passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Double Life of My Pregnant Ex-Wife - Rozdział #7 - autor Passion Master

The Double Life of My Pregnant Ex-Wife

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Pytanie uderzyło niczym piorun, pozostawiając pokój w napiętej ciszy. Wahanie Marco, choć krótkie, było jak sztylet w sercu Carmen.

— Zwariowałaś — powiedział w końcu, obronnym tonem. — To nie chodzi o nią — chodzi o interesy. Ale ty nie potrafisz oddzielić jednego od drugiego, prawda?

Gniew Carmen znów wybuchł. — Nie waż się zrzucać tego na mnie, Marco. Stałam przy tobie we wszystkim — w twoich pomyłkach, bójkach, bałaganie. A teraz rzucasz to wszystko dla niej.

— Niczego nie rzucam — warknął Marco. — Robię to, co trzeba. Jeśli tego nie widzisz, może to ty nie myślisz jasno.

Głos Carmen stał się lodowaty. — Pozwól więc, że ci to wyjaśnię, Marco. Albo ona odchodzi, albo ja.

— Jesteś niedorzeczna — powiedział Marco, choć w jego głosie zabrzmiała lekka niepewność.

— Tak? — Oczy Carmen zabłysły. — Bo mam dość stania z boku, kiedy pozwalasz jej wślizgiwać się do naszego życia. Jeśli nie potrafisz jej odpuścić, to już dokonałeś wyboru.

Odwróciła się, by odejść, jej kroki były ciężkie od determinacji.

— Carmen! — zawołał za nią Marco, jego ton był łagodniejszy, ale wciąż napięty.

Zatrzymała się w drzwiach, rzucając mu spojrzenie przez ramię. Jej głos był cichy, lecz stanowczy. — Jeśli jutro ona nadal tu będzie, mnie już nie będzie.

Nie czekając na odpowiedź, wyszła, a drzwi zamknęły się za nią zdecydowanym kliknięciem.

Marco został sam w gabinecie, z zaciśniętą szczęką i mętlikiem w głowie. Teczka leżała otwarta na biurku, a dowody patrzyły na niego wymownie. Po raz pierwszy do jego myśli zaczęła wkradać się wątpliwość.

…

Podróż do posiadłości Arianny była tak cicha, jak napięta. Marco siedział na tylnym siedzeniu samochodu, wpatrzony w okno, podczas gdy światła miasta ustępowały miejsca cichej okazałości jej dzielnicy. Jego kierowca ledwo na niego zerknął, gdy podjeżdżali pod bramę rozległej posiadłości. Rezydencja była równie okazała, jak ją zapamiętał; porośnięta bluszczem fasada emanowała elegancją i grozą jednocześnie.

Marco wysiadł z samochodu, z wyrazem twarzy nieodgadnionym, gdy przywitał go służący i wprowadził do środka. Wnętrze posiadłości było ciepłe, w powietrzu unosił się delikatny zapach lawendy, mieszający się z wonią wypolerowanego drewna i drogiej skóry mebli. Arianna czekała na niego w salonie, rozparta na aksamitnej sofie z kieliszkiem wina w dłoni. Gdy wszedł, podniosła się, jej czerwona suknia opinała się na niej niczym druga skóra.

— Marco — powitała go, jej usta wygięły się w uśmiechu, który nie sięgał oczu. — Zawsze przyjemność.

— Arianna — odpowiedział szorstko, bez cienia ciepła w głosie. — Przejdźmy do rzeczy.

Wskazała na pobliskie krzesło, jej ruchy były pełne gracji i wyrachowania. — Zawsze taki służbowy. Usiądź. Porozmawiajmy.

Marco usiadł, przyjmując ostrożną postawę. — Co dla mnie masz?

Arianna upiła łyk wina, nie spuszczając z niego wzroku. — Rodzina De Luca jest słabsza niż kiedykolwiek. Ich sojusze się rozpadają, a zasoby są na wyczerpaniu. Z odrobiną presji mogliby upaść na dobre.

— I sugerujesz, żebyśmy to my ich dobili? — zapytał Marco sceptycznie.

— Oczywiście. — Arianna odstawiła kieliszek, pochylając się lekko w jego stronę. — To w twoim interesie, Marco. Osłabiona rodzina De Luca to korzyść dla imperium Venettich.

Oczy Marco zwęziły się. — A co ty z tego masz?

Uśmiech Arianny się poszerzył. — Och, Marco. Zawsze taki podejrzliwy. Powiedzmy, że nie pałam miłością do resztek mojej rodziny. Od dawna są cierniem w moim boku.

Rozmawiali przez chwilę o szczegółach — kluczowych graczach w sieci De Luca, możliwych strategiach wykorzystania ich słabości. Lecz choć Marco słuchał, nie mógł pozbyć się wrażenia, że Arianna ma w zanadrzu inny plan. Kiedy rozmowa zaczęła dobiegać końca, Arianna z wprawą zmieniła ton. Podniosła ponownie kieliszek, leniwie mieszając wino.

— Muszę przyznać — powiedziała gładkim głosem — że jestem pod wrażeniem, Marco.

Uniósł brew. — Czym?

— Tym, jak dobrze trzymasz wszystko w ryzach — odparła, jej spojrzenie zawisło na nim. — Imperium Venettich jest silniejsze niż kiedykolwiek, a to nie lada wyczyn. Zwłaszcza przy tylu... wyzwaniach, jakie cię spotkały.

Szczęka Marco nieznacznie się zacisnęła. — Wyzwania to część pracy.

— To prawda — przytaknęła Arianna, przechylając głowę. — Ale nie każdy potrafi sobie z nimi radzić. Wyobrażam sobie, że Carmen bardzo ci w tym pomogła.

Na dźwięk imienia Carmen postawa Marco się usztywniła. — Tak.

Wargi Arianny drgnęły w ledwie widocznym uśmiechu. — Dobrze. Rzadko widuje się dziś taką lojalność.

— Do czego zmierzasz? — zapytał Marco ostrym tonem.

— Ach, nic — odparła Arianna lekko. — Po prostu... kobieta na jej miejscu. Nie możesz oczekiwać, że zawsze będzie po twojej stronie, prawda? Zwłaszcza jeśli poczuje się... odsunięta.

Brwi Marco zmarszczyły się, przez twarz przemknęło rozdrażnienie. — Lojalność Carmen nie podlega dyskusji.

— Mam nadzieję, że masz rację — powiedziała Arianna, niemal przepraszającym tonem. — Ale wiesz, jacy są ludzie. Plotkują.

Spojrzenie Marco się wyostrzyło. — Jakie plotki?

Arianna rozsiadła się wygodniej, upijając kolejny łyk wina. — Och, tylko pogłoski tu i tam. Nic wartego powtarzania. Jestem pewna, że to nic takiego.

Jej niejasna odpowiedź tylko spotęgowała irytację Marco. — Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to.

Przez chwilę mu się przyglądała, po czym uśmiechnęła się z wyraźną świadomością. — Nie chcę mieszać, Marco. Po prostu pomyślałam, że mogłeś słyszeć te same pogłoski co ja. W końcu, czasem ci, którzy są najbliżej, mają najwięcej powodów, by nas zdradzić. Wiedzą dokładnie, gdzie boli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Szczęka Marco zacisnęła się, gdy jej słowa do niego dotarły. Otworzył usta, by odpowiedzieć, ale zanim zdążył to zrobić, Arianna odstawiła szklankę i wstała.

– Teraz – powiedziała rzeczowo, jej ton ponownie stał się rzeczowy – jeśli chodzi o te kontakty De Luca. Myślę, że mogę ci pomóc zidentyfikować słabe ogniwa.

Marco mrugnął, na moment wytrącony z równowagi nagłą zmianą tematu. Zmusił się, by skupić się na bieżącej sprawie, ale wcześniejsze insynuacje Arianny pozostawały w jego myślach – niechciany cień.

