passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Colonel’s Favorite - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

The Colonel’s Favorite

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Stelli

Konwój wyruszył o świcie—trzy opancerzone pojazdy zmierzały na wrogie terytorium, by odzyskać zapasy medyczne pozostawione podczas pośpiesznej ewakuacji dwa tygodnie wcześniej.

Arthur nalegał, żeby osobiście dowodzić eskortą, co oznaczało, że przez następnych kilka godzin będę patrzeć na jego szerokie ramiona i próbować nie myśleć o naszej ostatniej kłótni.

Im dalej jechaliśmy, tym bardziej krajobraz stawał się posępny. Opuszczone budynki z powybijanymi oknami, drogi usiane kraterami po wybuchach, szkielety zniszczonych pojazdów. Każdy cień wydawał się zagrożeniem.

Dotarliśmy na miejsce ewakuacji bez incydentów. Dawny szpital polowy był wypaloną skorupą, sprzęt rozrzucony niczym porzucone zabawki. Żołnierze Arthura zabezpieczyli teren, podczas gdy mój zespół zbierał zapasy.

"Doktorze Alistair." Głos Arthura przeciął zorganizowany chaos. "W skrzydle wschodnim jest jeszcze jeden schowek. Odprowadzę cię."

"Nie potrzebuję eskorty."

"To nie była prośba." Już szedł w kierunku dalszego końca budynku, wyraźnie oczekując, że pójdę za nim.

Chwyciłam pustą skrzynkę i ruszyłam za nim, z irytacją tliącą się pod powierzchnią. Skrzydło wschodnie było bardziej nienaruszone, choć podłogi wciąż zasypywały gruzy.

"Wie pan, pułkowniku, doskonale sobie radzę z przechodzeniem przez budynek bez nadzoru."

"Tak?" Nie odwrócił się. "Bo twoja historia trzymania się protokołu jest raczej mało imponująca."

"Moje osiągnięcia w ratowaniu życia mówią same za siebie."

"Twoja historia ignorowania wojskowych rozkazów właśnie mnie martwi." Zatrzymał się przy magazynie. "Te zapasy trzeba dokładnie zinwentaryzować. Ostatni cywil, który to robił, połowę sprzętu gdzieś zgubił."

"Nie kradnę zapasów medycznych, jeśli to pan sugeruje."

"Nic nie sugeruję. Stwierdzam fakty." Arthur wskazał na pomieszczenie. "Proszę, doktorze. Chyba że wolisz się dalej kłócić zamiast robić swoje."

Przeszłam obok niego, celowo zahaczając ramieniem o jego ramię. Pomieszczenie było ciasne, półki zastawione zakurzonym sprzętem. Zaczęłam zdejmować pudełka, sprawdzać ich zawartość, katalogować to, co dało się uratować.

Arthur pozostał w drzwiach, obserwując. Zawsze obserwując.

"Jest jeszcze coś, pułkowniku? Czy zamierza pan tylko stać i oceniać moje metody inwentaryzacji?"

"Dbam o przestrzeganie protokołu."

"Aha. Protokół." Odwróciłam się do niego z pudełkiem narzędzi chirurgicznych w rękach. "Tak to teraz nazywamy? Bo wygląda raczej na to, że szuka pan pretekstu, żeby…"

"Żeby co?" Wszedł do środka, a ciasne pomieszczenie nagle zrobiło się duszne. "Przypomnieć ci, że tu obowiązują zasady? Że twoja cywilna arogancja nie ochroni cię na linii frontu?"

"Moja arogancja?" Zaśmiałam się ostro i gorzko. "To dopiero ironia, biorąc pod uwagę, że pan nawet nie potrafi przyznać się do błędu, kiedy od tego zależy sprawność ręki żołnierza."

Zacisnął szczękę. "Nie przyznałem się, bo nie było do czego. Zrobiłaś swoje. Tyle."

"Broń Boże, żeby pułkownik przyznał, że ktoś inny może wiedzieć, co robi." Przepchnęłam się obok niego z pudełkiem przyciśniętym do piersi. "Niektórzy z nas nie potrzebują ciągłego głaskania po ego, Arthurze."

Usłyszałam jego gwałtowny wdech, gdy użyłam jego imienia, ale nie zatrzymałam się. Miałam dość tej rozmowy, dość…

Klik.

Dźwięk był cichy, ledwie wyczuwalny. Ale poczułam to—charakterystyczny opór płytki naciskowej pod stopą, a potem mechaniczny spręż.

Całe ciało mi zesztywniało. Pudełko wypadło mi z rąk i z hukiem uderzyło o podłogę. Krew odpłynęła mi z twarzy.

"Arthur." Jego imię wyszło ze mnie ledwie szeptem. Spróbowałam jeszcze raz, głośniej. "Arthur!"

Wciąż stał w drzwiach magazynu. Widziałam moment, w którym uświadomił sobie, gdzie stoję, widziałam, jak jego ciało zesztywniało z innego rodzaju napięcia.

"Nie ruszaj się." Zaczął iść w moją stronę powolnymi krokami, wzrok utkwiony w moim bucie.

"Coś mi kliknęło pod stopą." Głos mi zadrżał z paniki. "Tam… myślę, że to—"

"Powiedziałem: nie ruszaj się." Był już bliżej, powoli mnie okrążał. "Która noga?"

„W lewo. Arthur, czuję płytkę naciskową.”

Przykucnął obok mnie, z wyrazem twarzy nie do odczytania. Kiedy spojrzał na mnie, jego usta wygięły się w coś, co nie było do końca uśmiechem.

„No proszę, doktorze,” przeciągnął, „gdzie się podział ten ostry język? Wszystkie te błyskotliwe riposty chyba cię opuściły.”

„To nie jest śmieszne.” Łzy napłynęły mi do oczu. „Stoję na…”

„Widzę, na czym stoisz.”

Mimo sytuacji, w jego tonie było coś niemal intymnego—ciemny rozbawienie, które sprawiało, że miałam ochotę na niego wrzeszczeć.

„Pytanie brzmi, czy zamkniesz w końcu tę bystrą buzię na tyle długo, żebym mógł ocenić sytuację.”

„Proszę.” To słowo wyszło ze mnie złamane.

Upadł na kolana przede mną, jego ręce ostrożnie poruszały się wokół mojego buta. Ta pozycja była szokująca—ten dominujący mężczyzna klęczący u moich stóp. Czułam ciepło jego oddechu przez materiał spodni.

„Spust aktywowany naciskiem,” mruknął, palcami gładząc coś, czego nie widziałam. „Stary, radziecki projekt, najprawdopodobniej. Dobra wiadomość jest taka, że jeszcze nie doszło do detonacji.”

„A zła?”

„Że może dojść do detonacji w chwili, gdy zdejmiesz nogę.” Spojrzał na mnie. „Więc zrobimy tak: zamienimy się miejscami. Wejdę na minę, a ty zejdziesz.”

„Nie.” To słowo było natychmiastowe, instynktowne. „Nie, nie możesz!”

„Nie pytam cię o pozwolenie, doktorze.” Już przesuwał się bliżej, jego dłonie na mojej łydce. „Na mój znak przeniesiesz ciężar, a ja wsunę dłoń pod twoją stopę. Potem odchodzisz.”

„Arthur, proszę.”

„Trzy.” Jego ręka przesunęła się do mojej kostki.

„Nie rób tego.” Teraz łzy płynęły mi po policzkach, gorące i niekontrolowane. „Proszę, po prostu… Musi być inny sposób.”

„Dwa.” Jego palce zacisnęły się na moim bucie.

Cała moja powściągliwość się rozpadła. Wszelki bunt stopniał, ustępując miejsca rozpaczliwym, nagim emocjom. „Wykonam rozkazy. Przestanę się z tobą kłócić. Zrobię wszystko, czego chcesz, tylko proszę, nie umieraj przeze mnie. Proszę.”

„Jeden.”

Poruszył się z precyzją, jego dłoń wsunęła się pod mój but, gdy przeniosłam ciężar. Poczułam, jak nacisk się przenosi, poczułam moment, w którym to on przytrzymywał spust. Skinął mi głową, żebym odeszła, więc cofnęłam się, serce podskakujące mi w gardle.

Arthur pozostał klęcząc, jego ręka przyciśnięta do ziemi. Spojrzał na mnie, z twarzą, której nie potrafiłam odczytać.

Następnie wstał, otrzepując z kolan brud z nonszalancką swobodą.

„Co robisz?” Panika ścisnęła mi gardło. „Przecież—”

„Spokojnie, doktorze.” Ruszył w moją stronę, zupełnie nietknięty. „To nigdy nie była mina, tylko kawałek zepsutego sprzętu ze sprężyną.”

Świat się zakołysał. „Co?”

„Teraz już wiesz, jak to jest stracić kontrolę, prawda?” Jego ciemne oczy przeszyły mnie na wskroś. „To jest właśnie to, Stella. To dzieje się, kiedy mnie prowokujesz.”

Wściekłość i ulga zderzyły się we mnie z całą mocą. Rzuciłam się na niego, pięści wymierzone w jego klatkę piersiową, chcąc go zranić. „Zabiję cię!”

Arthur złapał moje nadgarstki z łatwością, jego uchwyt był jak ze stali. Jednym płynnym ruchem obrócił mnie i przyciągnął plecami do swojej piersi, moje ramiona skrzyżowane, a jego dłonie mocno zaciśnięte na moich nadgarstkach.

„Ty draniu.” Mój głos się załamał. „Ty absolutny draniu! Myślałam, że umrzesz!”

„Wiem.” Jego uchwyt odrobinę się wzmocnił. „Słyszałem desperację w twoim głosie, kiedy błagałaś, żebym przeżył.”

Próbowałam się wyrwać, lecz trzymał mnie mocno. Czułam każdy centymetr jego ciała przyciśniętego do moich pleców—twarde linie jego torsu, siłę w ramionach, nieomylny dowód jego podniecenia.

„Jesteś chory,” syknęłam, choć ciepło rozlewało się nisko w moim brzuchu.

„Czyż właśnie o tym nie myślałaś od tamtej nocy?” Zmienił chwyt, jedna dłoń zsunęła się na mój biodro, podczas gdy druga wciąż trzymała oba moje nadgarstki.

„Pierdol się.”

Miał rację, a ja go za to nienawidziłam. Nienawidziłam, że nawet teraz, gdy furia płonęła mi w żyłach, doskonale czułam, jak dobrze być przez niego trzymaną. Jak bardzo chciałam, by przestał mówić i po prostu…

Eksplozja rozległa się sto metrów dalej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Arthura

Pierwszy pocisk moździerzowy uderzył w zachodnią peryferię o godzinie 03:00, a potem wszystko zamieniło się w kontrolowany chaos.

Byłem w centrum dowodzenia, gdy uruchomiły się alarmy, już zakładałem sprzęt taktyczny, zanim drug eksplozja zatrzęsła ziemią.

Moi ludzie poruszali się z wyćwiczoną sprawnością—każdy znał swoje miejsce, swoje zadania, choreografię obronnej odpowiedzi, którą wyćwiczyliśmy do poziomu pamięci mięśniowej.

"Wszystkie jednostki, na pozycje obronne. Medycy, przygotować się na rannych." Warknąłem do radia, jednocześnie wyciągając taktyczne wyświetlacze. "Poruczniku Garrett, uruchomić SAM-y. Chcę mieć oczy na każdym kierunku podejścia."

Atak był skoordynowany, profesjonalny, nie przypominał zwykłych próbnych rajdów, do których się już przyzwyczailiśmy. To był poważny szturm, mający na celu przetestowanie naszych obron, albo gorzej—przebicie ich całkowicie.

Koordynowałem zespoły ogniowe, przestawiałem stanowiska obronne, kierowałem ogniem kontrbateryjnym. Umysł pracował nad taktycznymi kalkulacjami z mechaniczną precyzją.

Ocena zagrożenia. Alokacja zasobów. Akceptowalne straty.

Ale moja uwaga nieustannie się rozpraszała.

Namiot medyczny był rozświetlony niczym latarnia w ciemności, widziałem poruszające się w środku sylwetki—postać Stelli była nie do pomylenia nawet z tej odległości.

Ranni napływali już falami, żołnierze byli wnoszeni lub chwiali się do wejścia szybciej, niż jej niewielki personel był w stanie przeprowadzić segregację.

"Pułkowniku, potrzebujemy autoryzacji, by…"

"Zgoda. Skierować jednostki rezerwowe do sektora trzeciego." Wymusiłem koncentrację na taktycznym wyświetlaczu, lecz część mojej świadomości i tak pozostała przy tym namiocie. Przy niej.

Kolejna eksplozja zatrzęsła centrum dowodzenia. Tym razem bliżej.

Przez następne trzy godziny obserwowałem przebieg bitwy przez raporty i dane z czujników. Patrzyłem, jak liczba rannych rośnie. Patrzyłem, jak nasze linie obronne trzymają się, potem się uginają, by znów wytrwać.

A przez cały ten czas patrzyłem na namiot medyczny—na to, jak jego światła migotały, gdy generator miał problemy, jak się kołysał, gdy pociski moździerzowe upadały zbyt blisko.

Na to, jak Stella nigdy nie przestawała się poruszać w środku.

Nie powinienem był się rozpraszać. Nie mogłem sobie na to pozwolić. Ale za każdym razem, gdy zerkałem na podgląd z monitoringu pokazujący wnętrze namiotu, widziałem ją—zbroczoną krwią i niestrudzoną, z dłońmi pewnymi nawet wtedy, gdy ziemia trzęsła się pod jej stopami.

Wydawała rozkazy swoim przeciążonym medykom z taką samą precyzją, z jaką ja koordynowałem swoich ludzi. Priorytetyzowała tych, których dało się uratować, nad tymi, których już nie było szansy ocalić, z brutalną skutecznością, która mogłaby być powodem do dumy dla dowódcy pola walki.

Kiedy generator padł w trakcie operacji, pogrążając połowę namiotu w ciemności, nawet się nie zawahała. Po prostu zawołała o latarki i pracowała dalej, jej koncentracja była absolutna.

Coś się we mnie przesunęło—rozpoznanie, które walczyło z wszystkim, co próbowałem w sobie stłumić.

Nie była tą kruchą cywilką, za jaką chciałem ją uważać. Była zahartowaną stalą owiniętą w delikatne kształty, kompetencją i determinacją, które dorównywały temu, co widziałem u weteranów walki.

Patrzyłem, jak na podglądzie z kamer ratuje życie szeregowemu Chenowi. Widziałem, jak pracuje jedynie prowizorycznymi narzędziami i czystą wolą, jej ruchy były pewne nawet w niewystarczających warunkach. Chłopak dostał odłamkiem w klatkę piersiową, powinien był umrzeć po drodze do namiotu.

Ale dłonie Stelli nie drżały, jej głos nie słabł.

Była wspaniała.

Ta myśl była niebezpieczna, nieprofesjonalna i dokładnie tego rodzaju rozproszeniem, które mogło kosztować czyjeś życie.

Wymusiłem powrót uwagi na bitwę, ale obraz jej—z twarzą pochlapaną krwią, lekko przekrzywionymi okularami, całkowicie skupioną na życiu pod jej dłońmi—wypalił się w mojej pamięci.

Szturm w końcu ustał, gdy świtało. Nasze linie obronne wytrzymały. Baza była uszkodzona, ale stała, a liczba ofiar była niższa, niż powinna.

Dzięki niej.

Kolejne kilka godzin spędziłem zarządzając skutkami—oceną zniszczeń, raportami o poszkodowanych, wzmocnieniem obrony.

W momencie, gdy w końcu mogłem odetchnąć, adrenalina zaczęła opadać, a zmęczenie dawało się we znaki.

Znalazłem się na drodze do namiotu medycznego, nawet nie podejmując świadomej decyzji. Po prostu... coś mnie tam przyciągnęło.

Zorganizowany chaos ustąpił miejsca cichej, sprawnej pracy. Medycy Stelli poruszali się między pacjentami z ostrożnym znużeniem ludzi funkcjonujących na oparach sił. Ale sama Stella nigdzie nie była widoczna w głównej części lecznicy.

Znalazłem ją w ciemnym korytarzu na tyłach obiektu. Siedziała osunięta pod ścianą, wciąż w poplamionych krwią fartuchach, z ramionami przygarbionymi od wyczerpania.

Jej okulary były rozmazane, włosy wymknęły się z kucyka i sterczały dziko, a na policzku miała zaschniętą krew, o której pewnie nawet nie wiedziała.

Wpatrywała się w nicość, z twarzą pozbawioną wyrazu w ten specyficzny sposób, który oznaczał, że przekroczyła już granicę wydolności i teraz po prostu... istniała.

Powinienem był odejść. Zostawić ją samą, pozwolić jej się uspokoić, zachować ten zawodowy dystans, który rozpadał się od chwili, gdy zeszła z transportu.

Zamiast tego, opuściłem się na ziemię, by usiąść obok niej.

Nie zauważyła mnie, jakby nawet nie zarejestrowała mojej obecności. Wciąż wpatrywała się w przeciwległą ścianę, jakby to ona miała odpowiedzi na pytania, których Stella nie potrafiła zadać.

Bez słowa sięgnąłem po jej buty. Ciężkie, pokryte błotem wojskowe buty, standardowe wyposażenie, prawdopodobnie za duże o dwa rozmiary.

Jej nogi były wyciągnięte przed siebie i widziałem, jak bardzo ma spuchnięte stopy, jak dawno już zabrakło jej sił, by sama się tym zająć.

Moje dłonie sięgnęły do sznurowadeł, rozplątując je z zaskakującą delikatnością u kogoś, kto ma ręce stworzone do przemocy. Skóra była sztywna od zaschniętego błota i krwi, węzły zaciśnięte po godzinach nieustannego ruchu.

Stella wydała z siebie cichy dźwięk—nie do końca protest, nie do końca podziękowanie.

Kontynuowałem, luzując najpierw jeden but, potem drugi, zdejmując je z jej stóp z ostrożną uwagą. Skarpety miała wilgotne od potu, a na piętach pojawiały się już pęcherze.

Stała na nogach przez sześć godzin bez przerwy. Może dłużej. Przeprowadzając jedną operację po drugiej, podczas gdy wybuchy trzęsły szkieletem namiotu, a kolejne ofiary napływały bez końca. Zapewne zapomniała zjeść, zapomniała napić się wody, zapomniała o wszystkim oprócz kolejnej rany, którą trzeba było opatrzyć.

Odłożyłem jej buty na bok i po prostu tam siedziałem, ledwo dotykając ramieniem jej ramienia.

"Uratowałaś dziś więcej istnień, niż ja odebrałem," powiedziałem w końcu, niemal szeptem. "To dobry bilans."

Te słowa coś między nami przełamały. Były uznaniem tego, kim oboje byliśmy—instrumentami przetrwania w tej machinie śmierci i ocalenia.

Ona niszczyła choroby i rany z tą samą precyzją, z jaką ja eliminuje zagrożenia. Byliśmy dwiema stronami tej samej brutalnej monety.

Stella lekko odwróciła głowę, na tyle, bym mógł zobaczyć jej profil. Na twarzy miała ślady łez przecinające zaschniętą krew. Płakała i nawet tego nie zauważyła.

"Straciłam dwoje," powiedziała cicho. "Morrison i Reeves. Morrison zmarł na stole. Reeves... Musiałam wybrać. Musiałam dać pierwszeństwo komuś innemu, bo i tak nie miał szans."

"Tak wygląda medycyna polowa."

"Wiem." Jej głos zadrżał. "To nie czyni tego łatwiejszym."

"Nie. Nie czyni."

Siedzieliśmy w ciszy i po raz pierwszy od jej przybycia nie myślałem o przepisach, które łamaliśmy.

Nie kalkulowałem zawodowych konsekwencji tej bliskości. Nie próbowałem tłumić pragnienia, które paliło się we mnie od chwili, gdy zeszła z transportu.

Po prostu... byłem. Z nią. Dwoje ludzi, którzy przetrwali tę noc i próbowali pojąć, co to znaczy.

Jej głowa opadła i spoczęła na moim ramieniu z zaufaniem rodzącym się z wyczerpania. Powinienem był się odsunąć, zachować dystans.

Zamiast tego pozwoliłem jej pozostać, czując ciężar jej ciała na sobie i uznając to, czego próbowałem się wyprzeć: ta kobieta mnie zniszczy, prędzej czy później.

A ja zaczynałem przestawać się tym przejmować.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Stelli

Infrastruktura wodna została bezpośrednio trafiona podczas ataku.

Do rana wszystkie wspólne prysznice na bazie były wyłączone, setki żołnierzy pozostały bez dostępu do sanitariatów, a ja wciąż byłam pokryta zaschniętą krwią i resztkami prochu, które stały się moją drugą skórą.

Katalogowałam zapasy w namiocie medycznym, gdy w wejściu pojawił się Arthur, jego mundur już nieskazitelny mimo chaosu minionej nocy.

— Doktor Alistair, odprawa za czterdzieści minut.

Spojrzałam na siebie — poplamione krwią ubranie, brud pod paznokciami, włosy skołtunione substancjami, których nie chciałam nawet rozpoznawać. — Wiem. Gdy tylko prysznice znów będą działać…

— Nie będą działać przez co najmniej sześć kolejnych godzin. — Skrzyżował ramiona. — Możesz skorzystać z prywatnej łazienki w moich kwaterach. To jedyny działający prysznic dostępny dla osób spoza dowództwa.

Jego propozycja zawisła między nami. Powinnam była odmówić, powinnam znaleźć inne rozwiązanie. Ale czułam swój zapach — metaliczna krew i gryzący dym — a myśl o siedzeniu na odprawie w tym stanie sprawiała, że miałam ciarki na skórze.

— Dobrze. Dziękuję.

Podał mi wskazówki z wojskową precyzją, po czym odwrócił się, by odejść. — Będę w centrum dowodzenia. Będziesz miała prywatność.

Przeszłam przez teren bazy, wyczulona na spojrzenia żołnierzy, którzy pewnie czuli krew i proch na mnie z dziesięciu metrów.

Kwatery Arthura znajdowały się w sekcji oficerskiej — osobny budynek oferujący więcej prywatności niż standardowe baraki.

Drzwi były otwarte, tak jak mówił. Weszłam do środka, spodziewając się jakiegoś osobistego akcentu, który pozwoliłby mi dowiedzieć się, kim naprawdę jest Arthur Ironwood.

Zamiast tego zastałam jeszcze więcej tej samej sztywnej dyscypliny: łóżko starannie pościelone z wojskową precyzją, biurko zorganizowane geometrycznie, podręczniki taktyczne ułożone w idealnym porządku.

Jedyna fotografia była częściowo zasłonięta na jego biurku — z tej perspektywy nie mogłam rozpoznać twarzy.

Łazienka znajdowała się po lewej stronie. Nie pozwoliłam sobie na zwłokę, nie pozwoliłam, by ciekawość kazała mi grzebać w jego rzeczach. Potrzebowałam tylko prysznica i chciałam wyjść, zanim sytuacja stanie się jeszcze bardziej skomplikowana.

Pomieszczenie było surowe — standardowe wyposażenie, minimum rzeczy osobistych, wszystko zorganizowane z tą samą żelazną dyscypliną, która definiowała jego właściciela.

Odkręciłam wodę, pozwalając jej się rozgrzać, podczas gdy ściągałam poplamione krwią ubranie. Gorąca woda była jak oczyszczenie.

Stałam pod strumieniem dłużej, niż powinnam, patrząc, jak krew i brud spływają do odpływu, pozwalając, by ciepło rozluźniło mięśnie napięte od godzin.

Gdy w końcu wyszłam, owinięta w ręcznik pachnący jego mydłem, poczułam się znowu prawie człowiekiem. Otworzyłam drzwi łazienki, za mną unosiła się para, i zamarłam.

Arthur był w części biurowej swoich kwater, pochylony nad biurkiem pokrytym mapami taktycznymi. Miał już na sobie świeży mundur, a widok jego samego, tak schludnego i opanowanego, podczas gdy ja stałam tam tylko w ręczniku, sprawił, że zabrakło mi tchu.

Podniósł wzrok, a jego spojrzenie przesunęło się po mnie z wyraźną powolnością.

Powietrze między nami iskrzyło od napięcia, które narastało od czasu wspólnej wyprawy po zaopatrzenie, odkąd jego dłonie przytrzymały mnie, gdy drżałam ze złości i czegoś znacznie bardziej niebezpiecznego.

— Myślałam, że będziesz w centrum dowodzenia. — Mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam.

— Odprawa została przeniesiona tutaj. Zaczyna się za dwadzieścia minut. — Wskazał krzesło, na którym leżał czysty mundur. — Powinien pasować. Ubierz się.

Odwrócił się z powrotem do swoich map, dając mi do zrozumienia, że jestem zwolniona z dalszej rozmowy. Ale widziałam napięcie w jego ramionach, sposób, w jaki szczęka była zaciśnięta odrobinę zbyt mocno.

Chwyciłam mundur i schowałam się za przenośnym parawanem w rogu — ukłon w stronę skromności, który wydawał się niemal absurdalny, biorąc pod uwagę naszą historię.

Ręce trzęsły mi się, gdy zakładałam ubranie, czy to ze zmęczenia, czy z powodu jego bliskości, czy przez wspomnienie, jak te same dłonie czułam na swoim ciele.

Mundur był standardowy, ale system pasa był skomplikowany — sprzęt taktyczny przeznaczony do warunków polowych z wieloma punktami mocowania, których nie potrafiłam rozgryźć.

Męczyłam się z klamrami, palce odmawiały posłuszeństwa.

— Problem, doktor?

Podniosłam wzrok i zobaczyłam Arthura stojącego na skraju parawanu, obserwującego, jak się zmagam. Rumieniec zalał mi twarz. — Nie mogę poradzić sobie z tym pasem.

Podszedł bez pytania o pozwolenie, jego duże dłonie zamknęły się na moich. — Pozwól, że pomogę.

Powinnam była zaprotestować, powinnam upierać się, że dam sobie radę sama. Ale słowa ugrzęzły mi w gardle, gdy przejął ode mnie zadanie, jego palce pracowały przy pasie z wyraźną powolnością.

Przeciągnął pas przez każdą szlufkę z metodyczną precyzją, jego kostki muskały mój brzuch przez cienki materiał koszuli.

Każdy dotyk wydawał się celowy, obliczony na to, bym była świadoma jego bliskości. Stał tak blisko, że czułam ciepło bijące od jego ciała, czułam ten świeży, męski zapach, który prześladował mnie od tamtego hotelowego pokoju.

— Mundur musi leżeć idealnie. — Jego głos przeszedł w chropawy pomruk, gdy stopniowo zaciskał pas. Pochylił się bliżej, jego oddech musnął moje ucho. — Nawet jeśli pod spodem nadal drżysz od moich rąk.

Zatrzymał mi się oddech. Jego palce zatrzymały się w talii, nie dotykając, ale wystarczająco blisko, bym czuła ich potencjał. Powietrze wydawało się zbyt gęste, by oddychać.

— Arthur…

Po korytarzu za drzwiami rozległy się ciężkie kroki. Ktoś zapukał do drzwi z naglącą siłą.

— Pułkowniku Ironwood! Proszę pana, odprawa zaczyna się za dziesięć minut.

Dłoń Arthura pozostała na mojej talii, zaborcza i paląca przez materiał. Nie cofnął się, nie puścił mnie. Zamiast tego odezwał się ostrym, rozkazującym tonem: — Wejść!

Oczy rozszerzyły mi się ze zdumienia. — Co ty…

Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam dokończyć.

Ale to nie był adiutant. W progu stanął generał Pendhalton, jego potężna sylwetka wypełniła wejście.

Jego poorana bliznami twarz pozostała nieczytelna, gdy wzrokiem przebiegł po pomieszczeniu, rejestrując każdy szczegół z precyzją człowieka wyszkolonego do oceny sytuacji taktycznych: Arthur stojący zbyt blisko mnie, jego dłoń nadal spoczywająca na mojej talii.

Moje wilgotne włosy przylegające do szyi i ramion. Rumieniec na mojej twarzy, który nie miał nic wspólnego z gorącym prysznicem, a wszystko z mężczyzną, którego dotyk wciąż czułam.

Szczęka generała drgnęła niemal niedostrzegalnie. Coś błysnęło w jego zimnych oczach — podejrzenie, kalkulacja, być może rozpoznanie tego, czego właśnie był świadkiem.

Arthur puścił mnie wtedy, ale ułamek sekundy za późno. Ten ruch tylko potwierdził to, co generał już widział, co być może podejrzewał, zanim nawet otworzył drzwi.

— Pułkowniku. — Głos generała był lodowaty. — Słowo. Natychmiast.

To był rozkaz niosący ciężar rangi i czegoś jeszcze — czegoś osobistego, czego nie potrafiłam zidentyfikować. Sposób, w jaki patrzył na Arthura, sugerował, że nie chodzi tylko o wojskowy protokół.

To było coś głębszego.

Wyraz twarzy Arthura się nie zmienił, ale czułam, jak napięcie bije od niego jak ciepło. — Oczywiście, proszę pana. Doktor Alistair właśnie…

— Widzę, co robiła doktor Alistair. — Wzrok generała przesunął się na mnie krótko, chłodny i lekceważący. — Doktor, jest pani zwolniona. Odprawa została przełożona.

Chwyciłam swoje poplamione krwią ubranie tam, gdzie je zostawiłam, zmierzając do drzwi na nogach, które wydawały się niepewne.

Kiedy mijałam generała, czułam na sobie jego spojrzenie jak fizyczny ciężar. Ten człowiek niczego nie przeoczył, a właśnie był świadkiem czegoś, co potwierdziło każde podejrzenie, które mogło go tu sprowadzić.

Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyłam, zanim drzwi zamknęły się za mną, była twarz Arthura — opanowana i profesjonalna, ale w oczach czaiło się coś mrocznego i niebezpiecznego.

Coś, co zapowiadało, że ta konfrontacja z generałem będzie go kosztować.

I jakoś wiedziałam, że mnie też będzie to kosztować.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Colonel’s Favorite

The Colonel’s Favorite

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa