passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The General’s Forgotten Daughter - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

The General’s Forgotten Daughter

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

Świt malował posiadłość Darionów zimnym, bladym światłem. Dziedziniec był pusty, szron przylegał do marmuru. Seren wysiadła z samochodu w ciszy, jej płaszcz łapał powiew wiatru, a obcasy odbijały się echem od kamiennej ścieżki. Włosy miała upięte w idealny kok, wyraz twarzy nie do odczytania. Nic na jej obliczu nie zdradzało burzy pod skórą.

Korytarze w środku były nieruchome. Szła powoli, jakby każdy krok był przemyślany. Gdy dotarła do komnat Calyxa, zatrzymała się tylko na moment, zanim pchnęła drzwi. W środku palił się ogień—i on także.

Calyx stał przy kominku, ręce splecione za plecami, wpatrzony w płomienie, jakby mogły mu udzielić odpowiedzi. Ciepło muskało jego profil, ale głos miał lodowaty, gdy wreszcie się odezwał.

— Wstałaś wcześnie.

Seren podeszła bliżej, nie fatygując się odpowiedzią.

— Zaplanowałeś to — powiedziała ostrym, równym tonem. Calyx odwrócił głowę tylko trochę, nie na tyle, by spojrzeć jej w oczy.

— O czym mówisz? — zapytał z udawaną obojętnością.

Seren nie mrugnęła. — Vireya. Bal. Ogłoszenie. Wszystko.

Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią. Nawet nie próbował zaprzeczać.

— Spełniłaś swoją rolę, Seren — powiedział, jakby wyświadczał jej przysługę. — Teraz zejdź mi z drogi.

Coś w jej piersi się skręciło, ale nie dała tego po sobie poznać. Ręce trzymała swobodnie wzdłuż ciała, podniosła brodę.

— Więc wybierz — powiedziała. — Ją albo mnie.

Calyx odwrócił się do niej całkowicie. Jego oczy, niegdyś ciepłe podczas zalotów, były teraz zimniejsze niż szron za oknem.

— Nigdy nie byłaś odpowiednia — powiedział. — Wiedziałaś o tym.

Jej usta zacisnęły się w wąską linię, oczy zwęziły się ledwie dostrzegalnie.

— W takim razie chcę rozwodu.

Drgnął. Ledwie zauważalnie, ale jednak. Nie spodziewał się tego.

— Zrujnujesz swoją pozycję — powiedział, robiąc krok w jej stronę.

Seren lekko przechyliła głowę. — Już i tak jej nie mam — odparła. — A jednak wciąż oddycham.

Jego frustracja przebiła się przez spokój jak błyskawica za szkłem.

— Sama nie przetrwasz. Bez tego nazwiska, bez tej rodziny jesteś nikim.

Jej głos nie zadrżał. — Już byłam nikim dla ciebie. Teraz przynajmniej przestanę udawać, że to nie bolało.

Powietrze między nimi zgęstniało, gorzkie i ciężkie. Calyx zrobił kolejny krok, głos ostry.

— Jesteś słaba, Seren. Dlatego musiałem iść dalej.

Jej spojrzenie pociemniało. — Nazywasz mnie słabą, bo nie walczyłam. Bo czekałam, aż mnie zauważysz. Myślałam, że jeśli będę cicho, w końcu mnie usłyszysz. — Zbliżyła się, ogień odbijał się w jej oczach. — Ale nigdy nie słuchałeś. Wymazałeś mnie.

Zacisnął szczękę, ale milczał.

Ona nie przestała. — Odepchnąłeś mnie. Oddałeś moje miejsce komuś ładniejszemu, głośniejszemu, łatwiejszemu do ukształtowania. Prosiłam cię o wsparcie. Dałeś mi pustkę.

Spojrzał na nią wtedy—naprawdę spojrzał—ale było już za późno.

Cofnęła się. Jej dłoń spoczęła na klamce.

— Wybrałeś ją. Więc teraz ja wybieram siebie.

Wyszła bez słowa więcej.

Drzwi trzasnęły za nią z hukiem, głośnym i ostatecznym w cichej sali. Echo rozeszło się, jakby coś pradawnego się uwolniło, jak dzwon ostrzegawczy na marmurowych podłogach. Posiadłość jakby zastygła wokół niej, jakby nawet ściany nie były pewne, co właśnie się wydarzyło. Jej kroki ani na moment nie zwolniły.

Przy łuku Kaelenna opierała się o filar, uśmiech już pojawiał się na jej ustach.

— Ooo — przeciągnęła słowo z rozbawieniem. — To było odważne. Zobaczymy, jak długo wytrzymasz.

Seren nie odwróciła się. — Dłużej, niż myślisz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Plotka rozniosła się po posiadłości niczym pożar. Do rana każdy służący, strażnik i gość wiedział: Seren poprosiła o rozwód. Korytarze wypełniły się szeptami i uniesionymi brwiami. Nikt nie wypowiadał jej imienia na głos, ale mówiono o wszystkim innym.