Kiedy Marco opuszczał posiadłość, nocne powietrze wydawało się chłodniejsze niż wtedy, gdy przyjechał. Wsiadł do samochodu, z ponurym wyrazem twarzy patrząc przez okno. Słowa Arianny powtarzały się w jego głowie, ich subtelny jad podgryzał jego pewność siebie.

„Czasem to ci najbliżsi mają najwięcej powodów, by nas zdradzić. Wiedzą dokładnie, gdzie boli.”

Pokręcił głową, próbując odpędzić to myśl. Carmen zawsze była mu wierna. Nie mógł pozwolić, by manipulacje Arianny wpłynęły na niego.

Ale gdy samochód wił się z powrotem do posiadłości Venettich, wątpliwość zaczęła wkradać się do jego umysłu – nieproszona i uporczywa.

…

**W tym samym czasie**

Łazienka wydawała się niesamowicie mała, powietrze gęste od napięcia, gdy Carmen wpatrywała się w plastikowy patyczek w swojej drżącej dłoni. Test ciążowy leżał na blacie, jego wynik był nie do pomylenia. Dwie różowe kreski. W żołądku jej się przewróciło, oparła dłoń o chłodny marmurowy zlew, próbując się opanować.

W ciąży.

Myśli pędziły w jej głowie, lawina emocji groziła, że ją przytłoczy. Dziecko. Dziecko Marco. Nie była pewna, czy powinna czuć radość, strach, czy złamane serce. Mdłości, które dręczyły ją od kilku dni, skłoniły ją do zrobienia testu, ale teraz, gdy znała odpowiedź, nie przyniosło to jasności – jedynie kolejne pytania.

Jak mogła sprowadzić dziecko do tego chaosu? Do domu podzielonego przez nieufność i cień Arianny? Marco już wcześniej kwestionował jej lojalność, wybrał zabawę w manipulacje Arianny zamiast jej zaufania. Jak mogła mu teraz powiedzieć, skoro każde ich słowo tylko pogłębiało przepaść między nimi?

Jej odbicie w lustrze przyciągnęło jej wzrok i ledwie rozpoznała samą siebie – oczy zaczerwienione, szczęka zaciśnięta, zwykła opanowanie roztrzaskane.

Nie mogła mu powiedzieć. Jeszcze nie. Nie w taki sposób.

…

Gdy Marco wrócił do posiadłości późnym wieczorem, Carmen była już w ich sypialni, przechadzając się nerwowo i w myślach przygotowując się do kolejnej konfrontacji. Walizki nie były spakowane, ale decyzję już podjęła. Ultimatum, które mu postawiła, wciąż obowiązywało, a dziś wieczorem potrzebowała odpowiedzi. Usłyszała jego kroki na korytarzu i przygotowała się na spotkanie.

Marco wszedł do środka, jego wzrok przesunął się po jej spiętej sylwetce.

– Carmen – zaczął, jego głos był spokojny, ale zmęczony – musimy porozmawiać.

Nie pozwoliła mu dokończyć.

– Ach, teraz chcesz rozmawiać? – rzuciła ostro, odwracając się do niego. – A gdzie była ta energia, gdy kazałam ci wybrać, Marco? Bo wydaje mi się, że już podjąłeś decyzję.

Jego wyraz twarzy stwardniał.

– Jeszcze nic nie zostało postanowione.

– Właśnie – odparła Carmen. – Nie zrobiłeś nic, Marco. Pozwoliłeś jej zostać. Pozwoliłeś jej zatruć ten dom, nasze małżeństwo, a teraz myślisz, że możemy po prostu o tym „porozmawiać”?

Westchnął, przeczesując dłonią włosy.

– Przesadzasz.

– Nie waż się nazywać tego przesadą! – głos Carmen podniósł się, emocje wymykały się spod kontroli. – Pozwalasz jej nas rozdzielić, Marco. Nawet tego nie widzisz, prawda?

Irytacja Marco narosła, jego ton stał się ostry.

– A ty jesteś taka szybka, żeby odejść. Może to nie Arianna próbuje nas rozdzielić.

Te słowa uderzyły ją jak policzek i Carmen zamarła, zaskoczona.

– Co właśnie powiedziałeś?

Marco nie ustąpił.

– Słyszałaś mnie.

Jej głos zadrżał ze złości, gdy podeszła bliżej.

– Jeśli choć przez sekundę myślisz, że byłam ci nielojalna po wszystkim, co zrobiłam – po wszystkim, z czego zrezygnowałam – to jesteś jeszcze bardziej zaślepiony przez nią, niż myślałam.

Szczęka Marco znów się zacisnęła, ale nie odpowiedział, milczenie tylko potęgowało jej frustrację.

Następnego dnia Marco wciąż na nowo odtwarzał w głowie ich kłótnię, każde słowo bolało bardziej niż poprzednie. Ultimatum Carmen wisiało nad nim jak burzowa chmura, ale teraz insynuacje Arianny dodały warstwę podejrzeń, których nie mógł się pozbyć. Czy złość Carmen była tylko frustracją, czy może winą?

Myśl dręczyła go przez cały dzień. Przypominał sobie chwile, gdy Carmen wydawała się odległa, rozkojarzona – momenty, gdy opuszczała posiadłość bez wyjaśnienia lub spędzała godziny na rozmowach telefonicznych, o których nie chciała mówić. Każde wspomnienie wydawało się potwierdzać ostrzeżenie Arianny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Tego wieczoru postanowił, że potrzebuje odpowiedzi. Znalazł Carmen w salonie, siedziała przy biurku i przeglądała dokumenty na nadchodzące wydarzenie charytatywne. Podniosła wzrok, gdy wszedł, jej wyraz twarzy był chłodny i czujny.

– Czegoś potrzebujesz? – zapytała, tonem ostrym i rzeczowym.

Marco zamknął za sobą drzwi i podszedł bliżej, jego ruchy były wyważone. – Jest coś, co chcesz mi powiedzieć, Carmen?

Zmarszczyła brwi w zamieszaniu. – O czym ty mówisz?

Pochylił się, jego głos stał się cichy. – Masz coś, co powinnaś wyznać?

Wyprostowała się, jej oczy zwęziły się. – Słucham?

– Tak szybko rzucasz mi oskarżenia – powiedział Marco, jego ton był wyważony, ale ostry. – Tak szybko grozisz odejściem. Zaczynam się zastanawiać, czy to nie coś więcej niż tylko Arianna.

Wściekłość Carmen wybuchła i nagle wstała, stając naprzeciw niego z wyzywającą postawą. – O coś mnie oskarżasz? Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłam? Dla tej rodziny?

– Nie oskarżam cię o nic – powiedział Marco, frustracja przebijała się przez jego słowa. – Po prostu pytam, dlaczego tak bardzo chcesz odejść.

– Zdesperowana? – Śmiech Carmen był gorzki, pełen niedowierzania. – Nie, Marco. Daję ci wybór – szansę, żebyś udowodnił, po której stronie stoisz. Ale wyraźnie bardziej ci zależy, by słuchać jej jadu niż zaufać własnej żonie.

Twarz Marco pociemniała. – Nie musiałbym pytać, gdybyś nie zachowywała się jak winna.

Dłonie Carmen zacisnęły się przy bokach, a jej głos zadrżał od tłumionej furii. – Winna? Oskarżasz mnie o winę, kiedy to ty wymykasz się, żeby spędzać z nią godziny sam na sam? To ty przekroczyłeś granicę, Marco. Nie ja.

Ich słowa latały jak sztylety, każde cięło głębiej niż poprzednie. Marco oskarżał ją o to, że pozwala dumie przesłonić rozsądek, że stawia własne emocje ponad przetrwanie rodziny. Carmen kontratakowała, że poświęcił ich małżeństwo dla własnego ego, dla swojego pragnienia kontroli nad wszystkim – nawet nad nią.

– Jeśli choć przez chwilę myślisz, że mogłabym cię zdradzić – powiedziała w końcu, jej głos się załamał – to już nie zostało między nami nic do ratowania.

Odpowiedź Marco była zimna, jego ton lodowaty. – Może i nie.

Jej oddech zatrzymał się na jego słowa i przez chwilę żadne z nich się nie poruszyło. Twarz Carmen była mieszanką złamanego serca i furii, gdy odwróciła się i odeszła. Marco jej nie zatrzymał, jego własny gniew i wątpliwości unieruchomiły go w miejscu.

W gabinecie Marco ciężko opadł na krzesło, chowając głowę w dłoniach. Cisza w pomieszczeniu była ogłuszająca, wypełniona echem ich kłótni i głosem Arianny – cichym, wyrachowanym. „Czasem ci, którzy są nam najbliżsi, mają najwięcej powodów, by nas zdradzić.” Po raz pierwszy nie był pewien, czy kobieta, którą kochał, naprawdę stoi po jego stronie.

…

Sypialnia była spowita cieniami, słabe światło lampki nocnej rzucało długie smugi na podłogę. Carmen siedziała na skraju łóżka, jej dłonie ściskały brzeg materaca, jakby miały ją utrzymać na miejscu. Wzrok ciągle uciekał jej do szuflady, gdzie schowany był test ciążowy, którego obecność była niemym ciężarem przygniatającym ją do ziemi.

Patrzyła na niego już tuzin razy, jakby wynik mógł się jeszcze zmienić. Ale dwa różowe paski pozostawały niezmienne, niepodważalne. Położyła drżącą dłoń na brzuchu, serce ścisnęło się na myśl o małym życiu rosnącym w jej wnętrzu.

Jej dziecko. Dziecko Marco.

Łzy zapiekły ją w oczach, ale zamrugała, zmuszając się do skupienia. Nie mogła płakać. Nie teraz. Musiała myśleć. Musiała chronić swoje dziecko.

W myślach powracała kłótnia sprzed wieczoru, chłodne słowa Marco cięły ją jak ostrze. „Może nie ma [nic do ratowania].”

Jak do tego doszło?

Był czas, kiedy byli nierozłączni, kiedy razem stawiali czoła światu jako partnerzy w pełnym tego słowa znaczeniu. Pamiętała, jak zwykł jej się zwierzać, jego głos był wtedy cichy i pełen marzeń o wspólnej przyszłości. Obejmował ją w ciche noce, całował w czoło i szeptał, że jest jedyną osobą, której ufa.

Ale tamte dni wydawały się teraz odległym życiem.

Teraz cień Arianny wisiał nad wszystkim, zatruwał ich dom, rozmowy, zaufanie. Carmen próbowała wyobrazić sobie rozmowę z Marco o dziecku, ale obraz rozpadał się pod ciężarem jego ostatnich czynów. Czy w ogóle by się przejął, czy uznałby to za kolejne „rozproszenie” od swojej rzekomej strategii? Gorzej, co jeśli dowiedziałaby się Arianna? Sama myśl, że jej dziecko mogłoby zostać wciągnięte w sieć kłamstw i manipulacji Arianny, sprawiała, że żołądek Carmen ściskał się ze strachu.

– To już nie chodzi tylko o mnie – wyszeptała w ciszę, jej głos się załamał. – Muszę cię chronić.

Carmen wstała z łóżka i otworzyła szafę, drżącymi dłońmi wyciągnęła małą walizkę. Nie mogła tu zostać. Nie w takich warunkach. Nie wtedy, gdy Marco nie potrafił przejrzeć gier Arianny. Odejście od niego było jak wyrwanie kawałka własnej duszy, ale to już nie chodziło tylko o ból serca. Jej dziecko zasługiwało na coś lepszego niż dom pełen napięcia, nieufności i kłamstw.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Double Life of My Pregnant Ex-Wife

The Double Life of My Pregnant Ex-Wife

200 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

200

Treść

Aa