Wataha zgromadziła się na szerokim dziedzińcu pod bezchmurnym niebem. Isla trzymała się na skraju tłumu, z zaciśniętymi dłońmi. Już wiedziała, w głębi duszy, dlaczego wszyscy zostali wezwani. Ale część jej wciąż trzymała się nadziei, że może – być może – jej rodzice będą sprawiedliwi.
"Jak wszyscy wiecie," zaczął jej ojciec, "zostaliśmy pobłogosławieni dwiema córkami, ale tylko jedna może przewodzić watasze. Dziś jesteśmy tu, by ogłosić, że Seraphine została wybrana na waszą przyszłą Lunę."
Wataha wybuchnęła oklaskami, niektórzy nawet wiwatowali. Isla wstrzymała oddech. Ledwo mogła przetworzyć jego słowa, gdy jej wzrok padł na Seraphine, która stała kilka kroków za ich ojcem, jej dłoń spleciona z dłonią Kaela. Wyraz twarzy jej siostry był mieszanką triumfu i satysfakcji, każde spojrzenie w stronę Isli było sztyletem szyderstwa.
Rozpacz ścisnęła gardło Isli. Przecisnęła się przez tłum, jej głos drżał, ale był stanowczy. "Ojcze," zawołała, występując naprzód, "jestem starszą bliźniaczką. To ja powinnam być prawowitą Luną." Rozejrzała się po tłumie, szukając wsparcia, ale znalazła tylko puste spojrzenia, kilka sceptycznych spojrzeń i zadowolony uśmiech Seraphine.
Spojrzenie jej ojca stwardniało. "Isla, Seraphine lepiej nadaje się do przywództwa. Jest silniejsza, bardziej szanowana. Wybór jest oczywisty."
Serce Isli boleśnie się skręciło, gdy upokorzenie zaczęło do niej docierać, a słowa ojca odbijały się echem wśród zgromadzonych. Czuła na sobie każde spojrzenie – osądzające, lekceważące, współczujące. "Ale... jestem pierworodna. Trenowałam tak samo ciężko, zrobiłam wszystko..."
Uciął ją ostrym gestem. "Wystarczy, Isla. Nie kompromituj siebie i naszej rodziny. Seraphine udowodniła swoją wartość. To dla dobra watahy."
Głos Seraphine zabrzmiał głośno, przepełniony udawanym współczuciem. "To nie jest nic osobistego, Isla. Niektórzy z nas po prostu byli przeznaczeni do wielkości."
Tłum zamruczał z aprobatą. Kael spojrzał na Seraphine z otwartym uwielbieniem, a serce Isli rozpadło się, gdy patrzyła, jak całuje czoło jej siostry, jakby pieczętując zdradę.
Ciężar tego wszystkiego runął na nią, uświadomienie ostre i gorzkie. Zawsze była outsiderką, zastępstwem, tolerowaną, ale nigdy naprawdę chcianą. Jej rodzina ją zdradziła, wybierając Seraphine na przywódczynię – by przejęła wszystko, o czym Isla marzyła.
Przełykając ciężko, odwróciła się, z opuszczonymi ramionami zmuszając się do opuszczenia dziedzińca. Ale gdy to robiła, jej matka pochyliła się blisko, jej głos był jadowitym szeptem, przeznaczonym tylko dla Isli.
"Potrzebowaliśmy tylko jednej córki do rządzenia. Nie utrudniaj tego bardziej niż to konieczne."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Księżycowe światło wlewało się do małego pokoju Isli, rzucając srebrne cienie na ściany. Siedziała skulona na łóżku, z kolanami przyciągniętymi do piersi, a jej umysł był wichrem bólu. Wszystko legło w gruzach—więź, którą wyczuwała z Kaelem, nadzieja, że może znajdzie swoje miejsce w tym świecie. Jej własna rodzina odebrała jej to wszystko, pozostawiając ją zagubioną, niechcianą.
Cichy głos poruszył się w jej wnętrzu. Lira, jej wilczyca, była silna i stabilna, kotwicą w tej burzy.
"Pokazali swoje prawdziwe oblicza, Isla," szepnęła Lira, jej głos był stałym pulsem w umyśle Isli. "Nie należymy tutaj. Nie potrzebujemy ich."
Isla zamknęła oczy, czując znajome ciepło swojej wilczycy, pocieszenie, po które rzadko sięgała, ale teraz się go kurczowo trzymała. "Ale dokąd miałabym pójść? Nie mam nikogo. I oni się o to postarali."
"Wszystko jest lepsze niż to, Isla. Wybrali ją, niech ją sobie zatrzymają. Ty i ja. Znajdziemy wolność."
Ale serce Isli czuło się jak ciężar w jej piersi. Chciała wierzyć słowom Liry, znaleźć siłę, którą miała jej wilczyca, ale strach ją powstrzymywał. Poza tymi ścianami była tylko niepewność, podczas gdy tutaj przynajmniej wiedziała, czego się spodziewać, nawet jeśli było to okrucieństwo.
Później tej nocy, nie mogąc zasnąć, Isla skradała się ciemnym korytarzem, przyciągnięta cichym szmerem głosów z gabinetu rodziców. Zatrzymała się, ukryta w cieniu, a jej serce waliło, gdy usłyszała swoje imię.
"Ten plan zadziałał idealnie," mówiła jej matka tonem pełnym satysfakcji, którego Isla nigdy nie słyszała skierowanego do siebie. "Kael związał się z Serafine dokładnie tak, jak mieliśmy nadzieję. Isla trzyma się na włosku."
Śmiech Serafine był ostrym, szyderczym dźwiękiem. "Mówiłam, że się załamie. Biedactwo nie potrafi znieść samotności, a co dopiero życia bez przeznaczonego partnera."
Pierś Isli się ścisnęła, gdy zakryła usta, powstrzymując westchnienie. Zaplanowali to od początku. Kael nie wybrał Serafine—jej rodzina nim manipulowała, odpychając go od Isli i kierując ku jej siostrze. Chcieli ją wygnać, złamać tak całkowicie, że nie miałaby wyboru i musiała odejść.
Głos jej ojca wtrącił się, niski i aprobujący. "Do wschodu słońca Isla zniknie z naszego życia na dobre. Serafine zajmie jej miejsce, tak jak powinno być."
Isla chwyciła krawędź ściany, a furia wzbierała w niej, silniejsza niż ból. Zdrada rodziny sięgała głębiej niż sobie wyobrażała, ich okrucieństwo było wplecione w każdy fragment jej życia.
Dreszcz przebiegł po kręgosłupie Isli, gdy jej umysł wirował, przywołując przerażającą możliwość, że ich plan może zakończyć się nie jej wygnaniem, ale śmiercią. Mogła to sobie niemal wyobrazić—jej ojciec wchodzący do jej pokoju w środku nocy, jego zimne spojrzenie ocienione zadowoleniem matki, podczas gdy Serafine patrzy triumfalnie, wreszcie uwolniona od niej na dobre. Ta myśl odebrała jej oddech, strach ścisnął jej pierś tak mocno, że czuła, jakby miała się nim udusić.
Ale wtedy coś w niej pękło, pierwotny instynkt przetrwania ryknął do życia, zagłuszając jej terror. Nie będzie tu siedzieć, bezradna, czekając, aż zostanie odrzucona lub gorzej. Już straciła wszystko—ich lojalność, swojego partnera, miejsce w watasze.
Ta myśl napełniła ją dziwną, zaciekłą determinacją i po raz pierwszy pozwoliła sobie uwierzyć, że może być silniejsza od nich, że może uciec.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Isla wyszła w środku nocy. Las wznosił się wokół niej, mroczny i cichy pod osłoną północy. Jej stopy uderzały o nierówne podłoże, każdy krok oddalał ją coraz bardziej od Midnight Crest. Spojrzała przez ramię, wciąż czując ciężar rodzinnej zdrady, ale stabilna obecność Liry popychała ją naprzód.
Nie przestawaj, zachęcał jej wilk.
Kiedy przekroczyła zakazane terytorium Crimson Fang, przeszedł ją dreszcz strachu. Wszyscy znali Dravena, bezwzględnego Alfę ze skłonnością do brutalności. Słyszała wystarczająco wiele historii, by znać jego reputację, to jak nie okazywał nikomu litości, a już najmniej włóczęgom. Ryzyko ciążyło jej mocno, ale równie mocno ciążyła mroczna pewność, że nie ma dokąd pójść.
Zamaskuj nasz zapach, szepnęła do Liry, czując jak moc jej wilka stapia się z jej własną, gdy wspólnie utkały wokół siebie niewidzialną zasłonę. Przemknęła przez poszycie, modląc się, by historie o nieustępliwych patrolach Dravena były tylko przesadzonymi opowieściami.
Nagły szelest przerwał ciszę i zanim Isla zdążyła zareagować, silne ramię złapało ją od tyłu.
"Patrzcie, co tu mamy", zadrwił niski głos, a zapach żelaza i dzikiej ziemi uderzył w jej zmysły, gdy została brutalnie pchnięta na ziemię. Trzej wilki, ich twarze ukryte w cieniu, stali nad nią, a ich oczy błyszczały drapieżnym zamiarem.
"Midnight Crest? Zgubiłaś się, kochaniutka?" zakpił jeden z nich, jego uścisk pozostawiał siniaki, gdy podciągnął ją do góry, jego twarz była tak blisko, że mogła zobaczyć jego ostry jak brzytwa uśmiech. Isla zmusiła się do zachowania spokoju, skupiając się na sile Liry. Ukryj się. Zataj wszystko.
"Jestem tylko włóczęgą", powiedziała, głosem cichym, ale pewnym. "Nie mam dokąd pójść."
Prowadzący wilk prychnął, lustrując ją wzrokiem. "Włóczęga, tak? Jaki włóczęga zakrada się na terytorium Crimson Fang?"
Nie czekając na odpowiedź, szarpnął ją do przodu, pozostali osłaniali ją, gdy maszerowali głębiej między drzewa. Las stawał się gęstszy, ciemniejszy i zimniejszy, aż zatrzymali się gwałtownie na polanie zdominowanej przez masywną postać.
Alfa Draven stał tam, potężny i onieśmielający. Jego przeszywające spojrzenie padło na nią w momencie, gdy znalazła się w jego polu widzenia. Był dominującą obecnością, jego ciemne oczy ostre i śmiertelne, gdy przesuwały się po niej, oceniając ją w mgnieniu oka. Puls Isli przyspieszył, gdy walczyła, by utrzymać zamaskowany zapach, modląc się, by nie przejrzał jej kłamstwa.
"Co to ma być?" głos Dravena był zimny, jego usta wykrzywiły się w ledwie dostrzegalnym obrzydzeniu. "Włóczęga?"
Jeden z wilków z patrolu popchnął ją do przodu. "Złapaliśmy ją, jak się zakradała. Twierdzi, że nie ma dokąd pójść."
Spojrzenie Dravena przygniotło ją, jakby zdzierał każdą warstwę jej obrony. Zmusiła się, by wytrzymać jego wzrok, każdy mięsień w jej ciele był napięty, gotowy do ucieczki, gdyby zdecydował się zaatakować.
"Włóczęga... na moim terytorium." Zrobił powolny krok do przodu, jego oczy zwęziły się, gdy studiował jej twarz, jego wyraz twarzy ściemniał. "Masz minutę, żeby przekonać mnie, dlaczego nie powinienem cię teraz zabić."
Przesuń w górę, aby kontynuować