passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Boy with Her Eyes - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

The Boy with Her Eyes

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Oliver przyjeżdża w piątek, niesiony na biodrze kobiety, która wygląda, jakby została złożona przez komitet redaktorów Vogue’a i anglikańskich biskupów.

Margaret Hale nosi kremowy kaszmir i perłowy naszyjnik, który prawdopodobnie ma własną polisę ubezpieczeniową. Stawia Olivera w progu gabinetu Edmunda, a mężczyzna za biurkiem znika—zastąpiony przez kogoś, kogo jeszcze nie spotkałam.

Upada na kolana, ramiona rozwarte, głos łagodny jak nigdy dotąd. „Oto mój chłopiec. Chodź tu.”

Oliver wystrzeliwuje w jego stronę jak mały pocisk z lokami. Edmund łapie go i podnosi, wtulając nos w jego włosy, a wszystkie ostre kąty, których nauczyłam się przez ostatni tydzień, rozpuszczają się w coś, na co muszę odwrócić wzrok.

„A ty musisz być nową asystentką.” Głos Margaret pojawia się zanim ona sama—wyważony, uprzejmy, prawdopodobnie skrywający własne opinie. „Cora, prawda?”

„Zgadza się, miło mi panią poznać, pani Hale.” Wstaję i wyciągam dłoń, którą ujmuje z uściskiem równie ciepłym, co oceniającym.

„Margaret, proszę.” Jej wzrok przesuwa się po mnie jak jubiler oceniający kamień—nie wrogo, po prostu dokładnie. „Jak odnajdujesz się w tej roli?”

„Krzywa uczenia się jest stroma, ale sprawia mi to przyjemność.” Utrzymuję profesjonalny uśmiech i widoczne dłonie, bo coś w tej kobiecie sugeruje, że potrafiłaby wyczytać kłamstwo z mowy ciała z czterdziestu kroków.

„Edmund wspominał, że przyszłaś z dość innego środowiska.” Poprawia pasek torebki dwoma palcami. „Hotelarstwo, zgadza się?”

„Pięć lat w restauracjach. Okazuje się, że zarządzanie salą i kalendarzem prezesa wymaga tej samej umiejętności—sprawić, by wszyscy byli nakarmieni i zadowoleni, nie dopuszczając do pożaru.”

Kącik jej ust drga minimalnie—nie jest to ciepło, raczej notatka w mentalnym rejestrze. Kieruje się do gabinetu Edmunda, gdzie Oliver z zapałem prelegenta pokazuje ojcu czerwoną zabawkową wyścigówkę.

„Mamo, potrzebuję pięciu minut na spotkaniu Ashford.” Edmund pojawia się w drzwiach z Oliverem na przedramieniu. Nie mogę się nadziwić, jak ten mężczyzna w obecności rodziny staje się jednocześnie czyimś synem i ojcem. Nie Margaret, nie nawet matko, tylko mamo. „James przesunął harmonogram.”

„Oczywiście.” Margaret już sięga po brzęczący telefon. „Daj mi chwilkę—to dr Finch w sprawie wizyty Olivera.”

Edmund patrzy na mnie, a prośba formuje się zanim jeszcze przemówi. „Cora, mogłabyś na niego spojrzeć? Pięć minut, góra.”

„Oczywiście.” Słowa wychodzą z moich ust automatycznie, podczas gdy każde włókno mojego ciała organizuje skoordynowany bunt.

Stawia Olivera przy moim biurku, ściska go za ramię i znika w korytarzu. Margaret podchodzi do wind z telefonem przy uchu i zostaję z nim sama.

Stoi na wysokości moich kolan, ściskając wyścigówkę w obydwu dłoniach, patrząc na mnie zielonymi oczami, które znają trasę z sali porodowej do Kettleworth na pamięć.

„Jak masz na imię?” Pyta tak, jak dzieci pytają o wszystko—jakby odpowiedź była najważniejszą rzeczą w historii ludzkości.

„Cora.” Mój głos się nie łamie, co można uznać za małe medyczne osiągnięcie, biorąc pod uwagę, co dzieje się za moimi żebrami. „A ty jak?”

„Oliver James Hale. Mam fie lata.” Wypowiada całość z powagą adwokata składającego oświadczenie.

„Trzy,” poprawiam automatycznie, tak jak robiłam to z Blythe w tym wieku. „Trzy lata.”

„Tak powiedziałem.” Podnosi samochodzik. „To jest Lightning, najszybszy samochód na świecie—masz samochód?”

„Jeżdżę autobusem.” Kucam na jego wysokości, bo i tak ugną mi się kolana, a tak wygląda to na zamierzone.

„Autobusy są wolne.” Kręci kołami jednym palcem, marszcząc brwi w mechanicznej ocenie. „Lightning pokonałby autobus, pociąg i—a—geparda.”

„To bardzo szybko.” Mój paznokieć wbija się w opuszkę palca wskazującego tak mocno, że zostawia własny księżycowy ślad.

„Lightning mieszka w mojej kieszeni i w moim łóżku.” Klepie płaszcz na potwierdzenie. „Czasami w wannie, ale babcia mówi nie, bo będzie rdza.”

Patrzy na mnie nagle z niszczącym skupieniem, broda uniesiona, pytanie już gotowe. „Masz babcię?”

„Już nie.” Przełykam coś, czego nie powinno być mi w gardle o dziesiątej w piątek rano. „Ale mam siostrę.”

„Jak ma na imię?” Rozbija Lightninga o zszywacz z dźwiękami sugerującymi całkowitą anihilację pojazdu.

„Blythe.” Patrzę, jak samochód odbija się od zszywacza i ślizga po biurku w stronę klawiatury.

„To śmieszne imię. Nie mam siostry.” Odzyskuje Lightninga i bada go pod kątem uszkodzeń. „Nie mam też mamusi—tata mówi, że jest w gwiazdach.”

Mówi to tak samo rzeczowo, jak wcześniej o autobusach—fakt, stwierdzenie o naturze jego świata. Mój paznokieć przebija skórę.

„Gwiazdy to dobre miejsce.” Zdanie wypływa ze mnie automatycznie—jakiś system awaryjny produkuje słowa, podczas gdy operator opuścił stanowisko.

„Lubisz rysować? Umiem narysować dinozaura.” Już jest dalej, bez przesiadek. „Tata mówi, że wygląda jak ziemniak, ale to nie jest ziemniak.”

„Moja siostra też rysuje—jest bardzo dobra.” Patrzę na jego dłonie obejmujące samochodzik, małe, pewne, aż nierealnie prawdziwe.

„Ja też jestem dobry.” Kiwa głową z pewnością dziecka, któremu nigdy nie powiedziano inaczej, a półksiężycowy znamion pod uchem łapie światło znad głowy.

Z korytarza dobiega głos Edmunda—spotkanie skończone, kroki się zbliżają. Oliver łapie Lightninga i biegnie w stronę dźwięku z aerodynamiką wózka na zakupy.

Margaret zbiera go, dziękuje mi skinieniem wciąż dokonującym ocen i odprowadza ich do windy. Patrzę przez szkło, aż drzwi zamykają się na czerwonym samochodziku i zielonych oczach, które będą mnie kosztować sen do końca moich dni.

Toaleta jest pusta. Zamykam drzwi kabiny, opieram się plecami o skrzydło i przyciskam dłoń do ust, dopóki dźwięk próbujący się wydostać nie wycofa się do klatki piersiowej, gdzie trzymam wszystko, co nie ma prawa istnieć w godzinach pracy.

Dziewięćdziesiąt sekund—tyle sobie daję, potem spuszczam wodę dla przykrycia, myję ręce, sprawdzam twarz w lustrze. Działam i jestem zatrudniona.

Przy biurku otwieram wspólny dysk, by wyciągnąć brief klienta, który sformatowałam wczoraj—nagłówki, marginesy, żmudna robota, której Edmund potrzebował na poniedziałek. Folder jest pusty, a plik zniknął.

Sprawdzam kosz, kopie zapasowe, lokalne zapisy—nic. Otwieram nowy dokument i zaczynam od początku, bo alternatywą jest krzyk w serwerowni.

Mój własny błąd—musi to być to, jestem nowa, wciąż uczę się systemu, pewnie zapisałam nie tam, gdzie trzeba. Kończę poprawkę w czterdzieści minut i przypinam plik do właściwego folderu dwa razy, bo raz to za mało dla kogoś o moim obecnym poziomie kompetencji.

Autobus do domu jedzie trzydzieści osiem minut i każdą z nich spędzam nie myśląc o czerwonym samochodziku i chłopcu, który rysuje ziemniako-dinozaury i nie ma mamusi.

Widzę kartkę z końca korytarza—biały prostokąt przyklejony do naszych drzwi, trzepoczący pod przeciągiem z klatki schodowej. Oficjalny papier firmowy, czerwony font, słowo ZAWIADOMIENIE tak duże, że widać je z trzech metrów.

Trzy miesiące nieopłaconego czynszu, trzydzieści dni na wyprowadzkę—na każdej linijce nazwisko Dennisa, cała moja przyszłość przypięta pod spodem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

[Perspektywa Edmunda]

Rzecz w tym, że kiedy zjawiasz się przed wszystkimi, przez dwadzieścia dwie minuty budynek należy tylko do mnie i ekspresu do kawy. Żadnych dzwoniących telefonów, żadnych powiadomień z kalendarza, żadnego Jamesa dopytującego o kwartalne prognozy—tylko szum ogrzewania i cisza miejsca, które jeszcze nie zaczęło udawać.

Stawiam dwa kubki na blacie. Wpatruję się w nie, jak co rano, i jeden odkładam.

Cztery lata, odkąd podpisaliśmy umowę najmu—James ze swoimi arkuszami kalkulacyjnymi, ja z czymkolwiek, co jest przeciwieństwem arkuszy kalkulacyjnych. Ashford & Hale, bo jego nazwisko lepiej wypadało w grupach fokusowych, a moje brzmiało jak katalog mebli.

On ogarnia liczby, ja ludzi. Razem zbudowaliśmy coś, co działa, głównie dlatego, że spieramy się o wszystko poza tym, co naprawdę istotne.

Zdjęcie na mojej półce łapie poranne światło—Oliver w środku śmiechu, ogromne zielone oczy, piąstka trawy w dłoni. Rosalind umiałaby je lepiej oprawić, wiedziałaby, że poranne słońce wypiera ten kąt o siódmej piętnaście.

Ona wiedziała takie rzeczy. Ja wciąż stawiam dwa kubki i wciąż łapię się na tym zbyt późno.

Telefon wibruje—Mama, potwierdza, że odprowadzi Olivera do żłobka na dziewiątą. Margaret Hale: punktualna, pełna opinii, nieskończenie hojna w tym szczególnym sensie, który oznacza szczegółowy feedback na temat mojej diety, godzin pracy i decyzji kadrowych.

Uważa, że pracuję za dużo, i ma rację. Twierdzi też, że Oliverowi przydałby się bardziej stanowczy rytuał zasypiania, co—też prawda, ale nie zamierzam dać jej tej satysfakcji.

Otwieram laptopa, a jako pierwsza pojawia się karta klienta, przeformatowana i przypięta do współdzielonego dysku. Robota Cory—czyste nagłówki, równe marginesy, ani jednego przecinka nie na miejscu.

Dwa tygodnie, a już prowadzi to biuro, jakby sama je zbudowała. Bez dyplomu, bez korporacyjnego doświadczenia, a i tak ogarnia mój kalendarz lepiej niż ostatnich trzech asystentów razem wziętych.

Ale pod tą kompetencją kryje się coś jeszcze. Jest bystra, szybka, zamknięta w sobie—nie nieśmiała, nie chłodna, zamknięta jak ktoś, kto dokładnie ustalił, ile siebie pokaże, a resztę trzyma za zamkniętymi drzwiami.

Zauważam to w pauzach, zanim odpowie na coś osobistego, w tym, jak każdą rozmowę przekierowuje z powrotem na sprawy służbowe. To mnie dręczy, i dokładnie wiem dlaczego, i ignoruję to z poświęceniem godnym olimpijczyka.

"Wyglądasz jak ktoś, kto za długo gapił się na zdjęcie." James wpada na krzesło naprzeciwko, torba z jedzeniem na wynos w ręku, emanując tą pewnością siebie, której nigdy nie kwestionowano.

"Przeglądałem kartę klienta." Zamykam laptopa o ułamek sekundy za wolno, co James zauważa i zapamiętuje, jakby zbierał amunicję niczym inni znaczki.

"Jasne." Wyciąga dwa kanapki i jedną podsuwa mi pod nos. "Więc—twoja nowa pracownica. Jak sobie radzi?"

"Jest świetna." Rozwijam kanapkę, bo to łatwiejsze niż utrzymywanie kontaktu wzrokowego, który James właśnie wymusza. "Najlepsza asystentka, jaką miałem."

"Odważne stwierdzenie, jak na kogoś, kto wpisał kelnerowanie jako główne doświadczenie." Gryzie kanapkę, jakby chciał coś udowodnić. "Nie mówię, że się mylisz—ale rozmowa kwalifikacyjna trwała cztery minuty."

"Trzy minuty." Podnoszę trzy palce, żeby podkreślić. "A w te trzy była lepsza niż większość kandydatów przez trzydzieści."

"Edmund Hale, patron śmiałych decyzji." Uśmiecha się szeroko—tym uśmiechem, który zapewnił nam pierwszych trzech klientów, szarm z domieszką wiarygodnego wyparcia. "A skoro już o biurowych relacjach—zauważyłeś, że Elisa ostatnio w nastroju?"

"Elisa zawsze jest w nastroju." Sięgam po kawę, która zdążyła wystygnąć, kiedy nie patrzyłem. "To jej styl zarządzania."

" W konkretnym nastroju, Edmund. Zaczęło się mniej więcej wtedy, gdy pojawiła się twoja nowa asystentka." Wskazuje na mnie chipsami. "Tylko obserwuję."

"Obserwuj ciszej." Odpędzam to, bo humory Elisy Pemberton są ostatnią rzeczą, na którą mam zasoby między prezentacją dla Whitmore, wizytą u dentysty Olivera a faktem, że wciąż nie rozumiem, dlaczego moja asystentka drży, gdy ktoś staje za jej plecami.

"Prezentacja dla Whitmore—musimy pogadać o terminie." James wyciera ręce w serwetkę, nagle w pełni służbowy. "Przenieśli prezentację na przyszły czwartek."

"Przyszły czwartek." Ręka zatrzymuje mi się w pół drogi do kawy, kanapka zapomniana na biurku. "To osiem dni, James."

"Dlatego mówię ci o tym teraz, przy kanapce, jak na dobrego wspólnika przystało." Odchyla się na krześle i rozkłada szeroko ręce. "Późne wieczory, weekendy, ta twoja mina—osiem dni pod rząd."

"Pogadam z Corą o zmianie harmonogramu." Przecieram kark, już kalkulując, które wieczory Mama może przejąć Olivera, a w które przypomni mi, że nie jest jego nianią.

"Twoja kelnerka, co została asystentką zarządu." Mówi to ciepło, z lekką nutą żartu. "Lubię ją. We wtorek powiedziała mi, że mam krawat na lewej stronie i nawet nie mrugnęła."

To do niej pasuje—bezpośrednia, niewzruszona, już idzie dalej, zanim zdążysz zareagować. Prawie się śmieję, i to "prawie" jest dla mnie sygnałem, którego nie zamierzam analizować.

Popołudnie upływa na telefonach i mailach, aż Cora pojawia się w drzwiach z plikiem wydrukowanych kart. Sięga przez moje biurko, żeby je położyć, a rękaw podjeżdża dwa, może trzy centymetry.

Blednące siniaki na wewnętrznej stronie przedramienia. Zielono-żółte na brzegach, ciemniejsze w środku, o kształcie palców, które ściskały za mocno.

Moje oczy dostrzegają je zanim mózg nadąży. Ona widzi, że patrzę, i rękaw opada—płynnie, automatycznie, gest wykonany tysiąc razy, wyćwiczony, by wyglądał na nieistotny.

"Nagłówki do Whitmore muszą mieć pański podpis do piątej." Jej głos nie drży, ani trochę. "Zatrzymać pański termin na szesnastą?"

"Tak. Zatrzymaj." Patrzę jej w oczy, i cokolwiek w nich wyczytuje, sprawia, że jej ramiona unoszą się o milimetr wyżej.

Kiwa głową i wraca do biurka z postawą nienaganną, a jednak sprawia wrażenie, jakby to ją przygniatało do ziemi. Nie zadaję pytania, a ono siedzi mi za żebrami do końca dnia.

Oliver śpi o ósmej piętnaście—rekord życiowy, niemal na pewno podstęp. Siadam na krawędzi jego łóżka, jego dłoń oplata mój palec, i próbuję sobie przypomnieć, kiedy ostatnio w mojej głowie panowała cisza.

Myśli nie przestają krążyć. Ani prezentacja Whitmore, ani siniaki—choć i one teraz dołączyły do tej karuzeli, uparte, niemożliwe do odłożenia.

To piątkowa scena wciąż powraca. Cora, przykucnięta na wysokości Olivera, słucha, jak opowiada o prędkości Lightninga z miną, którą widziałem dotąd tylko raz—u Rosalind, gdy pierwszy raz pokazali jej obraz z USG.

Nie uwaga. Coś pod tą uwagą, surowego i intymnego, jak patrzeć, jak ktoś wpatruje się w zdjęcie domu, w którym dorastał i do którego nigdy nie wróci.

Oliver porusza się przez sen, zaciskając mocniej palce na moim. Przesuwam włosy z jego czoła, kciukiem muskając półksiężycowate znamię pod uchem—jego mały księżyc, jak mówi Mama.

Cora trzymała jego samochodzik, jakby był zrobiony z czegoś cennego, a jej oczy zrobiły to, co zawsze, gdy sądzi, że nikt nie patrzy. Nie wiem, co to znaczy, i nie mogę przestać tego roztrząsać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

[Perspektywa Cory]

Biuro o dziewiątej czterdzieści we wtorek ma energię biblioteki po pogrzebie—cicho tak, że każdy dźwięk brzmi jak spowiedź. Wszyscy wyszli już kilka godzin temu. Teraz zostałam tylko ja, Edmund i pitch deck, który odmawia współpracy.

— Projekcje Whitmore powinny otwierać szósty slajd, nie następować po nim. — Pochyla się nad stołem konferencyjnym, stukając długopisem w wydruk. — Jeśli zakopiemy liczby wzrostu za analizą, stracimy ich, zanim przedstawimy nasz argument.

— Zgoda, ale jeśli zaczniemy od projekcji, zapytają o metodologię, zanim zbudujemy ramy. — Przysuwam laptop bliżej i zaczynam przekładać slajdy. — Najpierw wiarygodność—potem uderzamy liczbami, póki jeszcze nam ufają.

Milknie na chwilę, czytając to, co przeorganizowałam. Rękawy podciągnięte za łokcie, krawat zdjęty już od siódmej, kołnierzyk rozpięty na jeden guzik—detale, które zauważam wbrew sobie i zapisuję na nadgodziny, których nigdy nie zobaczę.

— To lepiej. — Kiwa powoli głową, przyciągając laptop do siebie. — O wiele lepiej. Przenieś studium przypadku zaraz po tym i mamy narrację.

Robimy to już od trzech godzin—przekazując sobie laptopa, spierając się o marginesy i przekaz, formalność topnieje, bo nie wytrzymuje wspólnego zmęczenia. On podważa moje sformułowania; ja jego strukturę.

— Sekcja czwarta—wyciągnij podział przychodów. — Sięga przez moje ramię po wydruk, jego przedramię tak blisko, że włoski na moim reagują ciepłem. Nie odrywam wzroku od ekranu, jakbym rozbrajała coś wybuchowego.

Klikam w sekcję czwartą i moje palce zamierają na touchpadzie. Liczby są złe—nie trochę, zasadniczo. Faktyczne wyniki Q3 zastąpione projekcjami, kalkulacje marży odwrócone, przecinki przesunięte tak, że zysk staje się fantazją.

— Coś nie tak? — Obserwuje moją twarz, bo ten człowiek zauważa wszystko dokładnie wtedy, gdy najbardziej bym nie chciała.

— Te liczby. — Przewijam dalej, a szkody się mnożą—każdy punkt danych zmieniony, moja praca zastąpiona liczbami, które zawstydziłyby stażystę. — Wprowadziłam je poprawnie. Jestem tego pewna.

Pochyla się bliżej ekranu, ramię przy moim, i czuję ocenę—jego oczy przemieszczają się między błędnymi liczbami a kobietą za nie odpowiedzialną.

— Mogłaś pobrać zły zestaw danych? — Cierpliwie, rzeczowo—gorsze niż irytacja, bo cierpliwość od szefa oznacza, że już zarządzają twoją porażką.

— Nie. Użyłam pliku, który wysłałeś bezpośrednio—tego oznaczonego jako ostateczny. — Moje ręce już na klawiaturze, otwieram źródło. — Daj mi piętnaście minut. Odbuduję tę sekcję.

— Weź tyle, ile potrzebujesz. — Prostuje się i podchodzi do okna, dając mi przestrzeń, ale tak, by to nie było zbyt widoczne—co samo w sobie jest pewnym rodzajem łaski.

Odbudowuję ją w dwanaście minut. Prawdziwe liczby przychodzą z pamięci—te, które wpisałam poprawnie, te, które ktoś zmienił. Błąd synchronizacji, moje własne zmęczenie—wybieram najbardziej samokrytyczne wyjaśnienie, bo to ma sens, kiedy jesteś nowa i zdesperowana.

— Gotowe. Zweryfikowane z plikiem źródłowym. — Przekręcam laptop w jego stronę i patrzę, jak jego oczy przesuwają się po poprawionych danych.

Przegląda je, kiwa głową, a w jego postawie coś się rozluźnia. — Dobrze. Wracamy na właściwe tory. — Wyciąga telefon. — Potrzebujemy jedzenia—jakieś preferencje, czy mi ufasz?

— Ufam każdemu, kto pracuje jeszcze o dziesiątej we wtorek. — Mój żołądek od godziny próbuje nawiązać komunikację. — Byleby bez smażalnianego tłuszczu—mam go już do końca życia.

Dwadzieścia minut później siedzimy w sali konferencyjnej, pośród pojemników z tajskim jedzeniem rozłożonych na stole dla dwunastu osób, jedząc jak ludzie, którzy zapomnieli, że posiłki są w określonych odstępach.

— Oliver przechodzi fazę. — Edmund otwiera pad thai z wprawą sugerującą, że większość kolacji je z kartonu. — Nie zaśnie, póki nie przeczytam mu tej samej książki trzy razy i nie usiądę w drzwiach, dopóki nie zaśnie.

— Jaką książkę? — Pytanie jest małe i bezpieczne, a każda odpowiedź to pokój w domu, który oddałam.

— Coś o misiu, który gubi kapelusz. — Nawija makaron na widelec. — Czytałem już tyle razy, że mógłbym recytować pod narkozą. Wczoraj powiedział mi, że źle robię głos misia—szczerze, może mieć rację.

Moje pałeczki zatrzymują się w pół ruchu. Odkładam je i sięgam po wodę, bo moje ręce potrzebują zajęcia innego niż zdrada. — Zasypia szybko, jak już jesteś w drzwiach?

— Zależy od nocy. Czasem pięć minut, czasem godzinę odpowiadam, dlaczego księżyc nie spada. — Każda ostrość z jego twarzy znika, gdy mówi o Oliverze. — Moja mama mówi, że tworzę zależność. Ja mówię, że ma trzy lata.

— Trzylatkowie to tyrani z moralną przewagą. — Piję powoli i połykam zdanie, które naprawdę chcę powiedzieć, czyli: czy on nadal ściska coś przez sen—samochodzik, róg koca, czyjś palec?

— Masz rodzinę w pobliżu? — Pyta, sięgając po kolejny pojemnik, nie patrząc na mnie—co oznacza, że czekał i wybrał ten moment celowo.

Mój kręgosłup prostuje się w fotelu. — Młodszą siostrę—ma szesnaście lat. — Podaję to jak wizytówkę, krótko i ostatecznie.

— Duża różnica wieku. — Zerka w górę, widelec w pół drogi do ust. — Jesteście blisko?

— Bardzo. — Słowo zamyka temat, więc przekierowuję, zanim pójdzie dalej. — Powinniśmy dziś sfinalizować zamknięcie prezentacji—zostawimy na jutro i stracimy impet.

Trzyma mój wzrok o pół sekundy dłużej, niż wymaga redirect, potem kiwa głową. Sprzątamy pojemniki i wracamy do laptopów, rozmowa wraca na bezpieczne tory—przejścia, psychologia klienta, odcień niebieskiego, który mówi: godny zaufania vs zdesperowany.

Telefon wibruje na stole. Rzucam okiem na ekran i wszystko pod żebrami się zaciska—imię Blythe: Dennis wyłamał zamek w łazience. Jestem w swoim pokoju. Drzwi zablokowałam komodą. Proszę, wróć do domu.

— Cora. — Głos Edmunda dociera do mnie z odległości, która nie ma nic wspólnego ze stołem między nami. — Co się stało?

— Nic—rodzinna sprawa. — Chowam telefon i zaczynam zamykać zakładki, palce niezgrabne na touchpadzie. — Powinnam już iść.

— Jest prawie jedenasta, autobusy już od godziny nie jeżdżą. — Już stoi, sięga po płaszcz. — Odwiozę cię.

— Nie musisz tego robić. — Zbieram torbę, licząc koszt taksówki wobec pustki na koncie.

— Wiem, że nie muszę. — Trzyma płaszcz, patrząc na mnie z wyrazem twarzy, przy którym sprzeciw byłby okrucieństwem. — Proponuję.

Samochód jest ciepły i cichy, pachnie skórą i cedrem. Edmund dwa razy pyta w drodze, czy wszystko w porządku, a ja odpowiadam wersją "w porządku", która nie satysfakcjonuje żadnego z nas, kierując rozmowę na Whitmore, bo praca to jedyny język, w którym nie kłamię.

— Tutaj będzie dobrze. — Dwie ulice przed moim budynkiem, bo Edmund Hale nie może zobaczyć nakazu eksmisji ani klatki schodowej, ani żadnej części życia podpiętej pod moje nazwisko. — To tutaj.

— Tutaj? — Zwalnia, omiata wzrokiem ciemną ulicę, widzę, jak zauważa brak czegokolwiek, co wygląda na dom. — Na pewno?

— Na pewno. Dziękuję—za podwózkę i jedzenie. — Otwieram drzwi, a zimne powietrze zalewa ciepłe wnętrze. — Finalna prezentacja będzie na twoim biurku do ósmej.

Zamykam drzwi i idę. Za mną samochód rusza, śledzę tylne światła w odbiciu witryny—czerwone, oddalające się, znikają. Tylko że nie znikają—światła stopu, czterdzieści metrów dalej, silnik na chodzie, reflektory wciąż wbijają się w ciemność.

Edmund Hale stoi zaparkowany na mojej ulicy i nie odjeżdża.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Boy with Her Eyes

The Boy with Her Eyes

46 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

46

Treść

Aa