Lady Mirelle wydawała śniadanie, jakby nic się nie stało, a jej salon jadalny lśnił w promieniach słońca. Miała na sobie perły ostre jak jej uśmiech, rozsiadła się na szczycie stołu niczym królowa na dworze. Jej głos unosił się w powietrzu, lekki i zjadliwy.

— Za tydzień wszyscy o niej zapomną — powiedziała słodko, mieszając herbatę łyżeczką, która brzęczała zbyt głośno. — Biedaczka nawet nie zostawiła po sobie żadnego dziedzictwa.

Kaelenna zaśmiała się i dolała więcej herbaty, jej rękawy muskały koronkowy obrus.

— Bez tytułu. Bez dzieci. Bez wartości — westchnęła. — Szczerze mówiąc, to żenujące.

Ich przyjaciele chichotali. Pokojówki poruszały się bezszelestnie, drgającymi ustami. Cały pokój wydawał się stworzony tylko po to, by upokarzać.

Nagle drzwi otworzyły się z hukiem.

Seren weszła. Miała na sobie jedwabny szlafrok w bladoniebieskim kolorze, na jednym rękawie ciemna smuga atramentu. Rozlewała się po tkaninie niczym posiniaczone płatki. Kaelenna strąciła kałamarz z biurka Seren poprzedniego wieczoru. Powiedziała, że to był wypadek. Nikt jej nie uwierzył. Nikogo to nie obchodziło.

Seren nic nie powiedziała. Usiadła powoli, złożone dłonie trzymając na kolanach. Jej włosy były upięte, choć luźniej niż zwykle. Twarz miała bladą, nieodgadnioną. Plama atramentu ciemniała w miękkim świetle, przyciągając każde spojrzenie.

Nikt nie przeprosił. Służąca przy kredensie zachichotała cicho. Inna szturchnęła ją łokciem, ale niezbyt mocno, by powstrzymać uśmiech.

Lady Mirelle pochyliła się do przodu, z ustami wygiętymi w uśmiechu.

— Możesz już iść — powiedziała, tonem ostrym i słodkim. — Pościel sama się nie poskłada.

Przez dłuższą chwilę nikt się nie poruszył. W końcu Seren wstała. Jej krzesło delikatnie zaskrzypiało na podłodze, gdy je odsuwała. Nie odezwała się, nie spojrzała na żadną z nich. Jej palce musnęły rękaw raz, ale nie próbowała ukryć plamy.

Na korytarzu wyjęła telefon i nacisnęła jeden przycisk. Jej głos był cichy, urywany.

— Przyślij samochód. Teraz.

Zakończyła połączenie i schowała telefon do kieszeni, ręce miała pewne. Nikt za nią nie poszedł, gdy mijała galerię portretów, główne wejście, salony, które nigdy naprawdę do niej nie należały. Drzwi majaczyły przed nią, ciemne drewno i zimne szkło, odbijając kobietę, którą zbyt długo lekceważono.

Na zewnątrz elegancki czarny samochód wślizgnął się na podjazd. Drzwi otworzyły się bez słowa. Seren wyszła, trzymając jedynie smukłe, srebrne etui. Bez kufrów. Bez pudeł. Tylko to, co sama postanowiła zabrać.

Riven pojawił się właśnie wtedy, gdy koła dotknęły żwiru. Zamarł przy bramie, płaszcz wciąż nosił ślady kurzu po podróży. Wrócił ze śledztwa z palącymi pytaniami — ale widok przed nim wypalił je wszystkie.

Seren, stojąca w słońcu, szlafrok splamiony atramentem, policzki mokre od łez, których nie zdążyła otrzeć. Ale plecy miała wyprostowane. Podbródek uniesiony. Poruszała się, jakby już przetrwała wszystko.

Nie przerwał jej. Kaelenna pojawiła się przy oknie, ramiona skrzyżowane, usta wygięte.

— Dokąd ona idzie? — spytała, głos miała ostry od szyderstwa.

Lady Mirelle nawet nie podniosła wzroku znad herbaty. — Do jakiejś taniej kawalerki, pewnie — odparła i upiła łyk.

Kaelenna patrzyła, jak samochód znika w oddali. — Nawet nie próbowała walczyć. Po prostu spakowała rzeczy i wyszła.

Lady Mirelle nie podniosła wzroku. — Co innego mogła zrobić? Nigdy nie była tu na dłużej.

— Naprawdę wierzyła, że tu przynależy. — Kaelenna prychnęła sucho. — Wyszła za mąż i sądziła, że to czyni ją jedną z nas.

Lady Mirelle w końcu się odwróciła, spojrzenie miała twarde i przenikliwe. — Małżeństwo dało jej dostęp. Nie status. Nie szacunek. I na pewno nie nietykalność.

Kaelenna oparła się o okno. — Myślisz, że wróci na kolanach?

— Nie zaryzykuje. A jeśli spróbuje, drzwi pozostaną zamknięte. — Mirelle znów sięgnęła po herbatę. — Niech się nauczy, co to znaczy nie mieć niczego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Samochód sunął główną aleją z ciemnymi szybami i niemal bezgłośnymi kołami. Riven podążał za nim na innym motocyklu: cichszym, smuklejszym. Trzymał się całą ulicę za nimi, wtapiając się w poranny ruch. Jego oczy nie odrywały się od czarnego auta z dyplomatycznymi tablicami i cichą siłą.

Myślał, że wie, kim jest Seren. Wydawało mu się, że to tylko kolejna odtrącona szlachecka żona – dobrze wychowana, ze złamanym sercem. Ale sposób, w jaki wyszła z posiadłości Darionów, z uniesioną głową i prostymi plecami, zdradzał, że kryje się w niej coś więcej. A teraz samochód nie tylko przekraczał granice miasta. Przekraczał coś znacznie większego.

Zwolnił, gdy dotarli do punktu kontrolnego na obrzeżach dzielnicy. Strażnicy nie wahali się; brama nie zaskrzypiała. Otworzyła się w chwili, gdy kierowca opuścił szybę.

„Lady Veris,” powiedział żołnierz, prostując się. Riven zamarł.

Wewnątrz, auto sunęło szerokimi alejami, wzdłuż których stały posągi i przystrzyżone żywopłoty. Trzymał się z dala, porzucił motocykl przy linii drzew i przemykał za żelaznym ogrodzeniem. Zaniemówił, widząc posiadłość – bardziej twierdzę niż rezydencję. Białe marmurowe kolumny, okna z czarnego szkła, strażnicy na każdym posterunku.

Seren wysiadła z samochodu powoli, jej szata została zastąpiona czystym, szarym płaszczem. Służący przywitał ją natychmiast, głęboko się kłaniając.

„Pani,” powiedział ciepło. „Twój ojciec czeka w północnym holu.”

Kiwnęła głową, jej głos był zbyt cichy, by Riven mógł go usłyszeć z miejsca, gdzie kucał. Ale szła jak ktoś, kto tutaj należy. Bez wahania. Bez strachu.

Riven pozostał nisko w cieniu przyciętego żywopłotu, szeroko otwartymi oczami. Powtarzał to imię w myślach. Veris. Magistrat Generalny Allor Veris. Naczelnik Prawa Dominium. Egzekutor sprawiedliwości w pięciu sektorach. Bezwzględny. Niezłomny. Budzący lęk.

Ta posiadłość nie była jedynie symbolem bogactwa – tu była prawdziwa władza. Władza Dominium. Riven wypuścił powoli powietrze.

„A więc nigdy nie była tylko żoną Dariona,” wyszeptał. „Ona jest ich zgubą.”

Wewnątrz, marmurowy hol wyrastał wokół Seren niczym katedra. Wysokie okna zalewały polerowany kamień światłem słonecznym. Na ścianach wisiały gobeliny przedstawiające dawne bitwy, a w narożnikach czuwali posągowi wojownicy.

Na końcu sali, przy rzeźbionym kominku, stał mężczyzna w szarym mundurze ze srebrnymi lamówkami na mankietach. Stał wyprostowany, we włosach błyszczały srebrne pasma, a rysy twarzy miał wykute latami dyscypliny.

Allor Veris odwrócił się, gdy weszła. Jego twarz złagodniała – nieznacznie, ale wystarczająco, by dostrzec, że nie jest obcy miłości, nawet jeśli rzadko ją okazywał.

Zrobił krok naprzód, szukając jej spojrzenia.

„Jesteś wcześnie.”

„Nie miałam gdzie indziej pójść,” odpowiedziała.

Jego szczęka drgnęła lekko. „Nigdy nie miałaś tam zostać tak długo.”

„Myślałam, że dam radę,” odparła. „Myślałam, że mogę się dla nich liczyć.”

Odwrócił wzrok na moment, ręce trzymając za plecami. „Mówiłem, że cię wykorzystają.”

„I tak zrobili,” powiedziała, jej głos teraz bardziej napięty. „Wystawiali mnie na pokaz, uciszali, a potem odrzucili jak stłuczony wazon.”

Jego oczy powróciły do jej twarzy, zauważając delikatne cienie pod oczami, napięcie w szczęce. „Pozwolisz mi teraz sobie pomóc?”

Seren wzięła powoli oddech. Spojrzała na niego – nie tylko jak na ojca, ale jak na człowieka, który potrafi naginać prawa i karać królów. Jej głos nie drżał.

„Tak,” powiedziała. „Ale nie chcę litości. Chcę odzyskać swoje imię.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The General’s Forgotten Daughter

The General’s Forgotten Daughter

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa