passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Don’s Discarded Wife - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

The Don’s Discarded Wife

/

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 1

Wiedziałam, że jestem piękna. Dlatego nienawidzili mnie jeszcze bardziej.

„Wciąż udajesz jedną z nas?” – głos mojej szwagierki Alessii zabrzmiał za mną, gdy przechodziłam obok jadalni.

Jej matka Gianna nawet nie podniosła wzroku znad swojej espresso. „Myśli, że perły czynią ją królową.”

Przygryzłam język. Wychowano mnie, bym była cicho. Wychowano w cieniu. Don Vittorio mówił, że tak jest bezpieczniej—dla mnie. Powiedział mi kiedyś: „Jesteś czymś więcej, niż widzą. Pewnego dnia zadławią się tym, co zignorowali.”

Wyszłam za mąż za członka tej rodziny z powodów strategicznych. Nie rozumiałam wszystkiego, ale on tak. Nigdy nie nazywał mnie synową. Nazywał mnie chronioną. Ale reszta domu? Traktowali mnie jak mebel z pomalowanymi ustami.

„Nie zapomnij o serwetkach na galę,” dodała Alessia, rzucając mi listę, jakbym pracowała dla niej. Uśmiechnęłam się sztywno. „Oczywiście. Wszystko, by zadowolić prawdziwą księżniczkę.”

Korytarz pachniał polerowanym marmurem i starymi perfumami, mieszanką, która przylgnęła do kości domu. Za każdym razem, gdy obcasy odbijały się echem od podłogi, czułam się, jakbym wkraczała w życie, które nigdy nie było moje.

Mijałam portrety nieżyjących Morellich—mężczyzn o surowych oczach i jeszcze surowszych losach—i zastanawiałam się, czy oni też patrzyliby na mnie z pogardą.

Gianna nie musiała podnosić głosu, by mnie zranić. Robiła to spojrzeniem, zaciśnięciem ust, ruchem, którym strzepywała niewidzialny pyłek z markowej bluzki, gdy wchodziłam.

„Serwetki, Ario,” powiedziała chłodno, nawet nie patrząc znad kieliszka z kryształu. „Złożone jak łabędzie. Ufaj, że nawet ty dasz sobie z tym radę.”

„Mogłabym też zająć się planem stołów,” zaproponowałam ostrożnie.

Gianna w końcu uniosła wzrok, jej oczy były jak zimny metal. „Kochanie, tu nie chodzi o to, co potrafisz. Chodzi o to, od czego powinnaś trzymać się z daleka.”

Alessia prychnęła z boku, skrzyżowane ramiona jakby pozowała do okładki magazynu. „Nadal myśli, że ma tu coś do powiedzenia. To takie urocze.”

Przez obsługę przebiegł cichy śmiech—zbyt wystraszeni, by spojrzeć mi w oczy. Nie musieli. I tak wiedziałam, jak wyglądam—wypolerowana, opanowana, nie na miejscu.

Po południu dom huczał od menu, kryzysów kwiatowych, doboru win. Stałam sama przy dalekim stole, składając serwetki, gdy Alessia przeszła obok na obcasach.

„Nie zapomnij o ogonkach łabędzia,” powiedziała przesłodko. „Nie chcemy, żeby twój wielki wkład wyglądał niechlujnie.”

Perły na mojej szyi swędziały. A może to tylko ciężar udawania.

Pokojówka przemknęła obok mnie z tacą i szepnęła: „Nie powinnaś pozwalać, by tak cię traktowali.”

Uśmiechnęłam się uprzejmie. „Dlaczego nie? Jestem ich ulubioną więźniarką.”

Później minęłam gabinet mojego męża, Dantego. Drzwi były uchylone na tyle, by dźwięk mógł się wydostać.

„Och, Dante,” zaśpiewała Valentina słodko i zabójczo. „Nie mów, że naprawdę tęsknisz za swoją żoną z dobroczynności.”

Nie odpowiedział. Ale usłyszałam szczęk szkła. Jej. Nie jego.

Powinnam była odejść. Zamiast tego stałam tam, nasłuchując jak głupia. Jak żona. Nienawidziłam tej części siebie.

„Jest taka cicha,” mówiła dalej Valentina. „Jak lalka, której ktoś zapomniał nakręcić. Ładna, ale mało przydatna.”

Cofnęłam się. Perły wbiły mi się w gardło jak pętla.

Don Vittorio minął mnie później na korytarzu, laska miękko stukała o posadzkę. Zatrzymał się przy mnie bez słowa.

Potem skinął głową. Tylko tyle.

To było jedyne prawdziwe uznanie, jakie dostałam przez cały dzień. I jakoś—to wystarczyło, by dalej oddychać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

Zapach espresso był ostry w powietrzu, ale nikt nie przyszedł tu na śniadanie.

Gianna siedziała na szczycie stołu, przerzucając poranną gazetę jakby była jej coś winna. Alessia przewijała coś na telefonie, stukając paznokciami o szkło jak seria z karabinu.

Nagle rozległ się śmiech—lekki, wyćwiczony, nie do pomylenia.

Valentina wślizgnęła się do jadalni jakby to była wybieg stworzony tylko dla niej. Miała na sobie koszulę Dantego. Biała. Świeża. Zapięta akurat na tyle, by być bezczelną. Rękawy sięgały za dłonie, a mimo to—pasowała na nią jak znak własności.

Nie miała butów. Jej bose stopy szeptały cicho po marmurowej podłodze, ale każdy jej krok uderzał we mnie jak strzał w pierś.

— Dzień dobry — zaśpiewała, przeciągając się, jakby nie ukradła snu, który jej się nie należał.

Gianna uśmiechnęła się, nie odrywając wzroku od gazety. — Dobrze spałaś, kochanie?

— Jak we śnie — zamruczała Valentina, nalewając sobie kawy ze srebrnej kawiarki, którą przygotowałam. — Ten dom ma najmiększe poduszki... i najtwardsze towarzystwo.

Jej spojrzenie padło na mnie—sekunda, nie dłużej. Wystarczająco, by przypomnieć mi, gdzie stoję. A raczej—gdzie nie stoję.

Zajęła miejsce Dantego.

Nie to naprzeciwko mnie. Nie obok Gianny.

Jego.

— Wciąż bawisz się w dom, Ario? — Jej głos był słodki jak syrop, kryjąc jad jak dobrze oszlifowany diament ukrywa skazę. — Wiesz, że ożenił się z tobą tylko z obowiązku, prawda?

Alessia nie czekała, by dołożyć swoje. — Powinnaś być wdzięczna. Gdyby tata się nie uparł, gniłabyś w jakimś sierocińcu. — Rzuciła sobie kawałek melona na talerz jakby ją obrażał. Jej oczy lśniły pogardą.

Głos Gianny, ledwie głośniejszy od stukotu łyżeczki, przesunął się przez powietrze jak trucizna. — Nadal mogę to załatwić.

Nie odezwałam się. Uśmiechnęłam się. Nalałam kolejną filiżankę. Moje ręce były spokojne, nawet gdy moje imię szorowano o podłogę pod ich wypastowanymi obcasami.

Wtedy wszedł Dante. Ostry garnitur, chłodniejsze spojrzenie. Nie zatrzymał się, nie skinął głową, nawet nie udawał, że istnieję.

— Nie czekajcie — rzucił, chwytając kawę, którą właśnie zrobiłam. — Wrócimy późno.

My. Nie ja i on. On i Valentina.

Valentina uśmiechnęła się jak królowa wstępująca na koronację. Położyła dłoń na jego ramieniu z tak swobodną pewnością, że zabolało to bardziej niż policzek.

— Do zobaczenia wieczorem, przyszły mężu.

Przeciągnęła to słowo, jakby już należało do niej. Może tak było.

Mogłam roztrzaskać filiżankę, tylko po to, żeby usłyszeć jej pęknięcie. By udowodnić, że coś kruchego wciąż ma siłę. Ale nie zrobiłam tego. Zamiast tego przechyliłam głowę i powiedziałam:

— Baw się dobrze ze swoją podopieczną.

— Słucham? — Jej ton pękł na krawędziach. To wystarczyło. Upijam kawę, ignorując ją.

Po śniadaniu zajęłam się naczyniami, których nie używałam, szorując idealnie czysty blat, by nie zaciskać pięści.

Za mną Gianna mieszała herbatę z brzękiem, który brzmiał jak osąd.

— Coś dziś jest nie tak z solą — mruknęła, chociaż nikt nie pytał.

Alessia dźgała jajko idealnie wypielęgnowanym palcem. — To miało być na miękko? To naprawdę tragiczne.

Opłukałam talerz, który już był czysty.

Gianna westchnęła. — Można by pomyśleć, że przy całym czasie, który tu spędza, nauczyłaby się doprawiać.

Nie odezwałam się. Po prostu poprawiłam sztućce. Odwróciłam się, podeszłam do zlewu i szorowałam go, jakbym mogła zetrzeć każde słowo, które po sobie zostawiły.

Gianna cmoknęła za mną z dezaprobatą. — Robi się taka przewrażliwiona. Naprawdę, to męczące.

Ale już nie sprzątałam po nich. Nigdy więcej.

Wytarłam filiżankę. Odstawiłam ją. Wpatrywałam się w nią jak w rytuał, który wreszcie zakończyłam.

Na górze korytarz ciągnął się długi i cichy, cienie snuły się jak ciężkie suknie.

Mijałam lustra. Moje odbicie patrzyło na mnie jak obca osoba—spokojna, ładna, wymazana.

Dom był teraz cichy. Zbyt cichy. Taki rodzaj ciszy, w której słyszysz wszystko, czego nie powinno się słyszeć.

Moje kroki zwolniły przy drugim piętrze. Nie podsłuchiwałam. Po prostu... tam byłam.

Wtedy to usłyszałam. Ich drzwi nie były całkiem zamknięte. Otworzone właśnie na tyle, by dźwięk mógł się wydostać.

Śmiech Valentiny—niski, śpiewny, mdląco miękki.

— Jesteś okropny — wyszeptała, głosem jedwabistym jak satyna.

Potem odezwał się jego głos, niski i pewny, intymny w sposób, który kiedyś należał do mnie.

— Sprawię, że podpisze papiery. Wkrótce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Nie powinien był tego mówić na głos.

Nie tam, gdzie mogłam usłyszeć. Nie tak, jakby to było proste. Nie tak, jakbym była tylko jednym podpisem od stania się nikim.

Korytarz rozmazywał się na brzegach, gdy się odwracałam, stawiając jedną stopę przed drugą, nie biegnąc—po prostu... uciekając z godnością. Moje buty odbijały się echem od marmurowej podłogi, a mimo to słowa wciąż przylegały do mnie jak szron: niech podpisze papiery.

Ja. Po wszystkim, co zrobiłam. Po tych wszystkich nocach, które zostawałam, choć powinnam była odejść. Po tym, jak uciszyłam własne imię, żeby nosić jego.

Nie mógł tego naprawdę chcieć. Nie tak naprawdę.

To była gra. Kara. Strzał ostrzegawczy oddany przez dziób. Odbierze to z powrotem—zawsze tak robił. Przeszliśmy przez gorsze rzeczy. Wracaliśmy z gorszych miejsc.

Prawda?

Szłam dalej, szybciej teraz. Wschodnie skrzydło oddalało się od hałasu balowej sali—aksamitne zasłony tłumiły śmiechy, cichy puls muzyki, niewypowiedzianą litość, która wkrótce miała podążać za mną każdym korytarzem.

Nie płakałam.

Łzy sprawiłyby, że to stanie się prawdą.

Nie miałam zamiaru stracić go w ten sposób.

„Aria?”

Odwróciłam się zbyt gwałtownie. Obraz zawirował mi przed oczami, świat się zachwiał—i wtedy zobaczyłam go.

Luca Venturo.

On zauważył mnie zanim ja jego—jakbym już była zaznaczona na mapie jego myśli.

Za pierwszym razem, gdy go dostrzegłam, stał przy wschodnim balkonie, jedną rękę miał w kieszeni, drugą leniwie obejmował kieliszek. Luca Venturo. Jego imię przemykało po domu szeptem—rodzina rywali, obca krew, na razie neutralny. Nie uśmiechał się.

Teraz stał przy barze, w półcieniu kryształowych świateł i rozmów przesiąkniętych starymi pieniędzmi i jeszcze starszymi urazami.

Nie powiedział nic, tylko patrzył na mnie. Tak prawdziwie patrzył. Jego wzrok zatrzymał się na mnie przez trzy sekundy. Może cztery.

To ja odwróciłam się pierwsza. Moje kroki cichły w pustym korytarzu. Nie chciałam się zatrzymać. Ale coś mnie przyciągało.

Tuż za mną głos Dona Vittoria przesunął się po marmurowej posadzce jak żwir.

„Ona jest inna.”

Odezwał się drugi głos. Gładszy. Zaciekawiony.

Luca.

„Cicha. Ale nie słaba,” powiedział. „Czemu ją ukrywacie?”

Vittorio odpowiedział bez wahania. „Bo wilki w tym domu prędzej by ją rozszarpały, niż służyły obok niej.”

***

„Szybciej, Aria. Sos się przypala.”

Głos Gianny przeciął kuchnię jak tasak.

„Tak jest, proszę pani,” mruknęłam, mieszając już nie ten garnek, byleby tylko nie usłyszeć kolejnego komentarza.

Patelnie brzęczały. Polecenia śmigały jak kule. Przemieszczałam się przez parę, jakby mnie tam nie było. Jakbym należała do marmuru i płomieni.

Moje myśli nie były w tej sali. Wciąż rozbrzmiewały w nich słowa Luci z wcześniejszego popołudnia—spokojne, bezpośrednie, podszyte czymś, czego jeszcze nie potrafiłam nazwać.

Nóż wyślizgnął się zanim to poczułam.

Ostry ból. Cienka linia czerwieni przez moją dłoń, szybka i jasna.

Nie wydałam z siebie dźwięku. Po prostu chwyciłam najbliższą materiałową serwetkę i mocno owinęłam dłoń.

Nikt nie zauważył. Idealnie. Żałośnie.

Wyszłam tyłem na zimne schodki ogrodu i wciągnęłam powietrze, które nie pachniało czosnkiem i napięciem.

Rana pulsowała. Bardziej bolała mnie duma.

„To nic,” wyszeptałam do siebie. „Jeszcze jedno cięcie.”

Za mną chrzęściły kroki na żwirze. Odwróciłam się, chowając serwetkę za plecy.

Luca stał kilka kroków dalej, z podwiniętymi rękawami, marynarką przerzuconą przez ramię, patrzył na mnie, jakby już wszystko wiedział.

„Krwawisz,” powiedział cicho.

„Bywało gorzej,” odpowiedziałam. Mój głos był płaski, taki, którym posługujesz się, gdy chcesz, by ludzie dali ci spokój.

Nie ruszył się. Po prostu stał tam—cichy i pewny, jakby świat mógł się skończyć, a on i tak stałby dokładnie tak samo.

Wtedy, bez słowa, wyciągnął dłoń.

Zawahałam się. Nie naciskał. Po prostu czekał.

Było coś w tym jego czekaniu, spokojnym, cierpliwym, co sprawiło, że się poddałam.

Włożyłam dłoń w jego, powoli i ostrożnie.

Rozwinął serwetkę delikatnie, jakby trzymał coś znacznie delikatniejszego niż ludzkie ciało.

„Wszystkich wrogów tak miękko opatrujesz?” rzuciłam.

„Nie,” odpowiedział. „Tylko tych, którzy udają, że nie czują bólu.”

Z kieszeni wyjął jedwabną chusteczkę—granatową, świeżą, z małym haftowanym L w rogu.

Przycisnął ją do rany, jego dotyk był stanowczy, ale łagodny.

„Nawet królowe krwawią,” wyszeptał. „To nie czyni ich mniej królewskimi.”

Spojrzałam na niego.

„Nie mówisz chyba, że jestem królową?”

Uśmiechnął się kątem ust. „Nie. Mówię, że krwawisz jak jedna z nich. Cicho i przerażająco.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Don’s Discarded Wife

The Don’s Discarded Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa