Głos Seraphine wypełnił pokój, gdy opowiadała o swojej ostatniej sesji treningowej. Jej rodzice obserwowali ją z promiennym podziwem, ich uśmiechy były szerokie i pełne aprobaty.
"Jesteś tak utalentowana, Seraphine," powiedziała matka. "Jesteś wszystkim, czym przyszła Luna powinna być."
"Seraphine ma tak naturalną grację," dodał ojciec. "Jest praktycznie przeznaczona do bycia Luną."
Seraphine odrzuciła do tyłu swoje złote włosy, na jej twarzy przemknął zadowolony uśmieszek. Po drugiej stronie pokoju Isla siedziała na brzegu sofy, mała i cicha, próbując wtopić się w tło.
"Każdy mógłby być dobry przy takiej ilości ćwiczeń," powiedziała Isla cicho, jej głos ledwo słyszalny.
Prychnięcie jej ojca było ostre. "Nie, Isla. To wymaga talentu. Prawdziwego talentu." Jego oczy spoczęły na niej, pełne rozczarowania. "Może powinnaś się bardziej postarać. Uczyć się od swojej siostry."
Słowa zabolały, ostre i zimne, ale Isla ugryzła się w język. W pokoju zapadła cisza, przerywana tylko odgłosem Seraphine pochylającej się bliżej, jej głos miodowy i szyderczy.
"Może gdybyś przestała marzyć, byłabyś w czymś przyzwoita," powiedziała Seraphine ze słodkim uśmiechem.
Isla milczała, ale jej umysł kotłował się od gorzkich wspomnień—Seraphine zakradająca się do jej pokoju, wyrywająca strony z jej pamiętników, bazgrząca okrutne notatki jak 'Jesteś bezwartościowa' czy 'Nikt cię nigdy nie zechce'.
Zawsze była tą lepszą córką.
Piękno Seraphine było niezaprzeczalne, jej brudnoblond włosy lśniły jak złoto, jej przenikliwe niebieskie oczy były jednocześnie władcze i urzekające. Isla, w przeciwieństwie do niej, czuła się jak blade odbicie. Jej miękkie, srebrzysto-blonde włosy łapiące światło jak księżyc, jej półksiężycowe znamię znaczące policzek, cecha, z której Seraphine nieustannie szydziła.
Imię "brzydka" podążało za Islą jak cień.
Ale tego wieczoru, gdy wymknęła się z pokoju rodzinnego w chłodne nocne powietrze, błysk nadziei zastąpił ból w jej piersi. Czuła to od dni—przyciąganie, głębokie i magnetyczne. Gdzieś w stadzie Midnight Crest czekał na nią jej przeznaczony partner.
Ta myśl ją rozgrzała. Jej usta wygięły się w mały, sekretny uśmiech, gdy wyobrażała sobie życie, w którym była wreszcie wolna.
Ale dwa dni później jej świat legł w gruzach.
Główna sala stada tętniła energią, gdy Isla weszła do środka, jej serce waliło. Jej oczy zatrzymały się na Kaelu—wojowniku o szerokich ramionach i aurze surowej siły. Jej pierś ścisnęła się, gdy rozpoznanie uderzyło jak piorun. 'On jest mój.'
Ale zanim zdążyła się ruszyć, rozległ się znajomy głos.
"Kael! Tu jesteś," zawołała Seraphine, wsuwając z łatwością ramię pod jego.
Isla zamarła, gdy jej siostra pochyliła się blisko niego, szepcząc coś, co sprawiło, że cicho się zaśmiał. Jego ramię owinęło się wokół talii Seraphine, zaborczym gestem.
"Kael?" zdołała wydusić Isla, jej głos drżał.
Spojrzał w górę, jego wyraz twarzy uprzejmy, ale zdystansowany. "Isla," powiedział krótko, kiwając głową.
Usta Seraphine wykrzywiły się w okrutnym uśmiechu. "Och, Isla, nie wiedziałaś?" Przesunęła palcami po piersi Kaela. "Kael i ja... cóż, właśnie rozmawialiśmy o naszej przyszłości. Wygląda na to, że jest 'moim' partnerem."
Te słowa ją zmiażdżyły, powietrze uszło z jej płuc.
"Nie," wyszeptała Isla, potrząsając głową. "Nie możesz—on jest mój."
Spojrzenie Seraphine zaostrzyło się, jej uśmieszek stał się zimniejszy. "Twój?" powtórzyła z miękkim śmiechem. Jej oczy przesunęły się po Isli z pogardą. "Naprawdę myślałaś, że ktoś taki jak on mógłby ciebie chcieć?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wataha zgromadziła się na szerokim dziedzińcu pod bezchmurnym niebem. Isla trzymała się na skraju tłumu, z zaciśniętymi dłońmi. Już wiedziała, w głębi duszy, dlaczego wszyscy zostali wezwani. Ale część jej wciąż trzymała się nadziei, że może – być może – jej rodzice będą sprawiedliwi.
"Jak wszyscy wiecie," zaczął jej ojciec, "zostaliśmy pobłogosławieni dwiema córkami, ale tylko jedna może przewodzić watasze. Dziś jesteśmy tu, by ogłosić, że Seraphine została wybrana na waszą przyszłą Lunę."
Wataha wybuchnęła oklaskami, niektórzy nawet wiwatowali. Isla wstrzymała oddech. Ledwo mogła przetworzyć jego słowa, gdy jej wzrok padł na Seraphine, która stała kilka kroków za ich ojcem, jej dłoń spleciona z dłonią Kaela. Wyraz twarzy jej siostry był mieszanką triumfu i satysfakcji, każde spojrzenie w stronę Isli było sztyletem szyderstwa.
Rozpacz ścisnęła gardło Isli. Przecisnęła się przez tłum, jej głos drżał, ale był stanowczy. "Ojcze," zawołała, występując naprzód, "jestem starszą bliźniaczką. To ja powinnam być prawowitą Luną." Rozejrzała się po tłumie, szukając wsparcia, ale znalazła tylko puste spojrzenia, kilka sceptycznych spojrzeń i zadowolony uśmiech Seraphine.
Spojrzenie jej ojca stwardniało. "Isla, Seraphine lepiej nadaje się do przywództwa. Jest silniejsza, bardziej szanowana. Wybór jest oczywisty."
Serce Isli boleśnie się skręciło, gdy upokorzenie zaczęło do niej docierać, a słowa ojca odbijały się echem wśród zgromadzonych. Czuła na sobie każde spojrzenie – osądzające, lekceważące, współczujące. "Ale... jestem pierworodna. Trenowałam tak samo ciężko, zrobiłam wszystko..."
Uciął ją ostrym gestem. "Wystarczy, Isla. Nie kompromituj siebie i naszej rodziny. Seraphine udowodniła swoją wartość. To dla dobra watahy."
Głos Seraphine zabrzmiał głośno, przepełniony udawanym współczuciem. "To nie jest nic osobistego, Isla. Niektórzy z nas po prostu byli przeznaczeni do wielkości."
Tłum zamruczał z aprobatą. Kael spojrzał na Seraphine z otwartym uwielbieniem, a serce Isli rozpadło się, gdy patrzyła, jak całuje czoło jej siostry, jakby pieczętując zdradę.
Ciężar tego wszystkiego runął na nią, uświadomienie ostre i gorzkie. Zawsze była outsiderką, zastępstwem, tolerowaną, ale nigdy naprawdę chcianą. Jej rodzina ją zdradziła, wybierając Seraphine na przywódczynię – by przejęła wszystko, o czym Isla marzyła.
Przełykając ciężko, odwróciła się, z opuszczonymi ramionami zmuszając się do opuszczenia dziedzińca. Ale gdy to robiła, jej matka pochyliła się blisko, jej głos był jadowitym szeptem, przeznaczonym tylko dla Isli.
"Potrzebowaliśmy tylko jednej córki do rządzenia. Nie utrudniaj tego bardziej niż to konieczne."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Księżycowe światło wlewało się do małego pokoju Isli, rzucając srebrne cienie na ściany. Siedziała skulona na łóżku, z kolanami przyciągniętymi do piersi, a jej umysł był wichrem bólu. Wszystko legło w gruzach—więź, którą wyczuwała z Kaelem, nadzieja, że może znajdzie swoje miejsce w tym świecie. Jej własna rodzina odebrała jej to wszystko, pozostawiając ją zagubioną, niechcianą.
Cichy głos poruszył się w jej wnętrzu. Lira, jej wilczyca, była silna i stabilna, kotwicą w tej burzy.
"Pokazali swoje prawdziwe oblicza, Isla," szepnęła Lira, jej głos był stałym pulsem w umyśle Isli. "Nie należymy tutaj. Nie potrzebujemy ich."
Isla zamknęła oczy, czując znajome ciepło swojej wilczycy, pocieszenie, po które rzadko sięgała, ale teraz się go kurczowo trzymała. "Ale dokąd miałabym pójść? Nie mam nikogo. I oni się o to postarali."
"Wszystko jest lepsze niż to, Isla. Wybrali ją, niech ją sobie zatrzymają. Ty i ja. Znajdziemy wolność."
Ale serce Isli czuło się jak ciężar w jej piersi. Chciała wierzyć słowom Liry, znaleźć siłę, którą miała jej wilczyca, ale strach ją powstrzymywał. Poza tymi ścianami była tylko niepewność, podczas gdy tutaj przynajmniej wiedziała, czego się spodziewać, nawet jeśli było to okrucieństwo.
Później tej nocy, nie mogąc zasnąć, Isla skradała się ciemnym korytarzem, przyciągnięta cichym szmerem głosów z gabinetu rodziców. Zatrzymała się, ukryta w cieniu, a jej serce waliło, gdy usłyszała swoje imię.
"Ten plan zadziałał idealnie," mówiła jej matka tonem pełnym satysfakcji, którego Isla nigdy nie słyszała skierowanego do siebie. "Kael związał się z Serafine dokładnie tak, jak mieliśmy nadzieję. Isla trzyma się na włosku."
Śmiech Serafine był ostrym, szyderczym dźwiękiem. "Mówiłam, że się załamie. Biedactwo nie potrafi znieść samotności, a co dopiero życia bez przeznaczonego partnera."
Pierś Isli się ścisnęła, gdy zakryła usta, powstrzymując westchnienie. Zaplanowali to od początku. Kael nie wybrał Serafine—jej rodzina nim manipulowała, odpychając go od Isli i kierując ku jej siostrze. Chcieli ją wygnać, złamać tak całkowicie, że nie miałaby wyboru i musiała odejść.
Głos jej ojca wtrącił się, niski i aprobujący. "Do wschodu słońca Isla zniknie z naszego życia na dobre. Serafine zajmie jej miejsce, tak jak powinno być."
Isla chwyciła krawędź ściany, a furia wzbierała w niej, silniejsza niż ból. Zdrada rodziny sięgała głębiej niż sobie wyobrażała, ich okrucieństwo było wplecione w każdy fragment jej życia.
Dreszcz przebiegł po kręgosłupie Isli, gdy jej umysł wirował, przywołując przerażającą możliwość, że ich plan może zakończyć się nie jej wygnaniem, ale śmiercią. Mogła to sobie niemal wyobrazić—jej ojciec wchodzący do jej pokoju w środku nocy, jego zimne spojrzenie ocienione zadowoleniem matki, podczas gdy Serafine patrzy triumfalnie, wreszcie uwolniona od niej na dobre. Ta myśl odebrała jej oddech, strach ścisnął jej pierś tak mocno, że czuła, jakby miała się nim udusić.
Ale wtedy coś w niej pękło, pierwotny instynkt przetrwania ryknął do życia, zagłuszając jej terror. Nie będzie tu siedzieć, bezradna, czekając, aż zostanie odrzucona lub gorzej. Już straciła wszystko—ich lojalność, swojego partnera, miejsce w watasze.
Ta myśl napełniła ją dziwną, zaciekłą determinacją i po raz pierwszy pozwoliła sobie uwierzyć, że może być silniejsza od nich, że może uciec.
Przesuń w górę, aby kontynuować