passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Contract Wife - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

The Contract Wife

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Meadow obudziła się w półprywatnym pokoju w Lenox Hill, z Axelem siedzącym przy jej łóżku.

Był ostatnią osobą, której spodziewała się zobaczyć po przebudzeniu.

Monitory przestały pikać godzinę temu, kiedy pielęgniarki skończyły badania i dopuściły Meadow do wypisu — „nic pilnego, odpoczynek i kontrola u lekarza rodzinnego”.

Teraz czekała na papiery wypisowe. Axel wyszedł z lekarzem prowadzącym, a ona po raz pierwszy od omdlenia została sama.

Cisza spadła na nią jak dłoń na siniak. Jej serce znowu robiło to samo — pomijało uderzenie, trzepotało, przypominając, że leki działają tylko wtedy, gdy ciało współpracuje.

Niechętnie, myślami wróciła do nocy ślubu. Nie do ceremonii, ani przyjęcia, ani nawet tej chwili, gdy Jayden zniknął i nie wrócił tej samej nocy. Myślała o Axelu.

Był tam — stał przy stole z deserami z drinkiem w ręku, patrzył jak sama kroi tort.

Przechwyciła jego wzrok na sali balowej i przez sekundę pomyślała, że coś zrobi, powie, przyzna, że to wszystko jest nie tak. Ale wyraz jego twarzy mówił „żegnaj”.

On już wtedy wiedział to, co ona dopiero zaczynała rozumieć.

Ten wzrok mówił: „Widzę cię, widzę co się dzieje i przepraszam, że nie mogę tego zatrzymać”.

Rano już go nie było. Spakował walizki, poleciał do Europy, zniknął zanim wzeszło słońce. Bez prawdziwego pożegnania. Bez wyjaśnienia. Po prostu odszedł, jakby nigdy nie był jej przyjacielem.

Trzy lata obracała to w głowie, próbując nadać temu sens.

Był jednym z nielicznych w tamtym świecie, którzy rozmawiali z nią jakby jej myśli miały znaczenie większe niż to, jak odbije się to na rodzinie.

Godzinami siedzieli na tarasie w domu jego dziadka, rozmawiając o książkach, muzyce i duszności związanej z urodzeniem się w rodzinie, gdzie wszystko co robisz, jest odbiciem jej nazwiska.

Rozumiał ją w sposób, w jaki Jayden nigdy nie potrafił. Może nawet nigdy nie chciał.

A potem zniknął tej samej nocy, co jej małżeństwo.

Myślała o tym, co było później. Pierwszy raz, kiedy Jayden podczas randki powiedział: „Bethany ma epizod. Muszę iść”.

Byli na kolacji, w jej urodziny.

Meadow siedziała sama przy stole dwadzieścia minut zanim poprosiła o rachunek, patrząc jak wokół niej pary kończą wspólne posiłki. Kelnerka pojawiła się z kawałkiem czekoladowego tortu, w którym tkwiła pojedyncza świeczka.

„Od nas”, powiedziała cicho, z tą dobrocią, która przysługuje kobietom jedzącym samotnie w dniu, który powinien być świętem. „Wszystkiego najlepszego, proszę pani”.

Meadow uśmiechnęła się i podziękowała, a potem poczekała, aż kelnerka odejdzie, zanim zapłakała nad lukrem.

Potem była noc, kiedy Jayden opuścił ich pierwszą rocznicę wcześniej. Bethany zadzwoniła z wanny, mówiąc, że zażyła tabletki. Jayden pobladł, chwycił płaszcz i wyszedł, nie kończąc zdania, które mówił do matki Meadow.

Meadow powiedziała wszystkim, że został wezwany do pracy.

Później matka wzięła ją na bok w kuchni. „Meadow, kochanie. Gdzie on naprawdę poszedł?”

„Awaria w pracy, naprawdę.”

„Jest ósma w sobotę.” Głos matki był zbyt łagodny. „Nie musisz go chronić, wiesz o tym?”

Wiedziała. Wiedziała też, że dobra żona kryje męża, że kochająca żona zawsze rozumie i wspiera.

A tak w ogóle, Bethany była cała i zdrowa. Zawsze była. Ale Jayden i tak został u niej do rana, żeby mieć pewność.

Stop. Nie idź tam.

Ale jej umysł był jak popsute radio, zacięte na tej samej melodii.

Tego popołudnia, gdy Meadow była u kardiologa i dostała diagnozę, która zmieniła wszystko, Jayden się nie pojawił, bo Bethany wysłała mu zdjęcie z mostu z podpisem „Nie dam już rady”.

Meadow sama wróciła do domu, trzęsącymi się dłońmi trzymając kierownicę, a słowa kardiologa wciąż dźwięczały jej w głowie. Zadzwoniła do Jaydena.

„Hej, właśnie wróciłam od lekarza…”

„Meadow, nadal zajmuję się Bethany. Nie mam teraz czasu na rozmowy o zwykłej kontroli.” Jego głos był ostry, niecierpliwy. „Jeśli to coś ważnego, pogadamy później w domu.”

Ale gdy wrócił do domu o północy, poszedł prosto spać, nie pytając o nic. A ona stała w progu sypialni, z diagnozą ciążącą jej w piersi, i postanowiła mu nie mówić.

Nie chciała być kolejnym ciężarem, który musi dźwigać.

A jednak nie mogła zapomnieć o nocy, kiedy zaplanowała dla nich kolację — prawdziwą kolację, przy stole, ze świecami, z udawaniem, że ich małżeństwo nie jest przedstawieniem. Odwołał trzydzieści minut wcześniej, bo Bethany nie odbierała telefonu i musiał zrobić kontrolę.

Napisał jednak wiadomość.

Jayden: Możemy przełożyć?

Meadow: Jasne. Kiedy?

Ale nigdy nie odpowiedział. I Meadow znów zjadła sama, aż świece wypaliły się do końca.

Ten schemat był tak przewidywalny, że sama mogłaby napisać ten scenariusz.

Bethany wpadała w spiralę. Jayden rzucał wszystko. Meadow czekała. I czekała. I czekała. I znowu czekała.

Nauczyła się dobrze czekać. Być żoną, która rozumie, nie narzeka, akceptuje, że „choroba dwubiegunowa” Bethany jest prawdziwa i poważna i to nie jej wina.

Dobra była w przełykaniu faktu, że Jayden nigdy nie zostawił Bethany, by sprawdzić, co z własną żoną.

I była tak zdeterminowana, żeby być łatwą do kochania. Żoną-słoneczkiem, zawsze uśmiechniętą i miłą, troskliwą i łagodną. Tą, która zawsze martwi się o komfort innych i pilnuje, żeby mąż nie wychodził bez lunchu czy płaszcza.

Która nie narzeka, gdy mąż przyprowadza byłą dziewczynę na rodzinne kolacje. Albo zostawia ją samą na tarasie podczas własnego wesela. Albo pojawia się, by patrzeć jak tańczy, mając inną kobietę u boku.

Oddała mu trzy lata przełykania bólu, uśmiechania się przez upokorzenie i udawania, że nie widzi, jak patrzy przez nią, a nie na nią.

To nie zadziałało.

Teraz już to wiedziała. I była zmęczona tą wersją siebie, którą grała dla człowieka, który i tak nie patrzył. Zmęczona czekaniem, aż ją wybierze, gdy od nocy ślubu było jasne, że nigdy tego nie zrobi.

Jeśli przestanie tego chcieć, może odejście zaboli mniej.

Nagle jej telefon zawibrował i ekran się rozświetlił, wyrywając ją ze spirali myśli.

Jayden: Jak się czujesz?

Cztery słowa. Patrzyła na nie tak długo, aż przestały wyglądać jak język, a zaczęły jak minimalny wyraz troski.

Było w tym coś ironicznego. Ekonomia jego zainteresowania.

Ale może…

Może to była próba. Może zrozumiał, że źle zrobił odchodząc. Może jeśli naprawdę się postara, jeśli się pojawi, jeśli powie właściwe rzeczy, ona znajdzie sposób, by mu wybaczyć.

Dać mu jeszcze jedną szansę.

Wtedy pojawiła się druga wiadomość.

Jayden: Lepiej, żeby to było coś poważnego. Mam dość twoich przedstawień.

Przeczytała dwa razy. Potem trzeci, bo może coś przeoczyła. Jakiś kontekst, który sprawiłby, że słowa staną się mniej brutalne. Ale wiadomość była dokładnie tym, czym się wydawała.

Przypomnieniem, że jej ból jest niedogodnością, a jego priorytety są gdzie indziej.

Położyła telefon ekranem do dołu na prześcieradle, nie odpisując, w chwili gdy drzwi się otworzyły i wszedł Axel. „Nie pozwolę ci dziś wyjść ze szpitala, ptaszyno . Twojego męża nigdzie nie ma, jesteśmy tu sami.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Jayden okłamywał swoją rodzinę od dwóch godzin, a wymyślanie kolejnych kłamstw stawało się coraz trudniejsze.

Główne foyer Teatru Kocha zostało przekształcone na potrzeby przyjęcia—szampan na srebrnych tacach, orchidee w kryształowych wazonach, ośmiuset gości świętowało występ, który zakończył się przyjazdem karetki.

Meadow zemdlała na scenie. Właśnie tam, na oczach wszystkich, podczas ostatniego grand jeté, źle wylądowała i upadła na podłogę z takim impetem, że dźwięk rozległ się po całym teatrze.

Sponsorów to nie obchodziło.

Po wszystkim byli w foyer pełni zachwytu—występ był bezbłędny aż do tamtej chwili, najlepszy, jaki widzieli od lat. Dokładnie to, czego szkoła baletowa potrzebowała, by zapewnić sobie finansowanie na przyszły rok.

Jej matka zachowywała się, jakby nic się nie stało, zamieniając kryzys w szansę.

Jayden poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła, gdy zobaczył jej upadek, a w pierwszych sekundach przeszył go autentyczny strach. Ale potem ludzie ruszyli w stronę sceny, a jej matka pojawiła się z nowymi informacjami.

Jest przytomna, rozmawia, to pewnie tylko odwodnienie i zmęczenie.

Tancerze ciągle przekraczali własne granice. Kontuzje się zdarzały. Była pod dobrą opieką w Lenox Hill. Więc został. Bethany go potrzebowała, a Meadow miała cały zespół medyczny.

Wtedy to miało sens.

Stał przy barze z Bethany u boku w czerwonej sukience i patrzył, jak zbliża się jego ciotka, jakby go szukała.

— Jayden. — Margaret pocałowała go w policzek, a jej perły złapały światło. — Gdzie jest Meadow? Przyszłam specjalnie zobaczyć jej taniec. Była niezwykła—chciałam jej to powiedzieć osobiście, bez względu na zakończenie.

Odpowiedź przyszła automatycznie. — Wszystko w porządku. Zabrali ją do Lenox Hill dla bezpieczeństwa.

— To coś poważnego? — Dłoń Margaret powędrowała do gardła.

— Nic takiego. Jest pod opieką. — Słowa brzmiały coraz bardziej pusto. Odstawił kieliszek na bar. — Sama nalegała, żebym został. Nie chciała psuć wieczoru.

Wyraz twarzy Margaret się zmienił—zamieszanie i rozczarowanie odcisnęły się w liniach wokół jej ust. — Kochanie, może jednak powinieneś być z nią…

— Jest w dobrych rękach. Rozmawiałem z jej matką—Meadow jest stabilna, potrzebuje tylko odpoczynku. — Uśmiech, który pojawił się na jego twarzy, kosztował go więcej wysiłku, niż powinien, mięśnie napinały się pod ciężarem rozmowy, której nie chciał kończyć.

Ciotka przez chwilę mu się przyglądała, po czym powoli skinęła głową. — No dobrze. Przekaż jej moje pozdrowienia. Powiedz, że była wspaniała.

Gdy Margaret odeszła, palce Bethany musnęły jego ramię. — Dobrze sobie z tym poradziłeś.

Nie odpowiedział. Dyskomfort wciąż narastał—coś niezwykle i nieprzyjemnie bliskiego ciężkiemu, duszącemu poczuciu winy. Wyciągnął telefon i szybko napisał wiadomość.

Jayden: Jak się czujesz?

Zawahał się, po czym dodał drugą wiadomość. Jeśli to okaże się niczym—a pewnie tak będzie—powinna wiedzieć, jak wyglądało jej wyczucie czasu.

Jayden: Lepiej, żeby to było coś poważnego. Mam dość twoich przedstawień.

Wysłał to zanim zdążył się rozmyślić.

Ona zemdlała zaraz po tym, jak zaczął wychodzić z Bethany. Czas był podejrzany, nawet Bethany to zauważyła, a Meadow ostatnio robiła się coraz bardziej zaborcza, coraz bardziej zazdrosna.

Jeśli to kolejna próba zwrócenia na siebie uwagi, powinna to usłyszeć.

To, co go niepokoiło, to że powinna już odpowiedzieć. Zazwyczaj Meadow odpisywała na jego wiadomości w minutę, najczęściej w kilka sekund, na wszystko, co wysłał. Nawet wtedy, gdy nie zasługiwał.

Zwłaszcza wtedy, gdy nie zasługiwał.

Bethany coś mówiła obok Jaydena, ale hałas przyjęcia zaczął go przytłaczać. Za dużo głosów zadających to samo pytanie na różne sposoby, za dużo spojrzeń, które zauważyły nieobecność jego żony i wyciągnęły własne wnioski.

— Jayden. — Głos jego dziadka nagle przebił się przez zgiełk. Kiedy odwrócił się do źródła dźwięku, dziadek stał trzy stopy dalej, z wyrazistą miną. — Na zewnątrz. Teraz.

Jayden wiedział, że ta rozmowa nadchodzi, więc przeszedł przez foyer i wyszedł na plac bez słowa sprzeciwu. Nie przetrwałby lat jako wnuk i dziedzic Victora Wellingtona, gdyby nie nauczył się czytać ciszy, która zapowiadała rozczarowanie.

Fontanna za nimi wyrzucała wodę w zimne listopadowe powietrze, a miasto rozciągało się poza placem Teatru Kocha — obojętne i ogromne.

Jayden pozostał spokojny, trzymając ręce w kieszeniach, by je uspokoić. "Jeśli to chodzi o raporty kwartalne..."

"Chodzi o twoją żonę." Victor podszedł bliżej, patrząc mu prosto w oczy. "A raczej o to, że tak naprawdę jej nie masz. Bo dlaczego inaczej przyprowadziłbyś tę kobietę na występ swojej żony?"

Słowa padły cicho, co było gorsze niż krzyk. Jayden słyszał już, jak dziadek krzyczy. Ale nigdy nie słyszał tego tonu — płaskiego i ostatecznego. "Bethany potrzebowała..."

"Meadow zemdlała przez ciebie." Victor zrobił kolejny krok, a Jayden poczuł zimny kamień muru placu na plecach. Nie zdawał sobie sprawy, że się cofał. "Upokorzyłeś ją przed ośmiuset osobami."

Szczęka Jaydena się zacisnęła. "Nie zrobiłem tego."

"I wiem, że to trwa od lat."

Jayden poczuł, jak jego szczęka jeszcze bardziej się zaciska. "Jeśli to chodzi o dzisiejszą noc..."

"To dotyczy każdej nocy." Wyraz twarzy Victora stwardniał.

Wiedział, że dziadek próbuje wyciągnąć informacje. Potrafił być naprawdę onieśmielający, kiedy był zdeterminowany i zły, więc Jayden powinien uważać na kolejne słowa. Ale przecież nie mógł naprawdę wiedzieć, że...

"Wiem, że jej nie dotknąłeś." Głos dziadka brzmiał płasko, z pełnym przekonaniem. "Trzy lata małżeństwa, a twoja żona jest nadal czystą dziewicą. Myślałeś, że się nie dowiem?"

Na placu zapadła głęboka cisza. Nawet fontanna jakby przycichła, a powietrze zmieniło temperaturę.

Cholera.

Jayden zachował obojętny wyraz twarzy czystą siłą woli. "Klauzula daje nam cztery lata. Mamy jeszcze czas..."

"Czas na co? Żeby nagle zainteresować się żoną?" Victor podszedł bliżej. "Byłeś sfotografowany z Bethany Herrerą czterdzieści siedem razy w ciągu sześciu miesięcy. Przyprowadziłeś ją do mojego stołu. A dziś wieczorem..."

"Bethany ma poważne problemy ze zdrowiem psychicznym. Nie mogę jej tak po prostu zostawić samej, mogłaby tego nie przeżyć."

"Nie obchodzi mnie, czy ta Bethany to drugie wcielenie Sylvii Plath." Ton Victora mógłby zamrozić azot. "Ona nie jest twoją żoną. I nie urodzi ci dziedzica."

Pozwolił, by cisza zawisła w powietrzu, patrząc wnukowi prosto w oczy, po czym kontynuował.

"George Read, dziadek Meadow, był moim bliskim przyjacielem. Razem budowaliśmy to miasto. Przed śmiercią poprosił mnie, żebym dopilnował, by jego wnuczka wyszła za mojego wnuka, który będzie ją traktował z godnością. Dałem mu słowo."

"To ty kazałeś mi ją poślubić." Jayden zaciął się w głosie. "Meadow była tylko moją koleżanką z klasy. Nigdy nie chciałem tego małżeństwa i dobrze o tym wiesz. Wszystko ustaliłeś z jej dziadkiem, zanim którekolwiek z nas miało coś do powiedzenia."

"Więc ją za to ukarałeś?"

"Nie sądziłem, że poważnie myślisz o dziecku." Słowa padły zbyt szybko, zbyt szczerze. "To była archaiczna klauzula w umowie biznesowej. Kto w XXI wieku naprawdę coś takiego egzekwuje?"

"Kto to egzekwuje?" Victor wyprostował się, górując nad Jaydenem z niezaprzeczalnym autorytetem. "Ja to egzekwuję. Bo w przeciwieństwie do ciebie, kiedy daję słowo, to je dotrzymuję. Umowa była jasna. Dziecko w ciągu czterech lat, albo małżeństwo się rozwiązuje, a z nim twoje dziedzictwo firmy."

"Firma jest moja."

"Firma nie jest twoja, dopóki ja nie powiem inaczej." Wyraz twarzy Victora nie drgnął. "A ja właśnie mówię inaczej. Twój brat wrócił z Europy. Jeśli nie wypełnisz warunków własnej umowy małżeńskiej, dopilnuję, by firma przeszła na Axela."

Jayden poczuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg, niszcząc jego misterny plan. "Nie zrobiłbyś tego..."

"Oddałbym ją każdemu, zanim oddam ją tobie." Victor cofnął się, jego sylwetka rysowała się ostro na tle oświetlonej fontanny. "Masz sześć miesięcy, by przedstawić dowód rzeczywistej próby poczęcia dziecka, albo przekazuję Wellington Industries twojemu starszemu bratu. Koniec rozmowy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Meadow wpatrywała się w Axela, gdy wszedł z powrotem do pokoju z pustymi rękami. Drzwi zamknęły się za nim z takim rodzajem ostateczności, który sprawił, że jej żołądek się ścisnął.

"Gdzie są papiery wypisowe?"

"Jeszcze nie są gotowe." Wszedł głębiej do pokoju z tą szczególną pewnością siebie, która sugerowała, że świat po prostu dopasuje się do wszystkiego, co postanowi.

"Mówiłeś, że będą gotowe dwadzieścia minut temu."

"Skłamałem." To wyznanie spadło między nimi jak cegła przez szybę.

Meadow wyprostowała się mocniej na poduszkach, jej szpitalna koszula zaskrzypiała przy ruchu. "Skłamałeś?"

"Tak." Axel sięgnął po kartę wiszącą u stóp jej łóżka i otworzył ją z nonszalancką pewnością. "Zemdlałaś na oczach ośmiuset ludzi, Meadow. Zostajesz na noc."

"To nie twoja decyzja."

"Nie?" Nawet nie spojrzał znad karty. "To czyja? Jaydena?"

Imię zawisło w powietrzu jak dym. Meadow sięgnęła po telefon na stoliku nocnym, bardziej z przyzwyczajenia niż z zamysłu, ale dłoń Axela zamknęła się na jej, zanim zdołała dotknąć urządzenia.

Jego dłoń była ciepła, chwyt delikatny, ale nie do odparcia. "Potrzebujesz odpoczynku, a nie zamartwiać się próbując skontaktować z kimś, kto jest na tyle głupi, żeby mieć gdzieś własną żonę."

"Muszę mu powiedzieć, że nic mi nie jest."

"Po co?" Axel wziął telefon, wsunął go do kieszeni marynarki. "Żeby mógł cię zignorować z czystym sumieniem?"

Gorąco wspięło się po szyi Meadow. "Oddaj go."

"Nie."

"Axel…"

"Kiedy ostatni raz zapytał, czy wszystko w porządku, nie dlatego, że sama mu to powiedziałaś?" Axel przewrócił stronę w jej karcie, wzrokiem szybko przebiegając po notatkach medycznych. "Kiedy ostatni raz zauważył, że coś jest nie tak?"

Szczęka Meadow się zacisnęła. "Nic nie wiesz o moim małżeństwie."

"Wiem, że zemdlałaś podczas najważniejszego występu w twojej karierze i nie raczył tu przyjść." Axel spojrzał na nią wtedy, jego spojrzenie było bezpośrednie i bezlitosne. "Wiem, że przyprowadził inną kobietę, żeby patrzyła jak tańczysz. Siedział z nią w pierwszym rzędzie."

Słowa przecięły na wskroś każdą obronę, którą usiłowała zbudować. Meadow poczuła, jak zatrzymuje jej się oddech, poczuła, jak prawda tego osiada w jej piersi niczym ołów.

"Ona przechodzi przez coś," usłyszała własny głos. "Potrzebowała…"

"A czego ty potrzebowałaś?" Axel odłożył kartę na stolik obok jej łóżka. "A czego potrzebowałaś przez lata , grając w dom z mężczyzną, który traktuje cię jak elegancką niedogodność?"

"Przestań."

"Dlaczego? Bo to niegrzeczne? Czy dlatego, że to prawda?" Na jego ustach pojawiło się coś, co nie było uśmiechem. "Bo mężczyźni z Wellingtonów mają udawać, że cesarz jest w ubraniu, gdy paraduje nago?"

Meadow przycisnęła dłonie do prześcieradeł, uspokajając się.

"Gdzie się podziały twoje maniery? Kiedyś byłaś…" Zatrzymała się, słowa ugrzęzły w gardle. "Byłaś inna."

"Kiedyś byłem wieloma rzeczami, zanim pojechałem do Europy i zrozumiałem, że bycie miłym do niczego nie prowadzi."

Axel oparł się o ścianę z założonymi rękami i przez chwilę zobaczyła go takim, jakim był kiedyś. Siedział naprzeciwko niej na jakimś charytatywnym balu, gdy miała osiemnaście lat, rozśmieszając ją tak, że szampan prawie wyszedł jej nosem.

"Więc wróciłeś jako… to ?" Meadow wskazała na niego. "Ta wersja siebie, która nie zna granic i uważa, że ma prawo—"

"Prawo do czego? Powiedzieć ci prawdę?" Axel odepchnął się od ściany, zbliżając się o dwa kroki. "Prawo wskazać, że jesteś żoną mężczyzny, który trzyma cię jak trofeum, którego nawet nie ma zamiaru wypolerować ?"

"Nie masz prawa mówić o moim małżeństwie."

"Ktoś powinien. Bóg wie, że ty nie będziesz." Podniósł znów jej kartę, tym razem czytał ją z ostentacyjną uwagą. "Jesteś żoną, której nigdy nie chciał, a ty uczyniłaś z tego swój etat."

Prawda tych słów odebrała jej dech. Meadow poczuła się obnażona, jakby zdjął z niej skórę i odczytał rozpacz w jej kościach. "Jesteś okrutny…"

"Jestem szczery, ptaszyno." Głos Axela zmiękł, choć ledwo.

"Jest różnica?"

Meadow spojrzała mu w oczy i złość, którą tłumiła, w końcu się przebiła.

"Chcesz rozmawiać o moich wyborach? Porozmawiajmy o twoich. Ty odszedłeś . Rano po moim ślubie zniknąłeś bez słowa. Trzy lata, Axel, ani jednego telefonu, ani smsa, nic. Byłeś moim przyjacielem , a ty po prostu…" Jej głos się załamał. "Odszedłeś."

Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy. "Odszedłem i w ogóle to zauważyłaś? No proszę, imponujące."

"Oczywiście, że zauważyłam, głupku. Byłeś moim jedynym przyjacielem. Potem cię nie było, a ja…" Zatrzymała się, słowa były zbyt szczere, zbyt bolesne.

Axel przyglądał jej się z taką intensywnością, że miała ochotę odwrócić wzrok. Ale nie zrobiła tego. Utrzymała jego spojrzenie i zobaczyła w nim głód. Jego źrenice się rozszerzyły, oddech przyspieszył, poczuła, jak i jej dech zatrzymuje się w piersi.

"Myślisz, że odszedłem, bo nie zależało mi?" Jego głos stał się niższy, szorstki. "Meadow, odszedłem, bo za bardzo mi zależało."

To wyznanie padło jak zapalona zapałka na suchą trawę. Powietrze między nimi zgęstniało, naładowane czymś, czego nie potrafiła nazwać—czymś, co było za bardzo pragnieniem, a za mało bezpieczeństwem.

"O czym ty mówisz?.." wyszeptała.

Axel podszedł bliżej, teraz stał przy jej łóżku. Tak blisko, że widziała drobne szczegóły jego twarzy—ledwo widoczną bliznę nad brwią, sposób w jaki zaciskał szczękę, gdy coś tłumił.

"Mówię o tym, że spędziłem lata w Europie, próbując przekonać siebie, że zrobiłem dobrze." Spojrzał na kartę w dłoni, potem znów na nią. "Patrząc, jak wychodzisz za mąż za mojego brata, kiedy ja…"

Przestał, pokręcił głową i znów spojrzał na kartę, tym razem z wyrazem, którego nie potrafiła odczytać. "Kiedy ty co?"

Axel nie odpowiedział. Wpatrywał się w określoną część notatek medycznych, wzrokiem przebiegając tę samą linijkę w kółko. Potem spojrzał na nią, a intensywność tego spojrzenia sprawiła, że serce jej zabiło mocniej.

"Jesteś dziewicą."

To nie było pytanie, a Meadow poczuła, jak odpływa z niej krew, gdy sięgnęła po kartę w jego dłoniach. "To prywatne!"

"Trzy lata małżeństwa i on nigdy…" Głos Axela był cichy, groźny. Ostrożnie odłożył kartę, jakby nie ufał własnym rękom. "Jayden był pieprzonym idiotą, że zostawił cię nie dotkniętą."

Serce Meadow waliło jak oszalałe. Spojrzała na kartę, na notatki medyczne, o które nawet nie zapytała, i zrozumiała dokładnie, co tam przeczytał: dziewictwo potwierdzone podczas badania.

Upokorzenie zalało ją falą—nie dlatego, że to była prawda, lecz dlatego, że Axel się dowiedział. Że ktoś w końcu wie to, czego wstydziła się przyznać nawet przed sobą.

"Wyjdź, Axel," zażądała.

"Meadow…"

"Powiedziałam, wyjdź." Ale Axel się nie ruszył.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Contract Wife

The Contract Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa