passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The General’s Forgotten Daughter - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

The General’s Forgotten Daughter

/

Rozdział 8

ROZDZIAŁ 7

Seren siedziała w sali narad o wysokim sklepieniu, otoczona doradcami w wyprasowanych mundurach i dworskimi prawnikami o ostrych językach. Powietrze pachniało papierem, atramentem i strategią. Jej krzesło było lekko podwyższone, skierowane na długi stół z dokumentami i świecącymi ekranami danych. Jeden z prawników chrząknął cicho, zanim się odezwał.

„Zgodnie z klauzulą dwunastą,” zaczął, przesuwając palcami po kontrakcie, „twój podpis małżeński powiązał prawa handlowe Darionów z bezpieczeństwem Dominium. Bez twojego nazwiska ich wschodnie majątki są bezbronne.” Zawiesił głos, po czym spojrzał jej w oczy. „Sojusz zbudowano na twojej krwi.”

Nie mrugnęła. „To niech się rozpadnie.”

Odezwał się inny głos, starszy, pewniejszy: „Wciąż masz prawne wpływy na rejestr majątku. Jeśli wycofasz swój udział, Darion Holdings straci dostęp do tarczy Dominium. To obejmuje handel, trasy ochronne i status elity na dworze.”

„Uczynili mnie niewidzialną,” powiedziała Seren. „Teraz mogą patrzeć, jak wymazuję ich nazwisko z rejestru.”

W rogu sali kobieta szepnęła do swojej koleżanki: „Ona nie tylko się stawia. Ona przejmuje planszę.”

Tymczasem, na niższym dystrykcie, Riven poruszał się po archiwach finansowych Darionów niczym cień. Ekrany migotały liniami cyfr i kontami posiadłości. Wyświetlił rejestry własności, sprawdził nazwiska, przejrzał ostatnie wypłaty. Liczby nie kłamały.

Zapukał w stół, szczęka mu się zacisnęła. „Jest gorzej, niż myślałem.”

Majątek Darionów, od dawna uważany za nietykalny, był pusty w środku. Wiano Seren podratowało ich długi. Jej nazwisko potwierdziło kilka dworskich zabezpieczeń. Bez niej te umowy były teraz lukami czekającymi na załamanie. Riven powoli wypuścił powietrze, oczy mu się zwęziły.

„Oni jej potrzebowali bardziej, niż ona ich kiedykolwiek.”

Poza murami miasta, daleko od sal narad i ekranów danych, Seren szła samotnie między wysokimi żelaznymi bramami a szeleszczącymi drzewami. Cmentarz był cichy, wysadzany białym kamieniem i świeżo ściętymi kwiatami. Jej kroki zwolniły z tyłu, gdzie trawa rosła krzywo, a wiatr niósł mniej dźwięków.

Zatrzymała się przed grobem. Marmur był prosty—nieozdobiony, lecz elegancki. Elira Veris. Ukochana żona. Waleczna matka. Zapamiętana. Seren stała tam dłuższą chwilę, z rękami przy bokach, zaciśniętymi ustami.

Wtedy jej głos przerwał ciszę.

„Nigdy mnie nie widzieli,” wyszeptała. „Ale ty widziałaś.”

Uklękła powoli, palcami gładząc wyryte imię.

„Śmiali się z mojej ciszy. Uznali mnie za słabą, bo byłam łagodna. Ale ty mówiłaś, że cisza to nie słabość—to cierpliwość. Czekałam za długo, Mamo. Ale już nie będę czekać.”

Gardło jej się ścisnęło. Zamknęła oczy. „Dopilnuję, by nigdy nie zapomnieli twojego imienia.”

Wiatr łagodnie się zmienił, przerzucając jej włosy przez twarz. Miękki podmuch uniósł płatek z ziemi i przeniósł go przez jej ramię. Podniosła się znów, z jasnym spojrzeniem i wyprostowanymi plecami. Odeszła z cmentarza, nie oglądając się za siebie.

W południe stolica pulsowała plotkami. Darionowie milczeli. Calyx nie wydał oświadczenia. Lady Mirelle odrzuciła wszystkie wywiady. Ale szepty tańczyły zarówno w pałacowych korytarzach, jak i na forach plotkarskich.

A potem—tuż przed zmierzchem—pojawiła się.

Srebrny samochód zatrzymał się przy wejściu magistrackim do Centralnej Wieży Sądu. Kierowca wysiadł i z wprawnym ukłonem otworzył drzwi.

Wysiadła Seren Veris—nie w stonowanych szatach, nie w łagodnych kolorach. Miała na sobie głęboki szafir, skrojony i pełen autorytetu. Ramiona trzymała prosto, włosy spięte z precyzją, buty stukały o marmur.

Błysnęły aparaty. Szeptały głosy. Urzędnicy odwrócili się, by patrzeć.

„Ona wróciła,” powiedział ktoś. „Nie jako żona.”

„Nie,” odparł inny. „Jako dziedziczka Magistrata Verisa.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

„Co ta suka znowu zrobiła?” – zapytała Kaelenna, uśmiechając się szeroko, gdy wgryzała się w skąpaną w miodzie bułeczkę.

Jadalnia lśniła w łagodnym porannym świetle. Złoto zdobiło wszystko: talerze, sztućce, nawet pierścienie na serwetkach – jakby Darionowie musieli sobie nieustannie przypominać o własnej wartości. Kaelenna siedziała skulona na swoim krześle, a jej głos odbijał się echem od długiego stołu.

