passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Half Blood Luna - Rozdział #9 - autor The Black Daisy

The Half Blood Luna

/

Rozdział 9

Rozdział 8

Punkt widzenia ElliTo było bardzo realne. Oni odeszli. Martwi. Zabici. Wciąż próbowałam to pojąć. Ktoś w końcu usłyszał moje modlitwy. Oni zniknęli. Nigdy więcej nie skrzywdzą mnie ani nie naruszą mojego ciała. Wzięłam głęboki oddech i poczułam, jakbym trzymała go przez 10 miesięcy.

„Oczywiście nie wiemy, czy powinniśmy być szczęśliwi, czy przerażeni” powiedziała Maggie, unosząc brwi w stronę Sary, drugiej służącej.

„Dlaczego, co masz na myśli?” zapytałam cicho.

„Cóż, wszyscy mówią o alfie Klausie i o tym, jakie będą jego rządy. Oczywiście żaden z nas, służących, go nie zna, ale żołnierze, którzy wrócili z wiadomościami o alfie Greyu i becie Samie, byli dość przerażeni. Mówili, że był bezwzględny, zabijał każdego, kto stanął mu na drodze podczas bitwy, dopóki nie dotarł do alfy Greya, a potem rozszarpał go na kawałki i nie pozwolił mu nawet poddać się pokojowo” powiedziała Sara z przerażeniem w głosie.

„Czy sugerujesz, że będzie gorszy niż alfa Grey?” zapytałam.

„Nie wiem, ale podsłuchałam jednego z żołnierzy, jak mówił, że dał im te same opcje, które alfa Grey daje stadom po zabiciu ich alfy, poddać się lub zginąć” powiedziała Sara.

Cholera. To źle. A co jeśli byłby gorszy niż oni? Oczywiście, że był, powiedziałam sobie. Każdy, kto zmusza ludzi do poddania się wbrew ich woli, to maniak kontroli, żądny władzy szaleniec.

„Czy mówiłaś, że przyjeżdża tutaj do domu stada jutro rano?” zapytałam Maggie.

„Tak, tak powiedzieli żołnierze, chciał dać czas rannym, aby mogli wszyscy wziąć udział w jutrzejszej ceremonii poddania się” odpowiedziała Maggie.

Plan uformował się w mojej głowie natychmiast. Nie zamierzam czekać, aż alfa Klaus upokorzy mnie bardziej, niż już byłam upokarzana każdego dnia. Sądząc po tym, co usłyszałam, prawdopodobnie nawet nie obchodzi go, jakie prawa mają półkrwi albo co im się należy. Dlaczego miałby być inny? Czystokrwiści zawsze myślą tylko o sobie. Wyjeżdżam dziś wieczorem, martwa albo żywa.

Maggie i Sara kontynuują swoją rozmowę, nie zwracając na mnie uwagi. Odwracam się i wracam do swojego pokoju, zamykając za sobą drzwi. Przechadzam się po małym pokoju, rozmyślając o planie ucieczki. Nie wezmę nic ze sobą. To tylko mnie spowolni, a i tak mam wiele niedogodności. Nie mam wilka, więc nie mogę się przemienić i szybko biec, muszę uciekać pieszo, co jest wolniejsze. Nie wspominając, że wciąż boleśnie cierpię z powodu ostatniej nocy, co jest kolejnym spowolnieniem. Jedyną rzeczą, którą muszę zabrać, są pieniądze na prowadzenie spraw, kiedy dotrę do najbliższego miasta.

To była najłatwiejsza część, ponieważ miałam je ukryte tutaj w luźnym kamieniu w ścianie mojego pokoju. Zaczęłam kraść jednego dolara każdej nocy z sypialni alfy Greya. Pomyślałam, że muszę zaoszczędzić trochę pieniędzy, kiedy w końcu zdecyduję się uciec. Brałam tylko jednego dolara z jego porzuconych spodni, które zawsze zostawiał na podłodze, kiedy miał ze mną swoje sposoby. Nie mogłam wziąć więcej ze strachu, że odkryje, że ktoś kradnie mu pieniądze. To nigdy nie przeszłoby bez surowej kary. Po jego zaśnięciu brałam mój codzienny dolar i wychodziłam. Nie uważałam tego za kradzież, skoro wykorzystywał mnie jako niewolnicę seksualną/tortur każdej nocy. Najmniej co mógł zrobić, aby to zrekompensować, to sfinansowanie mojego planu ucieczki.

Zatrzymałam się przed starym stołem i wyciągnęłam książkę geograficzną. Otworzyłam książkę na zaznaczonej stronie z mapą, która pokazywała obszar otaczający moje stado. Najbliższe ludzkie miasto było około 4 km stąd. To prawdopodobnie zajmie mi około czterdziestu pięciu minut, aby się tam dostać. To nie jest bardzo długi spacer. Muszę tylko ominąć ludzi, którzy będą patrolować obwód.

Nigdy nie byłam poza domem stada, co było również dużą niedogodnością. Nie wiem, ilu ludzi będzie na nogach o 3 rano pilnując obwodu. Nie wspominając, że nie mam poczucia orientacji. Jak będę wiedziała, którą drogę obrać?

Wzdycham z frustracją. Powinnam była podjąć pewne ryzyko i eksplorować obwód, zanim alfa Grey został zabity. To by wiele ułatwiło. Przeczesuję rękami włosy. Muszę znaleźć kompas. To jedyny sposób. Powinien być jeden w zbrojowni. Nie mogę teraz zwracać na siebie uwagi, więc będę musiała go wziąć tuż przed wyjściem.

Wyrywam stronę z książki i wsuwam ją do tylnej kieszeni. Wychodzę z pokoju i wracam do mieszania się ze służącymi. Znajduję ich wszystkich w kuchni, tak jak ich zostawiłam.

Mieli późne śniadanie. Cóż, skoro byliśmy przez jeden dzień wolni od alfy, można było uzyskać z tego wakacje. Podaję sobie śniadanie, chociaż mój żołądek był węzłem i nie miałam apetytu, ale musiałam utrzymać swoją siłę, aby zwiększyć swoje szanse na udaną ucieczkę.

Usiadłam obok grupy służących, którzy wciąż rozmawiali o nowym alfie. Zaletą bycia niewidzialną i samotniczką było to, że mogłam usiąść gdziekolwiek, nie będąc zauważoną. Poza tym zawsze byli ludzie, którzy zadawali pytania w moim imieniu.

„Właśnie wróciłem z podawania śniadania ludziom patrolującym obwód, i zgadnijcie, co odkryłem?” powiedział jeden ze służących, podekscytowany, by podzielić się plotką, którą ma.

„Co odkryłeś?” zapytał inny z ciekawością.

„Alfa właśnie wysłał ogromną grupę ze swojego stada, aby otoczyła cały obszar, zabrania wszystkim opuszczania stada, dopóki nie przybędzie jutro rano”.

Prawie się zakrztusiłam jedzeniem i ryzykowałam, że zostanę zauważona. Jakby sprawy nie były wystarczająco skomplikowane, musiał wysłać więcej ludzi, aby uczynić moją ucieczkę bardziej niemożliwą niż już była. Powoli upiłam wody z kubka i połknęłam swoją złość.

„Kto byłby na tyle głupi, by ryzykować okropną śmierć z ręki alfy, próbując uciec? Ten nowy alfa to prawdopodobnie błogosławieństwo w przebraniu w porównaniu z alfą Greyem” zapytał inny służący.

Przewróciłam oczami. Jeśli najwyższe z twoich ambicji było być umysłowo umytym służącym, to myślę, że można to nazwać głupotą.

„Nie mów tego Erik, nawet czystokrwiści są przerażeni nowym alfą. Słyszałem, jak mówili, że był bardzo sprawiedliwy i współczujący, ale po śmierci swojej partnerki i dziecka stał się kimś zupełnie innym. To poważne, wiesz, jak okrutny był alfa Grey, a to wszystko dlatego, że nigdy nie znalazł swojej partnerki, zgadnij, jaki będzie alfa, który faktycznie znalazł jedną, a potem ją stracił, wraz z ich dzieckiem” powiedział służący, który zaczął plotkę.

Poczułam najmniejszy strumień współczucia dla alfy Klausa. To musiało być druzgocące, stracić ich. Ale odrzuciłam to, utrata kogoś, kogo się kocha, nie musi cię czynić bezdusznego potwora. Tak, to było straszne, przez co musiał przejść. Ale, jeśli jesteś odpowiedzialny za życie innych ludzi, musisz się opanować i puścić.

Nie wierzyłam przez chwilę, że sprawy byłyby inne, gdyby alfa Grey miał partnerkę w swoim życiu, ona popełniłaby samobójstwo po poznaniu tego faceta, byłam tego pewna. Mężczyźni to dupki, ponieważ tacy są i tacy wybierają być, i nic ich nie zmieni.

Chciałam, żeby ktoś zapytał, jak ona umarła, ale niestety rozmowa przybrała inny obrót, który mnie nie interesował. Zakończyłam swoje śniadanie w ciszy, próbując zdecydować, co zrobić z dodatkowym wsparciem, które alfa Klaus wysłał do mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 9

POV Elli

Nerwowo przemierzałam pokój, obgryzając paznokcie i zerkając na zegar ścienny. Wskazywał 2:45 nad ranem. Serce wyskakiwało mi z piersi. Moje uczucia były mieszanką śmiertelnego strachu i podekscytowania.

Zachowywałam pozory przed innymi służącymi aż do pory snu. Nie było żadnych nowych wieści o rzekomym alfie. Plecy pulsowały mi bólem, ale zepchnęłam go na bok, bo nie było na niego teraz miejsca. Nadszedł czas - musiałam działać teraz albo zrezygnować.

Nie było mowy o rezygnacji. Tej nocy albo przeżyję, albo zginę. Zatrzymałam się przed ścianą, gdzie ukryłam 282 dolary. Wyjęłam pieniądze i włożyłam do przedniej kieszeni. Nie miałam pojęcia, na jak długo wystarczy ta kwota, ale w tej chwili to był najmniejszy z moich problemów.

Miałam na sobie dwie bluzy z długim rękawem, bo na zewnątrz panował przeszywający chłód, zniszczone, wyprane dżinsy i czapkę zakrywającą włosy. Spojrzałam na swoje znoszone kapcie i westchnęłam. Potrzebowałam butów, żeby móc biec z pełną prędkością, ale szczęście nie było po mojej stronie.

Czekając, aż zegar wskaże właściwą godzinę, zapamiętałam mapę schowaną w tylnej kieszeni. Zamknęłam oczy i po raz ostatni pomodliłam się, by tym razem wszystko poszło po mojej myśli. Otworzyłam drzwi i zamknęłam je za sobą, nie oglądając się za siebie.

Miałam do wykonania tylko dwa niemożliwe zadania, a potem moja ucieczka stanie się bardzo realna. Po pierwsze, musiałam znaleźć kompas w zbrojowni i ustalić właściwą drogę do miasta. Na szczęście umiałam się nim posługiwać.

Drugie zadanie było najtrudniejsze. Musiałam przemknąć niezauważona obok strażników. Około połowa z nich była czystej krwi. Wywęszyliby mój zapach, gdy tylko bym się zbliżyła. Przypuszczałam, że najliczniejsza grupa będzie pilnować drogi prowadzącej bezpośrednio do miasta. Dlatego zamierzałam wybrać dłuższą trasę. Miałam pomysł, jak zamaskować swój zapach i miałam nadzieję, że to ich zmyli.

Dotarłam do zbrojowni i najciszej jak mogłam otworzyłam drzwi. W środku było ciemno, ale na szczęście pomieszczenie miało bardzo duże okna, które dawały jakieś oświetlenie. Wielokrotnie sprzątałam zbrojownię, więc wiedziałam, gdzie co jest. Poszłam prosto do drugiej szafy po lewej i otworzyłam ją. Od razu zauważyłam kompas i go chwyciłam.

Miałam już zamykać szafę, gdy zauważyłam kilka małych, krótkich noży obok miejsca, gdzie był kompas. Cóż, przyda mi się każda pomoc. Wzięłam cztery i ukryłam po dwa w każdej tylnej kieszeni. Oczywiście nigdy nie trenowałam, bo według alfy Greya nie było takiej potrzeby. Byliśmy dla niego wymiennymi pionkami, więc po co mielibyśmy uczyć się bronić przed zewnętrznymi zagrożeniami? Mimo to, noże mogły się przydać.

Wyszłam ze zbrojowni i zeszłam do kuchni. Znajdowały się tam tylne drzwi prowadzące na zewnątrz. Powoli uchyliłam je lekko i wyjrzałam, sprawdzając, czy nikogo nie ma w zasięgu wzroku. Było pusto, więc wyszłam i zamknęłam za sobą drzwi. Natychmiast uderzył mnie chłód oraz zapach lasu oddalonego o kilka stóp. Rano padał deszcz, więc ziemia była pokryta błotem. Dokładnie tego potrzebowałam. Przykucnęłam i szybko pokryłam błotem każdą część ciała od stóp do głów. Gdy skończyłam, nie dało się rozpoznać, co mam na sobie. Nawet twarz była pokryta. To był najlepszy sposób na zamaskowanie zapachu.

Wstałam i spojrzałam na kompas. Wskazywał przód domu. Ale nie mogłam iść tą drogą, zamiast tego musiałam zrobić objazd przez las, aż minę strażników, a potem będę mogła iść we właściwym kierunku. Zanurzyłam się w lesie, uważając, by nie nadepnąć na nic, co trzaska. Poza silnym zmysłem węchu, wilkołaki czystej krwi, a nawet większość mieszańców, miała czuły słuch.

Po dziesięciu minutach marszu przez las usłyszałam jakieś szepty dalej po prawej. Skręciłam w lewo i ciągle odwracałam głowę, sprawdzając, czy ktoś mnie nie zauważył. Minęło kolejne piętnaście minut bez alarmu, w tym czasie spociłam się mimo przeszywającego zimna. Byłam znacznie wyżej, gdy spojrzałam w dół, mogłam zobaczyć światła patrolu zbyt daleko, by mogli mnie usłyszeć lub wywęszyć.

Ruszyłam biegiem bez oglądania się za siebie. Bieg był cudownym uczuciem. Czułam się jak uwięzione zwierzę, które w końcu wyłamało drzwi klatki i uciekło. Biegłam umiarkowanym tempem przez około 15 minut. Byłam już głęboko w lesie. Gdy zatrzymałam się, by złapać oddech, nie mogłam powstrzymać uśmiechu, który pojawił się na mojej twarzy. To było to, udało mi się. Nie złapali mnie, przemknęłam obok strażników i byłam co najmniej 30 minut od miasta. Uniosłam głowę, zakryłam oczy dłońmi i pozwoliłam, by uczucie wolności we mnie wsiąkło.

"Co ty tutaj robisz o tej porze?" - głęboki męski głos prawie przyprawił mnie o zawał.

Natychmiast otworzyłam oczy i odwróciłam się w prawo, w stronę głosu tego mężczyzny. Był nagi. Nie to, że był nagi zwróciło moją uwagę. Chodziło o to, że jeśli był nagi, to musiał być wilkołakiem. Nigdy wcześniej go nie widziałam; nie żebym znała każdego członka mojej watahy, ale miałam przeczucie, że pochodził z watahy Półksiężyca. Panika wypełniła moją pierś i poczułam, jak się zaciska. Coraz trudniej było oddychać. Nie, nie, nie, byłam tak blisko odzyskania wolności. Nie pozwolę temu człowiekowi mnie zatrzymać. Patrzył na mnie z góry na dół z szokiem. Prawdopodobnie nie spodziewał się nikogo tak głęboko w lesie, wyglądającego jakby właśnie wyszedł z kąpieli w błocie.

Dało mi to okazję, by powoli sięgnąć za plecy i wyjąć trzy z czterech noży, które zabrałam ze zbrojowni. Trzymałam dwa noże w prawej ręce i jeden w lewej. Jeden pozostał ukryty w kieszeni na wszelki wypadek.

Musiałam działać szybko, zanim ostrzeże innych, pomyślałam. Jako że byłam leworęczna, najpierw rzuciłam nożami z prawej ręki. Jak przypuszczałam, w ogóle się tego nie spodziewał. Niestety, miałam kiepski cel. Zdołał je zablokować bez żadnego trafienia, ale spodziewałam się tego, bo na pewno miał dużo praktyki, w przeciwieństwie do mnie.

W mniej niż sekundę po rzuceniu pierwszych dwóch noży, rzuciłam trzeci lewą ręką, celując prosto w niego. Nie miałam czasu martwić się zabijaniem kogoś, to było albo zabić, albo zostać zabitym. Odwróciłam się i zaczęłam biec. Nie miałam pojęcia, czy go trafiłam, czy nie.

Biegłam teraz pełną prędkością. Wykorzystywałam każdy gram siły, bo moje życie od tego zależało. Moje nogi drętwiały, a w piersi zaczynało boleć, ale ignorowałam to. Nic z tego nie będzie miało znaczenia, gdy dotrę do miasta. Zmuszałam się do coraz większego wysiłku.

Po około 5 minutach moje stopy całkowicie oderwały się od ziemi, gdy ktoś lub coś z prawej strony zderzyło się ze mną. Lecieliśmy w powietrzu, a potem upadliśmy na ziemię, tocząc się kilka razy, aż znalazł się na mnie. Jego pazury na moich ramionach były o centymetry od wbicia się w ciało. Spojrzałam na niego w szoku. Miał głęboko niebieskie oczy i czarną sierść. Pięć sekund później, sześć innych wilków dołączyło do nas na polanie, na której się znaleźliśmy.

To koniec. Zawiodłam, złapali mnie. Prawdopodobnie zginę za kilka minut. Jeden z wilków, którzy przybyli, zaczął przemieniać się z powrotem w ludzką formę. Miał jasnobrązową sierść. Ku mojemu zaskoczeniu, był to ten sam facet, którego przed chwilą próbowałam zabić.

Pozytywną stroną było to, że mój talent do rzucania nożami nie był całkowicie beznadziejny. Zobaczyłam głęboką ranę na jego ramieniu spowodowaną moim ostatnim nożem, wciąż krwawił. Miał mordercze spojrzenie, najprawdopodobniej z powodu tego noża. Mimo morderczego spojrzenia, jakim mnie obdarzył, był piękny, nawet ja, która nienawidziła całej ludzkości, musiała to przyznać. Był wysoki, opalony i umięśniony. Wyglądał na dwadzieścia kilka lat. Miał piwne oczy, co do których nie mogłam się zdecydować, czy są zielone czy jasnobrązowe. Miał potargane długie, popielate włosy sięgające ramion.

"Przemień się z powrotem, Joseph" rozkazał ranny facet. Joseph okazał się być wilkiem, który był na mnie. Zszedł ze mnie i zaczął przemieniać się w siebie. Wciąż byłam zamrożona na ziemi, ledwo łapiąc oddech. Był starszy, prawdopodobnie po czterdziestce. Miał najpiękniejsze głęboko niebieskie oczy, jakie kiedykolwiek widziałam. Jego włosy były krótkie i czarne z odrobiną siwizny. Patrzył na mnie dziwnie. Pochylił się lekko i wyciągnął rękę w moim kierunku. Wzdrygnęłam się i uniosłam ręce, by ochronić twarz przed uderzeniem.

Spojrzał na mnie zszokowany. "Nie zamierzałem cię skrzywdzić, dziewczynko. Próbowałem pomóc ci wstać" powiedział łagodnym głosem, który nie pasował do sytuacji, w której się znajdowałam. Odmówiłam jego "pomocy" i wstałam sama. Cofnął się trochę, dając mi przestrzeń. Patrzyłam między nimi, przerażona.

Obaj byli oczywiście nadzy. Nie żeby mnie to obchodziło, nie byłam nawet zainteresowana patrzeniem w dół, skupiałam się na ich twarzach. Ten, którego zraniłam nożem, był wyraźnie wciąż wściekły, ale patrzył na moje włosy zamiast na twarz. Podczas zderzenia, jakie miałam wcześniej z Josephem, moja czapka zsunęła się i moje włosy były teraz wszędzie.

"Jak masz na imię, dziewczynko?" zapytał spokojnie Joseph. "Ella" odwróciłam głowę w jego stronę i odpowiedziałam niechętnie. "Ile masz lat, Ella?" "Siedemnaście."

Zmrużył lekko oczy. "Czy twoi rodzice wiedzą, co robisz o tej porze?" "Nie mam nikogo, jestem służącą w domu watahy" odpowiedziałam szczerze, nie było sensu ukrywać, kim jestem. Wyglądał na nieco smutnego, co nie było tym, czego się spodziewałam. Prawdopodobnie źle to odczytałam.

"Cóż, Ella, czy nie wiesz, że nie wolno ci opuszczać watahy bez pozwolenia alfy?" zapytał. "Mój alfa zmarł dziś rano, nie mam alfy" odpowiedziałam wyzywającym tonem. Wydawał się rozbawiony moją odpowiedzią, zanim powiedział "W takim razie musisz wiedzieć, że gdy alfa zostaje zabity przez innego alfę, ten alfa, który go zabił, staje się nowym alfą watahy."

"On nie jest jeszcze moim alfą, nie poddałam mu się" odparłam. "Mimo to, wciąż jest twoim alfą z poddaniem się czy bez, nie możesz opuścić watahy, jeśli on na to nie pozwoli" odpowiedział Joseph ostrożnie, dodając "I na twoim miejscu uważałbym teraz na to, co mówię o alfie, zważywszy na to, że właśnie próbowałaś go zabić swoim nożem" i skinął głową w stronę rannego faceta.

Nie. Kurwa. Możliwe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Half Blood Luna

The Half Blood Luna

71 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

71

Treść

Aa