Później tej nocy wezwała Lucę do swoich prywatnych komnat. Lojalny mężczyzna stanął na baczność, gdy przedstawiła mu swoje polecenia.
— Potrzebuję, żebyś go śledził — powiedziała tonem, w którym nie było miejsca na sprzeciw. — Gdziekolwiek pójdzie, cokolwiek zrobi — chcę wiedzieć. A przede wszystkim chcę wiedzieć, czy jest z nią.
Luca zawahał się tylko przez ułamek sekundy, po czym skinął głową. — Uważaj to za załatwione, pani Venetti.
Gdy wyszedł, Carmen usiadła w fotelu, wpatrując się w ciemniejące tereny posiadłości. Blask księżyca oświetlał ogród, ale cienie wydawały się większe niż kiedykolwiek.
…
**Trzy dni później**
Powietrze w prywatnym gabinecie Carmen było ciężkie, wręcz duszące. Siedziała przy biurku, stukając palcami w blat i wpatrując się w zegar na ścianie. Minuty wlókł się niemiłosiernie, każda z nich naciągała jej i tak już napięte nerwy do granic wytrzymałości. Gdy drzwi w końcu się otworzyły, wyprostowała się, przywołując na twarz maskę opanowania, kiedy do środka wszedł Luca.
Zamknął drzwi cicho, z poważnym wyrazem twarzy. — Pani Venetti — przywitał się z szacunkiem, skinieniem głowy.
— Siadaj — rzuciła krótko Carmen, wskazując krzesło naprzeciwko siebie. Splotła dłonie, chcąc sprawiać wrażenie spokojnej, choć napięcie ramion ją zdradzało. — Powiedz mi, czego się dowiedziałeś.
Luca usiadł, poruszając się z namysłem. Położył na biurku mały notes i otworzył go. — Śledziłem pana Venettiego, zgodnie z pani życzeniem. Przez ostatnie trzy dni cztery razy odwiedził posiadłość Arianny De Luca. Każda wizyta trwała kilka godzin.
Szczęka Carmen zacisnęła się, ale nie przerwała mu, dając znak, by mówił dalej.
— Dwukrotnie — dodał Luca — wyjeżdżali razem jego samochodem. Bez ochrony, bez doradców — tylko we dwoje.
Jej dłonie zacisnęły się w pięści pod stołem. — Gdzie pojechali?
— Nie mogłem śledzić ich dostatecznie blisko, by ustalić cel — przyznał Luca. — Ale fakt, że te spotkania były prywatne, jest... nietypowy dla pana Venettiego.
Głos Carmen był lodowaty. — "Nietypowy" to mało powiedziane.
Luca zawahał się, lekko marszcząc brwi. — Pani Venetti, jeśli mogę… Nie ma żadnych oznak, że te spotkania były romantyczne. Nie sprawiali wrażenia przesadnie przyjaznych, ale… jest między nimi jakaś bliskość. Zrozumienie.
— Bliskość to i tak wystarczająco źle — ucięła Carmen ostro. Oparła się w fotelu, wolno wypuszczając powietrze, próbując zapanować nad gniewem. — Dziękuję, Luca. To wszystko na teraz.
Wstał, znów skinął głową. — Jeśli będzie coś jeszcze, jestem do pani dyspozycji.
Gdy drzwi zamknęły się za nim, Carmen przycisnęła opuszki palców do skroni. Obraz Marco i Arianny samotnych, odciętych od świata w jej samochodzie albo posiadłości, wypalił się w jej myślach. Cokolwiek oznaczało to „porozumienie”, nie miało miejsca w jej małżeństwie.
…
Następny dzień Carmen spędziła pogrążona w pracy — nie dla rodzinnego biznesu Venettich, lecz dla siebie samej. Odzywała się do kontaktów, z którymi nie rozmawiała od lat; do ludzi, którzy byli jej dłużni przysługi, ludzi żyjących z sekretów. Informacje, których szukała, docierały do niej we fragmentach, z których każdy rysował coraz bardziej obciążający obraz Arianny De Luca.
Jej dłonie lekko drżały, gdy przewracała kolejne strony — każda linia szokowała bardziej od poprzedniej. Arianna nie była tylko niebezpieczna — była mistrzynią manipulacji, zdolną rozmontować całe imperia dla własnych korzyści. Instynkt Carmen podpowiadał jej, że Arianna zwiastuje kłopoty, ale to? To było gorsze, niż się spodziewała.
Zaczęło się od szeptów z sieci informatorów Carmen, strzępów opowieści o przeszłości Arianny. Carmen podążała za każdym tropem, układając chronologię, która odsłaniała prawdziwą naturę kobiety.
Teczka leżała otwarta jak rana. Carmen przeglądała ją wzrokiem, aż znieruchomiała: daty, kody, ślady przelewów — Arianna De Luca. Dowody, nie plotki. Arianna wykończyła własną rodzinę, wykrwawiła ich na zagraniczne słupy, potem podsyciła ogień z obu stron i odeszła bogata. Raport Luci uderzył jak syrena: cztery wizyty, godziny sam na sam — Marco i Arianna. To nie romans. To schemat. Carmen dostrzegła kiedyś konto powiązane ze słupem Venettich — uchylone drzwi. Gorąco uderzyło jej do gardła. Tu nie chodziło o zazdrość; to był zamach stanu. Zatrzasnęła teczkę, sięgnęła po telefon, próbując uspokoić drżącą dłoń.
Zdrada była katastrofalna. Pozbawieni środków, De Luca stali się bezbronni, ich sojusze się rozpadły. Rywalizujące frakcje rzuciły się na okazję, wywołując walki wewnętrzne, które rozdarły rodzinę na pół.
Najbardziej zszokowała Carmen bezczelność kolejnego kroku Arianny. Gdy w jej własnej rodzinie wybuchł chaos, Arianna ustawiła się jako strona neutralna, oferując wsparcie obu stronom i dostarczając im tylko tyle informacji, by utrzymać konflikt przy życiu. To była delikatna, niebezpieczna gra, ale rozegrała ją po mistrzowsku. Gdy kurz opadł, Arianna zniknęła bez szwanku, z nienaruszoną reputacją i kieszeniami pełnymi pieniędzy.
Żołądek Carmen ścisnął się, gdy czytała o następstwach. Rodzina De Luca została zrujnowana, ich pozycja znacznie osłabła. Kilku kluczowych członków zginęło w konflikcie, inni musieli uciekać na wygnanie. Arianna zaś zniknęła, pojawiając się po latach z fortuną, którą rzekomo zdobyła dzięki „sprytnym inwestycjom”.
Carmen wiedziała już teraz, że Arianna nie była tylko niebezpieczna — była bezwzględna. Nie była lojalna wobec nikogo poza sobą, nie wahała się zniszczyć każdego, kto stanął jej na drodze.
A teraz była tutaj, na terenie Venettich, wplątując się w ich życie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Carmen odchyliła się w fotelu, wpatrując się w dokumenty rozłożone przed sobą. Marco myślał, że może kontrolować Ariannę, ale się mylił. Arianna nie działała w ramach lojalności ani rozsądku. Była burzą, a każdy, kto ją zlekceważył, zostałby przez nią zmieciony.
Carmen zacisnęła pięści. To już nie chodziło tylko o ochronę jej małżeństwa—teraz chodziło o ochronę rodziny, którą tak ciężko budowała.
Marco musiał wiedzieć, z kim ma do czynienia, ale Carmen nie była naiwna; wiedziała, że nie posłucha jej ostrzeżeń bez dowodów. Nie, musiała stanąć z nim twarzą w twarz, przedstawić całą prawdę, wyłożyć każdy obrzydliwy szczegół zdrady Arianny, aż nie będzie mógł tego zignorować.
Jej myśli pędziły, gdy planowała następne kroki. Sprawi, że Marco zobaczy niebezpieczeństwo, nawet jeśli będzie musiała mu się przeciwstawić. Arianna nie wygra—nie tym razem.
Kiedy zebrała dokumenty do teczki, ogarnęło ją poczucie determinacji. Carmen już mierzyła się z zagrożeniami, ale tym razem było to osobiste. Sztuczki Arianny mogły działać na De Lucasów, ale Carmen nie zamierzała pozwolić, by historia się powtórzyła.
„Z taką osobą masz do czynienia, Marco,” wyszeptała sama do siebie Carmen. „I myślisz, że ją kontrolujesz?”
…
Posiadłość spowijała cisza, ta duszna, która bardziej przytłaczała, niż dawała ukojenie. Carmen stała przed gabinetem Marco, serce waliło jej w piersi. W dłoni ściskała teczkę zawierającą wszystkie obciążające dowody, które zebrała na temat przeszłości Arianny—namacalne przypomnienie, jak daleko to wszystko zaszło.
Wzięła głęboki oddech i otworzyła drzwi.
Marco spojrzał znad biurka, a jego wyraz twarzy przeszedł od zaskoczenia do irytacji. „Carmen,” powiedział spokojnie, lecz jego głos pobrzmiewał ostrzeżeniem. „Czego znowu chcesz?”
Bez słowa Carmen przeszła przez pokój i rzuciła teczkę na jego biurko z głuchym dźwiękiem.
„Przeczytaj to,” powiedziała chłodno, krzyżując ramiona i stając naprzeciwko niego.
Marco zmarszczył brwi, otworzył teczkę i zaczął przeglądać strony. Jego twarz stężała w miarę czytania, szczęka się zacisnęła. Kiedy w końcu spojrzał na nią, jego ciemne oczy były nieczytelne.
„Grzebałaś,” powiedział równym tonem, choć w jego głosie pojawiła się ostra nuta.
„Nie rób z tego przestępstwa,” odparła Carmen. „Musiałam. I tak nic byś mi nie powiedział.”
Marco zamknął teczkę z namysłem, odchylając się na krześle. „Więc teraz już wiesz. I co z tego?”
„Chodzi o to,” podniosła głos Carmen, „że pozwalasz jej się zbliżyć—bliżej, niż ktokolwiek rozsądny by pozwolił. Dlaczego spędzasz z nią tyle czasu? Jaki masz cel, Marco?”
Marco nie spuścił z niej wzroku, ale jego ramiona nieznacznie się napięły. „Mówiłem ci już—chodzi o interesy.”
„Interesy?” Carmen zaśmiała się gorzko. „Nie obrażaj mnie. Spotykasz się z nią sam, zabierasz ją Bóg wie gdzie, a teraz dowiaduję się, że mieszka dwie ulice dalej? Miałeś z tym coś wspólnego?”
Jego milczenie mówiło wszystko, ale ciągnęła dalej. „Powiedz mi prawdę, Marco. To ty kazałeś jej się tu przeprowadzić?”
Westchnął ciężko, a jego głos był szorstki, gdy się przyznał: „Tak. Powiedziałem jej, żeby się przeprowadziła blisko.”
Carmen opadła szczęka, a szok szybko ustąpił miejsca wściekłości. „Co? Naprawdę zaprosiłeś ją do naszej okolicy?”
Marco pozostał nieugięty. „Sugerowałem to, żeby mieć ją na oku. Myślisz, że nie wiem, do czego jest zdolna? Trzymając ją blisko, mogę ją kontrolować.”
„Kontrolować ją?” warknęła Carmen, jej głos zadrżał od gniewu. „To nie pies, Marco. To żmija. Tych jak ona się nie kontroluje—daje się im tylko kolejne okazje do ukąszenia.”
„Wiem, co robię,” powiedział Marco, a w jego głosie zaczęła przebijać frustracja.
„Nie, nie wiesz,” odparła Carmen. „Bawisz się ogniem i spalisz wszystko, co zbudowaliśmy.”
Carmen podeszła bliżej, szeptając groźnie: „Jeśli to rzeczywiście tylko ‘interesy’, to mi to udowodnij. Udowodnij, że między tobą a Arianną nic nie ma.”
Marco zmrużył oczy. „Czego ode mnie oczekujesz?”
„To nie moja rola, by to rozstrzygać,” odcięła się Carmen. „To ty spędzasz z nią godziny sam na sam, to ty wpuszczasz ją w nasze życie. Musisz mi pokazać, że nic się nie dzieje.”
Przejechał dłonią po włosach, jego opanowanie zaczęło się kruszyć. „Nie wiem, jak udowodnić coś, czego nie ma.”
Śmiech Carmen był gorzki. „Jakie to wygodne. Mam ci wierzyć na słowo, podczas gdy wszyscy mówią co innego.”
„Pozwalasz, by plotki zawładnęły tobą,” powiedział ostro Marco. „To nie chodzi o nas—to kwestia bezpieczeństwa rodziny.”
„Bezpieczeństwa?” głos Carmen podniósł się. „Ona nie zapewnia nam bezpieczeństwa, Marco. To ona nas rozbija. I wiesz, co ludzie mówią? Że była twoją pierwszą miłością. Że nigdy jej nie zapomniałeś. Dlatego dla niej ryzykujesz wszystko?”
Twarz Marco pociemniała, jego głos stał się niebezpiecznie niski. „Nie zaczynaj, Carmen.”
„Dlaczego nie?” zażądała. „Bo to prawda? Bo nie chcesz przyznać, że ona wciąż ma nad tobą władzę?”
„Dość,” warknął Marco, uderzając dłonią w biurko.
„Naprawdę?” naciskała Carmen. Jej głos obniżył się, każde słowo przesycone jadem. „Spałeś z nią?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pytanie uderzyło niczym piorun, pozostawiając pokój w napiętej ciszy. Wahanie Marco, choć krótkie, było jak sztylet w sercu Carmen.
— Zwariowałaś — powiedział w końcu, obronnym tonem. — To nie chodzi o nią — chodzi o interesy. Ale ty nie potrafisz oddzielić jednego od drugiego, prawda?
Gniew Carmen znów wybuchł. — Nie waż się zrzucać tego na mnie, Marco. Stałam przy tobie we wszystkim — w twoich pomyłkach, bójkach, bałaganie. A teraz rzucasz to wszystko dla niej.
— Niczego nie rzucam — warknął Marco. — Robię to, co trzeba. Jeśli tego nie widzisz, może to ty nie myślisz jasno.
Głos Carmen stał się lodowaty. — Pozwól więc, że ci to wyjaśnię, Marco. Albo ona odchodzi, albo ja.
— Jesteś niedorzeczna — powiedział Marco, choć w jego głosie zabrzmiała lekka niepewność.
— Tak? — Oczy Carmen zabłysły. — Bo mam dość stania z boku, kiedy pozwalasz jej wślizgiwać się do naszego życia. Jeśli nie potrafisz jej odpuścić, to już dokonałeś wyboru.
Odwróciła się, by odejść, jej kroki były ciężkie od determinacji.
— Carmen! — zawołał za nią Marco, jego ton był łagodniejszy, ale wciąż napięty.
Zatrzymała się w drzwiach, rzucając mu spojrzenie przez ramię. Jej głos był cichy, lecz stanowczy. — Jeśli jutro ona nadal tu będzie, mnie już nie będzie.
Nie czekając na odpowiedź, wyszła, a drzwi zamknęły się za nią zdecydowanym kliknięciem.
Marco został sam w gabinecie, z zaciśniętą szczęką i mętlikiem w głowie. Teczka leżała otwarta na biurku, a dowody patrzyły na niego wymownie. Po raz pierwszy do jego myśli zaczęła wkradać się wątpliwość.
…
Podróż do posiadłości Arianny była tak cicha, jak napięta. Marco siedział na tylnym siedzeniu samochodu, wpatrzony w okno, podczas gdy światła miasta ustępowały miejsca cichej okazałości jej dzielnicy. Jego kierowca ledwo na niego zerknął, gdy podjeżdżali pod bramę rozległej posiadłości. Rezydencja była równie okazała, jak ją zapamiętał; porośnięta bluszczem fasada emanowała elegancją i grozą jednocześnie.
Marco wysiadł z samochodu, z wyrazem twarzy nieodgadnionym, gdy przywitał go służący i wprowadził do środka. Wnętrze posiadłości było ciepłe, w powietrzu unosił się delikatny zapach lawendy, mieszający się z wonią wypolerowanego drewna i drogiej skóry mebli. Arianna czekała na niego w salonie, rozparta na aksamitnej sofie z kieliszkiem wina w dłoni. Gdy wszedł, podniosła się, jej czerwona suknia opinała się na niej niczym druga skóra.
— Marco — powitała go, jej usta wygięły się w uśmiechu, który nie sięgał oczu. — Zawsze przyjemność.
— Arianna — odpowiedział szorstko, bez cienia ciepła w głosie. — Przejdźmy do rzeczy.
Wskazała na pobliskie krzesło, jej ruchy były pełne gracji i wyrachowania. — Zawsze taki służbowy. Usiądź. Porozmawiajmy.
Marco usiadł, przyjmując ostrożną postawę. — Co dla mnie masz?
Arianna upiła łyk wina, nie spuszczając z niego wzroku. — Rodzina De Luca jest słabsza niż kiedykolwiek. Ich sojusze się rozpadają, a zasoby są na wyczerpaniu. Z odrobiną presji mogliby upaść na dobre.
— I sugerujesz, żebyśmy to my ich dobili? — zapytał Marco sceptycznie.
— Oczywiście. — Arianna odstawiła kieliszek, pochylając się lekko w jego stronę. — To w twoim interesie, Marco. Osłabiona rodzina De Luca to korzyść dla imperium Venettich.
Oczy Marco zwęziły się. — A co ty z tego masz?
Uśmiech Arianny się poszerzył. — Och, Marco. Zawsze taki podejrzliwy. Powiedzmy, że nie pałam miłością do resztek mojej rodziny. Od dawna są cierniem w moim boku.
Rozmawiali przez chwilę o szczegółach — kluczowych graczach w sieci De Luca, możliwych strategiach wykorzystania ich słabości. Lecz choć Marco słuchał, nie mógł pozbyć się wrażenia, że Arianna ma w zanadrzu inny plan. Kiedy rozmowa zaczęła dobiegać końca, Arianna z wprawą zmieniła ton. Podniosła ponownie kieliszek, leniwie mieszając wino.
— Muszę przyznać — powiedziała gładkim głosem — że jestem pod wrażeniem, Marco.
Uniósł brew. — Czym?
— Tym, jak dobrze trzymasz wszystko w ryzach — odparła, jej spojrzenie zawisło na nim. — Imperium Venettich jest silniejsze niż kiedykolwiek, a to nie lada wyczyn. Zwłaszcza przy tylu... wyzwaniach, jakie cię spotkały.
Szczęka Marco nieznacznie się zacisnęła. — Wyzwania to część pracy.
— To prawda — przytaknęła Arianna, przechylając głowę. — Ale nie każdy potrafi sobie z nimi radzić. Wyobrażam sobie, że Carmen bardzo ci w tym pomogła.
Na dźwięk imienia Carmen postawa Marco się usztywniła. — Tak.
Wargi Arianny drgnęły w ledwie widocznym uśmiechu. — Dobrze. Rzadko widuje się dziś taką lojalność.
— Do czego zmierzasz? — zapytał Marco ostrym tonem.
— Ach, nic — odparła Arianna lekko. — Po prostu... kobieta na jej miejscu. Nie możesz oczekiwać, że zawsze będzie po twojej stronie, prawda? Zwłaszcza jeśli poczuje się... odsunięta.
Brwi Marco zmarszczyły się, przez twarz przemknęło rozdrażnienie. — Lojalność Carmen nie podlega dyskusji.
— Mam nadzieję, że masz rację — powiedziała Arianna, niemal przepraszającym tonem. — Ale wiesz, jacy są ludzie. Plotkują.
Spojrzenie Marco się wyostrzyło. — Jakie plotki?
Arianna rozsiadła się wygodniej, upijając kolejny łyk wina. — Och, tylko pogłoski tu i tam. Nic wartego powtarzania. Jestem pewna, że to nic takiego.
Jej niejasna odpowiedź tylko spotęgowała irytację Marco. — Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to.
Przez chwilę mu się przyglądała, po czym uśmiechnęła się z wyraźną świadomością. — Nie chcę mieszać, Marco. Po prostu pomyślałam, że mogłeś słyszeć te same pogłoski co ja. W końcu, czasem ci, którzy są najbliżej, mają najwięcej powodów, by nas zdradzić. Wiedzą dokładnie, gdzie boli.
Przesuń w górę, aby kontynuować