„Zgaduję, że wróciła do okopów czy gdzieś tam z łzami i drżącymi dłońmi”, powiedziała pomiędzy kęsami. „Jakie to tragiczne.”

Lady Mirelle zachichotała, mieszając herbatę, a łyżeczka rytmicznie stukała o porcelanę.

„Zawsze miała taki kruchy kręgosłup. Myślała, że milczenie czyni ją godną.” Powoli upiła łyk, oczy jej błysnęły. „Bez tytułu. Bez dzieci. Bez prawdziwych roszczeń. Zostanie zapomniana, zanim tydzień się skończy.”

Pokojówki wymieniły szybkie spojrzenia, lecz milczały. Kilka z nich ledwo powstrzymało uśmiech. Jedna nalała więcej herbaty, jakby nie słyszała właśnie, jak całe życie zostało zlekceważone.

Wtedy rozległo się pukanie. Cztery ciężkie uderzenia – odmierzane i głębokie – przerwały spokój. Wszyscy zamarli.

Kaelenna uniosła brew. „Kto o tej porze wali do drzwi w taki sposób?”

Zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, lokaj pośpiesznie wyszedł na korytarz. Chwilę później po marmurowej posadzce rozległy się zsynchronizowane kroki wypolerowanych butów. Do jadalni wkroczyło czterech oficerów Sądu Federacyjnego, mundury lśniły insygniami Dominium. Za nimi szła wysoka kobieta w grafitowym garniturze, a jej aktówka zamknięta była stalowymi zatrzaskami.

Lady Mirelle wstała powoli, wciąż się uśmiechając, lecz jej oczy zwęziły się. „To prywatna rezydencja. Wyjaśnijcie się natychmiast.”

Dowódca nie odwzajemnił uśmiechu. „Na mocy nadzoru Dominium przybyliśmy w celu egzekucji prawnego cofnięcia statusu ochronnego dla rodu Darion. Ze skutkiem natychmiastowym.”

Kaelenna odstawiła filiżankę nieco za mocno. „Co to, do cholery, znaczy?”

Oficer rozłożył dokument, przesuwając go po stole.

„Lady Seren Veris wycofała swoją zgodę wiążącą sojusz. Jako główna sygnatariuszka waszych traktatów handlowych i ochronnych Dominium, jej odejście anuluje wszystkie obecne zabezpieczenia – ze skutkiem natychmiastowym.”

Usta Lady Mirelle drgnęły. „Musi tu być jakaś pomyłka. Seren nigdy nie była główną stroną. Te umowy negocjowano na nazwisko mojego syna.”

Urzędniczka sądu podeszła, otwierając aktówkę głośnym kliknięciem. Wyjęła drugi plik dokumentów z pieczęcią Veris.

„Wszystkie dobra nabyte na mocy klauzul traktatu Dominium zostały współpodpisane przez Lady Seren Veris. Nie Darion. W momencie usunięcia jej nazwiska wasze zabezpieczenia handlowe, ochrona granic i dzierżawy majątków wschodnich zostały cofnięte.”

Twarz Kaeleny zbladła. „Nie, nie – to absurd. Ona by nie… nie mogłaby…”

„Zrobiła to”, odpowiedział oficer chłodno. Z korytarza dobiegł dźwięk szybkich kroków, skóra o marmur.

Calyx wszedł, marynarka rozpięta, włosy potargane. „To nie może być prawda”, powiedział szybko. „Ten sojusz był konstruowany przez doradcę mojego ojca. Te aktywa są nasze.”

Urzędniczka nawet nie podniosła wzroku. „Już nie.”

Głos Calyxa stwardniał. „Chcę z nią rozmawiać. Natychmiast.”

Zanim oficer zdążył odpowiedzieć, drzwi wejściowe otworzyły się ponownie. Wszedł Riven. Wyglądał na zmęczonego podróżą, ale był opanowany. Jego spojrzenie od razu spoczęło na Calyksie.

„Jest niedostępna”, powiedział głosem twardym jak stal. „Ale mogę przekazać wiadomość, jeśli chcesz.”

Calyx wpatrywał się w niego. „Za kogo ty się uważasz?”

„Za tego, który czytał umowy”, odparł chłodno Riven. „Powinieneś był spróbować.”

Lady Mirelle uniosła podbródek. „Żądamy wyjaśnień. Wyszła za mąż do tego domu. Jej lojalność—”

„Została zniszczona w chwili, gdy publicznie upokorzyliście ją na balu”, przerwał jej Riven. „Ona dała wam godność. Wy daliście jej hańbę.”

Calyx podszedł bliżej, głos miał przyciszony. „Nie masz pojęcia, co ona zrobiła.”

„Nie”, powiedział Riven, a w jego oczach błysnął gniew. „Ale wiem, czego nie zrobiła. Nie zniszczyła tego domu. Sami to zrobiliście.”

Kaelenna parsknęła z kąta. „To co teraz? Mamy się położyć i patrzeć, jak bawi się w księżniczkę zemsty?”

Oficer sądowy chrząknął. „O tym zdecyduje sąd. Tymczasem natychmiast zwrócicie całą dokumentację zarejestrowaną w Dominium. Odmowa będzie traktowana jako utrudnianie postępowania.”

Głos Calyxa załamał się na krawędzi paniki. „Oczekujecie, że ona stanie przeciwko nam?”

Riven podszedł bliżej. „Oczekuję, że twoja przyszła żona wyjaśni to przed sądem. Wydawała się bardzo pewna siebie zeszłej nocy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The General’s Forgotten Daughter

The General’s Forgotten Daughter

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa