The Coach's Favorite autor Nina Soelian
The Coach's Favorite
Opis
Byly mistrz olimpijski Ford Callen ma jedna zasade: nigdy nie angazowac sie w relacje ze swoimi zawodnikami. Wtedy do jego sali gimnastycznej wchodzi Sienna Reyes-utalentowana, zlamana i absolutnie zakazana. Kiedy Ford odkrywa, ze jego najlepsza gimnastyczka jest systematycznie niszczona przez swojego bylego, stosujacego przemoc trenera, jego instynkt opiekunczy przeradza sie w cos znacznie bardziej niebezpiecznego. Podczas gdy Sienna walczy o swoje olimpijskie marzenia, Ford jest gotow spalic cala swoja kariere, by ja ocalic. Gdy zblizaja sie igrzyska olimpijskie, a wrogowie zaciskaja krag, Ford i Sienna musza dokonac wyboru: przestrzegac zasad, ktore trzymaja ich z dala od siebie, czy przekroczyc wszystkie granice dla milosci wartej walki. Niektore granice sa po to, by je przekraczac. Niektore zasady sa warte ryzyka. A niektore rzeczy-tak jak ona-sa warte tego, by dla nich spalic wszystko.
Rozdział 1
Aug 13, 2025
[Perspektywa Forda]
Wejście do Elite Gymnastics Training Center było jak wkroczenie w perfekcyjnie zaprojektowaną katastrofę. I mówię to dosłownie — ktoś musiał się naprawdę postarać, żeby to miejsce wyglądało aż tak fatalnie.
Poręcze nierówne niemal całowały się ze ścianą. Rozbieg do skoku odginał się w lewo, jakby próbował uciec z budynku. Połowa materacy wyglądała, jakby przeszła przez blender, a potem została złożona przez kogoś, kto nigdy wcześniej nie widział materaca.
Szczerze mówiąc, imponujące — w najgorszy możliwy sposób.
A oświetlenie? Istny majstersztyk okropności. Ciemne kąty wszędzie, czyli zasadniczo pierwsza lekcja z tego, czego nie robić jako trener gimnastyki.
Musisz widzieć wszystko — zgięte nadgarstki, chwiejące się lądowania, dokładny moment, w którym dziecku umiera pewność siebie. Nie można trenować tego, czego się nie widzi.
Szepty zaczęły się natychmiast. Oczywiście, że tak.
"To Ford Callen."
"Niemożliwe. Myślałem, że już skończył."
Skończył. Lubię to. Jakby przejście na emeryturę w wieku dwudziestu pięciu lat, bo ramię postanowiło cię zdradzić, oznaczało, że po prostu wyparowujesz w powietrze. Ale nieważne — przez ostatnie osiem lat słyszałem gorsze rzeczy.
Złoty medalista, wypalony legendarny zawodnik, król wypalenia. Wybierz swoją ulubioną narrację.
Moje ramię wybrało właśnie ten moment, żeby przypomnieć mi, dlaczego jestem tutaj, zamiast wciąż rywalizować. Ostry ból, jak w zegarku.
Dzięki, ciało. Naprawdę potrzebowałem tego powrotu do najgorszego dnia w moim życiu.
I tak, odcisk palca George'a Fostera był na tej kontuzji równie wyraźny. Szokujące, prawda?
Wszedłem na balkon, bo najwyraźniej jestem masochistą, który lubi oglądać katastrofy w czasie rzeczywistym.
Trening dziewczyn trwał w najlepsze, a głos George'a odbijał się od każdej powierzchni jak wyjątkowo agresywna piłeczka ping-pongowa.
"Znowu niedbale. Ląduj ciaśniej. Dziś jesteś wolna. Ta waga też nie pomaga."
Ten sam George, ta sama energia. Tylko głośniejszy, jakoś. Nie sądziłem, że to fizycznie możliwe, a jednak.
Podążyłem za jego werbalnym atakiem do celu: Sienny Reyes.
Jej nazwisko obiło mi się o uszy — potencjał olimpijski, czysta technika, wszystko czego byś chciał. Patrząc na nią teraz, miała wszystko od strony technicznej. Ostro zaznaczone kąty, podręcznikowa forma, wykonanie tak czyste, że mogłoby trafić do filmu szkoleniowego.
Ale jej oczy. Jezu. Znałem to spojrzenie, bo sam je nosiłem przez lata.
Nie zmęczona dzisiejszym treningiem. Zmęczona każdym treningiem. Zmęczona istnieniem w ciągłym stanie poczucia, że nigdy nie jest dość dobra.
Wylądowała po skoku, który powinien być niemożliwy — kostka ledwo się zachwiała, natychmiast wróciła do pozycji jakby nic się nie stało.
Bez pauzy, bez ulgi, od razu z powrotem do pracy. To było równocześnie imponujące i głęboko niepokojące.
"Jeszcze raz. Zrób zejście idealnie, albo jutro nie przychodź."
Skinęła głową. Nie odezwała się, nie mrugnęła, po prostu przełknęła jakąkolwiek reakcję, którą mogła mieć, i ruszyła dalej.
Zorientowałem się, że wstrzymywałem oddech, oglądając tę psychologiczną wojnę pod płaszczykiem treningu.
"Jezu, George. Daj już spokój," mruknąłem, wiedząc, że mnie nie usłyszy, ale musiałem to powiedzieć.
Sienna wyglądała, jakby jechała na oparach. Właściwie to wyglądała, jakby od miesięcy funkcjonowała na samych oparach, a teraz działała już tylko na czystej złości i pamięci mięśniowej.
George w końcu mnie zauważył i odegrał cały teatrzyk: wyprostował się i ściszył głos.
No tak, o, nagle jest dorosły nadzór, lepiej udawać, że wiem, jak wygląda profesjonalizm.
Za późno, kolego.
Wróciłem do swojego biura — bo najwyraźniej mam teraz biuro, co nadal wydaje mi się dziwne — i zanurzyłem się w teczkach zawodniczek.
W końcu trochę ciszy. Mój mózg potrzebował przerwy po tej psychologicznej rzezi, którą właśnie zobaczyłem.
Teczka Sienny to była mistrzowska kolekcja czerwonych flag. Drobne urazy, które wcale nie były drobne, złamania przeciążeniowe, oznaki przetrenowania i harmonogram treningowy, który sam bym spalił tylko za to, że istnieje.
Notatki lekarzy, zignorowane zalecenia, terminy powrotu do treningów, które nie miały żadnego sensu.
Potem znalazłem maila od lekarza centrum. Oznaczonego flagą, oczywiście, bo najwyraźniej wszyscy wiedzieli, że jest problem — poza tymi, którzy byli opłacani za jego rozwiązanie:
"Zawodniczki Fostera, szczególnie Reyes, wykazują niepokojące wahania wagi i powtarzające się urazy przeciążeniowe. Wcześniejsze zalecenia dotyczące zmodyfikowanego treningu zostały zignorowane. Jako nowy dyrektor techniczny proszę o wskazówki dotyczące procedury interwencyjnej."
Przeczytałem to dwa razy. Potem jeszcze raz, bo może coś źle zrozumiałem.
Nie. George ignorował zalecenia medyczne. W sprawie problemów z wagą. I urazów przeciążeniowych. A przy tym dalej cisnął zawodniczki ponad granice wytrzymałości.
"Oczywiście, że to zignorował," powiedziałem do pustego biura, bo rozmowa z samym sobą to najwyraźniej nowa norma.
To cały George. Głośny, agresywny i wystarczająco sprytny, żeby nie zostawiać oczywistych dowodów. Z wyjątkiem tego, co miałem przed sobą — czarno na białym, oznaczone przez lekarza, który najwyraźniej już dawno przestał wierzyć w ten system.
Sienna Reyes. Dwadzieścia jeden lat, 157 cm, 49 kg. Potencjał olimpijski. Systematycznie niszczona przez kogoś, kto myli przemoc z trenowaniem.
Moje ramię znów się napięło, jakby ciało przypominało mi, co się dzieje, gdy nikt nie reaguje. Gdy obiecujące zawodniczki zostają zmiażdżone przez trenerów, którzy mylą okrucieństwo z motywacją.
Co mnie najbardziej uderzyło? Sienna dziś nie zareagowała ani razu. Ani na krzyki, ani na mocne lądowanie, nawet gdy George zagroził jej miejscem w drużynie.
Wytrenowano ją — i używam tego słowa celowo — by trzymała głowę nisko, bez względu na wszystko.
Podszedłem do okna. Na sali wreszcie panowała cisza, tylko kilka dziewczyn się rozciągało, gdy chaos opadał.
Po raz pierwszy tego dnia miejsce wydawało się spokojne, a nie jakby nieustannie wrzeszczało.
George był problemem od lat. Wiedziałem o tym jeszcze, gdy sam startowałem, ale byłem zbyt skupiony na własnych medalach i własnej szansie na chwałę, by cokolwiek powiedzieć.
Zabawne, jak zmienia się perspektywa, kiedy już nie gonisz za olimpijskim snem.
"Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają, co George?" powiedziałem do pustej sali poniżej.
The Coach's Favorite
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101