Gala powoli dobiegała końca, tłum rzedł, gdy najbardziej wpływowi goście opuszczali salę, wymieniając uściski dłoni i uprzejmości. Carmen pozostała idealną gospodynią, jej postawa była nienaganna, choć w myślach kotłował się niepokój.
Marco przez cały wieczór był nieuchwytny, krążył po obrzeżach sali balowej, a Arianna krążyła wokół niego niczym płomień, którego nie sposób zgasić.
Z drugiego końca sali Carmen znów ich dostrzegła. Arianna śmiała się, jej dłoń muskała ramię Marco w sposób, który sprawił, że żołądek Carmen się ścisnął. Marco pochylił się, by coś powiedzieć, a jego twarz złagodniała – takiego wyrazu nie widziała u niego od tygodni.
Ten widok przebił jej opanowanie. Odwróciła się do jednej z kelnerek, podając jej kieliszek z wprawnym uśmiechem. „Proszę dopilnować, by pan Ricci otrzymał rejestr darowizn przed wyjściem”, powiedziała, po czym wymknęła się w stronę korytarza prowadzącego do gabinetu Marco.
Nie zamierzała czekać do rana.
…
Carmen czekała w zaciemnionym gabinecie, nerwy miała napięte do granic. To miejsce było świadectwem władzy Marco – półki z mahoniu wypełnione książkami, misternie rzeźbione biurko i jedno krzesło ustawione tyłem do dużego okna z widokiem na posiadłość.
Kiedy drzwi w końcu się otworzyły, Marco wszedł ze swoim zwykłym powiewem autorytetu, ale na widok Carmen jego wyraz twarzy stężał.
– Carmen – powiedział, zamykając drzwi. – Jest późno. Co tu robisz?
Jej głos był spokojny, ale ostry jak ostrze noża. – Musimy porozmawiać. Teraz.
Marco westchnął ciężko, podchodząc do biurka. – Nie może poczekać do rana?
– Nie, nie może. – Stanęła przed nim, jej szmaragdowa suknia lekko sunęła po podłodze, gdy zagradzała mu drogę. – Co tu robi Arianna De Luca, Marco?
Jego wyraz twarzy natychmiast stężał. – Mówiłem ci już. To sprawy biznesowe.
– Biznesowe? – Głos Carmen lekko się podniósł, choć zmusiła się, by zachować kontrolę. – Naprawdę mam w to uwierzyć? Po wszystkim, co z nią przeszliśmy? Po tym wieczorze?
Szczęka Marco się zacisnęła. – Robisz z tego zbyt wielką sprawę.
– Naprawdę? – odparła, mrużąc oczy. – Bo z mojego punktu widzenia wyglądało, jakbyś ty i Arianna byli dziś wieczorem bardzo blisko. Ludzie mówili, Marco. Wiesz, co mówią?
Jego milczenie skłoniło ją do kontynuowania, głos miała pełen frustracji.
– Mówią, że spotykasz się z nią potajemnie. Że może jeszcze jej nie zapomniałeś, bo była twoją pierwszą miłością.
Twarz Marco pociemniała, jego ton był lodowaty. – I ty im wierzysz?
Carmen zawahała się, serce waliło jej w piersi, ale nie ustąpiła. – Wierzę w to, co widzę, Marco. A dziś widziałam, jak patrzysz na nią, jakby nadal coś dla ciebie znaczyła. Jakby–
– Jak co? – przerwał, podnosząc głos. – Jakbym nie wiedział, co robię? Jakbym był jakimś zakochanym głupcem, który nie potrafi myśleć jasno?
Frustracja Carmen sięgnęła zenitu. – Tak to właśnie wygląda! Ona zdradziła własną rodzinę, Marco. O mało nie zniszczyła nas ostatnim razem, gdy tu była. A teraz pozwalasz jej wrócić do naszego życia, jakby nic się nie stało? Co mam o tym myśleć?
– Masz mi ufać – warknął Marco, uderzając dłonią w biurko. Dźwięk odbił się echem po pokoju. – Ale zamiast tego pozwalasz, by zazdrość przesłaniała ci rozum.
Carmen zamrugała ze zdumieniem. – Zazdrość? Naprawdę tak myślisz? Że jestem zazdrosna o nią?
Jego spojrzenie było niewzruszone. – Czym innym to może być? Teraz nie obchodzi cię dobro rodziny – chcesz tylko załatwić stary rachunek.
Te słowa zabolały, a wyraz twarzy Carmen się zmienił, w oczach błysnęła złość. – Jak śmiesz – powiedziała cicho, głosem drżącym nie ze strachu, lecz z wściekłości.
Marco otworzył usta, by odpowiedzieć, ale uniosła dłoń, powstrzymując go.
– Masz pojęcie, co zrobiłam dla tej rodziny? Co zrobiłam dla ciebie? – powiedziała nisko, lecz z pasją. – Gdy się pobraliśmy, nie siedziałam z założonymi rękami, ciesząc się przywilejami bycia panią Venetti. Pracowałam. Nawiązałam kontakty. Zdobyłam szacunek ludzi, którzy nie zwróciliby na ciebie nawet uwagi. A gdy zrobiło się brudno – gdy inni próbowali nas rozdzielić – stałam u twojego boku. Sprzątałam twoje bałagany. Chroniłam cię.
Gniew Marco na moment osłabł, ale ona nie przestała mówić.
– A teraz, bo mam odwagę cię zapytać, nazywasz mnie zazdrosną? Po wszystkim, co zrobiłam, by udowodnić, że jestem po twojej stronie? – Zbliżyła się o krok, jej głos drżał od emocji. – Nie jestem naiwną dziewczyną, która nie rozumie, o co tu chodzi, Marco. Jestem twoją żoną. I zasługuję na coś lepszego.
Szczęka Marco drgała, gdy odwracał wzrok, wyraźnie sfrustrowany. – Nie znasz całej prawdy, Carmen. To wszystko jest bardziej skomplikowane, niż myślisz.
– To mi powiedz – zażądała stanowczo. – Jeśli jest coś więcej, powiedz mi. Bo z mojego punktu widzenia wygląda na to, że znowu ją wpuszczasz do naszego życia, a ja nie rozumiem dlaczego.
Marco zawahał się, ich spojrzenia się spotkały. Przez chwilę Carmen miała nadzieję, że powie jej prawdę. Ale potem odwrócił wzrok, kręcąc głową.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Ona ma informacje, których potrzebujemy”, powiedział w końcu, jego ton był ostry. „Twierdzi, że może nam pomóc raz na zawsze zniszczyć De Luców.”
„I wierzysz jej?” zapytała Carmen, niedowierzanie wyraźnie słyszalne w jej głosie.
„Nie ufam jej”, przyznał. „Nie do końca. Ale nie jestem w sytuacji, w której mogę odrzucić to, co oferuje—przynajmniej jeszcze nie.”
Carmen pokręciła głową, a gniew i ból ściskały ją od środka. „Ona tobą manipuluje, Marco. Pozwalasz, żeby znów cię wykorzystywała. Tym razem to nas będzie kosztować więcej, niż myślisz.”
Zrobił krok bliżej, jego głos nieco złagodniał. „Robię to dla nas. Dla rodziny. Musisz mi zaufać.”
Gardło jej się zacisnęło, gdy powstrzymywała łzy. Chciała mu ufać, ale pęknięcia w ich fundamencie pogłębiały się, a obecność Arianny wcale nie pomagała.
„Mam nadzieję, że masz rację”, powiedziała w końcu, jej głos był ciężki. „Bo jeśli się mylisz, ona zniszczy wszystko, co zbudowaliśmy.”
Odwracając się, by odejść, Marco zawołał za nią. „Nie wszystko jest takie, na jakie wygląda.”
Zatrzymała się, rzucając mu spojrzenie przez ramię.
„Wkrótce sama się przekonasz”, dodał, jego ton był pełen znaczenia, którego nie potrafiła odczytać.
…
Promienie słońca wpadały przez okna saloniku Carmen, rzucając długie cienie na wypolerowaną drewnianą podłogę. Pokój, zwykle będący ostoją spokoju, dziś wydawał się przytłaczający. Carmen siedziała na miękkim fotelu, jej postawa była sztywna, gdy jej zaufana powiernica, Sofia, wahała się przy drzwiach.
„Powiedz to”, ponagliła Carmen, jej ton był ostrzejszy, niż zamierzała. „Cokolwiek to jest, po prostu mi powiedz.”
Sofia podeszła bliżej, nerwowo ściskając dłonie. „Arianna De Luca... wprowadziła się do starej posiadłości Greco. Dwie ulice stąd.”
Klatka piersiowa Carmen się zacisnęła, ale twarz pozostała niewzruszona. „Jesteś pewna?”
„Jestem”, powiedziała Sofia. „Przyjechała wczoraj. Nie można jej pomylić.”
Carmen wstała z fotela, podchodząc do okna. Doskonale przystrzyżony ogród poniżej wydawał się kpiną z jej rozchwianego spokoju.
„Marco wie?” zapytała, starannie kontrolując głos.
Sofia zawahała się. „Służba mówi, że widziała go, jak przychodził i wychodził z jej posiadłości. Oni... oni myślą, że to był jego pomysł.”
Te słowa były ciosem prosto w serce. Carmen chwyciła za framugę okna, jej knykcie pobielały. „Coś jeszcze?”
„Widziano ich razem więcej niż raz”, kontynuowała Sofia, ściszając głos. „Ludzie mówią, pani Venetti. Mówią, że ona... próbuje na nowo rozpalić to, co kiedyś ich łączyło.”
Carmen wydała z siebie pozbawiony humoru śmiech, dźwięk, który zaskoczył nawet ją samą. „Oczywiście, że tak”, mruknęła, odwracając się do Sofii. „Dziękuję. Możesz iść.”
Sofia skłoniła głowę i wyszła bez słowa, a drzwi zatrzasnęły się za nią.
…
Szepty nie ustawały.
Przechodząc tego dnia przez posiadłość, Carmen słyszała urywki rozmów prowadzonych szeptem.
„Pierwsza miłość, prawda?” jedna służąca szeptała do drugiej w kuchni. „Może nigdy jej nie zapomniał.”
Palce Carmen zacisnęły się wokół filiżanki, gdy przechodziła obok jadalni.
„Słyszałam, że spotykają się już od tygodni”, powiedział ktoś inny, a słowa te przecięły ją jak ostrze.
Do wieczora ciężar plotek stał się nie do zniesienia. Marco znów wrócił późno do domu, z rozchełstanym krawatem i zmęczonym wyrazem twarzy.
„Spóźniłeś się”, powiedziała Carmen, gdy wszedł do jadalni, gdzie czekała na niego przy nietkniętych talerzach.
„To interesy”, odpowiedział szorstko, jeszcze bardziej rozluźniając krawat.
„Interesy?” powtórzyła chłodno. „Tak to się teraz nazywa?”
Oczy Marco przesunęły się na jej twarz, zwężając się nieco. „Co to ma znaczyć?”
Carmen odchyliła się w fotelu, krzyżując ramiona. „Słyszałam różne rzeczy, Marco. O Ariannie. O tobie.”
Zesztywniał. „Nie mam czasu na plotki, Carmen.”
„A ja nie mam czasu na kłamstwa”, odparła, gwałtownie wstając. „Myślisz, że nie zauważam? Nigdy cię tu nie ma. Wracasz późno, a kiedy już jesteś, mam wrażenie, że wolałbyś być gdziekolwiek indziej.”
Marco westchnął ciężko, pocierając skronie. „Nie potrzebuję tego teraz.”
„Nie, to czego nie potrzebujesz, to żeby twoja żona dowiadywała się od innych, że twoja pierwsza miłość wprowadziła się dwie ulice dalej!” warknęła Carmen. „To ty to zaaranżowałeś? Powiedz mi prawdę.”
Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią.
Pokręciła głową, a jej głos zadrżał od gniewu. „Zrobiłeś to, prawda? Sprowadziłeś ją tutaj.”
Marco wreszcie spojrzał jej w oczy, pełne frustracji. „Tak, to ja to zasugerowałem. Ale nie z powodów, o których myślisz.”
„To mnie oświeć”, powiedziała gorzko Carmen. „Dlaczego sprowadziłbyś ją tak blisko nas?”
„Żeby mieć na nią oko”, odpowiedział, jego głos znów był ostry. „Ona jest niebezpieczna, Carmen. Wiesz o tym równie dobrze jak ja. Jeśli jest na moim terytorium, to ja kontroluję sytuację.”
„A jednak, z mojego punktu widzenia, to ona kontroluje ciebie”, powiedziała Carmen, jej głos był lodowaty.
Wyraz twarzy Marco pociemniał. „Pozwalasz, by zazdrość przesłaniała ci osąd. To chodzi o rodzinę, o utrzymanie naszej władzy. Nie o jakieś niedorzeczne historie, które sobie wymyśliłaś.”
„Zazdrość?” głos Carmen podniósł się, a jej opanowanie pękło. „Myślisz, że jestem zazdrosna? O nią?”
„A czemu innemu miałabyś się tak zachowywać?” odparował Marco. „Nie myślisz o tym, co najlepsze dla rodziny—myślisz o niej.”
Carmen cofnęła się o krok, osłupiała. Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w niego, zanim jej twarz stwardniała.
„Nie robiłam nic innego, jak tylko myślałam o tym, co najlepsze dla tej rodziny, odkąd się pobraliśmy”, powiedziała cicho, głosem pełnym cichej furii. „Poświęcałam się, walczyłam i chroniłam cię. Chroniłam nas. A ty—tak mi się odpłacasz?”
Wargi Marco zacisnęły się w cienką linię, jego frustracja była oczywista, ale milczał.
„Dobrze”, powiedziała Carmen, jej głos drżał lekko. „Jeśli mnie nie posłuchasz, sama się tym zajmę.”
Wyszła z pokoju, zanim zdążył odpowiedzieć, serce waliło jej w piersi, gdy ruszała w stronę swojej pracowni. Nie mogła już dłużej bezczynnie czekać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Później tej nocy wezwała Lucę do swoich prywatnych komnat. Lojalny mężczyzna stanął na baczność, gdy przedstawiła mu swoje polecenia.
— Potrzebuję, żebyś go śledził — powiedziała tonem, w którym nie było miejsca na sprzeciw. — Gdziekolwiek pójdzie, cokolwiek zrobi — chcę wiedzieć. A przede wszystkim chcę wiedzieć, czy jest z nią.
Luca zawahał się tylko przez ułamek sekundy, po czym skinął głową. — Uważaj to za załatwione, pani Venetti.
Gdy wyszedł, Carmen usiadła w fotelu, wpatrując się w ciemniejące tereny posiadłości. Blask księżyca oświetlał ogród, ale cienie wydawały się większe niż kiedykolwiek.
…
**Trzy dni później**
Powietrze w prywatnym gabinecie Carmen było ciężkie, wręcz duszące. Siedziała przy biurku, stukając palcami w blat i wpatrując się w zegar na ścianie. Minuty wlókł się niemiłosiernie, każda z nich naciągała jej i tak już napięte nerwy do granic wytrzymałości. Gdy drzwi w końcu się otworzyły, wyprostowała się, przywołując na twarz maskę opanowania, kiedy do środka wszedł Luca.
Zamknął drzwi cicho, z poważnym wyrazem twarzy. — Pani Venetti — przywitał się z szacunkiem, skinieniem głowy.
— Siadaj — rzuciła krótko Carmen, wskazując krzesło naprzeciwko siebie. Splotła dłonie, chcąc sprawiać wrażenie spokojnej, choć napięcie ramion ją zdradzało. — Powiedz mi, czego się dowiedziałeś.
Luca usiadł, poruszając się z namysłem. Położył na biurku mały notes i otworzył go. — Śledziłem pana Venettiego, zgodnie z pani życzeniem. Przez ostatnie trzy dni cztery razy odwiedził posiadłość Arianny De Luca. Każda wizyta trwała kilka godzin.
Szczęka Carmen zacisnęła się, ale nie przerwała mu, dając znak, by mówił dalej.
— Dwukrotnie — dodał Luca — wyjeżdżali razem jego samochodem. Bez ochrony, bez doradców — tylko we dwoje.
Jej dłonie zacisnęły się w pięści pod stołem. — Gdzie pojechali?
— Nie mogłem śledzić ich dostatecznie blisko, by ustalić cel — przyznał Luca. — Ale fakt, że te spotkania były prywatne, jest... nietypowy dla pana Venettiego.
Głos Carmen był lodowaty. — "Nietypowy" to mało powiedziane.
Luca zawahał się, lekko marszcząc brwi. — Pani Venetti, jeśli mogę… Nie ma żadnych oznak, że te spotkania były romantyczne. Nie sprawiali wrażenia przesadnie przyjaznych, ale… jest między nimi jakaś bliskość. Zrozumienie.
— Bliskość to i tak wystarczająco źle — ucięła Carmen ostro. Oparła się w fotelu, wolno wypuszczając powietrze, próbując zapanować nad gniewem. — Dziękuję, Luca. To wszystko na teraz.
Wstał, znów skinął głową. — Jeśli będzie coś jeszcze, jestem do pani dyspozycji.
Gdy drzwi zamknęły się za nim, Carmen przycisnęła opuszki palców do skroni. Obraz Marco i Arianny samotnych, odciętych od świata w jej samochodzie albo posiadłości, wypalił się w jej myślach. Cokolwiek oznaczało to „porozumienie”, nie miało miejsca w jej małżeństwie.
…
Następny dzień Carmen spędziła pogrążona w pracy — nie dla rodzinnego biznesu Venettich, lecz dla siebie samej. Odzywała się do kontaktów, z którymi nie rozmawiała od lat; do ludzi, którzy byli jej dłużni przysługi, ludzi żyjących z sekretów. Informacje, których szukała, docierały do niej we fragmentach, z których każdy rysował coraz bardziej obciążający obraz Arianny De Luca.
Jej dłonie lekko drżały, gdy przewracała kolejne strony — każda linia szokowała bardziej od poprzedniej. Arianna nie była tylko niebezpieczna — była mistrzynią manipulacji, zdolną rozmontować całe imperia dla własnych korzyści. Instynkt Carmen podpowiadał jej, że Arianna zwiastuje kłopoty, ale to? To było gorsze, niż się spodziewała.
Zaczęło się od szeptów z sieci informatorów Carmen, strzępów opowieści o przeszłości Arianny. Carmen podążała za każdym tropem, układając chronologię, która odsłaniała prawdziwą naturę kobiety.
Teczka leżała otwarta jak rana. Carmen przeglądała ją wzrokiem, aż znieruchomiała: daty, kody, ślady przelewów — Arianna De Luca. Dowody, nie plotki. Arianna wykończyła własną rodzinę, wykrwawiła ich na zagraniczne słupy, potem podsyciła ogień z obu stron i odeszła bogata. Raport Luci uderzył jak syrena: cztery wizyty, godziny sam na sam — Marco i Arianna. To nie romans. To schemat. Carmen dostrzegła kiedyś konto powiązane ze słupem Venettich — uchylone drzwi. Gorąco uderzyło jej do gardła. Tu nie chodziło o zazdrość; to był zamach stanu. Zatrzasnęła teczkę, sięgnęła po telefon, próbując uspokoić drżącą dłoń.
Zdrada była katastrofalna. Pozbawieni środków, De Luca stali się bezbronni, ich sojusze się rozpadły. Rywalizujące frakcje rzuciły się na okazję, wywołując walki wewnętrzne, które rozdarły rodzinę na pół.
Najbardziej zszokowała Carmen bezczelność kolejnego kroku Arianny. Gdy w jej własnej rodzinie wybuchł chaos, Arianna ustawiła się jako strona neutralna, oferując wsparcie obu stronom i dostarczając im tylko tyle informacji, by utrzymać konflikt przy życiu. To była delikatna, niebezpieczna gra, ale rozegrała ją po mistrzowsku. Gdy kurz opadł, Arianna zniknęła bez szwanku, z nienaruszoną reputacją i kieszeniami pełnymi pieniędzy.
Żołądek Carmen ścisnął się, gdy czytała o następstwach. Rodzina De Luca została zrujnowana, ich pozycja znacznie osłabła. Kilku kluczowych członków zginęło w konflikcie, inni musieli uciekać na wygnanie. Arianna zaś zniknęła, pojawiając się po latach z fortuną, którą rzekomo zdobyła dzięki „sprytnym inwestycjom”.
Carmen wiedziała już teraz, że Arianna nie była tylko niebezpieczna — była bezwzględna. Nie była lojalna wobec nikogo poza sobą, nie wahała się zniszczyć każdego, kto stanął jej na drodze.
A teraz była tutaj, na terenie Venettich, wplątując się w ich życie.
Przesuń w górę, aby kontynuować