych uczuć.

To przedstawienie. Każde słowo, każdy gest wyreżyserowany dla widowni. Teraz to widzę — jak łatwo kłamie, jak gładko urok przykrywa okrucieństwo.

Próbuję go drażnić.

Rzucam aluzje o wojownikach szukających pocieszenia w kwaterach gości, o tym, że niektórzy mężczyźni nie panują nad apetytem nawet na dni przed ślubem. O tym, że wierność znaczy co innego dla różnych ludzi.

On się śmieje, klepie mnie po ramieniu jak dziecko, które powiedziało coś zabawnego. Jakby moje słowa były tylko paplaniną zdenerwowanej panny młodej.

"Masz w sobie tyle ognia, Astrid. Będę się nim cieszył, kiedy już zostaniesz moją żoną."

Nie wie, że go widziałam. Nie podejrzewa, że byłam świadkiem jego zdrady na własne oczy. Moje aluzje przelatują obok niego, bez znaczenia. W jego głowie jestem zbyt głupia, zbyt niewinna, zbyt bezsilna, by się liczyć.

Jutro przekona się, jak bardzo się mylił.

Matka przychodzi do mojej komnaty w noc przed ślubem.

Przynosi tradycyjną rozmowę z panną młodą — niezręczne rady dotyczące łoża małżeńskiego w chłodnych, rzeczowych słowach. Jak przetrwać. Jak zadowolić. Jak obowiązek staje się łatwiejszy, gdy przestaniesz oczekiwać czegoś więcej niż powinności.

"Pierwszy raz jest... trudny," mówi ostrożnie, palce składające i rozkładające materiał na kolanach. "Ale uczysz się znajdować satysfakcję gdzie indziej. W dzieciach. W prowadzeniu gospodarstwa. W swoim statusie."

"Czy to kiedyś staje się czymś więcej niż obowiązkiem?" pytam.

Wygląda na zaskoczoną. "Czym innym miałoby być?"

"Miłością. Pożądaniem. Wyborem."

"Astrid." Jej głos twardnieje. "To luksusy, na które nas nie stać. Bierzemy satysfakcję z bezpieczeństwa, z dzieci, z przetrwania. To wystarczy."

Ale to nie wystarczy. Nie, kiedy zaznałam, jak smakuje coś więcej.

Słucham, kiwając głową w odpowiednich momentach. Ale w środku wiem, jak bardzo się myli.

Jak to się zmienia, gdy pożądanie jest prawdziwe. Gdy ktoś dotyka cię tak, jakby chciał zapamiętać twoją duszę. Gdy ból staje się intymnością, a intymność wyborem.

Erik mi to pokazał. Dał mi ten dar, choć wiedział, że zostanę mu odebrana.

Matka bierze moją ciszę za strach. Ściska moją dłoń, oferując puste pocieszenia. "Z czasem będzie łatwiej, kochanie. Obiecuję."

Ale ja nie chcę łatwiej. Chcę tego, co miałam w tej szopie nad jeziorem — surowego i prawdziwego i mojego.

Odchodzi, przekonana, że spełniła swój obowiązek. Siedzę sama w półmroku i zastanawiam się, czy kiedykolwiek czuła to, co ja z Erikiem. Czy wybrała mojego ojca, czy po prostu przyjęła to, co jej wybrano.

W noc przed ślubem nie mogę zasnąć.

Stoję przy oknie, patrząc jak światło pochodni migocze w obozie Úlfheim. Północni wojownicy długo nie śpią, ich głosy niosą się po dziedzińcu w szorstkim śmiechu i pijackich pieśniach.

Czy Erik nie śpi? Czy myśli o mnie?

Czy żałuje tego, co zrobiliśmy, czy trzyma to w sercu tak święcie, jak ja?

Moja moc się odzywa — to znajome mrowienie u podstawy czaszki, znak, że wizja chce się przebić. Zamykam oczy, pozwalam jej nadejść.

Poszarpane obrazy uderzają we mnie: Smocze łodzie tnące mgłę. Erik nade mną, jego twarz wykrzywiona czymś pomiędzy wściekłością a żalem. Krew na białej tkaninie. Ogień pochłaniający drewno.

Jego głos szorstki przy moim uchu — 'Moja. Zawsze byłaś moja.'

Potem wszystko się rozprasza, zostawiając mnie zdyszaną.

Opieram czoło o zimną ramę okna, serce wali. Moja moc nigdy nie była jasna, nigdy nie dawała prostych odpowiedzi. Tylko fragmenty możliwych przyszłości splątane z obecnymi lękami.

Jutro zostanę żoną Bjorna. Zgodnie z prawem, choć nie z sercem.

Ceremonia zwiąże nas wobec świadków i bogów. Założę jego pierścień, będę spała w jego łóżku, nosiła jego nazwisko, a w końcu urodzę mu dzieci. Stanę się tym, czym ojciec chce, bym była — mostem pomiędzy klanami wikingów, łonem dla dziedziców, zamkniętą transakcją.

Ale dziś w nocy wciąż należę do siebie.

Dotykam ust, przypominając sobie pocałunek Erika. Sposób, w jaki mnie potem trzymał, zaborczy i czuły, jakby byłam czymś, co warto zatrzymać.

Składam w ciemności ciche przyrzeczenie:

Cokolwiek zniosę, cokolwiek Bjorn mi uczyni… Nawet jeśli odbierze mi nazwisko, ciało, przyszłość, nie odbierze mi tej nocy w szopie. Nie odbierze tego, co Erik mi dał, kiedy wyszeptał "moja" i uczynił z tego dar, a nie więzienie.

Jutro wszystko się zmieni. Naprawdę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Poranek mojego ślubu. Bjorn pojawia się, gdy moje druhny wplatają kwiaty w moje włosy.

— Moja piękna narzeczona — mówi ciepło, odgrywając oddanego oblubieńca. — Czy mogę mieć chwilę sam na sam z moją prawie-żoną?

Kobiety chichoczą i kłaniają się, zbierając swoje rzeczy. Utrzymuje uśmiech, dopóki drzwi się nie zamkną. Wtedy, niczym pękający lód na zamarzniętym jeziorze, jego twarz się zmienia.

— Jest w tobie coś innego. — Podchodzi bliżej, bada moją twarz tymi zimnymi, niebieskimi oczami, wyciągając rękę, palcami muskając moją szczękę. — Zmieniłaś się, Astrid. Przez te ostatnie dni coś się zmieniło. Nie patrzysz już na mnie tak samo.

Jego chwyt na moim podbródku lekko się zaciska, zmuszając mnie do spotkania jego spojrzenia.

Serce wali mi w piersi, ale nie spuszczam z niego wzroku.

— Obserwowałem cię. To, jak się wzdrygasz, gdy cię dotykam. Ten dystans w twoich oczach. Te drobne uwagi o wojownikach szukających pocieszenia.

Pochyla się bliżej, a ja czuję odór wina na jego oddechu, choć ledwo świta.

To jest ten moment. Chwila wyboru: milczenie albo prawda. — Wiem o Sigrid — mówię cicho. — O innych też.

Sztywnieje. — O kim mówisz?

— Widziałam cię. — Słowa wylewają się ze mnie jak trucizna. — Tamtej nocy. Moja kuzynka dosiadała cię jak pospolitą dziwkę, podczas gdy dwie inne kobiety czekały na swoją kolej. Słyszałam, jak nazywasz mnie oziębłą. Klaczą hodowlaną. Kimś do złamania.

Mój głos się podnosi, lata wyuczonej uległości pękają. Twarz mu ciemnieje purpurą.

— Przynajmniej teraz rozumiem, dlaczego Sigrid była taka pomocna przy przygotowaniach do ślubu — ciągnę, nie dbając już o konsekwencje, pijana wściekłością. — Może powinnam ją poprosić o wskazówki? Może nauczy mnie tego, co robiła językiem, że jęczałeś jak—

Jego dłoń wystrzeliwuje, zaciska mi się na gardle, z impetem przygważdża mnie do ściany. Tym razem to nie wyrachowana groźba, lecz prawdziwa furia, że został podważony.

Szarpię się, ale tylko zaciska palce mocniej.

— Pozwól, że wyjaśnię ci, jak będzie wyglądało nasze małżeństwo, skoro wydajesz się zdezorientowana. Będziesz mi posłuszna we wszystkim. Urodzisz mi dziedziców bez skarg. Będziesz prowadziła mój dom i ogrzewała moje łoże, kiedy będę tego pragnął.

— Mówiłeś, że mnie kochasz — udaje mi się wyszeptać.

— Powiedziałem, co było konieczne. — Kciukiem przyciska mi puls. — Byłaś najcenniejszą narzeczoną — córką Ragnara, obdarzoną darem, piękną na pokaz. Trofeum, by umocnić mój status. Miłość?

Pochyla się tak blisko, że czuję na sobie oddech z zeszłej nocy.

— Miłość jest dla pasterzy i bajkopisarzy.

Wolną ręką sunie po moim ciele, zaborczo i chłodno. — Dziś w nocy nauczę cię twojego miejsca. Początkowo będziesz się bronić — zawsze tak robią. Ale rano zrozumiesz. Będziesz błagać o łagodność, której nie dam. Nauczysz się, że uległość boli mniej niż opór.

Próbuję się wyrwać, lecz on mocniej przygważdża mnie do kamienia.

— Każdej nocy — ciągnie, głos zniża się do czegoś gorszego niż wrzask. — Będę brał to, co moje. A w końcu złamiesz się tak całkowicie, że uznasz, iż tego chcesz. Przekonasz samą siebie, że to miłość, byleby przetrwać.

Żółć podchodzi mi do gardła. To przyszłość rozlewająca się przede mną jak rozlana tusz.

— Odegraj swoją rolę perfekcyjnie podczas ceremonii — mówi, wreszcie mnie puszczając. — Uśmiechaj się. Rumień się. Udawaj chętną pannę młodą. Jeśli mnie zawstydzisz, dzisiejsza noc będzie dla ciebie lekcją w sposób, którego nie możesz sobie wyobrazić.

Zostawia mnie dyszącą przy ścianie. Drzwi zamykają się za nim, a ja osuwam się w dół, trzęsąc się. Z mdłością. Ślady na mojej szyi pulsują przy każdym uderzeniu serca.

To do tego sprzedał mnie ojciec.

* * *

Ceremonia rozgrywa się niczym koszmar przystrojony w kwiaty.

Stoję przed gothim w białym jedwabiu, który wydaje się całunem pogrzebowym. Bjorn obok mnie gra oddanego pana młodego — czułe gesty, miękkie uśmiechy, każdy ruch wyreżyserowany dla publiczności.

Ojciec promienieje dumą po udanym targu. Matka ociera łzy, w które zapewne wierzy.

Słowa przysięgi oblewają mnie jak lodowata woda. Każda obietnica to kolejna krata mojej klatki.

— Czy ty, Astrid Ragnardóttir, bierzesz tego mężczyznę za męża, by go czcić i być posłuszną, rodzić mu dzieci i strzec jego ogniska?

— Tak — kłamię.

Słowa smakują jak popiół.

Uczta wybucha wokół nas. Muzyka, śmiech, niekończące się toasty. Bjorn odgrywa swoją rolę doskonale—dotyka mojej dłoni, szepcze słodkie kłamstwa dla świadków. Jego oczy obiecują przemoc.

Umieram w środku z każdym uśmiechem. Z każdym udawaniem, że to coś więcej niż klatka.

Gothi unosi ręce do ostatniego błogosławieństwa, które przypieczętuje nas przed bogami i prawem. „Na mocy danej mi wzywam—”

Drzwi do sali eksplodują do środka.

Wojownicy z Úlfheim wlewają się jak czarna fala, z bronią w dłoniach, poruszając się z precyzją zaplanowanego ataku. Kobiety krzyczą. Mężczyźni rzucają się po broń. Stoły przewracają się, miód i krew mieszają się na podłodze.

Dłoń Bjorna zaciska się na moim nadgarstku. „Stój za mną—”

Ale północni wojownicy poruszają się z precyzją, rozcinając obrońców jak ostrze ciało. Przyszli tu po coś konkretnego.

Wysoki, szerokoramienny wojownik kroczy na środek. Gunnar.

„Jarlu Ragnarze,” jego głos przecina chaos. „Przyszliśmy odebrać to, co zostało obiecane.”

„Jak śmiesz!” Ojciec zrywa się na nogi. „To uczta weselna! Ziemia święta!”

„Święta?” Gunnar się śmieje. „Tak jak przysięga, którą złożyłeś naszemu poprzedniemu jarlowi? Ta, w której obiecałeś mu swoją córkę ponad dwa lata temu?”

Sala cichnie. Wszystkie oczy zwracają się na mojego ojca.

„Ta umowa umarła razem z waszym jarlem,” mówi ojciec, ale jego głos drży.

„Przysięgi nie umierają z ludźmi,” odpowiada Gunnar. „Przechodzą na następców. A nowy jarl Úlfheim przybył odebrać swoją narzeczoną—tę, którą sprzedałeś Bjornheimowi, choć już wcześniej ją nam obiecałeś.”

„Zawarłem lepszą umowę—”

„Zrobiłeś z siebie krzywoprzysięzcę.” Ludzie Gunnara rozpraszają się, kontrolując wyjścia. „Dziewczyna idzie z nami. Zapłata za twoją hańbę i by zapobiec sojuszowi, który zagraża granicom Úlfheim.”

Bjorn dobywa miecza. „To moja żona!”

„Błogosławieństwo nie zostało dokończone,” zauważa spokojnie Gunnar. „Ona nie jest niczyją żoną.”

To, co następuje, jest szybkie i brutalne. Wojownicy z Úlfheim są gotowi; nasi są pijani i rozproszeni. Przecinają opór jak wiatr łan zboża.

Ktoś chwyta mnie—ciągnie w stronę drzwi, podczas gdy ojciec krzyczy o wojnach i konsekwencjach. Ostatnie, co widzę, to Bjorn klęczący, z ostrzem Gunnara przy gardle, wściekłość i upokorzenie wykrzywiające jego piękne rysy w coś potwornego.

Pakują mnie na statek z głową smoka na dziobie. Zostaję na pokładzie, ślubna suknia przesiąknięta solą i zniszczona, patrząc jak mój dom płonie z wikińską skutecznością.

Mężczyzna prowadzi mnie na rufę, gdzie postać stoi w cieniu, obserwując płomienie.

„Przyprowadziłem ją, jak rozkazałeś, jarlu Grimssonie,” ogłasza uroczyście Gunnar.

Postać odwraca się, a świat wywraca się do góry nogami.

Burzowoszare oczy spotykają moje, na ustach błąka się lekki uśmiech. Te same dłonie, które trzymały mnie w łodzi, teraz noszą pierścienie władzy. Ten sam głos, który szeptał moje imię jak modlitwę, teraz brzmi rozkazem.

„Witaj, mała wieszczko,” mówi łagodnie Erik. „Mówiłem ci, że wszystko się zmieni po twoim ślubie. Po prostu nie sprecyzowałem, że to ja będę tym, który to zmieni.”

Zrozumienie uderza mnie z całą siłą.

Nie tylko wojownik. Jarl. Krwawy Wilk.

Wściekłość zapala się w mojej piersi—biało-gorąca i oślepiająca. Zdrada uderza jak fizyczny cios. Uderzam go w twarz z całą siłą, czuję, jak jego głowa odskakuje na bok, a ślad mojej dłoni płonie na jego policzku.

„Jesteś Krwawym Wilkiem.” Pluję to imię jak przekleństwo. „Jesteś potworem—”

Łapie moje nadgarstki, gdy zamachuję się ponownie, przyciągając mnie do siebie z kontrolowaną siłą. Wokół nas jego ludzie nagle znajdują sobie inne zajęcia.

„Jestem mężczyzną, któremu obiecano oblubienicę, a ją skradziono.” Jego oczy nie spuszczają z moich wzroku, gdy jego dłoń zsuwa się na moją talię. „Zawsze byłaś moja. Zabrano mi cię, zanim się poznaliśmy. Po prostu przybyłem odebrać to, co sami bogowie przeznaczyli.”

„Porywając mnie?” Szarpię się w jego uścisku. „Atakując mój dom?”

„Ratując cię przed człowiekiem, który by cię złamał.” Jego szczęka się zaciska. „Widziałem ślady na twojej szyi, Astrid. Wiem, co Bjorn ci dziś rano obiecał.”

Słowa odbierają mi oddech.

On wie. Jakoś wie.

„Różnica między mną a Bjornem?” Spycha mnie do relingu statku, tak blisko, że czuję jego ciepło. „Sprawię, że sama będziesz chciała zostać.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bloodwolf’s Bride

The Bloodwolf’s Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa