passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Coach's Favorite - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

The Coach's Favorite

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Jest zwykła cisza, a potem jest ta cisza, która powoli dusi cię pasywno-agresywną energią. Tego ranka na siłowni nie było cicho — panowała tam broń w postaci milczenia.

Zauważam zmianę, zanim jeszcze ją zobaczę.

Sienna wchodzi ze słuchawkami wbitymi w uszy, jakby próbowała zablokować moje istnienie, wzrok skierowany prosto przed siebie, jakbym był meblem, który postanowiła zignorować.

Żadnego skinienia, żadnego spojrzenia, nawet podstawowego „dzień dobry”. Nigdy nie była rozmowna, ale to coś innego. To jest zamierzona wojna psychologiczna — i chce, żebym poczuł każdy jej moment.

W porządku. Dwoje ludzi może grać w tę grę.

Zaczynają się rozgrzewki, a ja skupiam wzrok na jej technice, udając, że nie kataloguję każdego mikro-wyrazu wrogości. Kostki napięte, ramiona zablokowane, jakby przygotowywała się na uderzenie. Technicznie bezbłędna jak zawsze, ale jej ciało porusza się jak zaciśnięta pięść.

Wtedy przekręca się zbyt daleko podczas salta w tył — błąd, którego dosłownie nigdy nie popełnia.

Nie podnoszę wzroku znad clipboardu. „Popraw to.”

Nie odpowiada, tylko powtarza ruch z taką agresywną precyzją, że można by to uznać za osobisty atak. Kilka ćwiczeń później znowu łamie formę, po czym podchodzi z rękami skrzyżowanymi, a pot lśni na jej linii szczęki jak zbroja.

„Jaki jest sens znowu zmieniać rotację bloku?” — pyta, głos spokojny, ale naładowany podtekstem, który mógłby zasilić małe miasto.

„Za duże obciążenie na twoją kostkę,” mówię, wciąż robiąc notatki, jakby to była zwykła rozmowa trenera. „Lądowania są czyste, ale kompensujesz. Trzeba dostosować obciążenie.”

Czekam, aż przetrawi to całkowicie rozsądne wyjaśnienie.

Zamiast tego jej głos staje się jeszcze chłodniejszy. „To teraz feedback idzie w pakiecie z cichym traktowaniem?”

W końcu podnoszę wzrok. „Nie wiedziałem, że pytania można zadawać, nie słuchając odpowiedzi.”

Powietrze między nami napina się jak drut kolczasty.

Nie kłóci się, nie odchodzi — po prostu pozwala, by ta napięta atmosfera wisiała jak toksyczna chmura, podczas gdy oboje udajemy, że zeszłej nocy nie było.

Każda kolejna interakcja przypomina chodzenie po rozbitym szkle w ciemności.

Tamten pocałunek, jej śmiech w barze, sposób, w jaki zatrzasnęła mi drzwi przed nosem — emocjonalnie, jeśli nie dosłownie. Technicznie nie przekroczyłem granicy, ale patrzy na mnie, jakbym popełnił niewybaczalny grzech.

Jakoś to ja jestem obsadzony w roli złoczyńcy w tym psychologicznym dramacie.

Do połowy dnia mam już dość uprzejmości. Patrzenie, jak systematycznie niszczy się sama, nazywając to dyscypliną, szybko mi się znudziło. Czas na interwencję dorosłego.

Wchodzę do gabinetu Holloway z teczką pełną dowodów, które powinny przestraszyć każdego racjonalnego administratora. Statystyki obciążeń, wzorce przeciążeń, spowolnione nagrania, szczegółowe analizy pokazujące dokładnie, jak zmierzamy ku katastrofie.

„Jeśli natychmiast nie zmienimy jej treningu,” mówię, rozkładając dokumenty na jej biurku, „będziemy ją zeskrobywać z maty w kawałkach przed mistrzostwami.”

Holloway ledwo podnosi wzrok znad ekranu. „Twierdzisz, że nie jest gotowa na zawody?”

„Mówię, że jedzie na pożyczonym czasie i czystej sile woli.”

„Nadal zdobywa punkty.”

„Na razie,” odpowiadam, próbując nie brzmieć, jakbym tłumaczył fizykę przedszkolakowi. „Ale to tykająca bomba. Coś pęknie, a wtedy jej kariera się skończy.”

Stuka długopisem o biurko w rytmie, który oznacza, że już zdecydowała się zignorować wszystko, co właśnie powiedziałem.

„Doceniamy twoją troskę. Skupmy się na utrzymaniu jej w gotowości startowej.”

Tyle. Cztery słowa, które oznaczają: utrzymuj ją przydatną, dopóki się całkiem nie złamie, potem znajdziemy kolejną gimnastyczkę do zajechania.

Wychodzę wkurzony i od razu idę do tablicy jak człowiek z misją. Przepisuję całą rutynę Sienny — wywalam ryzykowny obrót niszczący jej kostkę, koryguję rotacje, dodaję czyste zejście, które nie zakończy jej sezonu.

Nadal poziom elitarny, nadal medalowy, tylko nie samobójczy.

Gdy wręczam jej poprawiony plan, patrzy na niego z entuzjazmem osoby czytającej własny akt zgonu.

„Dlaczego wycinasz drugi obrót?” — pyta, nadal nie patrząc na mnie.

„Bo twoje kolano już kompensuje za kostkę,” wyjaśniam, jakbym rozmawiał o pogodzie. „Zablokuje się w środku rotacji i po tobie. Na zawsze.”

Wpatruje się w kartkę. „Czyli po prostu zdecydowałeś za mnie?”

„Zdecydowałem, żebyś dalej chodziła o własnych siłach,” mówię. „Nie ma za co.”

Nie kłóci się, nie zgadza — po prostu kiwa głową i odchodzi. Ale spojrzenie w jej oczach jasno mówi, że ufa mi mniej więcej tak, jakby zaufała grzechotnikowi oferującemu darmowe przytulasy.

Później tej nocy wracam po clipboard, który zostawiłem w pośpiechu, próbując ratować kogoś, kto nie chce być ratowany. Sala jest prawie ciemna, tylko niski brzęk lamp nad głową i —

Ugięcie sprężyn. Lądowanie.

Cholera, cały mój świat.

Wchodzę już wiedząc, co zastanę, i oczywiście — Sienna trenuje sama. Nie na nowej rutynie, którą zaprojektowałem, by ją chronić. Na rutynie George'a.

Tej, która jednym złym lądowaniem może zakończyć jej karierę.

Uderza przy zejściu ostro, kostka się chwieje — wystarczająco, by ktoś z oczami to zauważył. Zamiast się zatrzymać jak rozsądny człowiek, poprawia się i próbuje jeszcze raz.

Dość tego. Mam dość.

Przechodzę przez salę z determinacją, która pewnie wygląda groźnie. „Co do cholery robisz?”

Nie odwraca się. „Zmieniłeś moją rutynę bez pytania. Nie zgodziłam się na twoją wersję.”

Podchodzę bliżej, starając się nie zabrzmieć jakbym zaraz miał zawał. „Bo jego wersja cię zniszczy.”

„Ta rutyna daje medale.” Otarła pot z szczęki i wreszcie patrzy na mnie, wzrokiem ostrym jak brzytwa. „To się liczy.”

„To ich obchodzi,” odbijam. „A ciebie?”

Zeskakuje z drążka, stoi wyprostowana z taką butą, że byłaby godna podziwu, gdyby nie była tak autodestrukcyjna.

„To jedyna rzecz, w której jestem dobra. George miał wyniki. Ty próbujesz mi to odebrać.”

„Próbuję dopilnować, żebyś jeszcze chodziła, kiedy osiągniesz te wyniki.”

Śmieje się, bez cienia radości. „Nie jestem jakąś kruchą nowicjuszką. Nie musisz mi uszczelniać rutyny, jakbym była ze szkła.”

„I nie potrzebujesz też rutyny George'a,” odpowiadam natychmiast. „Nie jesteś maszyną, Sienna.”

„Nie ty decydujesz, kim jestem!” Jej głos podnosi się, ostry i donośny, odbija się echem od ścian. „Myślisz, że skoro widziałeś siniaki, to już wiesz, kim jestem? Nie wiesz. Nie możesz tu wejść i przepisać wszystkiego, jakbyś był jakimś wybawcą.”

Zanim się powstrzymam, moja ręka ląduje na jej ramieniu — lekko, tylko po to, by przerwać tę spiralę autodestrukcji. „Nie jestem tu, by cię zbawić. Próbuję odkręcić to, co on ci zrobił.”

Odpycha mnie na tyle mocno, że aż się cofam. „Nie dotykaj mnie jakbyś się troszczył, a potem traktuj mnie jakbym była do złamania.”

Cofam się, ręce podnoszę w geście kapitulacji. „Nie uważam, że jesteś do złamania. Uważam, że się boisz.”

Coś w jej wyrazie twarzy pęka na ułamek sekundy. Oczy jej szklą się, ale nie płacze. Nigdy nie płacze, zwłaszcza przy innych. Zwłaszcza przy mnie.

„Chcesz złota?” mówię, ściszając głos, bo krzyk nic nie daje. „To przestań pozwalać, by przeszłość układała ci rutynę. Żal boli bardziej niż każdy upadek, uwierz mi. Przeżyłem to.”

Cisza między nami rozciąga się jak most, którego żadne z nas nie potrafi przekroczyć.

Ale przynajmniej teraz mnie słucha.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Osiedliśmy w czymś, co z zewnątrz wygląda jak profesjonalna tolerancja, ale każdego cholernego dnia czuje się jak przedzieranie przez burzę elektryczną.

Udało jej się wykonać zmodyfikowany układ bez całkowitego buntu kostki, co można uznać za zwycięstwo w naszej obecnej katastrofalnej relacji trenerskiej.

Lepiej, ale nie idealnie. Nic w tej sytuacji nigdy nie będzie idealne.

Ale tamta noc wisi między nami jak naładowana broń, której istnienie oboje udajemy, że nie dostrzegamy. Pocałunek, który według naszej wzajemnej milczącej umowy nigdy się nie zdarzył, ale jakoś sprawia, że każda interakcja przypomina grę wstępną zamaskowaną jako instruktaż sportowy.

Wszystko jest w porządku. Wszystko jest profesjonalne i stosowne, i zdecydowanie nie wyobrażam sobie, jak by to było przycisnąć ją do skrzyni, za każdym razem gdy się rozciąga.

Sala jest pusta, tylko my, światła przygaszone, jakby wszechświat miał pokręcone poczucie humoru, tworząc romantyczną atmosferę w najmniej odpowiednim możliwym miejscu.

Przeglądamy nagrania na moim laptopie, a ona stoi tak blisko, że czuję zapach jej szamponu - coś waniliowego i czystego, przez co chcę zanurzyć twarz w jej włosach.

Granice zawodowe, Ford. Pamiętasz o nich?

Żadne z nas nie wspomina o taksówce. To stał się radioaktywny temat, który mógłby zniszczyć wszystko, gdybyśmy przyznali, że istnieje.

Po obejrzeniu jej piątej nieudanej próby tej samej sekwencji, przerywa komfortową ciszę pytaniem, które trafia jak cios poniżej pasa.

"Dlaczego naprawdę zrezygnowałeś z gimnastyki wyczynowej?"

Jej głos jest cichy, prawie bezbronny, i czuję, że patrzy na mnie zamiast na ekran.

"George powiedział, że nie umiałeś znieść porażki. Ale widziałam twoje stare układy w internecie, i byłeś..." Przerywa, szukając słów. "Niezwykły."

Cholera. Prawdopodobnie śledziła moją historię zawodów na YouTube. To albo pochlebiające, albo niepokojące.

Coś surowego szarpie mnie w piersi na wzmiankę o wersji wydarzeń George'a. Cała moja postawa zmienia się, zanim zdążę to powstrzymać - pół sekundy odsłonięcia maski, zanim profesjonalny dystans wraca na miejsce.

"W tym sporcie zdarzają się kontuzje," mówię ostrożnie, jakbym rozbrajał bombę. "Niektóre są przypadkowe. Niektóre nie."

"Co masz na myśli?"

Przełykam ciężko, głos staje się odległy, bo wydobywanie tych wspomnień przypomina operację na sobie bez znieczulenia.

"George nie był tylko rywalem. To on spowodował moją kontuzję."

Zastygła obok mnie.

"Forsowałem kombinację, którą zaprojektował, mimo że moje ciało krzyczało, żeby przestać. George miał ten sposób przekonywania, że ból to tylko słabość opuszczająca ciało." Moja szczęka mimowolnie się zaciska. "To złamanie zmęczeniowe nie było pechem. To była cena, jaką zapłaciłem za zaufanie komuś, kto traktował sportowców jak rzeczy jednorazowego użytku."

Słowa uderzają ją jak fizyczny cios - widzę to w napięciu jej ramion, w zmianie oddechu. Paralele do jej własnych doświadczeń są niemożliwe do zignorowania, ale jej obronne programowanie i tak się włącza.

"Ale nadal, nic nie wiesz o moich relacjach z trenerem Fosterem," warczy, choć w jej głosie zaczyna pobrzmiewać wątpliwość.

"Wiem, że od dni nie zjadłaś porządnego posiłku," mówię cicho, ale z wystarczającą stalą w głosie, by przebić się przez jej bzdury. "Wiem, że trenujesz mimo kontuzji, które on postanowił zignorować. I znam to spojrzenie w twoich oczach, gdy perfekcyjnie wykonujesz układ - nie występujesz dla siebie ani dla medali. Desperacko próbujesz zasłużyć na aprobatę, która nigdy nie nadchodzi."

Moje słowa przecinają każdą zbudowaną przez nią obronę, chirurgicznie precyzyjne. Wstaje gwałtownie, furia wzbiera jak fala przypływu.

"Nie masz prawa analizować mnie jak jakiś uszkodzony przypadek do badań!"

"Jako twój trener, moim zadaniem jest dostrzegać to, co ukrywasz nawet przed sobą," odpowiadam spokojnie, co wyraźnie jeszcze bardziej ją denerwuje.

Wtedy jej ciało postanawia udowodnić mój punkt widzenia. Ostre skurcze wykrzywiają jej rysy - znajoma kara za dni życia na sałacie i samozaparciu.

Zgina się wpół, ręce przyciskając do boków, i nagle jestem przy niej, moja dłoń pewnie spoczywa na jej plecach.

"Wszystko w porządku?" Troska w moim głosie jest całkowicie szczera i zaskakuje nas oboje.

To taki kontrast w porównaniu z ostrą krytyką, do której jest przyzwyczajona, że widzę, jak walczy ze łzami. Ktoś faktycznie przejmujący się jej samopoczuciem zamiast tylko statystykami występów? Kurewsko rewolucyjna koncepcja.

Prostuje się powoli, próbując przełknąć dyskomfort i resztki dumy. "Nic mi nie jest."

Kłamstwa. Same kłamstwa. Nic nie jest w porządku i oboje o tym wiemy.

Kiedy próbuje się cofnąć i odzyskać przestrzeń osobistą, jej zdradliwa kostka całkowicie odmawia posłuszeństwa. Łapię ją bez wahania, ręce pewnie na jej talii, i nagle jesteśmy tak blisko, że widzę jasne plamki w jej ciemnobrązowych oczach.

Powietrze między nami elektryzuje się.

Mój wzrok opada na jej usta - te usta, o których nie mogę przestać myśleć - potem wraca w górę, i w przestrzeni między nami wisi pytanie, którego żadne z nas nie jest na tyle odważne, by zadać na głos.

"To niewłaściwe," szepcze, ale nie odsuwa się, bo najwyraźniej żadne z nas nie ma działających instynktów samozachowawczych.

Moje spojrzenie ciemnieje, intensywne i nieczytelne, bo toczę tę samą wojnę, która szaleje w jej oczach.

"Wszystko w tym jest niewłaściwe," mruczę w odpowiedzi, głos szorstki od trzech tygodni tłumionego pragnienia.

Niedopowiedzenie cholernego stulecia.

Przestrzeń między nami kurczy się, aż czuję ciepło bijące od jej ciała, aż nasze oddechy się mieszają i słyszę bicie jej serca.

Każda racjonalna myśl w mojej głowie krzyczy, żebym uciekał, ale coś silniejszego przyciąga mnie bliżej - w kierunku niebezpiecznego terytorium, wokół którego tańczyliśmy od tamtej nocy w taksówce.

Moje palce odgarniają zabłąkany kosmyk włosów z jej twarzy, powoli i celowo, obserwując jak jej źrenice się rozszerzają. Ciężar mojego spojrzenia przyszpila ją w miejscu, a czas wydaje się zawieszony, jakbyśmy byli w jakimś alternatywnym wszechświecie, gdzie konsekwencje nie istnieją.

Dokładnie pamiętam, jak smakowała. Chcę znów jej posmakować. Chcę przycisnąć ją do ściany i przekonać się, czy wyda ten sam miękki dźwięk, gdy pocałuję jej szyję.

Pocałuj ją. Nie całuj jej. To zniszczy wszystko. To może wszystko uratować. Podejmij pieprzoną decyzję.

Wtedy moment rozpada się jak szkło uderzające o beton.

Drzwi sali otwierają się z hukiem, który mógłby obudzić umarłych, i wchodzi jeden z młodszych trenerów, całkowicie nieświadomy seksualnego napięcia trzeszczącego między nami jak pod napięciem.

Sienna odskakuje jakby została porażona prądem, twarz płonie jej ze wstydu i frustracji. Ja odsuwam się płynnie, ale czuję ten sam konflikt palący w piersi - tę samą wojnę między tym, czego chcemy, a tym, co wiemy, że jest zawodowo samobójcze.

Młodszy trener zaczyna paplać o harmonogramie czy sprzęcie, czy jakichś równie nieistotnych bzdurach, podczas gdy ja stoję tam, próbując przypomnieć sobie, jak się normalnie oddycha.

Odpowiadam odpowiednimi trenerskimi dźwiękami, ale moja uwaga wciąż jest skupiona na Siennie.

Kiedy przeszkadzający wreszcie wychodzi, zostajemy w ciszy tak gęstej, że prawie dusi. Niedokończony moment wisi między nami jak naładowana broń, niebezpieczny i niemożliwy do zignorowania.

Żadne z nas nic nie mówi, ale wszystko się zmieniło. Znowu.

To się źle skończy dla wszystkich zaangażowanych.

Ale pieprzyć to, nie jestem pewien, czy mnie to jeszcze obchodzi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Coach's Favorite

The Coach's Favorite

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa