Wielka sala balowa posiadłości Venetti lśniła przepychem, każdy szczegół został pieczołowicie zaprojektowany, by robić wrażenie. Brzęk kryształowych kieliszków i delikatne dźwięki kwartetu smyczkowego splatały się w powietrzu, gdy Carmen Smith poruszała się wśród gości, jej szmaragdowa suknia była ucieleśnieniem elegancji.
Uśmiechała się serdecznie do pary darczyńców, którzy właśnie zadeklarowali hojną sumę, lecz za jej wyćwiczonym urokiem kryła się narastająca frustracja. Marco się spóźniał. Znowu.
Szybko zerkając na wielkie schody, myśli Carmen wirowały. Od tygodni Marco był zdystansowany, jego uwaga skierowana gdzie indziej – lub do kogoś innego. Odrzucała tę myśl, lecz natrętne przeczucie nie dawało jej spokoju.
— Pani Venetti, pański bal jak zawsze zachwyca — odezwał się gładki głos Marisol Ricci, jednej z najbardziej nieustępliwych bywalczyń miasta. W jej tonie pobrzmiewała nuta udawanej słodyczy.
— Dziękuję, Marisol — odpowiedziała uprzejmie Carmen.
Marisol pochyliła się bliżej, jej wysadzane klejnotami kolczyki zakołysały się. — Ale gdzie jest Marco? Taki mężczyzna powinien być u boku swojej żony.
Uśmiech Carmen nie zgasł. — Zaraz się pojawi. Interesy, wiesz jak to jest.
Marisol wydała z siebie znaczące mruknięcie, lecz zanim mogła drążyć dalej, niski szmer głosów przeniósł się przez salę. Głowy odwróciły się w stronę szerokich schodów, a wzrok Carmen podążył za nimi.
Marco Venetti właśnie przybył.
Schodził po schodach z pewnością siebie człowieka, który władał nie tylko tą salą, ale i całym miastem. Jego skrojony na miarę czarny garnitur leżał idealnie, a ciemne oczy omiatały tłum z chłodnym dystansem. Jednak przenikliwemu spojrzeniu Carmen nic nie umknęło: coś było nie tak. Jego szczęka była zbyt mocno zaciśnięta, zwykła pewność siebie przygaszona niecodzienną ponurością.
Kiedy ich spojrzenia się spotkały, zmusiła się do uśmiechu, gdy się zbliżył. — Spóźniłeś się — powiedziała cicho, równym tonem.
Marco pochylił się na moment, by pocałować ją w policzek, gest przelotny, bardziej formalność niż czułość. — Już jestem — wymamrotał. Jakby rozmowa była zakończona, odwrócił się i ruszył do baru.
Uśmiech Carmen nie znikał, lecz irytacja kłuła ją pod warstwą opanowania. Głęboko odetchnęła i wróciła do gości, jej nienaganna powierzchowność pozostała nietknięta.
W miarę jak wieczór postępował, Carmen przemykała między rozmowami, skrzętnie ukrywając narastający niepokój pod wyćwiczoną grzecznością. Marco stał na uboczu, sącząc drinka, z twarzą nie do odczytania.
— Słyszałaś? — głos przemknął obok niej, gdy dolewała sobie szampana przy stoliku. Carmen niemal niezauważalnie znieruchomiała, wyczulając się na znajome imię.
— Arianna De Luca? — szepnęła kobieta do swojej towarzyszki.
— Myślałam, że wyjechała na dobre — odparła druga.
Carmen lekko obróciła się, udając, że lustruje salę, jednocześnie podsłuchując ich cichą rozmowę.
— Wróciła — potwierdziła pierwsza. — Podobno widziano ją na spotkaniach z Marco.
Żołądek Carmen się ścisnął.
Druga kobieta westchnęła z niedowierzaniem. — Żartujesz! Myślisz, że…
— Daj spokój. Wszyscy wiedzą, że była jego pierwszą miłością — odparła ta pierwsza, z wyraźną sugestią w głosie. — Marco był nią zafascynowany, zanim zniknęła. Może nigdy o niej nie zapomniał.
Carmen zmusiła się do powolnego łyku szampana, udając obojętność, gdy słowa wżerały się w jej myśli.
— Słyszałam, że odwiedzała go potajemnie — dodała druga kobieta. — Po co miałaby wracać właśnie teraz? Może… odnowili coś między sobą.
Carmen odwróciła się, mocniej ściskając kieliszek. Szepty podążały za nią, gdy wracała w tłum, ich jadowite domysły podkopywały jej pewność.
Kiedy nadszedł czas na jej przemówienie, Carmen weszła na scenę z uśmiechem tak jasnym, jak żyrandol nad jej głową. Wygłosiła ogłoszenie z łatwością, jej głos nie drżał, gdy opisywała wpływ darowizn tego wieczoru.
Tłum wybuchł oklaskami, gdy zeszła ze sceny, lecz ulga trwała krótko. Poruszenie przy wejściu przyciągnęło jej uwagę, a gdy się odwróciła, serce jej zamarło.
Marco tam był, jego dłoń lekko spoczywała na ramieniu kobiety, której Carmen nie widziała od lat. Arianna De Luca.
Sala zamarła, gdy Arianna ruszyła naprzód, jej szkarłatna suknia przylegała niczym płynny ogień. Jej kasztanowe włosy opadały na ramiona, a wargi wygięły się w ledwie dostrzegalnym, pewnym siebie uśmiechu.
Szepty, które wcześniej śledziły Carmen, teraz wybuchły niskim szmerem na sali.
— To ona — ktoś szepnął.
— Nie wierzę, że miała czelność tu się pokazać.
— Myślisz, że znowu są razem?
Z twarzy Carmen odpłynęła krew, gdy Marco wprowadzał Ariannę dalej w głąb sali, jego wyraz twarzy nie do odczytania. Ale kiedy oczy Arianny spotkały się ze spojrzeniem Carmen, nie mogło być wątpliwości co do przesłania, jakie kryło się za jej uśmiechem. To nie było zwykłe pojawienie się; to było wyzwanie.
Carmen stała jak wryta, z wirującymi myślami. Zmusiła się, by zachować pozory, unosząc brodę w geście odwagi. Lecz w głębi duszy, szepty plotek odbijały się w jej uszach, podkopując jej siłę.
Co tutaj robiła Arianna? I dlaczego, po wszystkim, Marco znowu ją wpuszczał?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gala powoli dobiegała końca, tłum rzedł, gdy najbardziej wpływowi goście opuszczali salę, wymieniając uściski dłoni i uprzejmości. Carmen pozostała idealną gospodynią, jej postawa była nienaganna, choć w myślach kotłował się niepokój.
Marco przez cały wieczór był nieuchwytny, krążył po obrzeżach sali balowej, a Arianna krążyła wokół niego niczym płomień, którego nie sposób zgasić.
Z drugiego końca sali Carmen znów ich dostrzegła. Arianna śmiała się, jej dłoń muskała ramię Marco w sposób, który sprawił, że żołądek Carmen się ścisnął. Marco pochylił się, by coś powiedzieć, a jego twarz złagodniała – takiego wyrazu nie widziała u niego od tygodni.
Ten widok przebił jej opanowanie. Odwróciła się do jednej z kelnerek, podając jej kieliszek z wprawnym uśmiechem. „Proszę dopilnować, by pan Ricci otrzymał rejestr darowizn przed wyjściem”, powiedziała, po czym wymknęła się w stronę korytarza prowadzącego do gabinetu Marco.
Nie zamierzała czekać do rana.
…
Carmen czekała w zaciemnionym gabinecie, nerwy miała napięte do granic. To miejsce było świadectwem władzy Marco – półki z mahoniu wypełnione książkami, misternie rzeźbione biurko i jedno krzesło ustawione tyłem do dużego okna z widokiem na posiadłość.
Kiedy drzwi w końcu się otworzyły, Marco wszedł ze swoim zwykłym powiewem autorytetu, ale na widok Carmen jego wyraz twarzy stężał.
– Carmen – powiedział, zamykając drzwi. – Jest późno. Co tu robisz?
Jej głos był spokojny, ale ostry jak ostrze noża. – Musimy porozmawiać. Teraz.
Marco westchnął ciężko, podchodząc do biurka. – Nie może poczekać do rana?
– Nie, nie może. – Stanęła przed nim, jej szmaragdowa suknia lekko sunęła po podłodze, gdy zagradzała mu drogę. – Co tu robi Arianna De Luca, Marco?
Jego wyraz twarzy natychmiast stężał. – Mówiłem ci już. To sprawy biznesowe.
– Biznesowe? – Głos Carmen lekko się podniósł, choć zmusiła się, by zachować kontrolę. – Naprawdę mam w to uwierzyć? Po wszystkim, co z nią przeszliśmy? Po tym wieczorze?
Szczęka Marco się zacisnęła. – Robisz z tego zbyt wielką sprawę.
– Naprawdę? – odparła, mrużąc oczy. – Bo z mojego punktu widzenia wyglądało, jakbyś ty i Arianna byli dziś wieczorem bardzo blisko. Ludzie mówili, Marco. Wiesz, co mówią?
Jego milczenie skłoniło ją do kontynuowania, głos miała pełen frustracji.
– Mówią, że spotykasz się z nią potajemnie. Że może jeszcze jej nie zapomniałeś, bo była twoją pierwszą miłością.
Twarz Marco pociemniała, jego ton był lodowaty. – I ty im wierzysz?
Carmen zawahała się, serce waliło jej w piersi, ale nie ustąpiła. – Wierzę w to, co widzę, Marco. A dziś widziałam, jak patrzysz na nią, jakby nadal coś dla ciebie znaczyła. Jakby–
– Jak co? – przerwał, podnosząc głos. – Jakbym nie wiedział, co robię? Jakbym był jakimś zakochanym głupcem, który nie potrafi myśleć jasno?
Frustracja Carmen sięgnęła zenitu. – Tak to właśnie wygląda! Ona zdradziła własną rodzinę, Marco. O mało nie zniszczyła nas ostatnim razem, gdy tu była. A teraz pozwalasz jej wrócić do naszego życia, jakby nic się nie stało? Co mam o tym myśleć?
– Masz mi ufać – warknął Marco, uderzając dłonią w biurko. Dźwięk odbił się echem po pokoju. – Ale zamiast tego pozwalasz, by zazdrość przesłaniała ci rozum.
Carmen zamrugała ze zdumieniem. – Zazdrość? Naprawdę tak myślisz? Że jestem zazdrosna o nią?
Jego spojrzenie było niewzruszone. – Czym innym to może być? Teraz nie obchodzi cię dobro rodziny – chcesz tylko załatwić stary rachunek.
Te słowa zabolały, a wyraz twarzy Carmen się zmienił, w oczach błysnęła złość. – Jak śmiesz – powiedziała cicho, głosem drżącym nie ze strachu, lecz z wściekłości.
Marco otworzył usta, by odpowiedzieć, ale uniosła dłoń, powstrzymując go.
– Masz pojęcie, co zrobiłam dla tej rodziny? Co zrobiłam dla ciebie? – powiedziała nisko, lecz z pasją. – Gdy się pobraliśmy, nie siedziałam z założonymi rękami, ciesząc się przywilejami bycia panią Venetti. Pracowałam. Nawiązałam kontakty. Zdobyłam szacunek ludzi, którzy nie zwróciliby na ciebie nawet uwagi. A gdy zrobiło się brudno – gdy inni próbowali nas rozdzielić – stałam u twojego boku. Sprzątałam twoje bałagany. Chroniłam cię.
Gniew Marco na moment osłabł, ale ona nie przestała mówić.
– A teraz, bo mam odwagę cię zapytać, nazywasz mnie zazdrosną? Po wszystkim, co zrobiłam, by udowodnić, że jestem po twojej stronie? – Zbliżyła się o krok, jej głos drżał od emocji. – Nie jestem naiwną dziewczyną, która nie rozumie, o co tu chodzi, Marco. Jestem twoją żoną. I zasługuję na coś lepszego.
Szczęka Marco drgała, gdy odwracał wzrok, wyraźnie sfrustrowany. – Nie znasz całej prawdy, Carmen. To wszystko jest bardziej skomplikowane, niż myślisz.
– To mi powiedz – zażądała stanowczo. – Jeśli jest coś więcej, powiedz mi. Bo z mojego punktu widzenia wygląda na to, że znowu ją wpuszczasz do naszego życia, a ja nie rozumiem dlaczego.
Marco zawahał się, ich spojrzenia się spotkały. Przez chwilę Carmen miała nadzieję, że powie jej prawdę. Ale potem odwrócił wzrok, kręcąc głową.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Ona ma informacje, których potrzebujemy”, powiedział w końcu, jego ton był ostry. „Twierdzi, że może nam pomóc raz na zawsze zniszczyć De Luców.”
„I wierzysz jej?” zapytała Carmen, niedowierzanie wyraźnie słyszalne w jej głosie.
„Nie ufam jej”, przyznał. „Nie do końca. Ale nie jestem w sytuacji, w której mogę odrzucić to, co oferuje—przynajmniej jeszcze nie.”
Carmen pokręciła głową, a gniew i ból ściskały ją od środka. „Ona tobą manipuluje, Marco. Pozwalasz, żeby znów cię wykorzystywała. Tym razem to nas będzie kosztować więcej, niż myślisz.”
Zrobił krok bliżej, jego głos nieco złagodniał. „Robię to dla nas. Dla rodziny. Musisz mi zaufać.”
Gardło jej się zacisnęło, gdy powstrzymywała łzy. Chciała mu ufać, ale pęknięcia w ich fundamencie pogłębiały się, a obecność Arianny wcale nie pomagała.
„Mam nadzieję, że masz rację”, powiedziała w końcu, jej głos był ciężki. „Bo jeśli się mylisz, ona zniszczy wszystko, co zbudowaliśmy.”
Odwracając się, by odejść, Marco zawołał za nią. „Nie wszystko jest takie, na jakie wygląda.”
Zatrzymała się, rzucając mu spojrzenie przez ramię.
„Wkrótce sama się przekonasz”, dodał, jego ton był pełen znaczenia, którego nie potrafiła odczytać.
…
Promienie słońca wpadały przez okna saloniku Carmen, rzucając długie cienie na wypolerowaną drewnianą podłogę. Pokój, zwykle będący ostoją spokoju, dziś wydawał się przytłaczający. Carmen siedziała na miękkim fotelu, jej postawa była sztywna, gdy jej zaufana powiernica, Sofia, wahała się przy drzwiach.
„Powiedz to”, ponagliła Carmen, jej ton był ostrzejszy, niż zamierzała. „Cokolwiek to jest, po prostu mi powiedz.”
Sofia podeszła bliżej, nerwowo ściskając dłonie. „Arianna De Luca... wprowadziła się do starej posiadłości Greco. Dwie ulice stąd.”
Klatka piersiowa Carmen się zacisnęła, ale twarz pozostała niewzruszona. „Jesteś pewna?”
„Jestem”, powiedziała Sofia. „Przyjechała wczoraj. Nie można jej pomylić.”
Carmen wstała z fotela, podchodząc do okna. Doskonale przystrzyżony ogród poniżej wydawał się kpiną z jej rozchwianego spokoju.
„Marco wie?” zapytała, starannie kontrolując głos.
Sofia zawahała się. „Służba mówi, że widziała go, jak przychodził i wychodził z jej posiadłości. Oni... oni myślą, że to był jego pomysł.”
Te słowa były ciosem prosto w serce. Carmen chwyciła za framugę okna, jej knykcie pobielały. „Coś jeszcze?”
„Widziano ich razem więcej niż raz”, kontynuowała Sofia, ściszając głos. „Ludzie mówią, pani Venetti. Mówią, że ona... próbuje na nowo rozpalić to, co kiedyś ich łączyło.”
Carmen wydała z siebie pozbawiony humoru śmiech, dźwięk, który zaskoczył nawet ją samą. „Oczywiście, że tak”, mruknęła, odwracając się do Sofii. „Dziękuję. Możesz iść.”
Sofia skłoniła głowę i wyszła bez słowa, a drzwi zatrzasnęły się za nią.
…
Szepty nie ustawały.
Przechodząc tego dnia przez posiadłość, Carmen słyszała urywki rozmów prowadzonych szeptem.
„Pierwsza miłość, prawda?” jedna służąca szeptała do drugiej w kuchni. „Może nigdy jej nie zapomniał.”
Palce Carmen zacisnęły się wokół filiżanki, gdy przechodziła obok jadalni.
„Słyszałam, że spotykają się już od tygodni”, powiedział ktoś inny, a słowa te przecięły ją jak ostrze.
Do wieczora ciężar plotek stał się nie do zniesienia. Marco znów wrócił późno do domu, z rozchełstanym krawatem i zmęczonym wyrazem twarzy.
„Spóźniłeś się”, powiedziała Carmen, gdy wszedł do jadalni, gdzie czekała na niego przy nietkniętych talerzach.
„To interesy”, odpowiedział szorstko, jeszcze bardziej rozluźniając krawat.
„Interesy?” powtórzyła chłodno. „Tak to się teraz nazywa?”
Oczy Marco przesunęły się na jej twarz, zwężając się nieco. „Co to ma znaczyć?”
Carmen odchyliła się w fotelu, krzyżując ramiona. „Słyszałam różne rzeczy, Marco. O Ariannie. O tobie.”
Zesztywniał. „Nie mam czasu na plotki, Carmen.”
„A ja nie mam czasu na kłamstwa”, odparła, gwałtownie wstając. „Myślisz, że nie zauważam? Nigdy cię tu nie ma. Wracasz późno, a kiedy już jesteś, mam wrażenie, że wolałbyś być gdziekolwiek indziej.”
Marco westchnął ciężko, pocierając skronie. „Nie potrzebuję tego teraz.”
„Nie, to czego nie potrzebujesz, to żeby twoja żona dowiadywała się od innych, że twoja pierwsza miłość wprowadziła się dwie ulice dalej!” warknęła Carmen. „To ty to zaaranżowałeś? Powiedz mi prawdę.”
Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią.
Pokręciła głową, a jej głos zadrżał od gniewu. „Zrobiłeś to, prawda? Sprowadziłeś ją tutaj.”
Marco wreszcie spojrzał jej w oczy, pełne frustracji. „Tak, to ja to zasugerowałem. Ale nie z powodów, o których myślisz.”
„To mnie oświeć”, powiedziała gorzko Carmen. „Dlaczego sprowadziłbyś ją tak blisko nas?”
„Żeby mieć na nią oko”, odpowiedział, jego głos znów był ostry. „Ona jest niebezpieczna, Carmen. Wiesz o tym równie dobrze jak ja. Jeśli jest na moim terytorium, to ja kontroluję sytuację.”
„A jednak, z mojego punktu widzenia, to ona kontroluje ciebie”, powiedziała Carmen, jej głos był lodowaty.
Wyraz twarzy Marco pociemniał. „Pozwalasz, by zazdrość przesłaniała ci osąd. To chodzi o rodzinę, o utrzymanie naszej władzy. Nie o jakieś niedorzeczne historie, które sobie wymyśliłaś.”
„Zazdrość?” głos Carmen podniósł się, a jej opanowanie pękło. „Myślisz, że jestem zazdrosna? O nią?”
„A czemu innemu miałabyś się tak zachowywać?” odparował Marco. „Nie myślisz o tym, co najlepsze dla rodziny—myślisz o niej.”
Carmen cofnęła się o krok, osłupiała. Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w niego, zanim jej twarz stwardniała.
„Nie robiłam nic innego, jak tylko myślałam o tym, co najlepsze dla tej rodziny, odkąd się pobraliśmy”, powiedziała cicho, głosem pełnym cichej furii. „Poświęcałam się, walczyłam i chroniłam cię. Chroniłam nas. A ty—tak mi się odpłacasz?”
Wargi Marco zacisnęły się w cienką linię, jego frustracja była oczywista, ale milczał.
„Dobrze”, powiedziała Carmen, jej głos drżał lekko. „Jeśli mnie nie posłuchasz, sama się tym zajmę.”
Wyszła z pokoju, zanim zdążył odpowiedzieć, serce waliło jej w piersi, gdy ruszała w stronę swojej pracowni. Nie mogła już dłużej bezczynnie czekać.
Przesuń w górę, aby kontynuować