passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The General’s Forgotten Daughter - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

The General’s Forgotten Daughter

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2

Vireya Talen poruszała się po sali balowej tak, jakby należała do niej. Jej suknia lśniła szmaragdowymi i złotymi nićmi, nisko wycięta na plecach i wysoko pod szyją, majestatyczna bez wysiłku. Śmiech podążał za nią. Szlachcice pochylali się bliżej, pragnąc być widzianymi podczas słuchania. Nawet ministrowie krążyli wokół niej jak ćmy przy ogniu.

— Została do tego wyszkolona — szepnął Riven, mrużąc oczy, stojąc przy stole z napojami i rozmawiając z młodym spadkobiercą gildii. — To nie miłość. To pozycjonowanie.

Spadkobierca wzruszył lekko ramionami. — Jej ojciec to Talen Holdings, prawda? Od lat próbował przebić się do Sektorów Centralnych.

Riven nie odpowiedział, lecz jego szczęka się zacisnęła. Darionowie nigdy wcześniej nie rozważali ofert Talenów. Ale Vireya znalazła wejście — przez Calyxa. Przez miejsce Seren.

Ktoś w pobliżu wyszeptał za kielichem:

— Mówi biegle w trzech językach. Ma dwa miejsca w podkomisjach na dworze.

— W zeszłym miesiącu jadła z Ministrem Transportu — dorzucił ktoś inny. — To nie tylko wybór. To awans.

Seren nie słyszała tego bezpośrednio, ale czuła każde słowo. Stała przy wysokich kandelabrach, nie będąc już w centrum niczego. Kilku służących przeszło obok niej bez powitania, ich spojrzenia ślizgały się po niej, jakby nigdy się nie liczyła.

Vireya dotarła do Lady Mirelle, która ujęła jej dłoń z uśmiechem tak szerokim, jakby był wyrzeźbiony.

— Jesteś dokładnie tym, czego ten dom potrzebuje — powiedziała, na tyle głośno, by inni usłyszeli. — Błyszczysz, kochanie. Po prostu błyszczysz.

— Zachowuje się, jakby już była jej córką — szepnął za wachlarzem jeden z dworzan.

— I równie dobrze mogłaby być — padła odpowiedź.

Seren odwróciła lekko twarz, ukrywając błysk bólu, który chciał się wydostać. Jej dłonie były splecione, zbyt mocno. Oddech miała odmierzalny, jakby zmuszała płuca, by pamiętały, jak pracować.

— Obiecał mi lojalność — wyszeptała do siebie, głosem tak miękkim, że ledwie rozdarł powietrze. — Wierzyłam mu. Boże, wierzyłam mu.

Jej umysł cofnął ją wstecz — niechciany i ostry. Przypomniała sobie pierwszy miesiąc ich małżeństwa, chłód za uśmiechami Calyxa, gdy byli sami. Rzadko pozwalał jej mówić podczas dworskich kolacji. Raz, gdy zasugerowała coś na zebraniu rady, uciszył ją ruchem palców. Potem nie czekał, aż zostaną sami.

— Jesteś lepsza w milczeniu — powiedział chłodno w korytarzu. — Twoja obecność powinna być odczuwalna, nie słyszalna.

To stało się wzorcem. Wykluczał ją z kolacji z sojusznikami. Nigdy nie wiedziała, kto odwiedzał posiadłość, dopóki nie wyjechali. Gdy zadawała pytania, otrzymywała półodpowiedzi. Gdy próbowała uczestniczyć, kiwał głową i odchodził.

Lady Mirelle raz stanęła na progu komnat Seren, patrząc na bladoniebieską suknię, którą Seren wybrała na bankiet.

— Przebierz się — powiedziała bez wahania. — Nie możemy pozwolić ci przyćmić Kaeleny. Twoje szaty powinny odzwierciedlać pokorę.

Więc jej garderoba została pozbawiona kolorów. Bez karmazynu. Bez szmaragdu. Bez złota. Teraz Vireya sunęła przez salę balową w szmaragdzie i diamentach, jej śmiech ciepły, dłoń lekko spoczywająca na ramieniu Calyxa, jakby zawsze tam należała.

— Jest olśniewająca — wyszeptał ktoś. — Prawdziwa przyszła Lady Darion.

Seren odwróciła się, zanim jej twarz mogła coś zdradzić. Wyraz jej twarzy był spokojny, lecz w środku panował chaos.

Za jej plecami Riven patrzył. Jego wzrok nie podążał za Vireyą, nie śledził Calyxa. Skupił się na Seren. Zauważył, jak służący już na nią nie patrzą. Dostrzegł lekki zacisk jej szczęki, jak drgnęły jej palce, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie mogła. Jeszcze nie.

— Coś w niej złamali — mruknął Riven. — Dranie... a ona wciąż jest najpiękniejszą istotą w tej sali.

Muzyka znów się wzmogła. Vireya tańczyła teraz, wirując pod dłonią Calyxa, jakby ta noc zawsze należała do niej. Jej śmiech rozbrzmiewał po całym pokoju.

Seren cofnęła się, dalej od światła świec, aż jej sylwetka zlała się ze ścianą.

Nikt nie poszedł za nią. Nikt nie zawołał jej imienia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Z górnego tarasu Riven patrzył, jak sala balowa kurczy się za jej plecami, gdy Seren z wyważoną gracją przechodziła przez złote drzwi. Nikt jej nie zatrzymał. Nikt nie zwrócił uwagi. Jej sylwetka zniknęła między gośćmi w jedwabiach i służbą z srebrnymi tacami. Nie obejrzała się.

Uniósł kieliszek do ust, ledwie czując smak rozwodnionego wina. Chłód szkła nie mógł ostudzić żaru, który narastał mu pod żebrami. Widział dziś zbyt wiele—zbyt wiele brzydoty odzianej w perły i uprzejmość.

Oparł się o marmurową balustradę i spojrzał w dół, na dziedziniec poniżej.

„Pewnego dnia spojrzy wstecz i zrozumie, że była najlepszą cholerną rzeczą, jaką kiedykolwiek miał,” pomyślał Riven. „A pozwolił jej odejść.”

Odstawił wino i szybko się odwrócił, wymykając się z tarasu w kierunku bocznych schodów. Kiedy dotarł do niższego korytarza, ona już przez niego przeszła. W powietrzu wciąż unosił się jej delikatny zapach: lawenda i jakaś cicha, nieuchwytna ciepłota. Podążał za nią bezszelestnie, jego kroki były miękkie na marmurowej posadzce. Nie spieszyła się, ale w jej postawie była pilność: zbyt wyprostowana, zbyt opanowana.

Zniknęła w służbowym korytarzu, minęła złocone sale jadalne i weszła do prywatnego wyjścia przeznaczonego dla personelu i rodziny. Riven zatrzymał się z tyłu, gdy zewnętrzne drzwi zaskrzypiały. Zza rzędu żywopłotów obserwował.

Czarny, lśniący samochód czekał na zewnątrz, połyskując w blasku księżyca. Taki samochód był zarezerwowany dla potężnych, nietykalnych. Mężczyzna w dopasowanym mundurze stał przy tylnych drzwiach i skłonił się. Seren weszła bez wahania. Nie padło ani jedno słowo.

Drzwi zatrzasnęły się. Silnik zamruczał. Riven przykucnął niżej za żywopłotem, gdy kierowca zajął miejsce. Zwęził oczy.

„Dokąd jedziesz?” wymamrotał pod nosem.

Samochód odjechał, skręcając w długą, prywatną alejkę. Przez chwilę zawahał się. Mógł ją puścić. Pozwolić jej zniknąć w tajemnicach, które skrywała. Ale coś swędziało go z tyłu głowy: coś, co nie pozwalało jej tak po prostu odejść.

Jego instynkt nigdy go nie zawiódł. Pobiegł do dolnego garażu, omijając strażników z wprawą. Rząd wynajmowanych pojazdów stał pod ścianą, w większości nieużywany. Jego dłoń przesunęła się po interfejsie czarnego motocykla typu stealth. System zamrugał na zielono. Odblokowany.

Kask na głowie. Silnik szepcze. Wybiegł w noc, lawirując po ciemnych drogach i długich, cieniutkich zakrętach, zawsze dwa samochody z tyłu.

Samochód Seren nie zwolnił aż do obrzeży miasta. Tutaj budynki były wyższe, starsze, bogactwo zamknięte za bramami rezydencji i wysokimi murami bezpieczeństwa. Cicho zatrzymał się za billboardem, zachowując dystans.

Auto zatrzymało się przed ogromną posiadłością otuloną żelazem. Reflektory rozświetlały jej obrzeża. Przy bramie strażnik w mundurze pochylił się do okna kierowcy. Rozmawiali krótko. Riven nie słyszał, co zostało powiedziane, dopóki wiatr nie zmienił kierunku i nie poniósł do niego słów niczym sekret przeznaczony tylko dla niego.

„Powiedz Magistratowi Generalnemu, że jego córka wróciła.”

Brama otworzyła się bez chwili wahania. Samochód wjechał do środka, jakby tam należał.

Riven znieruchomiał, ściskając mocno kierownicę. Magistrat Generalny Veris. Imię uderzyło go jak policzek. Najpotężniejsza postać polityczna w Centralnych Sektorach. Zimny. Bezwzględny. Nietykalny. Zarządzał całymi dzielnicami jednym podpisem. Jego córka miała być zagadką—tajemnicą, o której prasa spekulowała, ale nigdy nie widziała.

Rivenowi zaschło w ustach.

„Magistrat Veris?” wyszeptał.

„To niemożliwe...” Serce biło mu w piersi coraz głośniej.

Nie czekał. Odwrócił motocykl, koła ślizgały się po asfalcie, i pomknął w noc.

Seren nie była tylko porzuconą żoną. Była osobą, wokół której kształtował się ich cały świat, czy tego chcieli, czy nie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

Świt malował posiadłość Darionów zimnym, bladym światłem. Dziedziniec był pusty, szron przylegał do marmuru. Seren wysiadła z samochodu w ciszy, jej płaszcz łapał powiew wiatru, a obcasy odbijały się echem od kamiennej ścieżki. Włosy miała upięte w idealny kok, wyraz twarzy nie do odczytania. Nic na jej obliczu nie zdradzało burzy pod skórą.

Korytarze w środku były nieruchome. Szła powoli, jakby każdy krok był przemyślany. Gdy dotarła do komnat Calyxa, zatrzymała się tylko na moment, zanim pchnęła drzwi. W środku palił się ogień—i on także.

Calyx stał przy kominku, ręce splecione za plecami, wpatrzony w płomienie, jakby mogły mu udzielić odpowiedzi. Ciepło muskało jego profil, ale głos miał lodowaty, gdy wreszcie się odezwał.

— Wstałaś wcześnie.

Seren podeszła bliżej, nie fatygując się odpowiedzią.

— Zaplanowałeś to — powiedziała ostrym, równym tonem. Calyx odwrócił głowę tylko trochę, nie na tyle, by spojrzeć jej w oczy.

— O czym mówisz? — zapytał z udawaną obojętnością.

Seren nie mrugnęła. — Vireya. Bal. Ogłoszenie. Wszystko.

Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią. Nawet nie próbował zaprzeczać.

— Spełniłaś swoją rolę, Seren — powiedział, jakby wyświadczał jej przysługę. — Teraz zejdź mi z drogi.

Coś w jej piersi się skręciło, ale nie dała tego po sobie poznać. Ręce trzymała swobodnie wzdłuż ciała, podniosła brodę.

— Więc wybierz — powiedziała. — Ją albo mnie.

Calyx odwrócił się do niej całkowicie. Jego oczy, niegdyś ciepłe podczas zalotów, były teraz zimniejsze niż szron za oknem.

— Nigdy nie byłaś odpowiednia — powiedział. — Wiedziałaś o tym.

Jej usta zacisnęły się w wąską linię, oczy zwęziły się ledwie dostrzegalnie.

— W takim razie chcę rozwodu.

Drgnął. Ledwie zauważalnie, ale jednak. Nie spodziewał się tego.

— Zrujnujesz swoją pozycję — powiedział, robiąc krok w jej stronę.

Seren lekko przechyliła głowę. — Już i tak jej nie mam — odparła. — A jednak wciąż oddycham.

Jego frustracja przebiła się przez spokój jak błyskawica za szkłem.

— Sama nie przetrwasz. Bez tego nazwiska, bez tej rodziny jesteś nikim.

Jej głos nie zadrżał. — Już byłam nikim dla ciebie. Teraz przynajmniej przestanę udawać, że to nie bolało.

Powietrze między nimi zgęstniało, gorzkie i ciężkie. Calyx zrobił kolejny krok, głos ostry.

— Jesteś słaba, Seren. Dlatego musiałem iść dalej.

Jej spojrzenie pociemniało. — Nazywasz mnie słabą, bo nie walczyłam. Bo czekałam, aż mnie zauważysz. Myślałam, że jeśli będę cicho, w końcu mnie usłyszysz. — Zbliżyła się, ogień odbijał się w jej oczach. — Ale nigdy nie słuchałeś. Wymazałeś mnie.

Zacisnął szczękę, ale milczał.

Ona nie przestała. — Odepchnąłeś mnie. Oddałeś moje miejsce komuś ładniejszemu, głośniejszemu, łatwiejszemu do ukształtowania. Prosiłam cię o wsparcie. Dałeś mi pustkę.

Spojrzał na nią wtedy—naprawdę spojrzał—ale było już za późno.

Cofnęła się. Jej dłoń spoczęła na klamce.

— Wybrałeś ją. Więc teraz ja wybieram siebie.

Wyszła bez słowa więcej.

Drzwi trzasnęły za nią z hukiem, głośnym i ostatecznym w cichej sali. Echo rozeszło się, jakby coś pradawnego się uwolniło, jak dzwon ostrzegawczy na marmurowych podłogach. Posiadłość jakby zastygła wokół niej, jakby nawet ściany nie były pewne, co właśnie się wydarzyło. Jej kroki ani na moment nie zwolniły.

Przy łuku Kaelenna opierała się o filar, uśmiech już pojawiał się na jej ustach.

— Ooo — przeciągnęła słowo z rozbawieniem. — To było odważne. Zobaczymy, jak długo wytrzymasz.

Seren nie odwróciła się. — Dłużej, niż myślisz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The General’s Forgotten Daughter

The General’s Forgotten Daughter

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa