Carmen odchyliła się w fotelu, wpatrując się w dokumenty rozłożone przed sobą. Marco myślał, że może kontrolować Ariannę, ale się mylił. Arianna nie działała w ramach lojalności ani rozsądku. Była burzą, a każdy, kto ją zlekceważył, zostałby przez nią zmieciony.
Carmen zacisnęła pięści. To już nie chodziło tylko o ochronę jej małżeństwa—teraz chodziło o ochronę rodziny, którą tak ciężko budowała.
Marco musiał wiedzieć, z kim ma do czynienia, ale Carmen nie była naiwna; wiedziała, że nie posłucha jej ostrzeżeń bez dowodów. Nie, musiała stanąć z nim twarzą w twarz, przedstawić całą prawdę, wyłożyć każdy obrzydliwy szczegół zdrady Arianny, aż nie będzie mógł tego zignorować.
Jej myśli pędziły, gdy planowała następne kroki. Sprawi, że Marco zobaczy niebezpieczeństwo, nawet jeśli będzie musiała mu się przeciwstawić. Arianna nie wygra—nie tym razem.
Kiedy zebrała dokumenty do teczki, ogarnęło ją poczucie determinacji. Carmen już mierzyła się z zagrożeniami, ale tym razem było to osobiste. Sztuczki Arianny mogły działać na De Lucasów, ale Carmen nie zamierzała pozwolić, by historia się powtórzyła.
„Z taką osobą masz do czynienia, Marco,” wyszeptała sama do siebie Carmen. „I myślisz, że ją kontrolujesz?”
…
Posiadłość spowijała cisza, ta duszna, która bardziej przytłaczała, niż dawała ukojenie. Carmen stała przed gabinetem Marco, serce waliło jej w piersi. W dłoni ściskała teczkę zawierającą wszystkie obciążające dowody, które zebrała na temat przeszłości Arianny—namacalne przypomnienie, jak daleko to wszystko zaszło.
Wzięła głęboki oddech i otworzyła drzwi.
Marco spojrzał znad biurka, a jego wyraz twarzy przeszedł od zaskoczenia do irytacji. „Carmen,” powiedział spokojnie, lecz jego głos pobrzmiewał ostrzeżeniem. „Czego znowu chcesz?”
Bez słowa Carmen przeszła przez pokój i rzuciła teczkę na jego biurko z głuchym dźwiękiem.
„Przeczytaj to,” powiedziała chłodno, krzyżując ramiona i stając naprzeciwko niego.
Marco zmarszczył brwi, otworzył teczkę i zaczął przeglądać strony. Jego twarz stężała w miarę czytania, szczęka się zacisnęła. Kiedy w końcu spojrzał na nią, jego ciemne oczy były nieczytelne.
„Grzebałaś,” powiedział równym tonem, choć w jego głosie pojawiła się ostra nuta.
„Nie rób z tego przestępstwa,” odparła Carmen. „Musiałam. I tak nic byś mi nie powiedział.”
Marco zamknął teczkę z namysłem, odchylając się na krześle. „Więc teraz już wiesz. I co z tego?”
„Chodzi o to,” podniosła głos Carmen, „że pozwalasz jej się zbliżyć—bliżej, niż ktokolwiek rozsądny by pozwolił. Dlaczego spędzasz z nią tyle czasu? Jaki masz cel, Marco?”
Marco nie spuścił z niej wzroku, ale jego ramiona nieznacznie się napięły. „Mówiłem ci już—chodzi o interesy.”
„Interesy?” Carmen zaśmiała się gorzko. „Nie obrażaj mnie. Spotykasz się z nią sam, zabierasz ją Bóg wie gdzie, a teraz dowiaduję się, że mieszka dwie ulice dalej? Miałeś z tym coś wspólnego?”
Jego milczenie mówiło wszystko, ale ciągnęła dalej. „Powiedz mi prawdę, Marco. To ty kazałeś jej się tu przeprowadzić?”
Westchnął ciężko, a jego głos był szorstki, gdy się przyznał: „Tak. Powiedziałem jej, żeby się przeprowadziła blisko.”
Carmen opadła szczęka, a szok szybko ustąpił miejsca wściekłości. „Co? Naprawdę zaprosiłeś ją do naszej okolicy?”
Marco pozostał nieugięty. „Sugerowałem to, żeby mieć ją na oku. Myślisz, że nie wiem, do czego jest zdolna? Trzymając ją blisko, mogę ją kontrolować.”
„Kontrolować ją?” warknęła Carmen, jej głos zadrżał od gniewu. „To nie pies, Marco. To żmija. Tych jak ona się nie kontroluje—daje się im tylko kolejne okazje do ukąszenia.”
„Wiem, co robię,” powiedział Marco, a w jego głosie zaczęła przebijać frustracja.
„Nie, nie wiesz,” odparła Carmen. „Bawisz się ogniem i spalisz wszystko, co zbudowaliśmy.”
Carmen podeszła bliżej, szeptając groźnie: „Jeśli to rzeczywiście tylko ‘interesy’, to mi to udowodnij. Udowodnij, że między tobą a Arianną nic nie ma.”
Marco zmrużył oczy. „Czego ode mnie oczekujesz?”
„To nie moja rola, by to rozstrzygać,” odcięła się Carmen. „To ty spędzasz z nią godziny sam na sam, to ty wpuszczasz ją w nasze życie. Musisz mi pokazać, że nic się nie dzieje.”
Przejechał dłonią po włosach, jego opanowanie zaczęło się kruszyć. „Nie wiem, jak udowodnić coś, czego nie ma.”
Śmiech Carmen był gorzki. „Jakie to wygodne. Mam ci wierzyć na słowo, podczas gdy wszyscy mówią co innego.”
„Pozwalasz, by plotki zawładnęły tobą,” powiedział ostro Marco. „To nie chodzi o nas—to kwestia bezpieczeństwa rodziny.”
„Bezpieczeństwa?” głos Carmen podniósł się. „Ona nie zapewnia nam bezpieczeństwa, Marco. To ona nas rozbija. I wiesz, co ludzie mówią? Że była twoją pierwszą miłością. Że nigdy jej nie zapomniałeś. Dlatego dla niej ryzykujesz wszystko?”
Twarz Marco pociemniała, jego głos stał się niebezpiecznie niski. „Nie zaczynaj, Carmen.”
„Dlaczego nie?” zażądała. „Bo to prawda? Bo nie chcesz przyznać, że ona wciąż ma nad tobą władzę?”
„Dość,” warknął Marco, uderzając dłonią w biurko.
„Naprawdę?” naciskała Carmen. Jej głos obniżył się, każde słowo przesycone jadem. „Spałeś z nią?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pytanie uderzyło niczym piorun, pozostawiając pokój w napiętej ciszy. Wahanie Marco, choć krótkie, było jak sztylet w sercu Carmen.
— Zwariowałaś — powiedział w końcu, obronnym tonem. — To nie chodzi o nią — chodzi o interesy. Ale ty nie potrafisz oddzielić jednego od drugiego, prawda?
Gniew Carmen znów wybuchł. — Nie waż się zrzucać tego na mnie, Marco. Stałam przy tobie we wszystkim — w twoich pomyłkach, bójkach, bałaganie. A teraz rzucasz to wszystko dla niej.
— Niczego nie rzucam — warknął Marco. — Robię to, co trzeba. Jeśli tego nie widzisz, może to ty nie myślisz jasno.
Głos Carmen stał się lodowaty. — Pozwól więc, że ci to wyjaśnię, Marco. Albo ona odchodzi, albo ja.
— Jesteś niedorzeczna — powiedział Marco, choć w jego głosie zabrzmiała lekka niepewność.
— Tak? — Oczy Carmen zabłysły. — Bo mam dość stania z boku, kiedy pozwalasz jej wślizgiwać się do naszego życia. Jeśli nie potrafisz jej odpuścić, to już dokonałeś wyboru.
Odwróciła się, by odejść, jej kroki były ciężkie od determinacji.
— Carmen! — zawołał za nią Marco, jego ton był łagodniejszy, ale wciąż napięty.
Zatrzymała się w drzwiach, rzucając mu spojrzenie przez ramię. Jej głos był cichy, lecz stanowczy. — Jeśli jutro ona nadal tu będzie, mnie już nie będzie.
Nie czekając na odpowiedź, wyszła, a drzwi zamknęły się za nią zdecydowanym kliknięciem.
Marco został sam w gabinecie, z zaciśniętą szczęką i mętlikiem w głowie. Teczka leżała otwarta na biurku, a dowody patrzyły na niego wymownie. Po raz pierwszy do jego myśli zaczęła wkradać się wątpliwość.
…
Podróż do posiadłości Arianny była tak cicha, jak napięta. Marco siedział na tylnym siedzeniu samochodu, wpatrzony w okno, podczas gdy światła miasta ustępowały miejsca cichej okazałości jej dzielnicy. Jego kierowca ledwo na niego zerknął, gdy podjeżdżali pod bramę rozległej posiadłości. Rezydencja była równie okazała, jak ją zapamiętał; porośnięta bluszczem fasada emanowała elegancją i grozą jednocześnie.
Marco wysiadł z samochodu, z wyrazem twarzy nieodgadnionym, gdy przywitał go służący i wprowadził do środka. Wnętrze posiadłości było ciepłe, w powietrzu unosił się delikatny zapach lawendy, mieszający się z wonią wypolerowanego drewna i drogiej skóry mebli. Arianna czekała na niego w salonie, rozparta na aksamitnej sofie z kieliszkiem wina w dłoni. Gdy wszedł, podniosła się, jej czerwona suknia opinała się na niej niczym druga skóra.
— Marco — powitała go, jej usta wygięły się w uśmiechu, który nie sięgał oczu. — Zawsze przyjemność.
— Arianna — odpowiedział szorstko, bez cienia ciepła w głosie. — Przejdźmy do rzeczy.
Wskazała na pobliskie krzesło, jej ruchy były pełne gracji i wyrachowania. — Zawsze taki służbowy. Usiądź. Porozmawiajmy.
Marco usiadł, przyjmując ostrożną postawę. — Co dla mnie masz?
Arianna upiła łyk wina, nie spuszczając z niego wzroku. — Rodzina De Luca jest słabsza niż kiedykolwiek. Ich sojusze się rozpadają, a zasoby są na wyczerpaniu. Z odrobiną presji mogliby upaść na dobre.
— I sugerujesz, żebyśmy to my ich dobili? — zapytał Marco sceptycznie.
— Oczywiście. — Arianna odstawiła kieliszek, pochylając się lekko w jego stronę. — To w twoim interesie, Marco. Osłabiona rodzina De Luca to korzyść dla imperium Venettich.
Oczy Marco zwęziły się. — A co ty z tego masz?
Uśmiech Arianny się poszerzył. — Och, Marco. Zawsze taki podejrzliwy. Powiedzmy, że nie pałam miłością do resztek mojej rodziny. Od dawna są cierniem w moim boku.
Rozmawiali przez chwilę o szczegółach — kluczowych graczach w sieci De Luca, możliwych strategiach wykorzystania ich słabości. Lecz choć Marco słuchał, nie mógł pozbyć się wrażenia, że Arianna ma w zanadrzu inny plan. Kiedy rozmowa zaczęła dobiegać końca, Arianna z wprawą zmieniła ton. Podniosła ponownie kieliszek, leniwie mieszając wino.
— Muszę przyznać — powiedziała gładkim głosem — że jestem pod wrażeniem, Marco.
Uniósł brew. — Czym?
— Tym, jak dobrze trzymasz wszystko w ryzach — odparła, jej spojrzenie zawisło na nim. — Imperium Venettich jest silniejsze niż kiedykolwiek, a to nie lada wyczyn. Zwłaszcza przy tylu... wyzwaniach, jakie cię spotkały.
Szczęka Marco nieznacznie się zacisnęła. — Wyzwania to część pracy.
— To prawda — przytaknęła Arianna, przechylając głowę. — Ale nie każdy potrafi sobie z nimi radzić. Wyobrażam sobie, że Carmen bardzo ci w tym pomogła.
Na dźwięk imienia Carmen postawa Marco się usztywniła. — Tak.
Wargi Arianny drgnęły w ledwie widocznym uśmiechu. — Dobrze. Rzadko widuje się dziś taką lojalność.
— Do czego zmierzasz? — zapytał Marco ostrym tonem.
— Ach, nic — odparła Arianna lekko. — Po prostu... kobieta na jej miejscu. Nie możesz oczekiwać, że zawsze będzie po twojej stronie, prawda? Zwłaszcza jeśli poczuje się... odsunięta.
Brwi Marco zmarszczyły się, przez twarz przemknęło rozdrażnienie. — Lojalność Carmen nie podlega dyskusji.
— Mam nadzieję, że masz rację — powiedziała Arianna, niemal przepraszającym tonem. — Ale wiesz, jacy są ludzie. Plotkują.
Spojrzenie Marco się wyostrzyło. — Jakie plotki?
Arianna rozsiadła się wygodniej, upijając kolejny łyk wina. — Och, tylko pogłoski tu i tam. Nic wartego powtarzania. Jestem pewna, że to nic takiego.
Jej niejasna odpowiedź tylko spotęgowała irytację Marco. — Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to.
Przez chwilę mu się przyglądała, po czym uśmiechnęła się z wyraźną świadomością. — Nie chcę mieszać, Marco. Po prostu pomyślałam, że mogłeś słyszeć te same pogłoski co ja. W końcu, czasem ci, którzy są najbliżej, mają najwięcej powodów, by nas zdradzić. Wiedzą dokładnie, gdzie boli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Szczęka Marco zacisnęła się, gdy jej słowa do niego dotarły. Otworzył usta, by odpowiedzieć, ale zanim zdążył to zrobić, Arianna odstawiła szklankę i wstała.
– Teraz – powiedziała rzeczowo, jej ton ponownie stał się rzeczowy – jeśli chodzi o te kontakty De Luca. Myślę, że mogę ci pomóc zidentyfikować słabe ogniwa.
Marco mrugnął, na moment wytrącony z równowagi nagłą zmianą tematu. Zmusił się, by skupić się na bieżącej sprawie, ale wcześniejsze insynuacje Arianny pozostawały w jego myślach – niechciany cień.
Kiedy Marco opuszczał posiadłość, nocne powietrze wydawało się chłodniejsze niż wtedy, gdy przyjechał. Wsiadł do samochodu, z ponurym wyrazem twarzy patrząc przez okno. Słowa Arianny powtarzały się w jego głowie, ich subtelny jad podgryzał jego pewność siebie.
„Czasem to ci najbliżsi mają najwięcej powodów, by nas zdradzić. Wiedzą dokładnie, gdzie boli.”
Pokręcił głową, próbując odpędzić to myśl. Carmen zawsze była mu wierna. Nie mógł pozwolić, by manipulacje Arianny wpłynęły na niego.
Ale gdy samochód wił się z powrotem do posiadłości Venettich, wątpliwość zaczęła wkradać się do jego umysłu – nieproszona i uporczywa.
…
**W tym samym czasie**
Łazienka wydawała się niesamowicie mała, powietrze gęste od napięcia, gdy Carmen wpatrywała się w plastikowy patyczek w swojej drżącej dłoni. Test ciążowy leżał na blacie, jego wynik był nie do pomylenia. Dwie różowe kreski. W żołądku jej się przewróciło, oparła dłoń o chłodny marmurowy zlew, próbując się opanować.
W ciąży.
Myśli pędziły w jej głowie, lawina emocji groziła, że ją przytłoczy. Dziecko. Dziecko Marco. Nie była pewna, czy powinna czuć radość, strach, czy złamane serce. Mdłości, które dręczyły ją od kilku dni, skłoniły ją do zrobienia testu, ale teraz, gdy znała odpowiedź, nie przyniosło to jasności – jedynie kolejne pytania.
Jak mogła sprowadzić dziecko do tego chaosu? Do domu podzielonego przez nieufność i cień Arianny? Marco już wcześniej kwestionował jej lojalność, wybrał zabawę w manipulacje Arianny zamiast jej zaufania. Jak mogła mu teraz powiedzieć, skoro każde ich słowo tylko pogłębiało przepaść między nimi?
Jej odbicie w lustrze przyciągnęło jej wzrok i ledwie rozpoznała samą siebie – oczy zaczerwienione, szczęka zaciśnięta, zwykła opanowanie roztrzaskane.
Nie mogła mu powiedzieć. Jeszcze nie. Nie w taki sposób.
…
Gdy Marco wrócił do posiadłości późnym wieczorem, Carmen była już w ich sypialni, przechadzając się nerwowo i w myślach przygotowując się do kolejnej konfrontacji. Walizki nie były spakowane, ale decyzję już podjęła. Ultimatum, które mu postawiła, wciąż obowiązywało, a dziś wieczorem potrzebowała odpowiedzi. Usłyszała jego kroki na korytarzu i przygotowała się na spotkanie.
Marco wszedł do środka, jego wzrok przesunął się po jej spiętej sylwetce.
– Carmen – zaczął, jego głos był spokojny, ale zmęczony – musimy porozmawiać.
Nie pozwoliła mu dokończyć.
– Ach, teraz chcesz rozmawiać? – rzuciła ostro, odwracając się do niego. – A gdzie była ta energia, gdy kazałam ci wybrać, Marco? Bo wydaje mi się, że już podjąłeś decyzję.
Jego wyraz twarzy stwardniał.
– Jeszcze nic nie zostało postanowione.
– Właśnie – odparła Carmen. – Nie zrobiłeś nic, Marco. Pozwoliłeś jej zostać. Pozwoliłeś jej zatruć ten dom, nasze małżeństwo, a teraz myślisz, że możemy po prostu o tym „porozmawiać”?
Westchnął, przeczesując dłonią włosy.
– Przesadzasz.
– Nie waż się nazywać tego przesadą! – głos Carmen podniósł się, emocje wymykały się spod kontroli. – Pozwalasz jej nas rozdzielić, Marco. Nawet tego nie widzisz, prawda?
Irytacja Marco narosła, jego ton stał się ostry.
– A ty jesteś taka szybka, żeby odejść. Może to nie Arianna próbuje nas rozdzielić.
Te słowa uderzyły ją jak policzek i Carmen zamarła, zaskoczona.
– Co właśnie powiedziałeś?
Marco nie ustąpił.
– Słyszałaś mnie.
Jej głos zadrżał ze złości, gdy podeszła bliżej.
– Jeśli choć przez sekundę myślisz, że byłam ci nielojalna po wszystkim, co zrobiłam – po wszystkim, z czego zrezygnowałam – to jesteś jeszcze bardziej zaślepiony przez nią, niż myślałam.
Szczęka Marco znów się zacisnęła, ale nie odpowiedział, milczenie tylko potęgowało jej frustrację.
Następnego dnia Marco wciąż na nowo odtwarzał w głowie ich kłótnię, każde słowo bolało bardziej niż poprzednie. Ultimatum Carmen wisiało nad nim jak burzowa chmura, ale teraz insynuacje Arianny dodały warstwę podejrzeń, których nie mógł się pozbyć. Czy złość Carmen była tylko frustracją, czy może winą?
Myśl dręczyła go przez cały dzień. Przypominał sobie chwile, gdy Carmen wydawała się odległa, rozkojarzona – momenty, gdy opuszczała posiadłość bez wyjaśnienia lub spędzała godziny na rozmowach telefonicznych, o których nie chciała mówić. Każde wspomnienie wydawało się potwierdzać ostrzeżenie Arianny.
Przesuń w górę, aby kontynuować