passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Contract Wife - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

The Contract Wife

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Meadow stała za kulisami Koch Theater, już w kostiumie, gdy jej najbliższa przyjaciółka znalazła ją, jak przez szparę w kurtynie wyglądała na widownię.

Sofia Martinez była jej partnerką odkąd obie miały siedemnaście lat. Ostra w języku, zaciekle opiekuńcza i jedyna osoba w zespole, która nazywała Meadow po imieniu, gdy ta oszukiwała samą siebie.

– Przestań się dręczyć – powiedziała, odciągając ją do tyłu. – Wiesz, że i tak cię zawiedzie.

– Jayden tu jest. To już coś.

– Jest tu z nią . – Głos Sofii przeszedł w syk. – Pierwszy rząd, środek, a ona w czerwieni, jakby to ona była gwiazdą wieczoru. Co za tupet tej suki…

Oczy Meadow odnalazły ich przez szparę. Jayden w ciemnym garniturze, Bethany obok niego w karmazynowym jedwabiu, który łapał każde światło w teatrze. Jego ulubiony kolor.

– Przynajmniej tym razem przyszedł… – powiedziała cicho Meadow.

– Jezus, Meadow. – Sofia złapała ją za ramiona. – Kiedy przestaniesz go usprawiedliwiać? Twój marny mąż przyprowadził swoją byłą dziewczynę na twój, kurwa, występ.

– Ona go dziś potrzebowała.

Ile razy przez trzy lata wypowiedziała jakąś wersję tego zdania? Ile razy tłumiła swój ból i zamieniała go na zrozumienie?

Była już tak zmęczona byciem wyrozumiałą. Tak bardzo się starała. Była tak cierpliwa, wygodna, łatwa do kochania. A Bethany i tak wygrała, nawet nie próbując.

– Ty go dziś potrzebujesz. – Sofia odciągnęła Meadow całkowicie od szpary w kurtynie. – Zaraz zatańczysz Giselle przed ośmiuset osobami. Ale jasne, zajmijmy się uczuciami Bethany.

Zanim Meadow zdążyła odpowiedzieć, pojawiła się jej matka, a jej krytyczne spojrzenie przebiegło po kostiumie córki. – Hartfordsowie są tu. Lestersowie. Vandermeresowie. – Poprawiła wstążki na talii Meadow. – Widzisz swojego męża?

– Widzę.

– Dobrze. – Matka w końcu się cofnęła. – To idź teraz i spraw, żeby zapamiętali, dlaczego wystawiają te czeki.

Inspicjent ogłosił pięć minut i Sofia ścisnęła dłoń Meadow. – Połam nogi, moya . Będziesz niesamowita.

Meadow skinęła głową, po czym przeszła przez scenę i zajęła miejsce. Światła przygasły, a szmer publiczności ucichł w oczekiwaniu. Serce biło jej już zbyt szybko. Beta-blokery miały temu zapobiegać, ale żadna tabletka nie była w stanie uregulować tego, co jej małżeństwo robiło z jej pulsem.

Wtedy zaczęła się muzyka – i stała się Giselle.

Pierwszy akt płynął jak woda. Jej fouettés były czyste, grand jetés wzniosłe. Odnalazła swoją oś w choreografii jak zawsze – scena była jedynym miejscem, gdzie wszystko miało sens.

W połowie drugiego aktu, podczas krótkiej przerwy za kulisami, zerknęła na widownię.

Jayden naprawdę ją oglądał. Nie telefon. Nie Bethany. Ją.

Jego uwaga była skupiona całkowicie na scenie z intensywnością i jakimś podziwem, którego nie widziała od lat.

Pochylił się lekko do przodu, całkowicie pochłonięty, i przez jedną niemożliwą chwilę zobaczyła chłopca z czasów, gdy mieli po szesnaście lat. Tego, który patrzył na jej próby po lekcjach, zanim tragedia Bethany zmieniła go całkowicie.

Coś w piersi Meadow uniosło się z desperacką nadzieją.

On patrzy. Widzi mnie. W końcu widzi tylko mnie.

Wróciła na scenę lżejsza, z ostrzejszymi ruchami. Tańczyła dla niego tak, jak marzyła, odkąd byli tylko znajomymi – jakby mogła sprawić, że zakocha się w niej samą siłą sztuki.

I wtedy, przy kolejnym zejściu ze sceny, to zobaczyła.

Bethany płakała, ramiona drżały, ręce zakrywały twarz.

W sekundę uwaga Jaydena oderwała się od sceny, jakby przecięto sznurek. Pochylił się do Bethany, rękę położył na jej plecach, głowę przybliżył do jej ucha. Cokolwiek mówiła, całkowicie go pochłonęło.

Meadow poczuła pierwszy ostry ból w piersi.

Przebrnęła przez wejście, ale kątem oka widziała, jak wstają z miejsc. Ramię Jaydena objęło ramiona Bethany, prowadząc ją do przejścia ostrożnymi, opiekuńczymi ruchami.

Wychodzili.

Opuścił jej występ, opuścił ją , żeby zająć się Bethany.

Ból w piersi narastał. Serce zadrżało, potem przyspieszyło, ale Meadow przetrwała wariację, oddychając płytko.

Widziała, jak docierają do wyjścia. Widziała otwierające się drzwi. Widziała światło z foyer rozlewające się po czerwonej sukni Bethany. Wtedy Jayden nagle się zatrzymał i odwrócił w stronę sceny, dokładnie w momencie, gdy Meadow rzuciła się w finałowy grand jeté.

Właśnie wtedy jej ciało odmówiło posłuszeństwa.

Wzrok jej się zawęził, a scena przechyliła się, gdy źle zeszła, skręcając kostkę. Upadła, a potem jej głowa uderzyła w podłogę sceny z trzaskiem, który odbił się echem po sali.

Publiczność westchnęła. Muzyka zadrżała i ucichła. Obraz coraz bardziej się rozmazywał, ale przez mgłę widziała ludzi biegnących do niej zza kulis.

Inspicjent, Sofia, jej matka.

Widziała Jaydena przy wyjściu, gdy odwrócił się w jej stronę. Przez pięć niekończących się sekund ich spojrzenia spotkały się na sali. Zobaczyła błysk zrozumienia na jego twarzy – świadomość, że coś jest bardzo nie tak.

Wróć, pomyślała. Proszę, wróć, pomóż mi.

Ale nawet gdy tancerze i ekipa zbiegli się wokół niej, nawet gdy ktoś wołał lekarza, Jayden odwrócił się, gdy ramię Bethany mocniej zacisnęło się na jego, i przeprowadził ją przez drzwi wyjściowe.

Odszedł.

Wybrał ją znowu .

Drzwi zamknęły się za nimi, a świadomość Meadow zgasła wśród dźwięku ośmiuset ludzi wstrzymujących oddech.

Gdy wróciła przytomność, leżała na noszach w korytarzu serwisowym. Nad nią zamajaczyła twarz Sofii, potem jej matki.

– Gdzie jest Jayden? – głos Meadow był zachrypnięty, co sprawiło, że Sofia i jej matka wymieniły spojrzenie.

– Bethany źle się poczuła – powiedziała matka, tonem sztucznie współczującym. – Prosił, żebym ci powiedziała. Musiał się nią zająć.

Te słowa uderzyły ją jak cios w brzuch. – On… odszedł?

– Odszedł – potwierdziła matka, a pod współczuciem kryło się coś twardszego – osąd. Gładziła włosy Meadow z zaskakującą czułością. – Ale będziesz dobrze. Zabierają cię do Lenox Hill.

– Muszę do niego zadzwonić. – Meadow próbowała się podnieść. – Muszę…

– Meadow, nie – powiedziała Sofia.

– Daj mi telefon.

W końcu Sofia wyjęła go z torby Meadow z oczywistą niechęcią. Ręce Meadow drżały, gdy wybierała numer.

Cztery sygnały. Potem jego głos: – Meadow, nie mogę teraz rozmawiać.

– Jestem w karetce… – Jej głos się załamał. – Mocno uderzyłam się w głowę, kiedy upadłam na scenie. Gdzie jesteś?

– Widziałem. Są z tobą ratownicy?

– Widziałeś i mimo to odszedłeś ?

– Ludzie już do ciebie biegli. Miałaś wokół siebie całą ekipę. – Jego ton stał się obronny. – Bethany nie miała nikogo. Przeżywała kryzys, nie mogłem jej po prostu zostawić w foyer…

– Jestem twoją żoną, Jayden… – wyszeptała, powstrzymując łzy.

– To na pewno nic poważnego, Meadow. Wiem, że od tygodni nie jesz porządnie, zawsze tak masz przed występami. Ratownicy sprawdzą cukier, dadzą ci sok i będziesz dobrze.

Jego głos brzmiał zmęczony i spokojny, ale wyczuwała w nim chłodną nutę oskarżenia.

– I jakoś upadłaś i uderzyłaś się w głowę dokładnie wtedy, gdy zobaczyłaś, że wychodzę z Bethany. Wybacz, ale trudno mi wierzyć w taki zbieg okoliczności.

Oddech Meadow zamarł na te słowa. – Myślisz, że zrobiłam to dla… uwagi ?

– Myślę, że twoja irracjonalna i bezpodstawna zazdrość sprawia, że jesteś lekkomyślna. Musisz w końcu zaakceptować, że Bethany jest częścią mojego życia, a te sceny niczego nie zmienią.

Połączenie zostało przerwane, a Meadow wpatrywała się w telefon w swojej dłoni, gdy drzwi karetki się zamknęły. Jej matka płakała, a twarz Sofii pobladła ze złości.

Ale jedyne, o czym Meadow mogła myśleć, to że właśnie upadła na scenie przed ośmiuset osobami, rozbiła sobie głowę, a jej mąż uważa, że zrobiła to dla uwagi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Meadow obudziła się w półprywatnym pokoju w Lenox Hill, z Axelem siedzącym przy jej łóżku.

Był ostatnią osobą, której spodziewała się zobaczyć po przebudzeniu.

Monitory przestały pikać godzinę temu, kiedy pielęgniarki skończyły badania i dopuściły Meadow do wypisu — „nic pilnego, odpoczynek i kontrola u lekarza rodzinnego”.

Teraz czekała na papiery wypisowe. Axel wyszedł z lekarzem prowadzącym, a ona po raz pierwszy od omdlenia została sama.

Cisza spadła na nią jak dłoń na siniak. Jej serce znowu robiło to samo — pomijało uderzenie, trzepotało, przypominając, że leki działają tylko wtedy, gdy ciało współpracuje.

Niechętnie, myślami wróciła do nocy ślubu. Nie do ceremonii, ani przyjęcia, ani nawet tej chwili, gdy Jayden zniknął i nie wrócił tej samej nocy. Myślała o Axelu.

Był tam — stał przy stole z deserami z drinkiem w ręku, patrzył jak sama kroi tort.

Przechwyciła jego wzrok na sali balowej i przez sekundę pomyślała, że coś zrobi, powie, przyzna, że to wszystko jest nie tak. Ale wyraz jego twarzy mówił „żegnaj”.

On już wtedy wiedział to, co ona dopiero zaczynała rozumieć.

Ten wzrok mówił: „Widzę cię, widzę co się dzieje i przepraszam, że nie mogę tego zatrzymać”.

Rano już go nie było. Spakował walizki, poleciał do Europy, zniknął zanim wzeszło słońce. Bez prawdziwego pożegnania. Bez wyjaśnienia. Po prostu odszedł, jakby nigdy nie był jej przyjacielem.

Trzy lata obracała to w głowie, próbując nadać temu sens.

Był jednym z nielicznych w tamtym świecie, którzy rozmawiali z nią jakby jej myśli miały znaczenie większe niż to, jak odbije się to na rodzinie.

Godzinami siedzieli na tarasie w domu jego dziadka, rozmawiając o książkach, muzyce i duszności związanej z urodzeniem się w rodzinie, gdzie wszystko co robisz, jest odbiciem jej nazwiska.

Rozumiał ją w sposób, w jaki Jayden nigdy nie potrafił. Może nawet nigdy nie chciał.

A potem zniknął tej samej nocy, co jej małżeństwo.

Myślała o tym, co było później. Pierwszy raz, kiedy Jayden podczas randki powiedział: „Bethany ma epizod. Muszę iść”.

Byli na kolacji, w jej urodziny.

Meadow siedziała sama przy stole dwadzieścia minut zanim poprosiła o rachunek, patrząc jak wokół niej pary kończą wspólne posiłki. Kelnerka pojawiła się z kawałkiem czekoladowego tortu, w którym tkwiła pojedyncza świeczka.

„Od nas”, powiedziała cicho, z tą dobrocią, która przysługuje kobietom jedzącym samotnie w dniu, który powinien być świętem. „Wszystkiego najlepszego, proszę pani”.

Meadow uśmiechnęła się i podziękowała, a potem poczekała, aż kelnerka odejdzie, zanim zapłakała nad lukrem.

Potem była noc, kiedy Jayden opuścił ich pierwszą rocznicę wcześniej. Bethany zadzwoniła z wanny, mówiąc, że zażyła tabletki. Jayden pobladł, chwycił płaszcz i wyszedł, nie kończąc zdania, które mówił do matki Meadow.

Meadow powiedziała wszystkim, że został wezwany do pracy.

Później matka wzięła ją na bok w kuchni. „Meadow, kochanie. Gdzie on naprawdę poszedł?”

„Awaria w pracy, naprawdę.”

„Jest ósma w sobotę.” Głos matki był zbyt łagodny. „Nie musisz go chronić, wiesz o tym?”

Wiedziała. Wiedziała też, że dobra żona kryje męża, że kochająca żona zawsze rozumie i wspiera.

A tak w ogóle, Bethany była cała i zdrowa. Zawsze była. Ale Jayden i tak został u niej do rana, żeby mieć pewność.

Stop. Nie idź tam.

Ale jej umysł był jak popsute radio, zacięte na tej samej melodii.

Tego popołudnia, gdy Meadow była u kardiologa i dostała diagnozę, która zmieniła wszystko, Jayden się nie pojawił, bo Bethany wysłała mu zdjęcie z mostu z podpisem „Nie dam już rady”.

Meadow sama wróciła do domu, trzęsącymi się dłońmi trzymając kierownicę, a słowa kardiologa wciąż dźwięczały jej w głowie. Zadzwoniła do Jaydena.

„Hej, właśnie wróciłam od lekarza…”

„Meadow, nadal zajmuję się Bethany. Nie mam teraz czasu na rozmowy o zwykłej kontroli.” Jego głos był ostry, niecierpliwy. „Jeśli to coś ważnego, pogadamy później w domu.”

Ale gdy wrócił do domu o północy, poszedł prosto spać, nie pytając o nic. A ona stała w progu sypialni, z diagnozą ciążącą jej w piersi, i postanowiła mu nie mówić.

Nie chciała być kolejnym ciężarem, który musi dźwigać.

A jednak nie mogła zapomnieć o nocy, kiedy zaplanowała dla nich kolację — prawdziwą kolację, przy stole, ze świecami, z udawaniem, że ich małżeństwo nie jest przedstawieniem. Odwołał trzydzieści minut wcześniej, bo Bethany nie odbierała telefonu i musiał zrobić kontrolę.

Napisał jednak wiadomość.

Jayden: Możemy przełożyć?

Meadow: Jasne. Kiedy?

Ale nigdy nie odpowiedział. I Meadow znów zjadła sama, aż świece wypaliły się do końca.

Ten schemat był tak przewidywalny, że sama mogłaby napisać ten scenariusz.

Bethany wpadała w spiralę. Jayden rzucał wszystko. Meadow czekała. I czekała. I czekała. I znowu czekała.

Nauczyła się dobrze czekać. Być żoną, która rozumie, nie narzeka, akceptuje, że „choroba dwubiegunowa” Bethany jest prawdziwa i poważna i to nie jej wina.

Dobra była w przełykaniu faktu, że Jayden nigdy nie zostawił Bethany, by sprawdzić, co z własną żoną.

I była tak zdeterminowana, żeby być łatwą do kochania. Żoną-słoneczkiem, zawsze uśmiechniętą i miłą, troskliwą i łagodną. Tą, która zawsze martwi się o komfort innych i pilnuje, żeby mąż nie wychodził bez lunchu czy płaszcza.

Która nie narzeka, gdy mąż przyprowadza byłą dziewczynę na rodzinne kolacje. Albo zostawia ją samą na tarasie podczas własnego wesela. Albo pojawia się, by patrzeć jak tańczy, mając inną kobietę u boku.

Oddała mu trzy lata przełykania bólu, uśmiechania się przez upokorzenie i udawania, że nie widzi, jak patrzy przez nią, a nie na nią.

To nie zadziałało.

Teraz już to wiedziała. I była zmęczona tą wersją siebie, którą grała dla człowieka, który i tak nie patrzył. Zmęczona czekaniem, aż ją wybierze, gdy od nocy ślubu było jasne, że nigdy tego nie zrobi.

Jeśli przestanie tego chcieć, może odejście zaboli mniej.

Nagle jej telefon zawibrował i ekran się rozświetlił, wyrywając ją ze spirali myśli.

Jayden: Jak się czujesz?

Cztery słowa. Patrzyła na nie tak długo, aż przestały wyglądać jak język, a zaczęły jak minimalny wyraz troski.

Było w tym coś ironicznego. Ekonomia jego zainteresowania.

Ale może…

Może to była próba. Może zrozumiał, że źle zrobił odchodząc. Może jeśli naprawdę się postara, jeśli się pojawi, jeśli powie właściwe rzeczy, ona znajdzie sposób, by mu wybaczyć.

Dać mu jeszcze jedną szansę.

Wtedy pojawiła się druga wiadomość.

Jayden: Lepiej, żeby to było coś poważnego. Mam dość twoich przedstawień.

Przeczytała dwa razy. Potem trzeci, bo może coś przeoczyła. Jakiś kontekst, który sprawiłby, że słowa staną się mniej brutalne. Ale wiadomość była dokładnie tym, czym się wydawała.

Przypomnieniem, że jej ból jest niedogodnością, a jego priorytety są gdzie indziej.

Położyła telefon ekranem do dołu na prześcieradle, nie odpisując, w chwili gdy drzwi się otworzyły i wszedł Axel. „Nie pozwolę ci dziś wyjść ze szpitala, ptaszyno . Twojego męża nigdzie nie ma, jesteśmy tu sami.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Jayden okłamywał swoją rodzinę od dwóch godzin, a wymyślanie kolejnych kłamstw stawało się coraz trudniejsze.

Główne foyer Teatru Kocha zostało przekształcone na potrzeby przyjęcia—szampan na srebrnych tacach, orchidee w kryształowych wazonach, ośmiuset gości świętowało występ, który zakończył się przyjazdem karetki.

Meadow zemdlała na scenie. Właśnie tam, na oczach wszystkich, podczas ostatniego grand jeté, źle wylądowała i upadła na podłogę z takim impetem, że dźwięk rozległ się po całym teatrze.

Sponsorów to nie obchodziło.

Po wszystkim byli w foyer pełni zachwytu—występ był bezbłędny aż do tamtej chwili, najlepszy, jaki widzieli od lat. Dokładnie to, czego szkoła baletowa potrzebowała, by zapewnić sobie finansowanie na przyszły rok.

Jej matka zachowywała się, jakby nic się nie stało, zamieniając kryzys w szansę.

Jayden poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła, gdy zobaczył jej upadek, a w pierwszych sekundach przeszył go autentyczny strach. Ale potem ludzie ruszyli w stronę sceny, a jej matka pojawiła się z nowymi informacjami.

Jest przytomna, rozmawia, to pewnie tylko odwodnienie i zmęczenie.

Tancerze ciągle przekraczali własne granice. Kontuzje się zdarzały. Była pod dobrą opieką w Lenox Hill. Więc został. Bethany go potrzebowała, a Meadow miała cały zespół medyczny.

Wtedy to miało sens.

Stał przy barze z Bethany u boku w czerwonej sukience i patrzył, jak zbliża się jego ciotka, jakby go szukała.

— Jayden. — Margaret pocałowała go w policzek, a jej perły złapały światło. — Gdzie jest Meadow? Przyszłam specjalnie zobaczyć jej taniec. Była niezwykła—chciałam jej to powiedzieć osobiście, bez względu na zakończenie.

Odpowiedź przyszła automatycznie. — Wszystko w porządku. Zabrali ją do Lenox Hill dla bezpieczeństwa.

— To coś poważnego? — Dłoń Margaret powędrowała do gardła.

— Nic takiego. Jest pod opieką. — Słowa brzmiały coraz bardziej pusto. Odstawił kieliszek na bar. — Sama nalegała, żebym został. Nie chciała psuć wieczoru.

Wyraz twarzy Margaret się zmienił—zamieszanie i rozczarowanie odcisnęły się w liniach wokół jej ust. — Kochanie, może jednak powinieneś być z nią…

— Jest w dobrych rękach. Rozmawiałem z jej matką—Meadow jest stabilna, potrzebuje tylko odpoczynku. — Uśmiech, który pojawił się na jego twarzy, kosztował go więcej wysiłku, niż powinien, mięśnie napinały się pod ciężarem rozmowy, której nie chciał kończyć.

Ciotka przez chwilę mu się przyglądała, po czym powoli skinęła głową. — No dobrze. Przekaż jej moje pozdrowienia. Powiedz, że była wspaniała.

Gdy Margaret odeszła, palce Bethany musnęły jego ramię. — Dobrze sobie z tym poradziłeś.

Nie odpowiedział. Dyskomfort wciąż narastał—coś niezwykle i nieprzyjemnie bliskiego ciężkiemu, duszącemu poczuciu winy. Wyciągnął telefon i szybko napisał wiadomość.

Jayden: Jak się czujesz?

Zawahał się, po czym dodał drugą wiadomość. Jeśli to okaże się niczym—a pewnie tak będzie—powinna wiedzieć, jak wyglądało jej wyczucie czasu.

Jayden: Lepiej, żeby to było coś poważnego. Mam dość twoich przedstawień.

Wysłał to zanim zdążył się rozmyślić.

Ona zemdlała zaraz po tym, jak zaczął wychodzić z Bethany. Czas był podejrzany, nawet Bethany to zauważyła, a Meadow ostatnio robiła się coraz bardziej zaborcza, coraz bardziej zazdrosna.

Jeśli to kolejna próba zwrócenia na siebie uwagi, powinna to usłyszeć.

To, co go niepokoiło, to że powinna już odpowiedzieć. Zazwyczaj Meadow odpisywała na jego wiadomości w minutę, najczęściej w kilka sekund, na wszystko, co wysłał. Nawet wtedy, gdy nie zasługiwał.

Zwłaszcza wtedy, gdy nie zasługiwał.

Bethany coś mówiła obok Jaydena, ale hałas przyjęcia zaczął go przytłaczać. Za dużo głosów zadających to samo pytanie na różne sposoby, za dużo spojrzeń, które zauważyły nieobecność jego żony i wyciągnęły własne wnioski.

— Jayden. — Głos jego dziadka nagle przebił się przez zgiełk. Kiedy odwrócił się do źródła dźwięku, dziadek stał trzy stopy dalej, z wyrazistą miną. — Na zewnątrz. Teraz.

Jayden wiedział, że ta rozmowa nadchodzi, więc przeszedł przez foyer i wyszedł na plac bez słowa sprzeciwu. Nie przetrwałby lat jako wnuk i dziedzic Victora Wellingtona, gdyby nie nauczył się czytać ciszy, która zapowiadała rozczarowanie.

Fontanna za nimi wyrzucała wodę w zimne listopadowe powietrze, a miasto rozciągało się poza placem Teatru Kocha — obojętne i ogromne.

Jayden pozostał spokojny, trzymając ręce w kieszeniach, by je uspokoić. "Jeśli to chodzi o raporty kwartalne..."

"Chodzi o twoją żonę." Victor podszedł bliżej, patrząc mu prosto w oczy. "A raczej o to, że tak naprawdę jej nie masz. Bo dlaczego inaczej przyprowadziłbyś tę kobietę na występ swojej żony?"

Słowa padły cicho, co było gorsze niż krzyk. Jayden słyszał już, jak dziadek krzyczy. Ale nigdy nie słyszał tego tonu — płaskiego i ostatecznego. "Bethany potrzebowała..."

"Meadow zemdlała przez ciebie." Victor zrobił kolejny krok, a Jayden poczuł zimny kamień muru placu na plecach. Nie zdawał sobie sprawy, że się cofał. "Upokorzyłeś ją przed ośmiuset osobami."

Szczęka Jaydena się zacisnęła. "Nie zrobiłem tego."

"I wiem, że to trwa od lat."

Jayden poczuł, jak jego szczęka jeszcze bardziej się zaciska. "Jeśli to chodzi o dzisiejszą noc..."

"To dotyczy każdej nocy." Wyraz twarzy Victora stwardniał.

Wiedział, że dziadek próbuje wyciągnąć informacje. Potrafił być naprawdę onieśmielający, kiedy był zdeterminowany i zły, więc Jayden powinien uważać na kolejne słowa. Ale przecież nie mógł naprawdę wiedzieć, że...

"Wiem, że jej nie dotknąłeś." Głos dziadka brzmiał płasko, z pełnym przekonaniem. "Trzy lata małżeństwa, a twoja żona jest nadal czystą dziewicą. Myślałeś, że się nie dowiem?"

Na placu zapadła głęboka cisza. Nawet fontanna jakby przycichła, a powietrze zmieniło temperaturę.

Cholera.

Jayden zachował obojętny wyraz twarzy czystą siłą woli. "Klauzula daje nam cztery lata. Mamy jeszcze czas..."

"Czas na co? Żeby nagle zainteresować się żoną?" Victor podszedł bliżej. "Byłeś sfotografowany z Bethany Herrerą czterdzieści siedem razy w ciągu sześciu miesięcy. Przyprowadziłeś ją do mojego stołu. A dziś wieczorem..."

"Bethany ma poważne problemy ze zdrowiem psychicznym. Nie mogę jej tak po prostu zostawić samej, mogłaby tego nie przeżyć."

"Nie obchodzi mnie, czy ta Bethany to drugie wcielenie Sylvii Plath." Ton Victora mógłby zamrozić azot. "Ona nie jest twoją żoną. I nie urodzi ci dziedzica."

Pozwolił, by cisza zawisła w powietrzu, patrząc wnukowi prosto w oczy, po czym kontynuował.

"George Read, dziadek Meadow, był moim bliskim przyjacielem. Razem budowaliśmy to miasto. Przed śmiercią poprosił mnie, żebym dopilnował, by jego wnuczka wyszła za mojego wnuka, który będzie ją traktował z godnością. Dałem mu słowo."

"To ty kazałeś mi ją poślubić." Jayden zaciął się w głosie. "Meadow była tylko moją koleżanką z klasy. Nigdy nie chciałem tego małżeństwa i dobrze o tym wiesz. Wszystko ustaliłeś z jej dziadkiem, zanim którekolwiek z nas miało coś do powiedzenia."

"Więc ją za to ukarałeś?"

"Nie sądziłem, że poważnie myślisz o dziecku." Słowa padły zbyt szybko, zbyt szczerze. "To była archaiczna klauzula w umowie biznesowej. Kto w XXI wieku naprawdę coś takiego egzekwuje?"

"Kto to egzekwuje?" Victor wyprostował się, górując nad Jaydenem z niezaprzeczalnym autorytetem. "Ja to egzekwuję. Bo w przeciwieństwie do ciebie, kiedy daję słowo, to je dotrzymuję. Umowa była jasna. Dziecko w ciągu czterech lat, albo małżeństwo się rozwiązuje, a z nim twoje dziedzictwo firmy."

"Firma jest moja."

"Firma nie jest twoja, dopóki ja nie powiem inaczej." Wyraz twarzy Victora nie drgnął. "A ja właśnie mówię inaczej. Twój brat wrócił z Europy. Jeśli nie wypełnisz warunków własnej umowy małżeńskiej, dopilnuję, by firma przeszła na Axela."

Jayden poczuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg, niszcząc jego misterny plan. "Nie zrobiłbyś tego..."

"Oddałbym ją każdemu, zanim oddam ją tobie." Victor cofnął się, jego sylwetka rysowała się ostro na tle oświetlonej fontanny. "Masz sześć miesięcy, by przedstawić dowód rzeczywistej próby poczęcia dziecka, albo przekazuję Wellington Industries twojemu starszemu bratu. Koniec rozmowy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Contract Wife

The Contract Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa