Jayden okłamywał swoją rodzinę od dwóch godzin, a wymyślanie kolejnych kłamstw stawało się coraz trudniejsze.
Główne foyer Teatru Kocha zostało przekształcone na potrzeby przyjęcia—szampan na srebrnych tacach, orchidee w kryształowych wazonach, ośmiuset gości świętowało występ, który zakończył się przyjazdem karetki.
Meadow zemdlała na scenie. Właśnie tam, na oczach wszystkich, podczas ostatniego grand jeté, źle wylądowała i upadła na podłogę z takim impetem, że dźwięk rozległ się po całym teatrze.
Sponsorów to nie obchodziło.
Po wszystkim byli w foyer pełni zachwytu—występ był bezbłędny aż do tamtej chwili, najlepszy, jaki widzieli od lat. Dokładnie to, czego szkoła baletowa potrzebowała, by zapewnić sobie finansowanie na przyszły rok.
Jej matka zachowywała się, jakby nic się nie stało, zamieniając kryzys w szansę.
Jayden poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła, gdy zobaczył jej upadek, a w pierwszych sekundach przeszył go autentyczny strach. Ale potem ludzie ruszyli w stronę sceny, a jej matka pojawiła się z nowymi informacjami.
Jest przytomna, rozmawia, to pewnie tylko odwodnienie i zmęczenie.
Tancerze ciągle przekraczali własne granice. Kontuzje się zdarzały. Była pod dobrą opieką w Lenox Hill. Więc został. Bethany go potrzebowała, a Meadow miała cały zespół medyczny.
Wtedy to miało sens.
Stał przy barze z Bethany u boku w czerwonej sukience i patrzył, jak zbliża się jego ciotka, jakby go szukała.
— Jayden. — Margaret pocałowała go w policzek, a jej perły złapały światło. — Gdzie jest Meadow? Przyszłam specjalnie zobaczyć jej taniec. Była niezwykła—chciałam jej to powiedzieć osobiście, bez względu na zakończenie.
Odpowiedź przyszła automatycznie. — Wszystko w porządku. Zabrali ją do Lenox Hill dla bezpieczeństwa.
— To coś poważnego? — Dłoń Margaret powędrowała do gardła.
— Nic takiego. Jest pod opieką. — Słowa brzmiały coraz bardziej pusto. Odstawił kieliszek na bar. — Sama nalegała, żebym został. Nie chciała psuć wieczoru.
Wyraz twarzy Margaret się zmienił—zamieszanie i rozczarowanie odcisnęły się w liniach wokół jej ust. — Kochanie, może jednak powinieneś być z nią…
— Jest w dobrych rękach. Rozmawiałem z jej matką—Meadow jest stabilna, potrzebuje tylko odpoczynku. — Uśmiech, który pojawił się na jego twarzy, kosztował go więcej wysiłku, niż powinien, mięśnie napinały się pod ciężarem rozmowy, której nie chciał kończyć.
Ciotka przez chwilę mu się przyglądała, po czym powoli skinęła głową. — No dobrze. Przekaż jej moje pozdrowienia. Powiedz, że była wspaniała.
Gdy Margaret odeszła, palce Bethany musnęły jego ramię. — Dobrze sobie z tym poradziłeś.
Nie odpowiedział. Dyskomfort wciąż narastał—coś niezwykle i nieprzyjemnie bliskiego ciężkiemu, duszącemu poczuciu winy. Wyciągnął telefon i szybko napisał wiadomość.
Jayden: Jak się czujesz?
Zawahał się, po czym dodał drugą wiadomość. Jeśli to okaże się niczym—a pewnie tak będzie—powinna wiedzieć, jak wyglądało jej wyczucie czasu.
Jayden: Lepiej, żeby to było coś poważnego. Mam dość twoich przedstawień.
Wysłał to zanim zdążył się rozmyślić.
Ona zemdlała zaraz po tym, jak zaczął wychodzić z Bethany. Czas był podejrzany, nawet Bethany to zauważyła, a Meadow ostatnio robiła się coraz bardziej zaborcza, coraz bardziej zazdrosna.
Jeśli to kolejna próba zwrócenia na siebie uwagi, powinna to usłyszeć.
To, co go niepokoiło, to że powinna już odpowiedzieć. Zazwyczaj Meadow odpisywała na jego wiadomości w minutę, najczęściej w kilka sekund, na wszystko, co wysłał. Nawet wtedy, gdy nie zasługiwał.
Zwłaszcza wtedy, gdy nie zasługiwał.
Bethany coś mówiła obok Jaydena, ale hałas przyjęcia zaczął go przytłaczać. Za dużo głosów zadających to samo pytanie na różne sposoby, za dużo spojrzeń, które zauważyły nieobecność jego żony i wyciągnęły własne wnioski.
— Jayden. — Głos jego dziadka nagle przebił się przez zgiełk. Kiedy odwrócił się do źródła dźwięku, dziadek stał trzy stopy dalej, z wyrazistą miną. — Na zewnątrz. Teraz.
Jayden wiedział, że ta rozmowa nadchodzi, więc przeszedł przez foyer i wyszedł na plac bez słowa sprzeciwu. Nie przetrwałby lat jako wnuk i dziedzic Victora Wellingtona, gdyby nie nauczył się czytać ciszy, która zapowiadała rozczarowanie.
Fontanna za nimi wyrzucała wodę w zimne listopadowe powietrze, a miasto rozciągało się poza placem Teatru Kocha — obojętne i ogromne.
Jayden pozostał spokojny, trzymając ręce w kieszeniach, by je uspokoić. "Jeśli to chodzi o raporty kwartalne..."
"Chodzi o twoją żonę." Victor podszedł bliżej, patrząc mu prosto w oczy. "A raczej o to, że tak naprawdę jej nie masz. Bo dlaczego inaczej przyprowadziłbyś tę kobietę na występ swojej żony?"
Słowa padły cicho, co było gorsze niż krzyk. Jayden słyszał już, jak dziadek krzyczy. Ale nigdy nie słyszał tego tonu — płaskiego i ostatecznego. "Bethany potrzebowała..."
"Meadow zemdlała przez ciebie." Victor zrobił kolejny krok, a Jayden poczuł zimny kamień muru placu na plecach. Nie zdawał sobie sprawy, że się cofał. "Upokorzyłeś ją przed ośmiuset osobami."
Szczęka Jaydena się zacisnęła. "Nie zrobiłem tego."
"I wiem, że to trwa od lat."
Jayden poczuł, jak jego szczęka jeszcze bardziej się zaciska. "Jeśli to chodzi o dzisiejszą noc..."
"To dotyczy każdej nocy." Wyraz twarzy Victora stwardniał.
Wiedział, że dziadek próbuje wyciągnąć informacje. Potrafił być naprawdę onieśmielający, kiedy był zdeterminowany i zły, więc Jayden powinien uważać na kolejne słowa. Ale przecież nie mógł naprawdę wiedzieć, że...
"Wiem, że jej nie dotknąłeś." Głos dziadka brzmiał płasko, z pełnym przekonaniem. "Trzy lata małżeństwa, a twoja żona jest nadal czystą dziewicą. Myślałeś, że się nie dowiem?"
Na placu zapadła głęboka cisza. Nawet fontanna jakby przycichła, a powietrze zmieniło temperaturę.
Cholera.
Jayden zachował obojętny wyraz twarzy czystą siłą woli. "Klauzula daje nam cztery lata. Mamy jeszcze czas..."
"Czas na co? Żeby nagle zainteresować się żoną?" Victor podszedł bliżej. "Byłeś sfotografowany z Bethany Herrerą czterdzieści siedem razy w ciągu sześciu miesięcy. Przyprowadziłeś ją do mojego stołu. A dziś wieczorem..."
"Bethany ma poważne problemy ze zdrowiem psychicznym. Nie mogę jej tak po prostu zostawić samej, mogłaby tego nie przeżyć."
"Nie obchodzi mnie, czy ta Bethany to drugie wcielenie Sylvii Plath." Ton Victora mógłby zamrozić azot. "Ona nie jest twoją żoną. I nie urodzi ci dziedzica."
Pozwolił, by cisza zawisła w powietrzu, patrząc wnukowi prosto w oczy, po czym kontynuował.
"George Read, dziadek Meadow, był moim bliskim przyjacielem. Razem budowaliśmy to miasto. Przed śmiercią poprosił mnie, żebym dopilnował, by jego wnuczka wyszła za mojego wnuka, który będzie ją traktował z godnością. Dałem mu słowo."
"To ty kazałeś mi ją poślubić." Jayden zaciął się w głosie. "Meadow była tylko moją koleżanką z klasy. Nigdy nie chciałem tego małżeństwa i dobrze o tym wiesz. Wszystko ustaliłeś z jej dziadkiem, zanim którekolwiek z nas miało coś do powiedzenia."
"Więc ją za to ukarałeś?"
"Nie sądziłem, że poważnie myślisz o dziecku." Słowa padły zbyt szybko, zbyt szczerze. "To była archaiczna klauzula w umowie biznesowej. Kto w XXI wieku naprawdę coś takiego egzekwuje?"
"Kto to egzekwuje?" Victor wyprostował się, górując nad Jaydenem z niezaprzeczalnym autorytetem. "Ja to egzekwuję. Bo w przeciwieństwie do ciebie, kiedy daję słowo, to je dotrzymuję. Umowa była jasna. Dziecko w ciągu czterech lat, albo małżeństwo się rozwiązuje, a z nim twoje dziedzictwo firmy."
"Firma jest moja."
"Firma nie jest twoja, dopóki ja nie powiem inaczej." Wyraz twarzy Victora nie drgnął. "A ja właśnie mówię inaczej. Twój brat wrócił z Europy. Jeśli nie wypełnisz warunków własnej umowy małżeńskiej, dopilnuję, by firma przeszła na Axela."
Jayden poczuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg, niszcząc jego misterny plan. "Nie zrobiłbyś tego..."
"Oddałbym ją każdemu, zanim oddam ją tobie." Victor cofnął się, jego sylwetka rysowała się ostro na tle oświetlonej fontanny. "Masz sześć miesięcy, by przedstawić dowód rzeczywistej próby poczęcia dziecka, albo przekazuję Wellington Industries twojemu starszemu bratu. Koniec rozmowy."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Meadow wpatrywała się w Axela, gdy wszedł z powrotem do pokoju z pustymi rękami. Drzwi zamknęły się za nim z takim rodzajem ostateczności, który sprawił, że jej żołądek się ścisnął.
"Gdzie są papiery wypisowe?"
"Jeszcze nie są gotowe." Wszedł głębiej do pokoju z tą szczególną pewnością siebie, która sugerowała, że świat po prostu dopasuje się do wszystkiego, co postanowi.
"Mówiłeś, że będą gotowe dwadzieścia minut temu."
"Skłamałem." To wyznanie spadło między nimi jak cegła przez szybę.
Meadow wyprostowała się mocniej na poduszkach, jej szpitalna koszula zaskrzypiała przy ruchu. "Skłamałeś?"
"Tak." Axel sięgnął po kartę wiszącą u stóp jej łóżka i otworzył ją z nonszalancką pewnością. "Zemdlałaś na oczach ośmiuset ludzi, Meadow. Zostajesz na noc."
"To nie twoja decyzja."
"Nie?" Nawet nie spojrzał znad karty. "To czyja? Jaydena?"
Imię zawisło w powietrzu jak dym. Meadow sięgnęła po telefon na stoliku nocnym, bardziej z przyzwyczajenia niż z zamysłu, ale dłoń Axela zamknęła się na jej, zanim zdołała dotknąć urządzenia.
Jego dłoń była ciepła, chwyt delikatny, ale nie do odparcia. "Potrzebujesz odpoczynku, a nie zamartwiać się próbując skontaktować z kimś, kto jest na tyle głupi, żeby mieć gdzieś własną żonę."
"Muszę mu powiedzieć, że nic mi nie jest."
"Po co?" Axel wziął telefon, wsunął go do kieszeni marynarki. "Żeby mógł cię zignorować z czystym sumieniem?"
Gorąco wspięło się po szyi Meadow. "Oddaj go."
"Nie."
"Axel…"
"Kiedy ostatni raz zapytał, czy wszystko w porządku, nie dlatego, że sama mu to powiedziałaś?" Axel przewrócił stronę w jej karcie, wzrokiem szybko przebiegając po notatkach medycznych. "Kiedy ostatni raz zauważył, że coś jest nie tak?"
Szczęka Meadow się zacisnęła. "Nic nie wiesz o moim małżeństwie."
"Wiem, że zemdlałaś podczas najważniejszego występu w twojej karierze i nie raczył tu przyjść." Axel spojrzał na nią wtedy, jego spojrzenie było bezpośrednie i bezlitosne. "Wiem, że przyprowadził inną kobietę, żeby patrzyła jak tańczysz. Siedział z nią w pierwszym rzędzie."
Słowa przecięły na wskroś każdą obronę, którą usiłowała zbudować. Meadow poczuła, jak zatrzymuje jej się oddech, poczuła, jak prawda tego osiada w jej piersi niczym ołów.
"Ona przechodzi przez coś," usłyszała własny głos. "Potrzebowała…"
"A czego ty potrzebowałaś?" Axel odłożył kartę na stolik obok jej łóżka. "A czego potrzebowałaś przez lata , grając w dom z mężczyzną, który traktuje cię jak elegancką niedogodność?"
"Przestań."
"Dlaczego? Bo to niegrzeczne? Czy dlatego, że to prawda?" Na jego ustach pojawiło się coś, co nie było uśmiechem. "Bo mężczyźni z Wellingtonów mają udawać, że cesarz jest w ubraniu, gdy paraduje nago?"
Meadow przycisnęła dłonie do prześcieradeł, uspokajając się.
"Gdzie się podziały twoje maniery? Kiedyś byłaś…" Zatrzymała się, słowa ugrzęzły w gardle. "Byłaś inna."
"Kiedyś byłem wieloma rzeczami, zanim pojechałem do Europy i zrozumiałem, że bycie miłym do niczego nie prowadzi."
Axel oparł się o ścianę z założonymi rękami i przez chwilę zobaczyła go takim, jakim był kiedyś. Siedział naprzeciwko niej na jakimś charytatywnym balu, gdy miała osiemnaście lat, rozśmieszając ją tak, że szampan prawie wyszedł jej nosem.
"Więc wróciłeś jako… to ?" Meadow wskazała na niego. "Ta wersja siebie, która nie zna granic i uważa, że ma prawo—"
"Prawo do czego? Powiedzieć ci prawdę?" Axel odepchnął się od ściany, zbliżając się o dwa kroki. "Prawo wskazać, że jesteś żoną mężczyzny, który trzyma cię jak trofeum, którego nawet nie ma zamiaru wypolerować ?"
"Nie masz prawa mówić o moim małżeństwie."
"Ktoś powinien. Bóg wie, że ty nie będziesz." Podniósł znów jej kartę, tym razem czytał ją z ostentacyjną uwagą. "Jesteś żoną, której nigdy nie chciał, a ty uczyniłaś z tego swój etat."
Prawda tych słów odebrała jej dech. Meadow poczuła się obnażona, jakby zdjął z niej skórę i odczytał rozpacz w jej kościach. "Jesteś okrutny…"
"Jestem szczery, ptaszyno." Głos Axela zmiękł, choć ledwo.
"Jest różnica?"
Meadow spojrzała mu w oczy i złość, którą tłumiła, w końcu się przebiła.
"Chcesz rozmawiać o moich wyborach? Porozmawiajmy o twoich. Ty odszedłeś . Rano po moim ślubie zniknąłeś bez słowa. Trzy lata, Axel, ani jednego telefonu, ani smsa, nic. Byłeś moim przyjacielem , a ty po prostu…" Jej głos się załamał. "Odszedłeś."
Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy. "Odszedłem i w ogóle to zauważyłaś? No proszę, imponujące."
"Oczywiście, że zauważyłam, głupku. Byłeś moim jedynym przyjacielem. Potem cię nie było, a ja…" Zatrzymała się, słowa były zbyt szczere, zbyt bolesne.
Axel przyglądał jej się z taką intensywnością, że miała ochotę odwrócić wzrok. Ale nie zrobiła tego. Utrzymała jego spojrzenie i zobaczyła w nim głód. Jego źrenice się rozszerzyły, oddech przyspieszył, poczuła, jak i jej dech zatrzymuje się w piersi.
"Myślisz, że odszedłem, bo nie zależało mi?" Jego głos stał się niższy, szorstki. "Meadow, odszedłem, bo za bardzo mi zależało."
To wyznanie padło jak zapalona zapałka na suchą trawę. Powietrze między nimi zgęstniało, naładowane czymś, czego nie potrafiła nazwać—czymś, co było za bardzo pragnieniem, a za mało bezpieczeństwem.
"O czym ty mówisz?.." wyszeptała.
Axel podszedł bliżej, teraz stał przy jej łóżku. Tak blisko, że widziała drobne szczegóły jego twarzy—ledwo widoczną bliznę nad brwią, sposób w jaki zaciskał szczękę, gdy coś tłumił.
"Mówię o tym, że spędziłem lata w Europie, próbując przekonać siebie, że zrobiłem dobrze." Spojrzał na kartę w dłoni, potem znów na nią. "Patrząc, jak wychodzisz za mąż za mojego brata, kiedy ja…"
Przestał, pokręcił głową i znów spojrzał na kartę, tym razem z wyrazem, którego nie potrafiła odczytać. "Kiedy ty co?"
Axel nie odpowiedział. Wpatrywał się w określoną część notatek medycznych, wzrokiem przebiegając tę samą linijkę w kółko. Potem spojrzał na nią, a intensywność tego spojrzenia sprawiła, że serce jej zabiło mocniej.
"Jesteś dziewicą."
To nie było pytanie, a Meadow poczuła, jak odpływa z niej krew, gdy sięgnęła po kartę w jego dłoniach. "To prywatne!"
"Trzy lata małżeństwa i on nigdy…" Głos Axela był cichy, groźny. Ostrożnie odłożył kartę, jakby nie ufał własnym rękom. "Jayden był pieprzonym idiotą, że zostawił cię nie dotkniętą."
Serce Meadow waliło jak oszalałe. Spojrzała na kartę, na notatki medyczne, o które nawet nie zapytała, i zrozumiała dokładnie, co tam przeczytał: dziewictwo potwierdzone podczas badania.
Upokorzenie zalało ją falą—nie dlatego, że to była prawda, lecz dlatego, że Axel się dowiedział. Że ktoś w końcu wie to, czego wstydziła się przyznać nawet przed sobą.
"Wyjdź, Axel," zażądała.
"Meadow…"
"Powiedziałam, wyjdź." Ale Axel się nie ruszył.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Klatka piersiowa Meadow unosiła się z wysiłku utrzymania się w całości. "Kazałam ci wyjść."
"Nie." Słowo zabrzmiało płasko, ostatecznie. Stał tam z rękami luźno opuszczonymi po bokach, patrząc na nią z tą samą miażdżącą uwagą, która sprawiała, że miała ochotę wyjść ze swojej skóry. "Nie możesz mnie odprawić."
"A ty nie możesz..." Rumieniec zalał jej twarz, rozlewając się falą po szyi, nad którą nie miała kontroli. Oparła się o poręcz łóżka, ściskając zimny metal. "Nie masz prawa tu stać i oceniać moje małżeństwo, skoro nawet cię przy nim nie było."
"Nie oceniam twojego małżeństwa." Głos Axela stał się niższy, zamierzony. "Oceniać mogę mężczyznę, który cię poślubił, a potem przez lata sprawiał, że czułaś się winna, kiedy to on, kurwa, odmawiał ci dotyku!"
"Zamknij się." Słowo wyszło zduszone i odwróciła wzrok od niego, od wykresu, który wciąż trzymał w dłoniach. "Po prostu... przestań mówić."
Ale on już się ruszał, skracając dystans między nimi z taką pewnością, że szpitalny pokój skurczył się do niczego. Nie miała dokąd uciec, uwięziona między łóżkiem a mężczyzną, który kiedyś był jej przyjacielem, a teraz patrzył na nią tak, jakby...
Jakby była czymś, czego pragnął.
"Obwiniasz się za jego porażki," powiedział Axel, jego głos przeszył niewielką przestrzeń między nimi. "Wmawiasz sobie, że nie byłaś wystarczająca. Że gdybyś tylko bardziej się starała – była delikatniejsza, bardziej cierpliwa, bardziej wyrozumiała – to w końcu by cię zapragnął."
"To nie..." Gardło Meadow się zacisnęło. "Przekręcasz to."
"Naprawdę?" Był już tak blisko, że mogła zobaczyć, jak zgrzyta mięsień w jego szczęce, jak ledwo powstrzymywana złość napina jego ramiona. "To wytłumacz mi, czemu dziś zemdlałaś na scenie."
"Nie muszę ci się tłumaczyć." Skrzyżowała ramiona na piersi, bariera, która wydawała się żałośnie niewystarczająca. "Już jest dobrze."
To kłamstwo smakowało jak popiół, ale co miała powiedzieć?
Że przestała brać leki dwa dni przed spektaklem, bo skutki uboczne sprawiały, że czuła się oderwana od własnego ciała, a oderwanie to ostatnia rzecz, na jaką może sobie pozwolić pierwsza solistka baletu?
"Jasne." Śmiech Axela był ostry i pozbawiony humoru. "Twój mąż wyszedł, zanim drzwi karetki się zamknęły. Ale pewnie, jest świetnie." Wskazał na sterylny pokój. "Rozejrzyj się dobrze, kto tak naprawdę stoi z tobą w tym szpitalnym pokoju, Meadow."
To spostrzeżenie uderzyło ją jak ostrze między żebra. Poczuła prawdę tego – nieobecność Jaydena, ciężar obecności Axela – i znienawidziła go za to, że zmusił ją, by to zobaczyła.
"Ty też mnie zostawiłeś." Podniosła podbródek, zmuszając się, by spojrzeć mu w oczy, choć puls dudnił jej w uszach. "Odszedłeś, kiedy najbardziej cię potrzebowałam, więc wybacz, jeśli nie chcę rad od kogoś, kto nie potrafił nawet zostać do końca wesela."
Ból przemknął przez jego twarz, ale głos miał stabilny. "Odszedłem, bo zostanie oznaczałoby przekroczenie granic, których nie mogłem przekroczyć."
"Jakich granic dokładnie, Axel?"
Zatrzymał się tuż przed nią, tak blisko, że musiała odchylić głowę, żeby utrzymać kontakt wzrokowy.
"Powiedz mi jedno," powiedział. "Naprawdę wierzysz, że to działa? Ta cała zabawa w dobrą żonę?"
Pytanie trafiło dokładnie tam, gdzie celował. Poczuła, jak odzywają się stare mechanizmy obronne – instynkt, by załagodzić sytuację, przekierować rozmowę, zmniejszyć się, żeby rozmowa bolała mniej.
"Nie rozumiesz sytuacji," wydusiła.
"Sytuacji," powtórzył Axel, jakby te słowa były gorzkie, "w której on dziś był tu z Bethany."
Pochylił się tak blisko, że poczuła ciepło jego oddechu na twarzy.
"I rozumiem, że gdybyś była moja, nie potrzebowałbym czteroletniej klauzuli, żeby zrobić ci dziecko."
Zabrakło jej tchu. "Axel..."
"Gdybyś była moja," ciągnął, jego głos opadł jeszcze niżej, "nie czekałbym, aż skończy się wesele."
Uniósł jedną dłoń, by dotknąć jej szczęki, przesuwając palcem po jej skórze i zostawiając za sobą ogień.
"Wyniósłbym cię z tej sali balowej w chwili, gdy wybrzmiałyby przysięgi, i nie obchodziłoby mnie, kto patrzy. Zabralbym cię na górę, własnoręcznie zdarł z ciebie suknię i spędził całą noc, poznając każdy dźwięk, jaki potrafisz z siebie wydobyć."
Widziała to zbyt wyraźnie, może aż za bardzo.
Wersja nocy poślubnej, która nigdy się nie wydarzyła.
Dłonie Axela na jej skórze. Jego usta na jej gardle. Uwaga, o którą przez trzy lata starała się u niewłaściwego mężczyzny…
"Proszę, po prostu... przestań," wyszeptała.
"Dlaczego? Bo nie chcesz tego słyszeć, czy dlatego, że chcesz?" Pochylił się jeszcze bliżej, drugą ręką opierając się o poręcz łóżka przy jej biodrze, zamykając ją w pułapce. "Upewniłbym się, żebyś od tej pierwszej nocy wiedziała, co znaczy być moją żoną."
Kciukiem musnął jej dolną wargę, a dłoń przesunęła się na talię, gdzie szpitalna koszula się rozsunęła. Ten dotyk trwał ledwie sekundę, ale wystarczył, by odebrało jej dech.
"Nigdy nie zostawiłbym cię z pytaniami, czy jesteś wystarczająca. Upewniłbym się, że wiesz, że jesteś wszystkim."
Gorąco zawirowało jej w brzuchu, niechciane i natarczywe.
To nie był Axel, jakiego znała. Ten był twardszy. Plotki, które słyszała szeptem na rodzinnych kolacjach, nagle nabrały upiornego sensu.
"Naprawdę się zmieniłeś..." powiedziała, nienawidząc, jak zachrypnięcie brzmiał jej głos.
"Po prostu przestałem udawać, że nie chcę rzeczy, których mieć nie mogę, ptaszyno."
Jego wzrok opadł na jej usta i zmiana była nie do przeoczenia. Między nimi zawrzało coś, co sprawiło, że żołądek jej się przewrócił, a dłonie zdrętwiały.
Miał ją pocałować.
Widziała to w sposobie, w jaki się pochylił, w nachyleniu głowy, w tej powolności, która dawała jej szansę, by go powstrzymać.
Odchyliła się od niego do końca, zanim jej dłoń spotkała się z jego twarzą.
Dźwięk uderzenia odbił się echem w małym pokoju. Jego głowa odwróciła się od siły uderzenia i przez chwilę żadne z nich się nie ruszało. Jej dłoń paliła. Na jego policzku widniał czerwony ślad jej palców.
Potem spojrzał na nią z powrotem – i się... uśmiechnął.
"No proszę, oto jesteś," powiedział miękko.
Zanim zdążyła to przeanalizować, jego dłoń błyskawicznie chwyciła jej nadgarstek, mocno, lecz ostrożnie. Pociągnął ją lekko do przodu, przybliżając jej twarz na kilka centymetrów od swojej.
"Wiesz, to ja tak naprawdę powstrzymałem Jaydena przed powrotem do ciebie w noc wesela." Uścisk jego dłoni się wzmocnił, ledwie na tyle, by nie mogła się cofnąć. "Chcesz wiedzieć dlaczego?"
Serce Meadow waliło o żebra. Otworzyła usta – by domagać się odpowiedzi, kazać mu puścić, powiedzieć coś, co miałoby sens. Ale słowa nie nadeszły.
"Meadow?" Głos Jaydena dobiegł z progu jej szpitalnego pokoju, gdy patrzył na obraz starszego brata górującego nad swoją żoną.
Miał na sobie jeszcze płaszcz z teatru, a w kieszeni widoczny był telefon. Jego obecność wydawała się fundamentalnie niewłaściwa – jak zakłócenie naturalnego porządku rzeczy.
Jayden nie zostawiał Bethany w czasie nagłych wypadków.
Jayden nie przechodził przez drzwi tylko dlatego, że Meadow potrzebowała go po tej drugiej stronie.
Nigdy, ani razu, nie wybrał jej ponad kryzys, który Bethany wyprodukowała dla jego uwagi. A jednak... tu był. Stał na korytarzu przed jej pokojem i Meadow nie miała pojęcia, jak długo tu stał, ani co usłyszał.
Axel puścił jej nadgarstek powoli, a jego twarz przybrała wyraz starannie obojętny, gdy się cofnął, wreszcie zostawiając między nimi przyzwoity dystans.
"No to niezręcznie," powiedział z figlarnym i sugestywnym uśmiechem, wychodząc z pokoju. "Zostawię was samych, ptaszki zakochane."
Przesuń w górę, aby kontynuować