passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Chosen Luna: Alpha’s Unwanted Daughter - Rozdział #6 - autor Passion Master

The Chosen Luna: Alpha’s Unwanted Daughter

/

Rozdział 6

Niebezpieczna Umowa

Isla zmusiła się, by spojrzeć w górę, by wyglądać na tak spokojną, jak tylko mogła pod jego przenikliwym spojrzeniem.

"Przysięgam, jestem tylko samotną wilczycą. Jestem sama... od jakiegoś czasu. Jestem tu tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść."

"Powiedz mi swoje imię."

"Isla."

Zrobił powolny krok w jej stronę, jego ciemne oczy nieustępliwe. "Isla, brzmi tak znajomo. I mam uwierzyć, że przybyłaś do Karmazynowego Kła, ze wszystkich miejsc, bez żadnych ukrytych motywów."

Isla przełknęła ślinę, jej serce waliło. "Nie byłoby mnie tu, gdybym miała jakikolwiek inny wybór. Nie stanowię zagrożenia dla ciebie ani twojej watahy."

Cisza się przeciągała, gęsta i dusząca, gdy Draven nadal się w nią wpatrywał. W końcu powoli skinął głową, ale jego wyraz twarzy pozostał zimny, kalkulujący.

"Dobrze. Pozwolę ci zostać," powiedział głosem przypominającym odległy grzmot. "Ale niech będzie jasne - jeśli choćby podejrzewam, że kłamiesz, nie zostanie ci już miejsce, gdzie mogłabyś uciec." Uniósł podbródek, dając znak jednemu z członków watahy. "Pilnujcie jej uważnie."

Jeden z wilków wystąpił naprzód, mrużąc oczy, gdy ją oceniał. Ulga Isli trwała zaledwie chwilę, zanim poczuła na sobie badawcze spojrzenia wszystkich dookoła, ich oczy ostre, podejrzliwe i nieufne. Będą obserwować każdy jej ruch, czekając, aż się potknie, aż ujawni sekrety, które wszyscy podejrzewali, że nosi.

Draven odwrócił się do niej, jego intensywne spojrzenie wciąż nieustępliwe. Pochylił się, głos miał niski, niebezpiecznie gładki. "Jeśli chcesz tu zostać, udowodnisz swoją lojalność."

Gardło Isli się zacisnęło. "Jak... mogę to zrobić?"

Najmniejszy błysk zainteresowania pojawił się w jego ciemnych oczach. Pochylił się do przodu, na tyle blisko, że mogła poczuć bijące od niego ciepło, poczuć bogaty, dziki zapach, który oznaczał go jako Alfę. Jego ręka uniosła się, odgarniając zabłąkany kosmyk jej włosów za ucho, palce zatrzymały się odrobinę za długo, cichy test jej granic.

"Drżysz," wymruczał tonem zwodniczo łagodnym, jak jedwab owijający się wokół żelaza.

"Nie boję się ciebie," skłamała Isla, jej głos przepełniony był wyzwaniem. Ale nie mogła się wycofać. Nie tutaj, nie teraz.

"Nie?" Jego dłoń opadła na jej szczękę, palce ledwo naciskały, kciuk musnął jej policzek w sposób, który wywołał dreszcz. "A może powinnaś."

Puls Isli przyspieszył na te słowa, kusząca przestroga wpleciona w groźbę. Wstrzymała oddech, gdy przesunął palcami w dół jej szyi, zatrzymując się tuż nad obojczykiem. Był wystarczająco blisko. Gdyby pochyliła się choć odrobinę, ich usta by się zetknęły. Czuła, jak jego wzrok opada na jej usta, zatrzymuje się tam, jego oczy ciemnieją czymś surowym i niewypowiedzianym.

Każdy instynkt krzyczał, by się odsunęła, ale stała jak wryta. Jej skóra mrowiła pod jego dotykiem, własne pragnienie walczyło ze zdrowym rozsądkiem. To była niebezpieczna gra i wiedziała o tym. Jej oddech urywał się przy każdym prawie-dotyku, każdym przeciągłym spojrzeniu.

Usta Dravena wykrzywiły się w lekkim, niegodziwym uśmiechu. Pozwolił ciszy wisieć między nimi, jego wzrok powoli przesuwał się po niej, niepokojąco dokładny.

"Zobaczmy, czy jesteś tak nieszkodliwa, jak twierdzisz." Jego oczy zablokowały się na jej oczach, nieugięte, badawcze. "Powiedz mi, czy jesteś czysta?"

Isla cofnęła się o krok. Dreszcz przebiegł przez jej ciało, nogi się trzęsły, a twarz spłonęła wstydem. Ale nie było sensu uciekać, była złapana w pułapkę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Iskry i Sekrety

Isla zaczęła znajdować tu dziwną pociechę, choćby dlatego, że nie była już całkiem sama. Jamie był wyrzutkiem w watasze, ciągle testującym granice z uśmieszkiem mówiącym, że nie obchodzą go konsekwencje. A potem była Susan, kobieta o stalowym spojrzeniu i niezachwianej koncentracji, która obserwowała wszystko w watasze z niemal matczyną opiekuńczością.

"Jesteś twardsza niż wyglądasz, Isla," drażnił się Jamie, uchylając się przed ciosem, który ledwo minął jego szczękę. "Nie sądziłem, że włóczęga potrafi tak walczyć."

"Widać nie pierwszy raz mnie niedoceniono," odpowiedziała, mając nadzieję, że jej odpowiedź nie brzmi tak niepewnie, jak się czuła. Każda umiejętność, którą pokazywała, była kolejnym ryzykiem, kolejną szansą, że Draven ją przejrzy.

Draven obserwował ją uważnie, jego spojrzenie było intensywne, gdy sparowała. Jego obecność była niemożliwa do zignorowania. Kiedy w końcu opuściła gardę, łapiąc oddech, przeszedł przez pole w jej kierunku, jego wzrok przemieszczał się między nią a Jamiem.

"Nieźle jak na włóczęgę," powiedział Draven, jego ton przesiąknięty był ciekawością, jakby próbował zajrzeć pod jej skórę.

Starała się spotkać jego spojrzenie, zachować neutralny wyraz twarzy. "Musiałam nauczyć się bronić."

Oczy Dravena lekko się zwęziły. "Walczysz jak ktoś, kto przeszedł więcej niż tylko trening przetrwania." Zrobił pauzę, czekając na jej reakcję. Testował ją, każde słowo było starannie dobrane, by pchnąć ją bliżej do ujawnienia się.

"Miałam swoje spotkania," odparła wymijająco, odmawiając powiedzenia czegokolwiek więcej.

Podszedł bliżej, jego oczy nie opuszczały jej twarzy, w jego spojrzeniu błysnęła mroczna intensywność. "Włóczęga, która walczy jak córka Alfy. Interesujące."

Isla musiała coś powiedzieć, zmienić temat, cokolwiek, żeby zbić go z tropu.

"Tak właśnie przeżywają włóczędzy, prawda?" odpowiedziała spokojnym głosem, mając nadzieję, że nie wyczuwa jej walącego serca.

Uśmieszek Dravena się poszerzył, choć jego oczy pozostały ostre. Cofnął się, jakby pozwalając jej się wycofać. Ale spojrzenie, które jej posłał, było ciężkie od czegoś niewypowiedzianego, pytania zawieszonego między nimi.

Później tej nocy Isla krążyła po swoim małym pokoju, jej myśli pędziły przez każde spojrzenie, każde słowo, które Draven rzucił w jej kierunku tego dnia. Jego podejrzenia rosły. Nigdy nie spotkała nikogo takiego jak on. Kogoś, kto mógł tak łatwo ją rozgryźć, sprawić, że czuła się naga pod jego spojrzeniem. Właśnie gdy jej myśli wirowały, rozległo się pukanie do drzwi, ostre i władcze.

Otworzyła je i zobaczyła czekającego Dravena, jego ciemne oczy były nieodgadnione.

"Chodź ze mną."

Serce Isli waliło, gdy szła za nim przez kręte korytarze do jego kwatery, powietrze wokół niego było gęste od władzy, jaką miał nad swoją watahą. Przełknęła ślinę, gdy otworzył drzwi, gestem wskazując, by weszła do środka. Pokój był słabo oświetlony, cienie rozciągały się po ścianach, wzmacniając poczucie niebezpieczeństwa, które od niego emanowało.

Zamknął za nią drzwi, jego spojrzenie przypiło ją do miejsca. "Chcę wiedzieć o tobie więcej, Isla," powiedział, krzyżując ramiona, każde słowo było kalkulowanym sondowaniem.

"Mówiłam ci, jestem tylko włóczęgą."

"Tylko włóczęgą?" Przechylił głowę, drwiący uśmiech igrał na jego ustach. "Coś ukrywasz."

"Czego ode mnie chcesz, Draven?"

Pozwolił ciszy zawisnąć, po czym pochylił się bliżej, jego głos obniżył się do ochrypłego szeptu. "Ciebie. W moim łóżku."

Bezpośredniość jego słów uderzyła ją jak fizyczny cios, jej ręka wystrzeliła, wymierzając mu mocny policzek. Echo uderzenia wypełniło pokój, ale Draven tylko się uśmiechnął, jego oczy ciemne od satysfakcji.

"Nie jestem taką dziewczyną."

"Wiem. Masz skórę arystokratki. Powiedz mi, Isla, kim naprawdę jesteś."

Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że zaparło jej dech, jej determinacja zaczęła się chwiać. Pochylił się jeszcze bliżej, jego głos był ledwie szeptem, gdy badał jej oczy.

"Coś ukrywasz, prawda? Może się podzielisz?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Noc, Kiedy Uciekła

Wataha Północnego Grzbietu pogrążyła się w chaosie.

Wojownicy zbierali się w napiętych grupkach, szepcząc między sobą. Starszyzna wypytywała się nawzajem ściszonymi głosami. Służba ostrożnie przemykała przez korytarze, wyczuwając burzę zbierającą się pod powierzchnią.

Isla zniknęła.

Seraphine stała w centrum tego wszystkiego, jej niebieskie oczy szeroko otwarte w udawanym niepokoju.

"Ona by po prostu nie odeszła," powiedziała miękko, jej głos załamywał się w odpowiednich momentach. "Musi być przestraszona... zdezorientowana."

Przycisnęła drżącą dłoń do piersi, bezbłędnie odgrywając rolę zdruzgotanej siostry. Ale w środku jej serce śpiewało z radości.

Isla zniknęła. Wreszcie.

Ten mały cień, który podążał za nią przez lata, ta żałosna istota, która trzymała się nadziei mimo bycia niechcianą - zniknęła.

"Co do cholery zrobiłaś, Seraphine?!" Głos Garricka zagrzmiał przez pomieszczenie, jego wściekłość była namacalna. "Miała mi służyć!"

Usta Seraphine drgnęły, ale szybko ułożyła je w smutny grymas, starannie kontrolując wyraz twarzy. Musiała wyglądać na załamaną, zdruzgotaną - nie zadowoloną.

Garrick krążył po pokoju, zaciskając pięści, jego gniew emanował falami. W przeciwieństwie do niej, on nie udawał. Jego furia była surowa, prawdziwa.

"Pozwoliłaś jej wymknąć się nam z rąk!" wściekał się, odwracając się do Seraphine, jego ostre oczy płonęły. "Po tym wszystkim. Czy ty masz pojęcie, ile mnie kosztowałaś?"

Seraphine przechyliła głowę, patrząc na niego niewinnie. "Ojcze," wymruczała, głosem miękkim, ostrożnym. "Nie sądziłam, że ją na to stać. Zawsze była taka... żałosna."

Szczęka Garricka zacisnęła się. "W takim razie jesteś głupia."

Jej paznokcie wbiły się w dłonie, ale uśmiechnęła się. Rzadko się zdarzało, by gniew ojca nie był skierowany na nią, i zamierzała to smakować, choć przez chwilę.

"Ona wróci," powiedziała Seraphine lekko, tonem osoby rozmawiającej o pogodzie.

W przeciwieństwie do Seraphine, on nie udawał. Jego furia była prawdziwa.

Nie dlatego, że mu zależało. Nie dlatego, że kochał Islę.

Ale dlatego, że stracił nad nią kontrolę.

"Stawała się coraz śmielsza," wymamrotał pod nosem, szczęka zaciśnięta tak mocno, że mięsień na policzku drgnął. "Powinienem był złamać ją wcześniej."

Seraphine spojrzała między rodzicami, dostrzegając coś dziwnego w sposobie, w jaki wściekłość Garricka wypełniała pokój. Spodziewała się gniewu - nienawidził tracić kontroli - ale to? To było inne.

Zmarszczyła brwi, przechylając głowę i studiując go. Dlaczego był aż tak wściekły?

"Dlaczego tak bardzo ci zależy na tym, że odeszła?" Jej głos był powolny, wyważony, ciekawość przebijała przez szczeliny jej zwykłej obojętności.

Cisza.

Pytanie zawisło w powietrzu, gęste i niewygodne. Jej ojciec znieruchomiał, jego szczęka zacisnęła się odrobinę za mocno.

W końcu - "Inne watahy mogą jej użyć przeciwko nam. Nie rozumiesz?"

Wymuszana odpowiedź. Zbyt szybka. Zbyt wyćwiczona.

Seraphine zmrużyła oczy, ale zanim mogła naciskać dalej, prychnięcie przerwało napięcie.

Odwróciła się akurat w porę, by zobaczyć jak jej matka przewraca oczami, ledwo powstrzymując irytację.

Ich matka Leonora siedziała cicho, obserwując zamieszanie z chłodną, zdystansowaną obojętnością. Zawsze taka była - lód tam, gdzie ich ojciec był ogniem. Nigdy nie podnosiła głosu. Nigdy nie mówiła, chyba że miała coś wartego powiedzenia.

Po długiej chwili wstała, strzepując nieistniejący kurz z rękawa swojej szaty.

"Nigdy nie miała przeżyć," wymruczała Lenora.

Seraphine odwróciła się do niej, mrugając. Słowa osiadły między nimi, ciężkie i ostateczne. Naładowana cisza rozciągnęła się, tak ciężka, że Seraphine poruszyła się niewygodnie.

Wtedy - "Wyjdź z pokoju, Seraphine."

Głos jej ojca był ostry, nie pozostawiający miejsca na sprzeciw.

Seraphine zawahała się, jej oczy przeskakiwały między nimi, ale coś w powietrzu się zmieniło. Pięści jej ojca były zaciśnięte, jego ciało napięte czymś brzydszym niż wściekłość.

Wyszła. Powoli. Drzwi zamknęły się za nią z kliknięciem.

A potem - trzask.

Seraphine zamarła tuż za drzwiami, serce waliło jej gdy niemylny dźwięk ciała uderzającego w drewno wypełnił pokój.

W środku, dłoń Garricka owinęła się wokół gardła Lenory, przyciskając ją do ściany.

Jego oddech był nierówny, jego oczy ciemne od czegoś dzikiego.

"Co zrobiłaś, Lenoro?" Jego głos był niski, niebezpieczny. "Wiesz, że ona jest moja."

Usta Lenory wykrzywiły się w bezdechu, kpiącym uśmiechu. Wydała zduszony chichot, jej paznokcie drapały jego nadgarstek. "J-jesteś chorym draniem," wycharczała, jej głos drżał, ale nie ze strachu. Z rozbawienia.

Jego uścisk się wzmocnił.

Lenora uśmiechnęła się szeroko, nawet gdy jej wzrok się zamazywał. "Zabij mnie, a cała wataha dowie się jakim jesteś odrażającym człowiekiem - że fantazjowałeś o Isli jak żałosny potwór, którym jesteś."

Palce Garricka drgnęły. Jego uścisk zelżał.

Lenora opadła na podłogę, kaszląc, łapiąc oddech podczas gdy wygładzała suknię, jakby nic się nie stało.

Jak królowa.

I tak po prostu, rozmowa była skończona.

Żadni wojownicy nie zostali wysłani za Islą. Nie wezwano tropicieli.

Nie była warta zachodu.

Zamiast tego, historia została przekręcona przed następnym świtem. Watasze powiedziano, że Isla ich porzuciła. Że była słaba, samolubna, niewdzięczna.

A Kael?

Gdy usłyszał wiadomość, nie powiedział nic.

Seraphine przytuliła się do jego boku później tej nocy, szepcząc słowa otuchy, głaszcząc palcami jego pierś, karmiąc go kłamstwami, które oddalały jego serce coraz bardziej od Isli.

"Ona nigdy naprawdę cię nie kochała, Kael," wymruczała, przyciskając usta do jego gardła. "Chciała tylko tego, co uważała, że jej się należy."

Kael wypuścił powietrze, długo i powoli.

I tak po prostu, Isla stała się niczym.

Imieniem blaknącym w ich wspomnieniach.

Duchem.

Zapomnianym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Chosen Luna: Alpha’s Unwanted Daughter

The Chosen Luna: Alpha’s Unwanted Daughter

790 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

790

Treść

Aa