passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Dark Don’s Punished Bride - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

The Dark Don’s Punished Bride

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Aria nie zauważyła, jak długo już pracuje.

Czas w Wieży Wolfe’a nie płynął normalnie; szarpał ją, aż nie potrafiła odróżnić, czy przez jej palce przeciekają minuty, czy godziny.

Rina rzuciła na jej biurko kolejną stertę segregatorów z zimnym, kpiącym uśmiechem, informując ją, że Damian oczekuje, by każda strona została posortowana, zeskanowana, zarejestrowana i zakodowana ręcznie—żadnych cyfrowych skrótów, bo „aktywa nie zasługują na wygodę”.

Nadgarstki Arii bolały od podnoszenia niekończących się akt, oczy paliły od czytania drobnego druku pod sterylnym światłem, a gardło zdrapało się do żywego przy każdym przełknięciu śliny.

W okolicach północy obroża zacisnęła się bez ostrzeżenia i przeszyła jej nerwy ostrym bólem.

Poraziła ją ponownie, gdy tylko zwolniła tempo, i jeszcze raz, gdy ośmieliła się rozprostować skurczone palce.

Za każdym razem, gdy zawahała się choćby na oddech za długo, urządzenie przypominało jej, że w Wieży Wolfe’a nie jest człowiekiem; jest własnością.

Rina minęła jej biurko raz, obcasy stukające z ostrą pewnością siebie. „Jeśli jesteś za słaba na to miejsce,” powiedziała cicho, „nie przetrwasz wystarczająco długo, żeby Damianowi chciało się cię wyrzucać.”

Aria nie odpowiedziała. Zbyt bała się, co obroża może zrobić, jeśli spróbuje się odezwać.

O drugiej w nocy jej wzrok się rozmazał.

O trzeciej kolana ugięły się pod nią.

Osunęła się w korytarzu, papiery rozsypały się wokół niej jak opadłe pióra. Próbowała się podnieść, ale ramiona drżały gwałtownie, a dłonie ślizgały się po zimnej posadzce. Obroża wysłała miękką, ostrzegawczą wibrację—prawie kpiącą, jakby chciała, żeby wstała, ale wiedziała, że nie da rady.

Wtedy korytarz pogrążył się w ciemności.

Nie usłyszała kroków, poczuła tylko cień. Nie ośmieliła się spojrzeć w górę, dopóki dłoń nie zacisnęła się na jej ramieniu i nie podniosła jej brutalnie do pionu.

„Co, do cholery, robisz na podłodze?” Głos Damiana przeciął ciszę jak kula. Jego uścisk się wzmocnił, przyciągając ją bliżej, by mógł spojrzeć jej prosto w gasnące oczy. „Dałem ci pozwolenie, żebyś się przewracała?”

Jego złość uderzyła ją mocniej niż kiedykolwiek obroża. Aria trzęsła się niekontrolowanie, usta rozchylały się bezsilnie w próbie wypowiedzenia słowa. Miała zbyt ściśniętą klatkę. Oddychała szybko, poszarpanym tchem.

„Ja— nie mogę— oddychać…” zdołała wyszeptać.

Damian zamarł. Nie dlatego, że jej współczuł. Nie. Nie był zdolny do łagodności.

Zamarł, bo coś było nie tak.

Oczy Arii były szkliste, nieobecne.

Jej skóra płonęła gorączką. Dłonie drżały, jakby nie czuła nawet podłogi pod sobą. Szczęka Damiana zaciskała się wściekle, lecz nie puścił jej. Zamiast tego wolna dłoń powędrowała do jej policzka.

Dotyk nie był czuły—był sprawdzający, oceniający, szukający jak żołnierz badający ranę po bitwie.

Jej skóra płonęła pod jego rękawiczką.

Wyraz jego twarzy zmienił się—niewiele, ale wystarczająco.

Szybko się wyprostował, klnąc pod nosem. Bez słowa wsunął ramię pod jej kolana i podniósł ją. Aria westchnęła, zaskoczona nagłą bliskością, jej głowa opadła na jego ramię, gdy ciało całkiem się poddało.

Czuła się jednocześnie lekka i upokorzona. Jej policzek musnął materiał jego koszuli—drogiej, świeżo wyprasowanej, o delikatnym zapachu dymu cedrowego i czegoś ciemniejszego, czego nie potrafiła nazwać.

Damian niósł ją przez korytarz długimi, wściekłymi krokami, z zaciśniętą szczęką, która mówiła jej, że każdy krok to osobna wojna.

Nikt nie odważył się spojrzeć im w oczy. Nikt nie przeszkadzał. Nikt nie zadawał pytań.

Nie zatrzymał się, dopóki nie przebił się przez stalowe, zabezpieczone drzwi prowadzące do swojego prywatnego penthouse’u—pokoju, którego nigdy nie wolno jej było zobaczyć.

Było tam przestronnie i zimno, samo czarne marmury i szkło, królestwo ostrych krawędzi i milczenia. Położył ją na łóżku—ciemna, nieskazitelna pościel—po czym zrzucił marynarkę i rzucił ją na bok.

„Cholera, Aria,” mruknął, przeczesując włosy dłonią z czystej irytacji. Nie patrzył na nią z czułością. Patrzył na nią jak na problem, którego nie potrafił przewidzieć. „Masz wykonywać polecenia, a nie zwalać się na korytarzu jak trup, którego nikt nie zdołał jeszcze wywlec.”

Aria nie była w stanie odpowiedzieć. Wciąż oddychała płytko. Przed oczami wirował jej świat.

Czuła, jak ciało zapada się w materac, kości ciężkie, skóra jednocześnie zimna i rozpalona.

Damian zapalił lampkę, jej blade światło oblało pokój złotymi cieniami. Podwinął rękawy do łokci—żyły widoczne, mięśnie napięte, ruchy precyzyjne i coraz bardziej rozdrażnione.

Przyniósł miskę z lodowatą wodą, zmoczył szmatkę i przyłożył do jej płonącego czoła. Kontrast sprawił, że jęknęła. Potem uniósł jej brodę i napoił wodą z szklanki przytkniętej do ust.

Powieki zadrżały. Piła łapczywie, woda spływała jej po brodzie, ale Damian nie odsunął szklanki. Patrzył na nią z furią, której nie rozumiała—złością, tak, ale przeplataną czymś jeszcze. Czymś, czego nie chciał nazwać.

„Nie masz prawa się przewracać,” mruknął, zamieniając szmatkę na jeszcze zimniejszą. „Nie masz prawa się łamać, dopóki ja cię nie złamię. Rozumiesz?”

Była na wpół przytomna, ledwie go słyszała.

Jej palce słabo zacisnęły się na jego rękawie. Nie zrobiła tego celowo. To był instynkt, strach, gorączka, desperacja. Jej głos zabrzmiał jak cichy, drżący skowyt. „Nie… zostawiaj mnie…”

Całe ciało Damiana znieruchomiało.

Ręka, która właśnie poprawiała szmatkę na jej czole, zastygła w pół ruchu. Wstrzymał oddech—niesłyszalnie, lecz z wyraźnym napięciem w klatce piersiowej. Spojrzał na jej drżącą, rozpaloną postać, na szkliste oczy błagające o coś, czego nie zamierzał dać.

Przez moment—jeden, niebezpieczny uderzenie serca—jego wyraz twarzy pękł.

Jego dłoń zawisła nad jej policzkiem, wystarczająco blisko, by poczuć ciepło jej skóry, wystarczająco blisko, by dotknąć, lecz odmawiając pokonania tej odległości. Jego twarz balansowała gdzieś pomiędzy nienawiścią a czymś surowym. Czymś prawdziwym. Czymś, co natychmiast zdusił.

Tylko jeden gest. Tylko jedna chwila. Jedna chwila, w której mógłby pogładzić jej policzek i ukoić ją. Jedna chwila, w której człowiek, którym kiedyś był, próbował się przebić przez potwora, którym się stał.

Wtedy cofnął się gwałtownie, jakby się sparzył.

Szczęka mu stwardniała. Pięści zacisnęły się po bokach. Oddech stał się ostry, jakby został przyłapany na czymś zakazanym.

Stał nad nią jak posąg wyrzeźbiony z gniewu i zaprzeczenia.

„Nie obchodzi mnie, czy umrzesz,” wyszeptał Damian. Słowa wyrwały się z niego jak spowiedź, którą zmusił się wypowiedzieć przez zaciśnięte zęby. Patrzył na nią z nienawiścią tak intensywną, że aż drżała. „Nie obchodzi.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Aria czuła obecność Damiana długo po tym, jak opuścił pokój.

Jego zapach—ciemny cedr, dym, zimna stal—przylegał do pościeli jak siniak, którego nie mogła zmyć. Gorączka minęła już kilka godzin temu, ale pamięć jego dłoni na jej skórze pozostała: stanowcze, gniewne, niechcąco delikatne.

Leżała nieruchomo, wpatrując się w sufit, próbując zrozumieć, dlaczego człowiek, który nienawidzi jej na tyle, by ją uwięzić, spędził noc, zmuszając ją do picia lodowatej wody, by utrzymać ją przy życiu.

Przyłożyła dłoń do obroży, czując jej ledwo wyczuwalny puls. Damian poprawił ją, zanim wyszedł, mamrocząc coś o „protokole awarii”. Człowiek, który jej nienawidzi, nie powinien w ogóle wiedzieć, jak ją wyregulować.

Ale ktoś inny rozumiał to doskonale.

Tego popołudnia garaż podziemny odbijał zimno i pustkę, poza brzęczącymi światłami nad głową i cichymi krokami Arii. Właśnie odnosiła akta do dolnego archiwum, gdy cień przeciął jej drogę.

Ręka przygwoździła ją do filara. Ostrze dotknęło jej żeber—ostre, zimne, tak blisko, że czuła jego obietnicę.

Sabrina Knox stała przed nią, piękność wyrzeźbiona jak broń. Jej uśmiech rozciągnął się powoli, okrutnie, celowo. Nóż błyszczał między nimi jak sekret, za który Sabrina chciała, by Aria krwawiła.

„Osłabiasz go”, wyszeptała Sabrina. Jej głos kapał jadem, słodycz wykręcona w groźbę.

Oddech Arii zadrżał. Nie śmiała się poruszyć—nie z ostrzem naciskającym coraz mocniej. „On mnie nienawidzi”, powiedziała cicho, zdezorientowana i drżąca.

Oczy Sabriny zabłysły. „Dokładnie, kochanie. I wszystko psujesz.”

Nóż wbił się głębiej, drażniąc skórę. Sabrina pochyliła się, aż Aria poczuła jej perfumy—ciemny jaśmin, drogi, drapieżny. „Wiesz, co zrobiłaś źle?”

Aria wyszeptała krucho: „Co zrobiłam?”

„Nie umarłaś, gdy powinnaś była.”

Kolana Arii osłabły. Strach zacisnął się wokół jej żeber. Wrogowie jej ojca polowali na nią, ale nienawiść Sabriny była bardziej osobista, bardziej zawzięta, bardziej intymna.

Usta Sabriny musnęły ucho Arii, gdy syknęła: „On cię wczoraj uratował. Niósł cię. Został przy tobie. Był wściekły przez to. Wściekły na siebie. I to—” jej głos zaostrzył się do śmiertelnego ostrza „—jest niewybaczalne.”

Puls Arii dudnił jej w uszach. „Nie prosiłam go o to.”

„W tym problem”, powiedziała Sabrina, uśmiechając się szerzej. „A on i tak to zrobił.”

Zanim nóż zdążył zatopić się głębiej, przez cienie przebiła się obecność.

Jaxon Reed—zastępca Damiana—wyszedł z mroku z wycelowaną bronią i oczami twardymi jak wykuty kamień. Jego głos był tak zimny, że mroził powietrze.

„Odsuń się od niej. Teraz.”

Sabrina nie drgnęła. Uśmiechnęła się złośliwie, przeciągając ostrze ostatni cal po żebrach Arii—na tyle, by ta jęknęła—po czym całkowicie odsunęła nóż i zniknęła w cieniu, jakby nigdy jej tam nie było.

„Robisz się nieuważny, Reed”, droczyła się. „Jemu się to nie spodoba.”

Jaxon nie opuścił broni, dopóki nie zniknęła za rogiem. Potem zwrócił się do Arii, oczy miał łagodniejsze, ale wciąż czujne. „Chodź”, powiedział cicho. „Musimy cię zaprowadzić na górę, zanim ktoś inny postanowi przetestować granice.”

Aria poszła za nim, trzęsąc się, z dłonią przyciśniętą do żeber, gdzie nóż rozciął jej skórę.

Każdy krok bolał, ale nie tak bardzo, jak świadomość, że świat Damiana pożerał się wokół niej—i to ona była zapałką wrzuconą w kałużę benzyny.

Kilka godzin później wieża Wolfe wybuchła dźwiękiem—trzaskanie drzwi, drżenie szkła, głos ostry jak stal.

Damian wpadł do prywatnego apartamentu Sabriny jak huragan wykuty w ludzkiej formie. Nim zdążyła się odwrócić, chwycił ją za gardło i przygwoździł do ściany z taką siłą, że obraz runął na podłogę.

„Dotknęłaś jej”, warknął Damian. Jego oczy płonęły—nie ciepłem, ale furią tak gwałtowną, że drżała w całym jego ciele. Zacisnął dłoń mocniej. „Po tym, jak ci powiedziałem, że jest poza zasięgiem, i tak ją dotknęłaś.”

Sabrina zaśmiała się z trudem, choć jej stopy wisiały cal nad ziemią. Szarpała się za jego nadgarstek, ale nie walczyła. Wtulała się w tę przemoc, jakby to była gra wstępna.

„Rozpadasz się”, wyszeptała. „Popatrz na siebie. Wściekły przez dziewczynę, której nienawidzisz. Nie widzisz tego? Ona cię niszczy.”

Damian pchnął ją mocniej, przygniatając ją tak, że nie mogła w pełni nabrać powietrza. „Nie”, warknął. „Przekraczasz granice, których nawet tobie nie wolno przekraczać.”

Głos Sabriny stał się miękki, trujący. „Nienawidzisz jej, Damian. To jedyny powód, dla którego ci zależy. Nienawiść to jedyne, co cię jeszcze napędza. Pomagam ci się skupić.”

„Nie pomagasz mi”, wypluł Damian. „Masz mnie słuchać. I nie wolno ci dotykać tego, co należy do mnie.”

Oczy Sabriny rozszerzyły się—nie ze strachu, lecz z zaborczej wściekłości. „Należy do ciebie?” wyszeptała. „Ona jest rozpieszczoną córką Navarro. On zbudował swoje imperium na twoich kościach. Powinna była zginąć razem z nim.”

Damian pochylił się, jego oddech zimny przy jej policzku.

„Nie myl tego ze współczuciem. Nie chronię jej, bo jest dla mnie ważna.” Jego głos obniżył się do tego niskiego, śmiertelnie groźnego szeptu, którego bał się cały Syndykat. „Chronię ją, bo to ja mam ją złamać. Ja mam ją użyć. Ja mam ją ukarać. Nie ty.”

Sabrina przełknęła ślinę, drżąc—nie ze strachu, lecz z wściekłego rozdzierającego bólu. „Ona cię zniszczy”, wyszeptała. „Kawałek po kawałku. Nawet tego nie widzisz.”

Damian puścił jej gardło tak gwałtownie, że zsunęła się po ścianie, kaszląc. Odsunął się, ale jego oczy wciąż płonęły, wciąż były niepewne od gniewu, którego nie zamierzał czuć.

„Ta dziewczyna”, powiedział z palącą nienawiścią, „jest jedyną osobą, którą gardzę na tyle, by ściągnąć ją z krawędzi tylko po to, by samemu zrzucić ją z powrotem.”

Sabrina otarła krew z wargi i spojrzała na niego dzikim, rozbitym wzrokiem. „Więc dlaczego ją uratowałeś ostatniej nocy? Dlaczego zaniosłeś ją do swojego łóżka, zamiast pozwolić Rinie minąć jej ciało na korytarzu? Dlaczego czuwałeś przy niej jak człowiek, który strzeże czegoś cennego?”

Szczęka Damiana się zacisnęła. Skrzydełka nosa rozdymały się. Jego ciało zastygło. Nie odpowiedział—nie dlatego, że nie miał odpowiedzi, ale dlatego, że nie chciał jej przyznać.

Głos Sabriny załamał się czymś surowym. „Widzisz?” wyszeptała. „Ona już cię niszczy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Podziemny klub pulsował jak serce—ciemny, powolny, brudny. Aksamitne ściany pochłaniały światło. Czerwone lampy zalewały każdy kąt uwodzicielskim blaskiem, sprawiając, że grzech wydawał się rytuałem. Złote klatki stały wzdłuż ścian, niektóre zajęte, inne czekające, wszystkie wibrowały tą samą niebezpieczną obietnicą: ból wymieniany jak waluta, przyjemność zaostrzona w broń.

Każda mafijna rodzina Syndykatu była tam obecna, ubrana w szyte na miarę potęgę—garnitury jak zbroje, suknie jak noże, uśmiechy ociekające okrucieństwem, które Aria czuła na końcu języka.

Damian Wolfe nie wszedł do środka.

On przybył—ciągnąc za sobą Arię na diamentowym łańcuchu przymocowanym bezpośrednio do obroży na jej gardle.

W chwili, gdy łańcuch się napiął, cała sala zamilkła.

Żołądek Arii ścisnął się. Obroża była zimna jak metal, lecz łańcuch? Był jeszcze gorszy. To było celowe poniżenie—Damian wypisywał akt własności czymś zbyt pięknym i zbyt okrutnym, by to zignorować.

Łańcuch błyszczał w czerwonym świetle, gdy przyciągał ją bliżej, jego uchwyt był twardy, nieustępliwy, cichy znak ostrzegawczy dla wszystkich patrzących.

Zabrakło jej tchu, gdy poczuła jego palce muskające jej szyję, poprawiające obrożę, jego ciepło ciała napierające na jej kręgosłup przez jedną dewastującą sekundę.

Nie czułość. Nie pocieszenie. Tylko zawłaszczenie.

„Ruszaj się,” powiedział Damian tak cicho, że tylko ona mogła usłyszeć, głosem ciemnym jak groźba. „Nie każ mi cię ciągnąć.”

Wszystkie głowy zwróciły się w ich stronę. Niektóre oczy błyszczały odrazą. Inne głodem. Jeszcze inne takim pożądaniem, że kolana Arii ugięły się ze strachu.

Wszyscy chcieli krwi Navarro—jej krwi.

Przeciwny boss wyszedł naprzód, wzrokiem omiatając ciało Arii, zatrzymując się na jej udach, obroży, łańcuchu, który Damian trzymał z taką zaborczością.

„Wolfe,” powiedział mężczyzna, uśmiechając się jak wilk, który wyczuł ofiarę. „Przyprowadź dziewczynę. Tradycja wymaga, byś ofiarował swój atut.”

Sala przesunęła się—pochylając, czekając, chciwa. Damian nie mrugnął, nie oddychał, nie puścił łańcucha.

„Nie,” powiedział.

To jedno słowo było zimne jak szron na szkle. Przez klub przeszedł szmer zduszonych westchnień.

Boss zaśmiał się ostro. „Co masz na myśli, ‘nie’? Ona to śmieć z Navarro. Powinna zostać ofiarowana. Powinna zostać wykorzystana.”

Gardło Arii się zacisnęło. Oczy mężczyzny zjechały jeszcze niżej, bezwstydne, głodne, obiecujące dokładnie to, co znaczyło tu „wykorzystanie”.

Coś pękło. Damian nie ruszał się jak człowiek. Ruszał się jak broń.

Jego dłoń wystrzeliła, palce zacisnęły się na czaszce mężczyzny. Walnął jego głową w najbliższy szklany stół z taką brutalnością, że cała powierzchnia eksplodowała pod uderzeniem.

Odłamki rozsypały się po aksamitnej podłodze. Krew ochlapała rękaw garnituru Damiana.

Aria krzyknęła, cofnęła się, łańcuch szarpnął jej szyję. Wokół nich uniosły się pistolety.

Krzesła zgrzytnęły. Mężczyźni krzyczeli. I dziesiątki bezpieczników kliknęły.

W środku chaosu Damian przesunął się między nią a resztą, instynktownie osłaniając ją własnym ciałem. Jego ramię przyciągnęło ją do siebie, jego postawa była tarczą z nienawiści, przemocy i czegoś o wiele groźniejszego niż ochrona.

Jego broń była już w ręku, zanim zdążyła to zauważyć.

„Nikt jej nie dotknie!” ryknął Damian. Jego głos wypełnił klub, głęboki i bezlitosny, wibrował mrokiem, który uciszył całą salę.

„Ona należy do mnie.”

Czas zamarł.

Bo Damian Wolfe nigdy nikogo nie chronił. Nigdy nikogo nie rościł sobie na własność. Nigdy nie wypowiadał własności jak przysięgi. I na pewno nigdy nie chroniłby Navarro.

A jednak był tu—trzymając Arię za sobą jak coś, o co gotów byłby zabić, żeby tylko to ocalić, nawet jeśli każde jego westchnienie promieniowało nienawiścią do jej istnienia. Jego dłoń ściskała jej biodro, palce wbijały się mocno, jakby siłą przykuwał ją do siebie.

Mężczyźni opuścili broń—nie z szacunku, lecz ze strachu.

Nikt nie sprzeciwiał się Damianowi Wolfe’owi, gdy brzmiał w ten sposób.

Wyciągnął Arię z klubu boczną klatką schodową, jego dłoń miażdżyła jej biodro, zmuszając ją do dopasowania kroków do jego. Jej serce waliło tak mocno, że zakręciło jej się w głowie. Damian oddychał ciężko, wściekle, jakby walczył z pokusą połamania komuś jeszcze kości po drodze.

Gdy tylko ciężkie metalowe drzwi zatrzasnęły się za nimi, Aria odważyła się odezwać.

Jej głos był ledwie szeptem. „Dlaczego… dlaczego mnie ochroniłeś?”

Damian odwrócił się gwałtownie. Zbyt gwałtownie.

Chwycił jej podbródek, palce wbiły się w skórę, zmuszając ją do spojrzenia w górę. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała z wściekłością. Jego oczy płonęły czymś surowym, złamanym, przerażającym.

„Chcesz prawdy?” wysyczał.

Aria przełknęła ślinę, drżąc pod jego uściskiem.

Jego wzrok zsunął się na jej usta—niechciany, niezamierzony błysk—po czym wrócił do jej oczu z podwójną nienawiścią.

„Bo nie dzielę się,” powiedział, gardłowym, grzesznym głosem, każde słowo ociekało brutalnym zawłaszczeniem.

Jego kciuk przesunął się wzdłuż jej szczęki, dotyk zbyt intymny do tego, jak na nią patrzył.

„Nie moją krwią,” ciągnął dalej.

„Nie moim terytorium.”

Jego głos stał się jeszcze niższy, mroczny jak ogień wypalający jej skórę.

„Nawet tym, czego nienawidzę.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Dark Don’s Punished Bride

The Dark Don’s Punished Bride

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa