passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Cursed Mate autor MorningDew

The Cursed Mate

/

Rozdział 1

Rozdział 1 Rozstanie 1 The Breakup

POV MAII

Oni mówili, że znalezienie swojego mate'a było najlepszą rzeczą na świecie, przynajmniej tak mówili w naszym świecie. Tego dnia miałam się dowiedzieć, czy mój chłopak z trzech lat był moim mate'em czy nie. W głębi duszy, miałam nadzieję, że nim jest.

Odkąd zginęli moi rodzice, zawsze miałam problemy z zaufaniem. Przerażało mnie to, bo nikt już nie był tam, żeby mnie chronić. Byłam sama, aż Uriah przyszedł.

W drodze do parku wysłałam Uriahowi wiadomość, że jestem na

Dotarłam na nasze miejsce spotkania. Usiadłam na naszej ulubionej huśtawce, czekając na niego. W najlepszej sukience, jaką miałam, starałam się wyglądać jak najpiękniejsza. Chciałam być najpiękniejszą wilczycą, gdy dowiemy się, czy jesteśmy sobie przeznaczeni.

Czekałam już godzinę i nadal nie było żadnych oznak Uriaha.

"Gdzie on może być?" zapytałam siebie.

Wysłałam mu kolejnego teksta, pytając o jego miejsce pobytu. Minęło kolejne dziesięć minut i nadal nie było żadnych oznak jego obecności. Zaczynałam się denerwować.

łatwo nie było w moim miejscu. Szczególnie że niebo zaczynało się zachmurzać, a wyglądało na to, że zaraz zacznie padać deszcz.

"Naprawdę? Spośród wszystkich randek, musiał mnie zmusić do czekania w najważniejszym dniu. Ten urodziny stają się coraz gorsze." Narzekałam bez konkretnej adresatki.

Zamiast wysyłać mu kolejnego SMS-a, zadzwoniłam do niego. Czekałam, aż podniesie telefon, gdy dzwonił.

*KRING KRING*

*KRING KRING*

*KRING KRING*

*Cześć, to Uriah. Jestem zajęty w

Chwila. Zostaw wiadomość, a oddzwonię do ciebie, jak tylko będę wolny. Cześć.*

"Cholera, ta poczta głosowa!" przeklinałem.

*KRING KRING*

*KRING KRING*

*KRING KRING*

"Dawaj, Uriah. Odbierz tę cholerną rozmowę." mruknąłem do siebie.

Minęło kolejne dziesięć minut, a Uriah nadal nie dawał żadnych znaków życia. Poczułem kroplę deszczu na ramieniu, więc udałem się od razu do jego mieszkania zamiast czekać. Na szczęście jego mieszkanie było niedaleko. Skorzystałem z taksówki, gdy zaczęło padać.

"Proszę, do Villas" - powiedziałem do kierowcy po wejściu do taksówki.

Jazda do jego mieszkania zajęła tylko dziesięć minut, ale te dziesięć minut kosztowało mnie moją jednodniową pensję. Co mnie zdenerwowało, to że zaraz po opuszczeniu parku przestało padać.

Po zapłaceniu kierowcy, wysiadłem i wygładziłem zgniecioną sukienkę. Spojrzałem w górę i właśnie miałem przejść przez ulicę, gdy zobaczyłem Uriaha stojącego przed bramą swojego mieszkania. Zamiast wołać jego imię, przeszedłem przez ulicę, aby dojść do niego.

Zaskocz go.

Miałam go zaskoczyć. Zamiast tego, on mnie zaskoczył.

Stał tam i całował inną kobietę. To nie był szybki pocałunek na usta ani na policzki. To był dosłowny francuski pocałunek.

Wrzałem z wściekłości. Podeszłam do nich z furią i złapałam Uriaha za ramię. Kiedy już się odwrócił w moją stronę, mocno go spoliczkowałam.

*SPOLICZKOWANIE*

"To za to, że zmuszasz mnie do czekania, podczas gdy tu obciągasz inną dziewczynę ustami." powiedziałam.

*SPOLICZKOWANIE*

"To jest za zdradę mnie."

*KLAP*

"A to jest za koniec naszego związku. Skończyliśmy." Odpłynęłam, wypuszczając te słowa.

Dzięki Uriahowi, nienawidziłam teraz swoich urodzin, ale nienawidziłam go jeszcze bardziej. Wypełniło to moje serce bólem i gniewem, gdy biegłam do jedynego miejsca, które było dla mnie schronieniem - Faro De Leotava.

Nikt nie przychodził tutaj z kilku powodów. Po pierwsze, wszyscy już go opuścili po wielkiej burzy, która zabiła setki wilkołaków i ludzi.

Dwa, to było na ziemi niczyjej. Nikt nie odważył się wejść na tę ziemię niczyją, oprócz tych twardzieli lub potężnego Alfy. Trzy, zarówno ludzie, jak i wilkołaki, porzuciły to miejsce po wielkiej burzy. Właściwie nie rozumiem, dlaczego nienawidzili latarni morskiej, skoro miejsce nie miało nic wspólnego z tym, co się wydarzyło.

Kiedy znalazłem tę latarnię tygodnie po burzy, była kompletnie zniszczona. Naprawiłem większość zepsutych części latarni, takich jak drzwi, okna i szafkę.

ds. Zrobiłem prowizoryczne łóżko na górnym piętrze latarni morskiej.

Po uprzątnięciu całego miejsca, wziąłem kilka rzeczy, takich jak poduszka, koc, kilka par ubrań, ręcznik, przybory toaletowe i kilka zapasów zupy i makaronu. Kiedykolwiek przychodziłem tutaj, nocowałem. Czasami zostawałem na kilka dni.

Wrzuciłem pierwszą rzecz, na którą padło moje spojrzenie, gdy otworzyłem drzwi - krzesło, które niedawno naprawiłem. Po kolei wszystkie rzeczy zaczęły fruwać i uderzać w ścianę.

nie przestanę, dopóki nie zniszczę całego miejsca.

'Czy nie byłem wystarczająco dobry?'

'Co było ze mną nie tak? Czy czegoś mi brakowało?'

'Czy jestem hańbą?'

Chciałem odpowiedzi.

Mijał już tydzień od moich 18 urodzin, a ja ani razu nie opuściłem latarni morskiej. Leżałem pośrodku bałaganu, który sam stworzyłem. Płakałem się do snu i budziłem tylko po to, żeby znów płakać.

'Maia, proszę wstań. Nie mogę pozwolić, żebyś pozostawała w takim stanie już dłużej.

Ore. Zasługujesz na dużo więcej. Nie pozwól, aby bezwartościowa osoba jak on określała, kim jesteś. Nie powinnaś marnować ani jednej ze swoich cennych łez na niego.' Powiedział Avi, mój wilk.

'Avi, nie zakładam, że rozumiesz, przez co przechodzę. Dosłownie zobaczyłam, jak mój chłopak przez 3 lata całował inną kobietę w dniu moich urodzin.' Odpowiedziałam.

'Wiem, że to boli, Maia, ale to nie znaczy, że to koniec świata.' Odburknęła.

'Potrzebuję czasu, aby

Ulecz się, Avi. Właśnie złamał mi serce. Nie mogę tego naprawić z dnia na dzień. "odpowiedziałem.

"Dlaczego nie wyjdziesz pobiegać? Uwolnij całą swoją złość i frustrację w bieganiu." Zasugerowała.

Po długim zastanowieniu, posłuchałem jej rady. Przebiegłem przez las, aż zmęczyłem się. Zatrzymałem się nad jeziorem, żeby się napić, gdy znowu zaczęło padać. Tym razem padało mocno. Wydawało się, że nasze miasto nawiedził straszny sztorm.

Przeszedłem z powrotem do swojej ludzkiej postaci.

i zanurzyłem się w jeziorze. Ciężki deszcz i zapach błotnistego lasu zakryłyby mój zapach i byłem bezpieczny przed jakimikolwiek szalbierzami.

Zamiast wracać do postaci wilka, pobiegłem w mojej ludzkiej postaci. Obrazy Uriaha i tej suki całującej się wciąż unosiły się w mojej głowie. Chciałem zadrapać tę sukę po twarzy.

Moje myśli snuły wiele złowrogich planów dla nich obojga, gdy nagle Avi się przestraszył.

'Maia! STÓP!' Avi krzyknął w mojej głowie.

'Co

czy to ty, Avice? - zapytałem, używając jej pełnego imienia.

"Czy nie czujesz tego? Las przesiąknięty jest krwią" - wykrzyknęła.

Wtedy dotarło do mnie, jakby zimna wiadro wody - krew. Ktoś był ze mną w lesie i ta osoba była blisko. Nagle, moje serce zaczęło mocno bić.

Stałem za drzewem, patrząc tylko na ciemny las.

"Cholera! Nie wiem, gdzie jestem i ledwo co widzę w tej burzy" - powiedziałem.

Zamarłem.

Byłem w moim miejscu, gdy usłyszałem trzask gałązki.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2 Człowiek w lesie 2 The man in the forest

POV MAII

'Co powinnam zrobić? Czy powinnam uciekać?' zapytałam siebie.

Zapach krwi wypełniający powietrze sprawił, że skrzywiłam nos.

Zajrzałam za drzewo, rozglądając się po okolicy. To może być pułapka lub ktoś może być poważnie ranny. Ostrożnie podążałam za drzewami, próbując zlokalizować krew.

'Okazuje się, że jesteś tchórzem.' skomentował Avi.

Zamierzałam odpowiadać Avi, gdy usłyszałam ponownie trzaskające gałęzie. Zatrzymałam się w miejscu.

Rozejrzałem się. Dźwięk zbliżał się, a ja wciąż nie zlokalizowałem, skąd pochodził.

'Trochę pomocy tutaj, Avi.' powiedziałem.

'Staram się, Maia.' odpowiedziała.

Wolno cofałem się, oczekując ataku. Wydałem krzyk, gdy przez krzaki przebiegł jeleń, powodując, że potknąłem się o korzeń.

Poczekaj! Korzeń nie jest miękki.

Dreszcze przeszły mi po całym ciele, gdy powoli odwróciłem głowę na bok.

'Święta S

Uderzenie! To jest mężczyzna! - wykrzyknąłem w myślach.

Gratulacje, Maia! Znalazłaś swoje życzenie śmierci. - zauważył Avi.

Ostro wstałem, nie chcąc dowiedzieć się, czy jest martwy czy nadal żyje. Odwróciłem się na pięcie i miałem zamiar odejść, gdy usłyszałem jego jęk. Moje serce biło tak szybko, jak stałem tam martwy w miejscu. Kiedy odwróciłem głowę, żeby sprawdzić, czy się rusza, Avi krzyknęła, co spowodowało, że skoczyłem.

To nie jest śmieszne, Avi! - powiedziałem, strofując ją.

'Skoncentruj się, Maia!' Odpowiedziałam.

'Skupiam się na próbie uniknięcia śmierci, Avi. To ty nie jesteś skoncentrowany.' Wyrzuciłam.

'Jesteś naprawdę głupia.' Obraziła mnie.

Pokręciłam oczami i zignorowałam ją. Z oczami przyklejonymi do mężczyzny i ziemi, ostrożnie oddaliłam się od niego.

'Czy przestaniesz na chwilę, Maia, i po prostu się skupisz?' Zapytała.

'Na co mam się skupić, Avi?' Zapytałam, zirytowana.

'Na zapach, ty geniuszu.'

Odpowiedziała.

Zignorowałem jej obraźliwość i wciągnąłem powietrze nosem. To wtedy poczułem zapach mięty. Niezbyt intensywny ze względu na krewiastego mężczyznę, który mnie słyszał.

Krewiasty mężczyzna! Czy to możliwe, że on jest moim partnerem? A co jeśli to mój partner zrobił to? A co jeśli mój partner jest zły?

'Albo to może być krewiasty mężczyzna obok ciebie.' sugerowała Avi.

Wolno odwróciłem głowę i spojrzałem na krewiastego, nieprzytomnego mężczyznę obok mnie.

'Jest tylko jedno rozwiązanie, aby dowiedzieć się więcej...

dostałem - dotknij go.' Avi sugerował.

Avi miał rację. Musiałem go dotknąć, żeby wiedzieć, czy to mój partner. Cóż, łatwiej powiedzieć niż zrobić.

'Musi być jakiś inny sposób, Avi.' Powiedziałem, niemal błagając.

A co jeśli ten człowiek tylko udaje martwego albo nieprzytomnego? A co jeśli jest naprawdę żywy i tylko czeka, aż podejdę bliżej, żeby mnie zaatakować?

'Czego się tak boisz?' Zapytał Avi.

Opierałem się pokusie, żeby przewrócić oczami i coś powiedzieć.

Podszedłem do niego, wdychając głęboko, natychmiast żałując tego, gdy krew uderzyła mi znowu do nosa. Powoli i pewnie wyciągnąłem rękę, żeby go dotknąć.

Natychmiast usunąłem swoją rękę, jakby miał jakąś plagę, gdy poczułem iskry.

'Avi! Masz rację. On jest naszym towarzyszem.' Wykrzyknąłem.

Tak szybko jak nadszedł entuzjazm, wątpliwości i strach przejęły kontrolę szybciej.

Co jeśli mnie odrzuci? Nie będę w stanie z tym żyć. Moje serce już wystarczająco cierpiało.

n. Nie mogę dodać więcej.

Zamknąłem oczy, próbując zmusić się do odejścia.

'Nie możesz go tu zostawić, Maia. A co jeśli wykrwawi się na śmierć? Pomóż mu.' sprzeciwił się Avi.

'Nie mogę ryzykować, żeby dowiedział się o mnie. Muszę uciekać jak najdalej stąd.' mamrotałem.

'Weź się w garść, Maia! On jest naszym partnerem. Jeśli on umrze, MY umrzemy!' zauważyła.

Miałem szeroko otwarte oczy, gdy dotarła do mnie rzeczywistość. Tonąłem w strachu i zmartwieniu. Musiałem podjąć decyzję.

szybko.

Im dłużej przebywałem w tych lasach, tym większe ryzyko śmierci miało miejsce. Z możliwością krwawienia mojego partnera na śmierć, podjąłem ryzyko i zabrałem go z powrotem do latarni morskiej.

Okazało się, że odwiezienie go do latarni morskiej było trudniejsze niż podnoszenie ciężarów. Musiałem go ciągnąć, ponieważ był za ciężki, żeby go unieść. Po godzinie ciągnięcia i poruszania się przez las, w końcu znalazłem drogę z powrotem do latarni morskiej.

Usunąłem trochę z m

ess z podłogi, gdy wspinałem się do pokoju. Po udanym doprowadzeniu go do pokoju, zbiegłem na dół, żeby zdobyć apteczkę pierwszej pomocy. Znalezienie apteczki zajęło mi więcej czasu niż zamierzałem. Wciąż musiałem ją odnaleźć w górze rozwalonych rzeczy i wielu innych przedmiotów na podłodze. Wszystko to przez moje zamieszanie sprzed tygodnia.

Po udanym odnalezieniu apteczki, wróciłem do pokoju i oczyściłem jego rany. Oczyścić krew z jego ciała okazało się być długim procesem.

tak trudne. Za każdym razem, gdy nasza skóra się dotykała, moje hormony szalały. Gdyby tylko było możliwe wyłączenie więzi mate, zrobiłabym to już godzinę temu. Kiedy zobaczyłam ranę od noża na jego brzuchu, serce mi się skuliło.

Po oczyszczeniu jego rany, opatrzyłam ją, aby rany goiły się szybciej. To nie miało znaczenia, że jesteśmy wilkołakami. Jeśli nasze rany zakażą się, nie zagoją się prawidłowo.

Usiadłam tuż obok niego i wpatrywałam się w jego śpiącą twarz.

"Jestem

Przepraszam. Nie mogę pozwolić ci mnie teraz zobaczyć. Zasługujesz na kogoś silnego i pięknego. Ja jestem tylko słabą i bezużyteczną wilczycą" - powiedziałam na głos.

Wstałam i zeszłam na dół. Zamierzałam wrócić do mojego mieszkania, ale na zewnątrz padał mocny deszcz. To utrudniłoby mi bezpieczne opuszczenie terytorium niczyjego.

'Czy twoja decyzja jest już ostateczna?' - zapytał Avi.

'Tak, Avi. Nie chcę być tutaj, gdy się obudzi. Nie dam rady znowu to znieść.'

rozstałem się. Nie od mojego partnera. Im mniej on wie, tym lepiej. "odpowiedziałem.

"Jak możesz być taki pewny, że nas odrzuci? Nawet go jeszcze porządnie nie poznaliśmy. A jeśli nie jest taki jak Uriah?" zapytała.

"Nie chcę podnosić swoich nadziei i potem skończyć zranionym. Tak, może nie być jak Uriah. Może być najgorszy." odpowiedziałem.

Stałem przy drzwiach i patrzyłem, jak pada deszcz i grzmoty grzmią. Były jak muzyka dla mojego zmartwionego serca. Przy

nawet na chwilę, cały ból by zniknął. Gdyby tylko deszcz mógł zmyć cały mój ból.

Gdy deszcz przestał padać, wróciłbym do mojego mieszkania i spakowałbym walizki. Odszedłbym jak najdalej stąd. To, czego on nie wie, nie zaszkodzi mu.

Na razie pozwoliłem, żeby deszcz odrętwiał mój ból. To było do momentu, gdy otulił mnie w ramiona.

"Przyjacielu." jęknął.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Cursed Mate

The Cursed Mate

109 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

109

Treść

Aa