passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Chosen Luna: Alpha’s Unwanted Daughter - Rozdział #5 - autor Passion Master

The Chosen Luna: Alpha’s Unwanted Daughter

/

Rozdział 5

Do Jaskini Alfy

Isla wyszła w środku nocy. Las wznosił się wokół niej, mroczny i cichy pod osłoną północy. Jej stopy uderzały o nierówne podłoże, każdy krok oddalał ją coraz bardziej od Midnight Crest. Spojrzała przez ramię, wciąż czując ciężar rodzinnej zdrady, ale stabilna obecność Liry popychała ją naprzód.

Nie przestawaj, zachęcał jej wilk.

Kiedy przekroczyła zakazane terytorium Crimson Fang, przeszedł ją dreszcz strachu. Wszyscy znali Dravena, bezwzględnego Alfę ze skłonnością do brutalności. Słyszała wystarczająco wiele historii, by znać jego reputację, to jak nie okazywał nikomu litości, a już najmniej włóczęgom. Ryzyko ciążyło jej mocno, ale równie mocno ciążyła mroczna pewność, że nie ma dokąd pójść.

Zamaskuj nasz zapach, szepnęła do Liry, czując jak moc jej wilka stapia się z jej własną, gdy wspólnie utkały wokół siebie niewidzialną zasłonę. Przemknęła przez poszycie, modląc się, by historie o nieustępliwych patrolach Dravena były tylko przesadzonymi opowieściami.

Nagły szelest przerwał ciszę i zanim Isla zdążyła zareagować, silne ramię złapało ją od tyłu.

"Patrzcie, co tu mamy", zadrwił niski głos, a zapach żelaza i dzikiej ziemi uderzył w jej zmysły, gdy została brutalnie pchnięta na ziemię. Trzej wilki, ich twarze ukryte w cieniu, stali nad nią, a ich oczy błyszczały drapieżnym zamiarem.

"Midnight Crest? Zgubiłaś się, kochaniutka?" zakpił jeden z nich, jego uścisk pozostawiał siniaki, gdy podciągnął ją do góry, jego twarz była tak blisko, że mogła zobaczyć jego ostry jak brzytwa uśmiech. Isla zmusiła się do zachowania spokoju, skupiając się na sile Liry. Ukryj się. Zataj wszystko.

"Jestem tylko włóczęgą", powiedziała, głosem cichym, ale pewnym. "Nie mam dokąd pójść."

Prowadzący wilk prychnął, lustrując ją wzrokiem. "Włóczęga, tak? Jaki włóczęga zakrada się na terytorium Crimson Fang?"

Nie czekając na odpowiedź, szarpnął ją do przodu, pozostali osłaniali ją, gdy maszerowali głębiej między drzewa. Las stawał się gęstszy, ciemniejszy i zimniejszy, aż zatrzymali się gwałtownie na polanie zdominowanej przez masywną postać.

Alfa Draven stał tam, potężny i onieśmielający. Jego przeszywające spojrzenie padło na nią w momencie, gdy znalazła się w jego polu widzenia. Był dominującą obecnością, jego ciemne oczy ostre i śmiertelne, gdy przesuwały się po niej, oceniając ją w mgnieniu oka. Puls Isli przyspieszył, gdy walczyła, by utrzymać zamaskowany zapach, modląc się, by nie przejrzał jej kłamstwa.

"Co to ma być?" głos Dravena był zimny, jego usta wykrzywiły się w ledwie dostrzegalnym obrzydzeniu. "Włóczęga?"

Jeden z wilków z patrolu popchnął ją do przodu. "Złapaliśmy ją, jak się zakradała. Twierdzi, że nie ma dokąd pójść."

Spojrzenie Dravena przygniotło ją, jakby zdzierał każdą warstwę jej obrony. Zmusiła się, by wytrzymać jego wzrok, każdy mięsień w jej ciele był napięty, gotowy do ucieczki, gdyby zdecydował się zaatakować.

"Włóczęga... na moim terytorium." Zrobił powolny krok do przodu, jego oczy zwęziły się, gdy studiował jej twarz, jego wyraz twarzy ściemniał. "Masz minutę, żeby przekonać mnie, dlaczego nie powinienem cię teraz zabić."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Niebezpieczna Umowa

Isla zmusiła się, by spojrzeć w górę, by wyglądać na tak spokojną, jak tylko mogła pod jego przenikliwym spojrzeniem.

"Przysięgam, jestem tylko samotną wilczycą. Jestem sama... od jakiegoś czasu. Jestem tu tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść."

"Powiedz mi swoje imię."

"Isla."

Zrobił powolny krok w jej stronę, jego ciemne oczy nieustępliwe. "Isla, brzmi tak znajomo. I mam uwierzyć, że przybyłaś do Karmazynowego Kła, ze wszystkich miejsc, bez żadnych ukrytych motywów."

Isla przełknęła ślinę, jej serce waliło. "Nie byłoby mnie tu, gdybym miała jakikolwiek inny wybór. Nie stanowię zagrożenia dla ciebie ani twojej watahy."

Cisza się przeciągała, gęsta i dusząca, gdy Draven nadal się w nią wpatrywał. W końcu powoli skinął głową, ale jego wyraz twarzy pozostał zimny, kalkulujący.

"Dobrze. Pozwolę ci zostać," powiedział głosem przypominającym odległy grzmot. "Ale niech będzie jasne - jeśli choćby podejrzewam, że kłamiesz, nie zostanie ci już miejsce, gdzie mogłabyś uciec." Uniósł podbródek, dając znak jednemu z członków watahy. "Pilnujcie jej uważnie."

Jeden z wilków wystąpił naprzód, mrużąc oczy, gdy ją oceniał. Ulga Isli trwała zaledwie chwilę, zanim poczuła na sobie badawcze spojrzenia wszystkich dookoła, ich oczy ostre, podejrzliwe i nieufne. Będą obserwować każdy jej ruch, czekając, aż się potknie, aż ujawni sekrety, które wszyscy podejrzewali, że nosi.

Draven odwrócił się do niej, jego intensywne spojrzenie wciąż nieustępliwe. Pochylił się, głos miał niski, niebezpiecznie gładki. "Jeśli chcesz tu zostać, udowodnisz swoją lojalność."

Gardło Isli się zacisnęło. "Jak... mogę to zrobić?"

Najmniejszy błysk zainteresowania pojawił się w jego ciemnych oczach. Pochylił się do przodu, na tyle blisko, że mogła poczuć bijące od niego ciepło, poczuć bogaty, dziki zapach, który oznaczał go jako Alfę. Jego ręka uniosła się, odgarniając zabłąkany kosmyk jej włosów za ucho, palce zatrzymały się odrobinę za długo, cichy test jej granic.

"Drżysz," wymruczał tonem zwodniczo łagodnym, jak jedwab owijający się wokół żelaza.

"Nie boję się ciebie," skłamała Isla, jej głos przepełniony był wyzwaniem. Ale nie mogła się wycofać. Nie tutaj, nie teraz.

"Nie?" Jego dłoń opadła na jej szczękę, palce ledwo naciskały, kciuk musnął jej policzek w sposób, który wywołał dreszcz. "A może powinnaś."

Puls Isli przyspieszył na te słowa, kusząca przestroga wpleciona w groźbę. Wstrzymała oddech, gdy przesunął palcami w dół jej szyi, zatrzymując się tuż nad obojczykiem. Był wystarczająco blisko. Gdyby pochyliła się choć odrobinę, ich usta by się zetknęły. Czuła, jak jego wzrok opada na jej usta, zatrzymuje się tam, jego oczy ciemnieją czymś surowym i niewypowiedzianym.

Każdy instynkt krzyczał, by się odsunęła, ale stała jak wryta. Jej skóra mrowiła pod jego dotykiem, własne pragnienie walczyło ze zdrowym rozsądkiem. To była niebezpieczna gra i wiedziała o tym. Jej oddech urywał się przy każdym prawie-dotyku, każdym przeciągłym spojrzeniu.

Usta Dravena wykrzywiły się w lekkim, niegodziwym uśmiechu. Pozwolił ciszy wisieć między nimi, jego wzrok powoli przesuwał się po niej, niepokojąco dokładny.

"Zobaczmy, czy jesteś tak nieszkodliwa, jak twierdzisz." Jego oczy zablokowały się na jej oczach, nieugięte, badawcze. "Powiedz mi, czy jesteś czysta?"

Isla cofnęła się o krok. Dreszcz przebiegł przez jej ciało, nogi się trzęsły, a twarz spłonęła wstydem. Ale nie było sensu uciekać, była złapana w pułapkę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Iskry i Sekrety

Isla zaczęła znajdować tu dziwną pociechę, choćby dlatego, że nie była już całkiem sama. Jamie był wyrzutkiem w watasze, ciągle testującym granice z uśmieszkiem mówiącym, że nie obchodzą go konsekwencje. A potem była Susan, kobieta o stalowym spojrzeniu i niezachwianej koncentracji, która obserwowała wszystko w watasze z niemal matczyną opiekuńczością.

"Jesteś twardsza niż wyglądasz, Isla," drażnił się Jamie, uchylając się przed ciosem, który ledwo minął jego szczękę. "Nie sądziłem, że włóczęga potrafi tak walczyć."

"Widać nie pierwszy raz mnie niedoceniono," odpowiedziała, mając nadzieję, że jej odpowiedź nie brzmi tak niepewnie, jak się czuła. Każda umiejętność, którą pokazywała, była kolejnym ryzykiem, kolejną szansą, że Draven ją przejrzy.

Draven obserwował ją uważnie, jego spojrzenie było intensywne, gdy sparowała. Jego obecność była niemożliwa do zignorowania. Kiedy w końcu opuściła gardę, łapiąc oddech, przeszedł przez pole w jej kierunku, jego wzrok przemieszczał się między nią a Jamiem.

"Nieźle jak na włóczęgę," powiedział Draven, jego ton przesiąknięty był ciekawością, jakby próbował zajrzeć pod jej skórę.

Starała się spotkać jego spojrzenie, zachować neutralny wyraz twarzy. "Musiałam nauczyć się bronić."

Oczy Dravena lekko się zwęziły. "Walczysz jak ktoś, kto przeszedł więcej niż tylko trening przetrwania." Zrobił pauzę, czekając na jej reakcję. Testował ją, każde słowo było starannie dobrane, by pchnąć ją bliżej do ujawnienia się.

"Miałam swoje spotkania," odparła wymijająco, odmawiając powiedzenia czegokolwiek więcej.

Podszedł bliżej, jego oczy nie opuszczały jej twarzy, w jego spojrzeniu błysnęła mroczna intensywność. "Włóczęga, która walczy jak córka Alfy. Interesujące."

Isla musiała coś powiedzieć, zmienić temat, cokolwiek, żeby zbić go z tropu.

"Tak właśnie przeżywają włóczędzy, prawda?" odpowiedziała spokojnym głosem, mając nadzieję, że nie wyczuwa jej walącego serca.

Uśmieszek Dravena się poszerzył, choć jego oczy pozostały ostre. Cofnął się, jakby pozwalając jej się wycofać. Ale spojrzenie, które jej posłał, było ciężkie od czegoś niewypowiedzianego, pytania zawieszonego między nimi.

Później tej nocy Isla krążyła po swoim małym pokoju, jej myśli pędziły przez każde spojrzenie, każde słowo, które Draven rzucił w jej kierunku tego dnia. Jego podejrzenia rosły. Nigdy nie spotkała nikogo takiego jak on. Kogoś, kto mógł tak łatwo ją rozgryźć, sprawić, że czuła się naga pod jego spojrzeniem. Właśnie gdy jej myśli wirowały, rozległo się pukanie do drzwi, ostre i władcze.

Otworzyła je i zobaczyła czekającego Dravena, jego ciemne oczy były nieodgadnione.

"Chodź ze mną."

Serce Isli waliło, gdy szła za nim przez kręte korytarze do jego kwatery, powietrze wokół niego było gęste od władzy, jaką miał nad swoją watahą. Przełknęła ślinę, gdy otworzył drzwi, gestem wskazując, by weszła do środka. Pokój był słabo oświetlony, cienie rozciągały się po ścianach, wzmacniając poczucie niebezpieczeństwa, które od niego emanowało.

Zamknął za nią drzwi, jego spojrzenie przypiło ją do miejsca. "Chcę wiedzieć o tobie więcej, Isla," powiedział, krzyżując ramiona, każde słowo było kalkulowanym sondowaniem.

"Mówiłam ci, jestem tylko włóczęgą."

"Tylko włóczęgą?" Przechylił głowę, drwiący uśmiech igrał na jego ustach. "Coś ukrywasz."

"Czego ode mnie chcesz, Draven?"

Pozwolił ciszy zawisnąć, po czym pochylił się bliżej, jego głos obniżył się do ochrypłego szeptu. "Ciebie. W moim łóżku."

Bezpośredniość jego słów uderzyła ją jak fizyczny cios, jej ręka wystrzeliła, wymierzając mu mocny policzek. Echo uderzenia wypełniło pokój, ale Draven tylko się uśmiechnął, jego oczy ciemne od satysfakcji.

"Nie jestem taką dziewczyną."

"Wiem. Masz skórę arystokratki. Powiedz mi, Isla, kim naprawdę jesteś."

Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że zaparło jej dech, jej determinacja zaczęła się chwiać. Pochylił się jeszcze bliżej, jego głos był ledwie szeptem, gdy badał jej oczy.

"Coś ukrywasz, prawda? Może się podzielisz?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Chosen Luna: Alpha’s Unwanted Daughter

The Chosen Luna: Alpha’s Unwanted Daughter

790 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

790

Treść

Aa