Sophie Evans
Był pierwszą osobą, którą zobaczyłam na billboardzie, gdy tylko przyjechałam do Nowego Jorku. Liam Devereux.
Widok jego wyrzeźbionej twarzy, tych przeszywających niebieskich oczu, które kiedyś czuwały nade mną niczym cichy strażnik, wywołał we mnie falę emocji.
Myślałam, że pogrzebałam wszystkie wspomnienia o nim, ale widząc jego gigantyczny wizerunek na wysokich ekranach Times Square, zrozumiałam, że się myliłam.
Taksówka szybko przemierzała ulice miasta, neonowe światła rzucały kalejdoskop kolorów na przednią szybę. Ledwie zauważałam zamazany obraz żółtych taksówek, trąbiących klaksonów i tłumu pieszych.
Moje myśli już przeniosły mnie do przeszłości, do czasów, gdy Liam Devereux był tylko chłopcem z diabelskim uśmiechem i sercem, które myślałam, że należy do mnie.
Liam był dla mnie wszystkim na studiach. Chronił mnie przed łobuzami, którzy myśleli, że moja nieśmiała natura czyni mnie łatwym celem.
Odprowadzał mnie do akademika nocą, dzielił się ze mną swoimi najgłębszymi myślami pod gwiazdami i sprawiał, że czułam się jak najważniejsza dziewczyna na świecie. Myślałam, że łączy nas nierozerwalna więź, tak silna, że nic jej nie przerwie.
Ale się myliłam.
Kiedy myślałam, że w końcu poprosi mnie, bym została jego dziewczyną, zniknął bez śladu.
Żadnych telefonów, żadnych wiadomości, nic. Jakby nigdy nie istniał. Ból tej zdrady sprawił, że uciekłam z Nowego Jorku. Spakowałam walizki i wyjechałam do Londynu na studia, przysięgając, że nigdy więcej nie stanę na tej ziemi.
A jednak tu byłam, z powrotem w miejscu, które przysięgałam zapomnieć.
A pierwszą rzeczą, którą zobaczyłam, był on.
Potrząsnęłam głową, zmuszając się do skoncentrowania na powodzie, dla którego wróciłam, na Lucasie. Moim bracie.
Taksówka zatrzymała się przed szpitalem, którego czerwono-biały neon świecił złowieszczo na tle ciemnego nieba.
Guzek utknął mi w gardle, gdy płaciłam kierowcy i wysiadłam. Sterylna woń antyseptyków wypełniała powietrze, mieszając się z lekkim aromatem deszczu po wcześniejszej mżawce.
Z lekko drżącymi palcami wykręciłam numer, który zadzwonił do mnie tego ranka, ten, który zszokował mnie wiadomością, że Lucas trafił tutaj.
Po kilku dzwonkach połączenie zostało nawiązane.
"Halo?" Odpowiedział zmęczony i napięty głos kobiety.
"Jestem Sophie Evans," powiedziałam szybko, mój głos drżał bardziej, niż bym chciała. "Właśnie przyjechałam do szpitala. Gdzie powinnam iść?"
Była krótka przerwa, zanim odpowiedziała. "Wejdź do środka. Spotkam się z tobą przy wejściu."
Wzięłam głęboki oddech i przeszłam przez automatyczne szklane drzwi. Jasne światła wewnątrz pogłębiały mój pulsujący ból głowy. Moje oczy przeszukiwały lobby, a potem ją zobaczyłam.
Kobieta, prawdopodobnie około dwudziestki, stała blisko recepcji, mocno trzymając telefon. Miała drobną sylwetkę, długie falujące brązowe włosy i bladą twarz, na której malowało się zmartwienie. W momencie, gdy mnie zauważyła, jej usta zadrżały, a ona szybko zakończyła połączenie.
Podchodziła do mnie niepewnie, a potem, jakby nie mogąc się powstrzymać, objęła mnie ramionami. Ciepło jej uścisku zaskoczyło mnie.
Gdy się odsunęła, zauważyłam pojedynczą łzę, która spłynęła po jej policzku.
"Jestem Benita," powiedziała cicho.
Benita. Imię brzmiało znajomo, ale nie przypominałam sobie, żeby Lucas kiedykolwiek wspominał o dziewczynie. Zawsze był tak prywatny w kwestii swojego życia osobistego.
Pokiwałam głową, starając się ukryć moje zaskoczenie. "Jesteś... jego dziewczyną?"
Przełknęła ciężko, jakby słowa były trudne do wypowiedzenia. "Tak."
Przez chwilę studiowałam jej twarz, szukając jakichkolwiek oznak nieuczciwości, ale wszystko, co widziałam, to czysty ból.
Sięgnęła po moją dłoń, delikatnie ją ściskając. "Chodź ze mną."
Pozwoliłam jej poprowadzić mnie wzdłuż długiego, słabo oświetlonego korytarza. Ściany były pomalowane w stonowane odcienie błękitu, a w oddali odbijał się delikatny dźwięk monitorów.
Ścisnęłam mocniej swoją torbę. Moje serce waliło z każdym krokiem, który stawialiśmy.
"Benita," powiedziałam w końcu, mój głos ledwo słychać. "Co się stało z moim bratem?"
Zatrzymała się i odwróciła się do mnie. Jej brązowe oczy błyszczały pod fluorescencyjnymi światłami.
"Był wypadek," powiedziała, a jej głos się załamał. "Lucas wracał do domu późno, gdy jego samochód stracił kontrolę. Uderzył w barierkę i kilkakrotnie przewrócił się, zanim się zatrzymał. Ratownicy znaleźli go nieprzytomnego. Od tego czasu jest w śpiączce."
Czułam, jak świat się chwieje pod moimi stopami.
"W śpiączce?" Mój głos wyszedł zdławiony.
Benita skinęła głową, jej dłonie drżały, gdy ocierała nową łzę. "Lekarze powiedzieli, że jego stan jest stabilny, ale nie wiadomo, kiedy, lub czy, się obudzi."
Stałam zamrożona, nie mogąc przetworzyć tych słów.
Lucas. Mój jedyny brat. Chłopiec, który ganiał za świetlikami w naszym ogródku. Ten, który nazywał mnie "drugą mamą", bo zawsze się nim opiekowałam, gdy byliśmy młodsi. Ten sam Lucas, który obiecał odwiedzić mnie w Londynie zeszłego lata, ale nigdy nie dotarł.
A teraz leżał w szpitalnym łóżku, nieprzytomny.
Ciężar tej wiadomości uderzył we mnie nagle, odbierając mi oddech.
"Nie," wyszeptałam, kręcąc głową. "Nie, nie, nie..."
Benita ponownie sięgnęła po moją rękę, ale ledwie to poczułam. Moje uszy dzwoniły. Mój wzrok się zamazał.
To nie mogło być prawdziwe.
To musiał być koszmar.
A jednak zimne, sterylne ściany szpitala, słabo migoczące światła nad głową i zapach antyseptyków mówiły mi coś innego.
Otworzyłam usta, aby coś powiedzieć, ale słowa nie wychodziły. Ostry, duszący ból ścisnął mi klatkę piersiową.
Nagle usłyszałam głos za sobą.
"Panna Evans?"
Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam zbliżającego się lekarza w niebieskim kitlu z clipboardem w ręku. Miał zmęczone oczy, takie, które widziały zbyt wiele bezsennych nocy i zbyt wiele bólu.
"Jesteś siostrą Lucasa?" zapytał.
Szybko skinęłam głową, moje gardło było zbyt suche, by wypowiedzieć słowa.
Westchnął, zerkając na kartę, którą trzymał. "Stan twojego brata jest krytyczny. Zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy, aby go ustabilizować, ale jego aktywność mózgu jest niska. Musimy być przygotowani na wszelkie możliwości."
Te słowa sprawiły, że nogi się pode mną ugięły.
Benita cicho westchnęła obok mnie, zakrywając usta dłońmi.
Ścisnęłam pięści, próbując uspokoić oddech. "Co... co mówisz? Czy mówisz, że jest szansa, że się nie obudzi?"
Lekarz zawahał się, a potem powiedział: "Jego obrażenia są poważne. Jego organy zostały poważnie uszkodzone. Ustaliliśmy, że potrzebuje pilnego przeszczepu."
Odebrało mi dech w piersiach.
"Przeszczepu?" Wydusiłam, mój głos podniósł się w tonacji.
Lekarz spojrzał mi w oczy z ponurym wyrazem twarzy. "Tak. Bez niego nie przeżyje."
Te słowa uderzyły we mnie jak pociąg towarowy. Mój wzrok zaczął wirować i fala zawrotów głowy zalała mnie.
Wydusiłam zdławiony krzyk, a dźwięk odbił się echem w pustym korytarzu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sophie Evans
"Lucas cię potrzebuje."
To wszystko, co Benita mi powiedziała przez telefon.
Nie wspomniała, że wypadek był straszny. Nikt nie przygotował mnie na druzgocącą rzeczywistość, że nie tylko był w śpiączce, ale także pilnie potrzebował przeszczepu.
Stałam zamarznięta w szpitalnym korytarzu, mój umysł wirował z niedowierzania. Serce waliło nieregularnie w piersi, gdy odwróciłam się do Benity, mój głos ledwie słyszalny.
"Jak długo jest w takim stanie?"
Jej usta zadrżały, a ona starła łzy z twarzy, zanim odpowiedziała. "Trochę ponad tydzień."
Zachłysnęłam się, mój żołądek skręcił się boleśnie.
"Tydzień?" Mój głos pękł z mieszanką szoku i złości. "Chcesz mi powiedzieć, że mój brat leży w śpiączce od ponad tygodnia, a ja nie miałam pojęcia?"
Benita opuściła wzrok, wina błysnęła na jej twarzy. "Próbowałam się z tobą skontaktować, Sophie. Naprawdę próbowałam. Ale twój numer od razu przechodził na pocztę głosową. Nie wiedziałam, jak inaczej się z tobą skontaktować. Dopiero wczoraj udało mi się z tobą skontaktować."
Zacisnęłam pięści, paznokcie wbijając w dłonie.
Nie mogłam jej winić. To była moja wina.
Lucas i ja prawie już nie rozmawialiśmy. Nie dlatego, że się nie kochaliśmy, ale dlatego, że się oddaliłam. Za każdym razem, gdy sięgałam po telefon, aby zadzwonić do niego, wahałam się. Pozwalałam, by dni zamieniały się w tygodnie, a tygodnie w miesiące.
A powód?
Liam Devereux.
Kiedyś byli przyjaciółmi. Lucas był tym, który powiedział mi, że Liam wrócił do Nowego Jorku.
To on nalegał, żebym wróciła do domu, mówiąc, że wszystko jest teraz inne. Ale nie chciałam tego słuchać. Chciałam, żeby ta część mojego życia została pogrzebana w przeszłości.
I przez to zawiodłam mojego brata.
Szloch wyrwał się z moich ust, a Benita natychmiast mnie objęła. Schowałam twarz w jej ramię, drżąc niekontrolowanie.
"Tak mi przykro, Sophie," szepnęła. "Wiem, że to dużo do przełknięcia."
Wskazała na pokój szpitalny Lucasa.
"On tam jest," powiedziała cicho.
Zesztywniałam. Moje nogi odmówiły ruchu. Nie byłam gotowa. Nie chciałam go widzieć w takim stanie.
Benita zauważyła moje wahanie i chwyciła mnie za rękę, delikatnie prowadząc do przodu.
"Chodź," ponagliła. "Musisz go zobaczyć."
Zmusiłam swoje stopy do ruchu, krok po kroku, aż dotarliśmy do drzwi. Benita otworzyła je, a mój oddech zatrzymał się na widok przede mną.
Lucas leżał bez ruchu na szpitalnym łóżku, otoczony mnóstwem urządzeń. Kable były podłączone do jego ciała, respirator zakrywał jego nos i usta. Jego skóra była śmiertelnie blada, prawie nie do poznania.
Poczułam, jak moje kolana się uginają.
Gdyby Benita mnie nie trzymała, upadłabym.
Łzy zamazały mój wzrok, gdy zatoczyłam się w jego kierunku, moje ręce drżały. "Lucas..."
Nie odpowiedział. Nie poruszył się. Po prostu... tam był. Cichy. Nieświadomy mojej obecności.
Pikanie monitorów było jedynym wskazaniem, że wciąż żył.
Sięgnęłam po jego rękę, ściskając ją mocno. Była zimna. Zbyt zimna.
Ostry krzyk wyrwał się z mojego gardła, a ja przycisnęłam czoło do naszych splecionych palców. "Tak mi przykro," szepnęłam, mój głos łamał się. "Powinnam była tu być."
Benita pociągnęła nosem obok mnie. "Myślałam, że obudzi się za kilka dni," wymamrotała. "Naprawdę tak myślałam. Wydałam wszystko, co miałam, na jego rachunki medyczne, ale słyszałaś, co powiedział lekarz..." Zamilkła, przygryzając wargę. "Że jeśli wkrótce nie dostanie przeszczepu, jego przetrwanie będzie zależało wyłącznie od łaski Boga."
Odwróciłam się od Lucasa i drżąco wypuściłam powietrze. Oszczędzałam przez lata, aby otworzyć księgarnię w Londynie. To było moim marzeniem. Moją ucieczką. Ale to już nie miało znaczenia.
Jeśli mój brat potrzebował pieniędzy, oddałabym wszystko.
Benita zdawała się wyczuwać moje myśli, bo szybko powiedziała: "Zaraz pójdę zapytać lekarza o koszt."
Kiwnęłam głową, nie będąc w stanie odpowiedzieć.
Gdy tylko odeszła, usiadłam obok Lucasa i ponownie chwyciłam jego rękę. Moje oczy wędrowały po jego nieruchomych rysach, moje serce bolało.
"Musisz walczyć, Luca," szepnęłam. "Słyszysz mnie? Musisz się obudzić. Nie mogę cię stracić też."
***
Minuty wydawały się godzinami, zanim Benita wróciła. W momencie, gdy zobaczyłam jej twarz, mój żołądek skręcił się w supeł. Jej skóra była popielata. Jej usta drżały.
Wstałam gwałtownie. "Co się stało?"
Przełknęła ciężko. "Koszt... Sophie, to..." Wyszeptała liczbę, a moje ciało zupełnie zdrętwiało. Moja szczęka opadła, a widzenie zamazało się.
Pięćset tysięcy dolarów. To było więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek widziałam w życiu. Zanim zdążyłam zareagować, telewizor w rogu pokoju przyciągnął moją uwagę.
Znajomy głos rozległ się na ekranie.
Powoli się odwróciłam, mój oddech utknął mi w gardle.
Liam Devereux.
Tam był, stojąc przed tłumem reporterów, ubrany w drogi garnitur, jego wyraz twarzy nieczytelny. Jego imię błysnęło na dole ekranu, gdy prezenterka wiadomości mówiła podekscytowana.
"...projekt za miliard dolarów oczekiwany jako największa ekspansja nieruchomości w historii Nowego Jorku. Liam Devereux, dyrektor generalny Devereux Enterprises, podzielił się dziś swoją wizją przyszłości firmy..."
Kamera zbliżyła się do jego twarzy, gdy mówił o bogactwie, władzy i sukcesie. Poczułam, jak pierwsza łza spływa po moim policzku. Potem kolejna. W końcu całkowicie się rozpadłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować