"Astrid?" Głos Sigrid niesie się przez drzewa, już bliżej.
Zmuszam się do ruchu, wychodzę zza budynku gospodarczego, zanim zdoła mnie tu znaleźć. Moja rozdarta suknia wisi w strzępach, ale wygładzam ją najlepiej jak potrafię, ocierając łzy z policzków drżącymi palcami.
"A tu jesteś." Sigrid wyłania się spomiędzy drzew, latarnia kołysze się w jej dłoni. Jej spojrzenie zwęża się, gdy dostrzega mój roztrzęsiony stan. "Szukam cię wszędzie. Gdzie byłaś?"
"Potrzebowałam powietrza. Zaszyłam się za daleko i zgubiłam w ciemności."
Podchodzi bliżej, przygląda mi się. "Twoja matka bardzo się martwiła. Uciekłaś z uroczystości, a potem zniknęłaś…" Jej usta wyginają się w uśmiechu. "Jakie to dziwne."
"Miód był mocniejszy niż się spodziewałam."
"Wyglądasz na zdenerwowaną." Coś wiedzącego mignęło w jej wyrazie twarzy. "Nerwy przed ślubem? Panny młode często wszystko dramatyzują." Zawiesza głos, usta znów się wyginają. "Tyle rzeczy może pójść nie tak."
Moje dłonie zaciskają się w pięści. "Czego chcesz, Sigrid?"
"Czego chcę?" Śmieje się cicho, muzykalnie. "Chcę, żeby moja kuzynka była szczęśliwa. Żeby dostała w małżeństwie wszystko, na co zasługuje. Chociaż zastanawiam się, czy rozumiesz, co cię czeka. Bjorn jest... bardzo wymagający."
"Wygląda na to, że dobrze znasz oczekiwania Bjorna."
Jej uśmiech wyostrza się, gdy podchodzi bliżej. "Po prostu jestem uważna. W przeciwieństwie do niektórych, zauważam detale. Jak wojownicy szukają pocieszenia po wyprawach. Jak działa męski apetyt."
"I zawsze czekałaś w cieniu?"
"Nie w cieniu, kuzynko. Po prostu zajmuję strategiczne pozycje." Jej oczy błyszczą. "Ślub już za dwa dni. Wszystko postanowione. Twój ojciec dokonał wyboru. Bjorn także. A ty?"
Pytanie zawisa między nami jak trucizna.
"Dobranoc, Astrid." Odwraca się, potem rzuca spojrzenie przez ramię. "Spróbuj się wyspać. Chciałabyś przecież wyglądać jak najlepiej dla przyszłego męża."
Sposób, w jaki wypowiada „mąż”, sprawia, że przechodzą mnie dreszcze.
Powinnam ją uderzyć. Krzyknąć. Zrobić cokolwiek poza staniem i pozwalaniem, by wbiła nóż głębiej.
Zamiast tego odwracam się i odchodzę, podczas gdy jej cichy śmiech podąża za mną w ciemność.
* * *
Świt przychodzi szary i gorzki. Nie spałam, nie mogłam, gdy słowa Bjorna rozbrzmiewały mi w głowie, a pocałunek Erika płonął na ustach. Gdy blade światło przenika przez okno, wiem już, co muszę zrobić.
Muszę to powstrzymać.
Odnajduję ojca w komnacie narad, otoczonego doradcami, którzy debatowali o zapasach zboża i przygotowaniach do zimy.
Podnosi wzrok, gdy wchodzę, irytacja miga na jego twarzy na wieść o przerwaniu narady. "Astrid. To nie czas—"
"Wyjdźcie." Mój głos tnie powietrze mocniej, niż się czuję. "Natychmiast."
Doradcy wymieniają spojrzenia. Żuchwa ojca napina się, ale odprawia ich ostrym gestem. Drzwi zamykają się za nimi z głuchym hukiem, zostawiając nas w ciszy.
"O co chodzi?" żąda odpowiedzi.
Biorę wdech. Potem kolejny. Słowa więzną mi w gardle, ale zmuszam się, by je wypowiedzieć. "Odwołaj ślub."
Zastygł w bezruchu. "Co?"
"Odwołaj ślub z Bjornem. Proszę, ojcze." I opowiedziałam mu wszystko—o tym, jak przyłapałam Bjorna z Sigrid, z innymi. O okrutnych słowach. Jak mówił o mnie jak o przedmiocie, czymś do użycia i wyrzucenia.
O tym, jak planuje mnie złamać.
"On mnie nie kocha" — skończyłam, głos mi się łamie. — "To małżeństwo mnie zniszczy."
Ojciec słucha bez wyrazu twarzy. Gdy wreszcie milknę, bez tchu i drżąca, podchodzi do okna, ręce splecione za plecami.
"Skończyłaś?"
Chłód w jego głosie sprawia, że ściska mi się żołądek.
"Męskie apetyty są nieistotne dla sojuszy, Astrid." Nie odwraca się. "Zachowanie Bjorna nie jest niczym niezwykłym. Mężczyźni mają potrzeby. Twoja matka nauczyła się to akceptować. Ty też musisz."
"Ale on—"
"On co? Bierze kochanki?" Teraz się odwraca, oczy jak lód. "To nie są powody, by zrywać sojusz. Bjorn wciąż jest nieżonaty. Jest ambitny. Bezwzględny wiking. To czyni go użytecznym."
"Dla ciebie. Nie dla mnie."
"Jesteś moją córką. Twoja użyteczność jest moją użytecznością."
Podchodzi do biurka, już mnie odprawia.
"Ślub odbędzie się zgodnie z planem. Powinnaś być wdzięczna, że Bjorn w ogóle zgodził się ciebie poślubić. Przeklęta dziewczyna, która rozmawia z duchami, której wizje budzą niepokój w innych klanach. Myślisz, że mam niewyczerpane źródło zalotników, którzy chcieliby się z tobą związać?"
Słowa uderzają jak ciosy. Mój dar. To, co zawsze nosiłam w sobie z taką ostrożnością, nagle wykorzystane przeciwko mnie.
"Myślałam, że mówiłeś, że to błogosławieństwo…" szepczę.
"Mogłoby być," wraca do okna, głos bezbarwny. "Ale rzeczywistość jest taka, że twój dar czyni cię niepożądaną przez większość. Bjorn zgodził się go zignorować dla dobra sojuszu. Powinnaś być wdzięczna."
"Wdzięczna…" Słowo smakuje jak popiół. "Chcesz, żebym była wdzięczna za człowieka, który mnie skrzywdzi? Który widzi we mnie tylko klacz rozpłodową?"
"Chcę, byś wypełniła swój obowiązek!" Teraz w jego głosie jest żar, gniew przebija przez chłód. "To małżeństwo zabezpiecza nasze granice, wzmacnia klan, zapewnia przetrwanie naszego ludu w nadchodzących latach. Twoje szczęście to luksus, na który nas nie stać."
"To po co to wszystko?" Głos mi się łamie. "Po co mnie wychowywałeś? Po co uczyłeś mówić, myśleć, być kimś więcej niż—"
"By przygotować cię właśnie na to." Odwraca się do mnie całkowicie, i coś się w nim zmienia. Prawie łagodnieje. "Astrid. Jesteś moją córką i kocham cię. Ale miłość i przetrwanie to nie to samo. Twoja matka zrozumiała to, gdy wychodziła za mnie. Ty też musisz to pojąć."
"Mama?" Nadzieja rozbłyska, rozpaczliwa. "Czy ona wie—"
"Twoja matka zna swój obowiązek. Ty też się nauczysz." Łagodność znika. "Ślub odbędzie się za dwa dni. Będziesz się uśmiechać. Będziesz grać swoją rolę. I będziesz wdzięczna, że nasza rodzina zabezpieczyła twoją przyszłość."
Podchodzi do biurka, zaczyna przeglądać pergaminy. Dalsza rozmowa jest wykluczona.
"Ojcze, proszę—"
"Możesz odejść, Astrid."
Ostateczność w jego głosie łamie coś we mnie. Stoję tam, drżąc, czekając, aż podniesie wzrok, spojrzy na mnie, przypomni sobie, że jestem jego córką, zanim stanę się politycznym narzędziem.
Nie robi tego.
Więc jedyne, co mogę, to odwrócić się i odejść na nogach, które ledwo mnie niosą.
Cały gród wydaje się zbyt mały i duszny, gdy błądzę bez celu, ale wciąż słyszę w głowie słowa ojca.
Nogi niosą mnie ku skrajowi lasu, w stronę budynku gospodarczego. Zalewa mnie wspomnienie ramion Erika, pewnych i silnych.
Jego głos, obiecujący przemoc w mojej obronie. Żar jego pocałunku. To, jak trzymał mnie, jakby byłam cenna, a nie użyteczna.
Zanim się zorientuję, idę w stronę obozu Úlfheim. Ich namioty skupione są na zachodnim krańcu, ciemna skóra oznaczona wilczymi symbolami.
To niebezpieczne, głupie, zupełne przeciwieństwo tego, co powinna robić posłuszna panna młoda.
Ale nie czuję się już posłuszna.
Wojownicy podnoszą wzrok, gdy przechodzę. Niektórzy skiną głową na powitanie. Inni obserwują z drapieżnym zainteresowaniem. Moja odwaga słabnie, co ja tu robię?
"Kogoś szukasz, gołąbku?"
Odwracam się, by zobaczyć ogromnego wojownika blokującego mi drogę. Twarz poorana bliznami, blade oczy, uśmiech jak ostrze. Nie jest jak Erik—zbyt szeroki, zbyt jasny, zbyt okrutny w swoim spojrzeniu.
"Ja tylko—"
"Spacerujesz?" Podchodzi bliżej. "Niebezpieczny zwyczaj, kręcić się przy obozie wojowników. Nigdy nie wiesz, na jaką bestię trafisz."
Cofam się. "Powinnam iść."
"Powinnaś?" Kolejny krok, przyciska mnie do masztu namiotu. "Kilka dni przed ślubem grasz w cudzym terytorium? Co by powiedział twój narzeczony?"
Jego ręka sięga do mojej twarzy, już prawie—
"Dotkniesz jej, stracisz rękę."
Głos Erika przecina przestrzeń, gdy wyłania się z cienia, stając między nami.
"Tylko rozmawiam…" mówi bliznowaty wojownik, ale cofa się.
"Rozmawiaj gdzie indziej, Gunnar."
Wymieniają długie spojrzenie, jakaś cicha komunikacja między nimi. W końcu Gunnar wzrusza ramionami i znika w obozie, ale wcześniej rzuca mi jeszcze jedno spojrzenie, od którego przechodzą mnie ciarki.
Erik odwraca się do mnie, oczy w barwie burzowych chmur ciemnieją od troski. "Co ty tutaj robisz?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Głos Erika jest cichy, naglący, jego dłoń wciąż spoczywa na moim łokciu, odkąd odciągnął mnie od Gunnara. Otworzyłam usta, zamknęłam je, znów otworzyłam, ale nie wydobył się żaden dźwięk.
Co ja tu robię? Szukam nadziei? Ucieczki? Jego?
"Nie wiem," przyznaję w końcu.
Jest ubrany do podróży — skórzana zbroja, broń przypięta do pleców — ale jego burzowoszare oczy wpatrują się we mnie z taką intensywnością, że odbiera mi dech.
"Przyszłaś szukać mnie." To nie pytanie.
"J-ja…" Słowa plączą mi się w gardle. "T-tak."
Kciukiem gładzi miejsce mojego pulsu, wyczuwając, jak przyspiesza. "Chodź."
Nie czeka na odpowiedź, po prostu prowadzi mnie z dala od ciekawskich spojrzeń. Z dala od obozu i zabudowań, w stronę fiordu, gdzie łodzie rybackie skupione są jak śpiące ptaki.
Zatrzymujemy się przy szopie na łodzie — spatynowane drewno i lina pokryta solą, opuszczone na sezon. W środku jest ciemno i cicho. W powietrzu ciężko unosi się zapach morza.
"Powiedz mi." Erik puszcza mój nadgarstek, ale zostaje blisko. "Co sprawiło, że mnie szukałaś?"
Wylewam z siebie całą opowieść o tym, co wydarzyło się w sali strategicznej mojego ojca. Jak błagałam go, by odwołał ślub, opowiadałam o każdej okrutnej rzeczy, jaką uczynił Bjorn. Jak wszystko to zbył.
Gdy Erik się odzywa, jego głos jest niski i niebezpieczny. "Twój ojciec to głupiec."
"Jest jarlem. Robi to, co uważa za słuszne dla naszego ludu."
"Poświęca swoją córkę dla człowieka, który ją złamie." W jego tonie ledwie powstrzymywana furia. "To nie jest przywództwo. To tchórzostwo."
Coś we mnie pęka.
Ostatnia krucha nadzieja, że może ojciec miał rację. Że może tak właśnie każe obowiązek. Że może jestem samolubna, chcąc czegoś więcej.
Szloch wyrywa mi się z piersi. Potem kolejny. Erik przyciąga mnie do siebie, jedną dłonią obejmując tył mojej głowy, drugą mocno oplatając moją talię.
Płaczę wtulona w jego pierś — za iluzją miłości, za ojcem, który widzi we mnie tylko walutę, za dziewczyną, którą byłam, zanim zrozumiałam, co znaczy być córką w świecie sojuszy.
Trzyma mnie przez cały ten czas, pewnie i stabilnie, jego głos szemrze cicho w północnej mowie. Słów nie rozumiem, ale czuję je — pocieszenie oplecione gniewem w mojej obronie.
Stopniowo mój umysł się uspokaja, oddech się wyrównuje.
I zaczynam dostrzegać wszystko inne.
Solidne ciepło jego ciała przy moim. To, jak delikatnie jego dłoń sunie przez moje włosy. Jak jego serce bije mocno pod moim policzkiem. Zapach skóry, stali i czegoś dzikszego — wyłącznie jego.
Odsuwam się lekko, by spojrzeć mu w twarz.
Jego oczy pociemniały, źrenice rozszerzone. Szczęka zaciśnięta, jakby z trudem się powstrzymywał.
"Eriku," szepczę.
"Nie." Jego głos napięty. "Nie patrz na mnie w ten sposób."
"W jaki?"
"Jakbyś chciała czegoś, czego nie powinienem ci dać."
Serce wali mi jak szalone. To szaleństwo. Absolutne szaleństwo. Ale za dwa dni Bjorn zabierze to, co uważa za swoją własność. Złamie mnie, wykorzysta, nauczy mojego miejsca.
Chyba że… "Chcę, żebyś był moim pierwszym."
Te słowa wiszą między nami, ciężkie jak głazy. Erik nieruchomieje. "Astrid—"
"Zanim on zabierze to, na co nie zasłużył. Zanim stanę się naprawdę czyjąś własnością." Przyciskam się bliżej, czując, jak napina się pod moim dotykiem. "Pozwól mi na ten wybór. Pozwól mi wybrać ciebie ."
"Nie wiesz, o co prosisz."
Ale jego dłonie mocniej ściskają moją talię, zdradzając go.
"Doskonale wiem, o co proszę." Sięgam, muskając bliznę na jego brwi. "Proszę cię, byś dał mi coś, co będzie tylko moje. Tajemnicę, której on nigdy nie dotknie."
Łapie mój nadgarstek, ale mnie nie odpycha. "To mówi przez ciebie zemsta. Ból. Tak naprawdę nie chcesz—"
" Chcę ciebie." Prawda zaskakuje nas oboje. "Chciałam cię, odkąd zobaczyłam cię w sali mojego ojca. Odkąd znalazłeś mnie płaczącą i zaoferowałeś, że zabijesz dla mnie. Odkąd pocałowałeś mnie tak, jakby warto było spalić dla mnie świat."
Próbuje się roześmiać, zażartować, zbyć wszystko. "Mała wieszczko, nie myślisz trzeźwo—" Wspinam się na palce i całuję go, pochłaniając cokolwiek rozsądnego, co chciał powiedzieć.
Przez chwilę jest sparaliżowany.
Potem warczy coś, co brzmi jak poddanie, a jego panowanie nad sobą pęka.
Jego dłonie ujmują moją twarz, szukając wątpliwości, zawahania. Znajduje jedynie zaciętą determinację, gorączkowe pragnienie. Potem zaczyna mnie całować — najpierw powoli, jakby rozkoszował się czymś zakazanym. Ale ostrożność nie trwa długo.
Jego usta stają się głodne, żądne, a ja otwieram się dla niego z cichym westchnieniem.
Cofa mnie aż do ściany, jego ciało przyciska się do mojego. Jedna dłoń plącze się w moich włosach, ustawiając moją głowę, jak chce. Druga obejmuje moją talię, kciukiem gładząc moje żebra.
"Jesteś pewna?" Jego głos jest szorstki, desperacki. "Kiedy zacznę, nie będę mógł przestać. Po prostu nie będę mógł."
W odpowiedzi przyciągam go bliżej, pozwalając mu poczuć, jak całe moje ciało drży z tęsknoty. "Proszę…"
Wtedy jego dłonie są wszędzie. Szorstkie dłonie przesuwają się po delikatnej skórze, poznając każdy kształt, każdą krzywiznę, każdy punkt, przy którym wyginam się i wzdycham.
Jego usta podążają za nimi, gorące i zachłanne. Zostawiają ślady na mojej szyi, obojczyku, coraz niżej, aż drżę i pragnę, palce plączą się w jego ciemnych włosach.
"Taka piękna," warczy przy mojej skórze. "Taka cholernie doskonała."
Gdy ubrania zaczynają przeszkadzać, zrywa sznurowania z ledwie powstrzymywanym głodem. Moja suknia opada wokół stóp. Jego kamizelka i tunika podążają za nią.
Pierwszy dotyk skóry o skórę sprawia, że oboje jęczymy — on szorstki, pokryty bliznami, gdzie ja jestem gładka; twardy, gdzie ja miękka. Rozkłada swój płaszcz na starym żaglu, układa mnie na nim jak coś cennego, po czym przykrywa moje ciało swoim.
"Patrz na mnie," rozkazuje, głos chropawy jak żwir, ustawiając się między moimi udami. "Muszę cię widzieć, gdy sprawię, że będziesz moja."
Patrzę w jego burzowoszare oczy, gdy wchodzi we mnie, powoli i nieubłaganie. To rozciągnięcie pali, odbiera mi dech, ale jego kciuk odnajduje to wrażliwe miejsce, które sprawia, że widzę gwiazdy, zamieniając ból w rozkosz.
Zastyga, gdy jest cały we mnie, szczęka zaciśnięta z wysiłku, całe ciało drży.
"Bogowie," szepcze przy moich ustach. "Taka ciasna. Taka doskonała… Tylko moja."
Chcę, by to była prawda. Pragnę tego tak bardzo, że boli bardziej niż cokolwiek pomiędzy moimi udami.
"Ruszaj się," błagam, wbijając paznokcie w jego ramiona. "Proszę, Eriku—"
Spełnia moją prośbę, nadając rytm, który rozbija i składa mnie na nowo z każdym pchnięciem. Jego usta zawłaszczają moje, tłumiąc moje krzyki, gdy rozkłada mnie na części, szepcząc sprośne obietnice między pocałunkami.
Kiedy spełnienie spada na mnie jak burza, wgryzam się w jego ramię, by zagłuszyć krzyk. On podąża za mną z gardłowym wyjęciem mojego imienia, oddając się głęboko we mnie, znacząc mnie w sposób, o którym Bjorn nigdy się nie dowie.
Potem leżymy spleceni w przyćmionym świetle, pot stygnie na naszej skórze. Jego palce kreślą leniwe wzory na moim ramieniu — zaborczo, czule, jakby nie mógł przestać mnie dotykać.
"Za dwa dni poślubisz jego," mówi cicho, przerywając ciszę. "Ale tej nocy wybrałaś mnie. Pamiętaj o tym, gdy spróbuje cię sobie przywłaszczyć." Jego dłoń zaciska się mocniej na moim biodrze. "Twój pierwszy wybór to coś, czego on nie odbierze."
Prawie mu wtedy mówię — o wizjach, które mnie dręczyły przez miesiące.
O snach z jego twarzą, głosem nazywającym mnie 'moja miłość', o tym, jak mój dar próbował mi coś przekazać, czego nie rozumiałam aż do teraz.
Ale słowa grzęzną mi w gardle. Proroctwo wydaje się zbyt ciężkie na tę chwilę, zbyt groźne.
Zamiast tego odwracam się w jego ramionach i całuję go. Powoli, głęboko, pożegnanie z ostrzem niebezpiecznej nadziei.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dni zlewają się ze sobą jak akwarele w deszczu. Przechodzę przez przygotowania do ślubu niczym duch w swojej własnej skórze.
Każda przymiarka, każde błogosławieństwo, każdy wyćwiczony uśmiech — wszystko to przypomina przygotowywanie zwłok do pogrzebu. Uśmiecham się, kiedy trzeba. Kiwam głową w odpowiednich momentach. Wypowiadam właściwe słowa o obowiązku, honorze i błogosławionych związkach.
Ale w środku płonę.
Tajemnica Erika żyje pod moją skórą — piętno, którego nikt inny nie widzi.
Wspomnienie o nim istnieje w moim ciele. Widmowe dotknięcia, które sprawiają, że drżę podczas przymiarek sukien. Słodki ból między udami, gdy chodzę, i siniaki ukryte pod koszulą, które naciskam, będąc sama, delektując się słodkim cierpieniem.
Dowód na to, że przez jedną doskonałą chwilę nie byłam własnością.
Byłam pożądana. Wybrana. Jego.
W nocy leżę bezsennie, odtwarzając każdą chwilę.
Szopa nad jeziorem. Powietrze przesycone solą. Jego dotyk — jednocześnie czcigodny i głodny. Sposób, w jaki wypowiadał moje imię — jakby znaczyło coś więcej. Ból, który stał się czymś innym, czymś, co uczyniło mnie jego w sposób, którego Bjorn nigdy nie zdoła pojąć.
Polityka uczyniła ze mnie transakcję. Erik uczynił mnie świętą.
Widuję go czasem za dnia. Po drugiej stronie sali biesiadnej podczas posiłków, jego ciemne włosy nie do pomylenia wśród północnych wojowników. Na placu ćwiczebnym, gdzie mężczyźni ćwiczą i przechwalają się, jego ruchy są płynne i śmiercionośne.
Raz nasze ścieżki krzyżują się przy spichlerzach i świat zawęża się tylko do nas dwojga. Chwyta moją dłoń na ułamek sekundy. Wystarczająco długo, by jego kciuk musnął moje kostki, by między nami zapłonęło ciepło jak od uderzenia krzesiwa.
A potem znika, wtapia się znów w cienie i obowiązki, a ja zostaję drżąca.
Każde spojrzenie to płomień. Każda skradziona chwila pali.
Sigrid obserwuje. Widzę jej bystre oczy śledzące każdy mój gest, każdy rumieniec wspinający się na szyję, gdy Erik jest blisko. Za każdym razem, gdy łapię oddech lub drży mi dłoń.
"Promieniejesz", zauważa Sigrid podczas porannego posiłku, jej głos słodki jak miód, lecz z jadem. "Małżeństwo musi ci już służyć."
Patrzę jej prosto w oczy. "Może to po prostu ulga. Wkrótce to wszystko się skończy."
Jej oczy zwężają się. Wie, że coś się zmieniło, ale nie potrafi tego nazwać. Dobrze. Niech się głowi, czemu już nie drżę na dźwięk imienia Bjorna.
Czemu już nie płaczę do snu. Czemu noszę tajemnice niczym zbroję.
Czeka, aż się złamię, aż dam jej broń. Aż potwierdzę cokolwiek, co wije się w jej jadowitym umyśle.
Nie potrafię się już tym przejmować.
Bjorn, co dziwne, staje się troskliwy, zmieniając się w idealnego narzeczonego — opiekuńczego, czarującego, przynoszącego podarki niczym ofiary dla bogini.
Srebrny grzebień wczoraj. Bursztynowe korale dziś rano. Każdy podarunek opatrzony czułymi słowami o naszej przyszłości, przeprosinami za to, że "był pochłonięty sprawami sojuszu" w ostatnich dniach.
Każdy prezent to publiczna deklaracja oddania, od której cierpnie mi skóra.
"Nie byłem narzeczonym, na jakiego zasługujesz," mówi podczas jednej z publicznych scen, wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. "Wybacz mi, moja miła. Gdy będziemy już po ślubie, wynagrodzę ci to."
Ale teraz widzę, jak jego oczy pozostają zimne. Puste, pozbawione prawdziwych uczuć.
To przedstawienie. Każde słowo, każdy gest wyreżyserowany dla widowni. Teraz to widzę — jak łatwo kłamie, jak gładko urok przykrywa okrucieństwo.
Próbuję go drażnić.
Rzucam aluzje o wojownikach szukających pocieszenia w kwaterach gości, o tym, że niektórzy mężczyźni nie panują nad apetytem nawet na dni przed ślubem. O tym, że wierność znaczy co innego dla różnych ludzi.
On się śmieje, klepie mnie po ramieniu jak dziecko, które powiedziało coś zabawnego. Jakby moje słowa były tylko paplaniną zdenerwowanej panny młodej.
"Masz w sobie tyle ognia, Astrid. Będę się nim cieszył, kiedy już zostaniesz moją żoną."
Nie wie, że go widziałam. Nie podejrzewa, że byłam świadkiem jego zdrady na własne oczy. Moje aluzje przelatują obok niego, bez znaczenia. W jego głowie jestem zbyt głupia, zbyt niewinna, zbyt bezsilna, by się liczyć.
Jutro przekona się, jak bardzo się mylił.
Matka przychodzi do mojej komnaty w noc przed ślubem.
Przynosi tradycyjną rozmowę z panną młodą — niezręczne rady dotyczące łoża małżeńskiego w chłodnych, rzeczowych słowach. Jak przetrwać. Jak zadowolić. Jak obowiązek staje się łatwiejszy, gdy przestaniesz oczekiwać czegoś więcej niż powinności.
"Pierwszy raz jest... trudny," mówi ostrożnie, palce składające i rozkładające materiał na kolanach. "Ale uczysz się znajdować satysfakcję gdzie indziej. W dzieciach. W prowadzeniu gospodarstwa. W swoim statusie."
"Czy to kiedyś staje się czymś więcej niż obowiązkiem?" pytam.
Wygląda na zaskoczoną. "Czym innym miałoby być?"
"Miłością. Pożądaniem. Wyborem."
"Astrid." Jej głos twardnieje. "To luksusy, na które nas nie stać. Bierzemy satysfakcję z bezpieczeństwa, z dzieci, z przetrwania. To wystarczy."
Ale to nie wystarczy. Nie, kiedy zaznałam, jak smakuje coś więcej.
Słucham, kiwając głową w odpowiednich momentach. Ale w środku wiem, jak bardzo się myli.
Jak to się zmienia, gdy pożądanie jest prawdziwe. Gdy ktoś dotyka cię tak, jakby chciał zapamiętać twoją duszę. Gdy ból staje się intymnością, a intymność wyborem.
Erik mi to pokazał. Dał mi ten dar, choć wiedział, że zostanę mu odebrana.
Matka bierze moją ciszę za strach. Ściska moją dłoń, oferując puste pocieszenia. "Z czasem będzie łatwiej, kochanie. Obiecuję."
Ale ja nie chcę łatwiej. Chcę tego, co miałam w tej szopie nad jeziorem — surowego i prawdziwego i mojego.
Odchodzi, przekonana, że spełniła swój obowiązek. Siedzę sama w półmroku i zastanawiam się, czy kiedykolwiek czuła to, co ja z Erikiem. Czy wybrała mojego ojca, czy po prostu przyjęła to, co jej wybrano.
W noc przed ślubem nie mogę zasnąć.
Stoję przy oknie, patrząc jak światło pochodni migocze w obozie Úlfheim. Północni wojownicy długo nie śpią, ich głosy niosą się po dziedzińcu w szorstkim śmiechu i pijackich pieśniach.
Czy Erik nie śpi? Czy myśli o mnie?
Czy żałuje tego, co zrobiliśmy, czy trzyma to w sercu tak święcie, jak ja?
Moja moc się odzywa — to znajome mrowienie u podstawy czaszki, znak, że wizja chce się przebić. Zamykam oczy, pozwalam jej nadejść.
Poszarpane obrazy uderzają we mnie: Smocze łodzie tnące mgłę. Erik nade mną, jego twarz wykrzywiona czymś pomiędzy wściekłością a żalem. Krew na białej tkaninie. Ogień pochłaniający drewno.
Jego głos szorstki przy moim uchu — 'Moja. Zawsze byłaś moja.'
Potem wszystko się rozprasza, zostawiając mnie zdyszaną.
Opieram czoło o zimną ramę okna, serce wali. Moja moc nigdy nie była jasna, nigdy nie dawała prostych odpowiedzi. Tylko fragmenty możliwych przyszłości splątane z obecnymi lękami.
Jutro zostanę żoną Bjorna. Zgodnie z prawem, choć nie z sercem.
Ceremonia zwiąże nas wobec świadków i bogów. Założę jego pierścień, będę spała w jego łóżku, nosiła jego nazwisko, a w końcu urodzę mu dzieci. Stanę się tym, czym ojciec chce, bym była — mostem pomiędzy klanami wikingów, łonem dla dziedziców, zamkniętą transakcją.
Ale dziś w nocy wciąż należę do siebie.
Dotykam ust, przypominając sobie pocałunek Erika. Sposób, w jaki mnie potem trzymał, zaborczy i czuły, jakby byłam czymś, co warto zatrzymać.
Składam w ciemności ciche przyrzeczenie:
Cokolwiek zniosę, cokolwiek Bjorn mi uczyni… Nawet jeśli odbierze mi nazwisko, ciało, przyszłość, nie odbierze mi tej nocy w szopie. Nie odbierze tego, co Erik mi dał, kiedy wyszeptał "moja" i uczynił z tego dar, a nie więzienie.
Jutro wszystko się zmieni. Naprawdę.
Przesuń w górę, aby kontynuować